Λέμε ότι αγαπάμε και νοιαζόμαστε. Ή έτσι πιστεύουμε μέχρι να δυσκολέψουν τα πράγματα. Κάποιοι άνθρωποι νιώθουν πιο βολικά ακούγοντας ψέματα παρά αλήθειες. Όπως μου είπε μια μέρα ένας φίλος: σου είναι τόσο δύσκολο να μου κάνεις ένα κομπλιμέντο ή να μου πιες ένα μπράβο. Δεν τις θεωρώ λέξεις που τις ξεστομίζουμε, αν όντως δεν είναι η στιγμή τους, απλά και μόνο να νιώσει ο άλλος καλύτερα. Οι ειλικρινείς άνθρωποι πλέον είναι κίνδυνος για τα πρότυπα της κοινωνίας. Κανένα είδος εξέλιξης δεν βοηθάει έναν πολιτισμό να ανεγερθεί όταν ο άνθρωπος πηγαίνει προς τα πίσω νοητικά.

Όπως άλλωστε γνωρίζουμε, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν αν ο ίδιος δεν θέλει. Για να είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας, χρειάζεται πρώτα ο καθένας ξεχωριστά, ατομικά να τα έχει βρει με τον εαυτό του πρώτα. Αλλιώς δεν θα είμαστε σε θέση να διακρίνουμε κάτω από τις λέξεις ούτε το μήνυμα, αλλά ούτε σε ποιόν απευθύνεται το περιεχόμενο της συζήτησης.

Ο κάθε άνθρωπος μας βγάζει μια συμπεριφορά, μια αντιμετώπιση που αφορά μόνο εκείνον. Μπορεί να μην είναι πάντα κατάλληλη και ούτε να μας ταιριάζει, αλλά αν αυτό χρειάζεται ο απέναντι για να συμμορφωθεί, θυσιάζουμε μέχρι ένα σημείο την ψυχική μας υγεία και την καλή μας θέληση για να πετύχουμε το αποτέλεσμα που ελπίζουμε. Το κακό όμως με μια τέτοια συμπεριφορά και ας μας βαραίνει και εμάς τους ίδιους, είναι η δική μας ελπίδα ότι θα πετύχει τον σκοπό της. Τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο.

Πολλές φορές στην προσπάθεια μας να βοηθήσουμε, δεν καταλήγουμε απλά να μην βοηθάμε, αλλά να γίνουμε και ο κακός λύκος του παραμυθιού. Κυρίως αυτό συμβαίνει γιατί όλα θέλουν τον χρόνο τους, και η διαδικασία αφομοίωσης και κατανόησης των ειπωμένων θέλει τον χρόνο της, που σε γήινο χρόνο δεν συμπίπτει με τον χρόνο επεξεργασίας των καινούργιων δεδομένων.

Έτσι καταλήγουμε να βρεθούμε εκτός πεδίου του ανθρώπου που είχαμε όλη την καλή διάθεση να βοηθήσουμε, και με μια ετικέτα ενός ψυχρού ανθρώπου που δεν δίνει περιθώρια λάθους σε τίποτα και κανέναν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να αποχωρήσει ζητώντας ένα συγνώμη για την ασχήμια που πρόβαλλε, περιμένοντας απλά  την στιγμή που τα λόγια του θα βγουν αληθινά και ας ήταν σκληρά, για να εκτιμηθεί και η εικονική ασχήμια που προβάλλουν τα λόγια όταν είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας σαν άνθρωποι είναι που πρώτα μπαίνουμε με φόρα στην μέση της καταιγίδας και μετά σκεφτόμαστε το γιατί. Σαν αυτό που λέμε πρώτα βουτάμε την γλώσσα στο μυαλό και μετά μιλάμε. Δεν είναι εύκολο να καταλαβαίνουμε την στιγμή στο 100% τα πράγματα που ειπώνονται και δεν είναι αδίκημα. Αδίκημα είναι να λέμε κουβέντες που αργότερα τις μετανιώνουμε.

Πολλοί άνθρωποι κάνουν σενάρια για το τι θα ήθελε ο απέναντι, ή για το τι σκέφτεται ή εννοεί. Κανείς δεν δίνει την σωστή προσοχή την κατάλληλη στιγμή σε ότι αιωρείται στον αέρα. Βάζουν κατευθείαν τον εαυτό τους σε θέση άμυνας και απορρίπτουν την οποιαδήποτε βελτίωση ακόμα και του εαυτού τους.

Μπερδεμένοι και φοβισμένοι ότι τα θέλω του άλλου, είναι πάνω από τις δυνάμεις τους, βάζουν μια τελεία στην κατάσταση για να είναι σίγουροι ότι κανείς δεν θα τους ξεβολέψει από τις καθημερινές του συνήθειες. Όλοι μας γνωρίζουμε στο περίπου τις δυνάμεις μας, τίποτα δεν είναι απόλυτο, μιας και είμαστε σε μια συνεχή εξέλιξη. Αυτό όμως που αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος και εμείς είμαστε εντάξει με αυτό, μας είναι αρκετό για να συνεχίσουμε στο αύριο.

Όσοι έχουν το ψυχικό σθένος να απορρίψουν κάτι που τους ταιριάζει από φόβο, είναι χίλιες φορές πιο αποδεκτοί, από εκείνους που σωπαίνουν και βασανίζουν την ψυχή τους, μέχρι να εκραγούν σαν ηφαίστειο. Σίγουρα δεν συναντάμε κάθε μέρα τέτοιες ψυχές, όταν όμως συμβαίνει αξίζουν ένα ευχαριστώ για το κουράγιο τους που τελείωσαν κάτι πριν ακόμα ξεκινήσει.

Η ψυχική μας δύναμη δεν μετριέται μόνο σε κραυγαλέα συμβάντα, αλλά ακόμη και σε εκείνα που προκλήθηκαν από φόβο. Να αφήσεις κάτι που το θέλει η ψυχή σου αλλά δεν μπορεί να το κουμαντάρει, ισοδυναμεί με την ίδια θέληση που σε παρότρυνε να κερδίσεις ένα μετάλλιο.

Στην λεπτομέρεια βρίσκονται όλα και ας μας περνάνε απαρατήρητα. Εννοείται φυσικά και η αποδοχή της λεπτομέρειας είναι ένα από τα στοιχεία που μας κάνουν να το βάζουμε στα πόδια μια ώρα αρχύτερα.

Δεν ξέρω αν ευθύνεται μόνο η σύγχρονη κοινωνία μας για την παραίτηση μας από εκείνο που μας αρέσει ή μας ταιριάζει, σίγουρα όμως έχουμε μεγάλη ευθύνη και εμείς που πλέον το γνωρίζουμε αλλά κάνουμε τους Κινέζους.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Σίγουρα η κοινωνία επηρεάζει τις αποφάσεις μας, αλλά αυτό όπως και όλα στην ζωή μας, συμβαίνουν επειδή το επιτρέπουμε. Όταν κάνουμε το λάθος και συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους υπόλοιπους έχουμε χάσει το παιχνίδι. Όπως είπε άλλωστε και ο Ευγένιος Ντελακρουά : Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό όν που σιχαίνεται τους ομοίους του. Που σημαίνει ότι, όλοι ,λίγο ή πολύ ζηλεύουν, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γίνεται όλο και πιο εγωιστής.

Όταν μπαίνουμε σε αυτό το τρυπάκι, αρχίζουμε να θέλουμε πράγματα απλά επειδή τα έχουν άλλοι. Δυστυχώς όμως όταν βιάζουμε τον χρόνο, εκείνα που παίρνουμε δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, και καθόλου κοντά στα αρχικά μας θέλω.  

Ο εγωισμός σαν συναίσθημα είναι από μόνο του έντονο, κάνοντας μας να υπερβάλλουμε και να πιέζουμε τους εαυτούς μας παραπάνω από όσο ήδη χρειάζεται. Το μυαλό από την άλλη μιας και είναι κομμάτι του σώματος συνεπάγεται ότι χρειάζεται και εκείνο ξεκούραση. Δεν είναι μηχανή με μπαταρίες. Μην έχοντας το περιθώριο  να ηρεμήσει και να γεμίσει ξανά τις μπαταρίες του, κάποια στιγμή οι καταστάσεις στις οποίες θα έχει βουλιάξει, θα χρειαστούν ακραία μέτρα προς λύση.

Δεν είναι πάντα η ξεροκεφαλιά κερδοφόρα μέθοδος. Το μάθημα όπως γνωρίζουμε έρχεται μετά, και δεν έρχεται πάντα ακριβώς μετά την πράξη, αν δεν ήταν η στιγμή του. Με την επιπρόσθετη όμως ψυχολογική πίεση, αντί να βοηθάμε τους εαυτούς μας, δημιουργούμε μια ωρολογιακή βόμβα.

Και για να γελάσουμε λίγο μετά λέμε : ποιός με καταράστηκε?!!!

Μπορεί ο εγκέφαλος μας και η ψυχή μας να αντέχουν πολλά, αλλά δεν ευθύνονται ποτέ για τα όρια που εμείς συνειδητά και από χαζομάρα τα τραβάμε στα άκρα. Τα προειδοποιητικά σημάδια υπάρχουν σε όλα και πάντα. Εμείς απλά θέλουμε να τα αγνοήσουμε, καταφεύγοντας σε δικαιολογίες και δήθεν εξηγήσεις.  Μπερδέψαμε τα μαθήματα της ζωής με τις δικές μας βεβιασμένες αποφάσεις. Όλα έχουν την ροή τους. Όσο και αν πιστεύουμε ότι πάντα είμαστε σωστοί, έρχεται πάντα το αύριο να μας διαψεύσει.

Μεγαλώνουμε με άπειρα μαθήματα (παραδείγματα) προς αποφυγήν, παρόλα αυτά δεν είναι αρκετά. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι να βασανίζουμε τις ζωές μας. Παριστάνοντας τους θεούς. Χωρίς όμως να ξέρουμε τι εστί θεός. 

Ιωάννα Γκαβριλίου