Μέσα στην καθημερινότητα μας, υπάρχουν στιγμές ή καταστάσεις που μας κάνουν είτε να χάσουμε τον έλεγχο είτε να μιλήσουμε με άσχημο τρόπο στα παιδιά μας…

Το βασικό σε κάθε περίπτωση είναι να κρατάμε την ψυχραιμία μας και να μιλάμε ήρεμα, καθώς ούτε και εμείς θα θέλαμε να μας μιλάνε με τέτοιο τρόπο.

Το πιο σημαντικό είναι να συζητάμε, να ψάχνουμε λύσεις και τρόπους με τους οποίους θα μιλάμε στα παιδιά μας, πώς να τα συμβουλεύουμε, να μη τα στεναχωρούμε και να τους δείχνουμε σεβασμό.

Το ύφος μας παίζει ιδιαίτερο ρόλο όταν προσπαθούμε να συμβουλέψουμε το παιδί μας!

Ο λόγος είναι ένα εργαλείο που αν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να έχει μεγάλες επιπτώσεις στην ανάπτυξη των παιδιών. Κανένας γονιός δεν επιθυμεί να πληγώσει το παιδί του, όμως, στην ένταση της στιγμής μας «ξεφεύγουν» λόγια που δεν εννοούμε.

Γι’ αυτό έχω ετοιμάσει μια λίστα με πράγματα που καλό θα ήταν να μη λέμε στα παιδιά μας ή τουλάχιστον να προσπαθούμε να τα αποφεύγουμε. Ξεκινάμε, λοιπόν:

1. Είσαι πολύ ενοχλητικός/ή!
2. Πάλι κλαις; Σταμάτα επιτέλους!
3. Όταν μιλάνε οι μεγάλοι εσύ δεν θα μιλάς!
4.  Μη πετάγεσαι όταν μιλάω!
5. Αν δε σταματήσεις, δεν θα πας πουθενά!
6. Είσαι κακό παιδί!
7. Αν δεν είσαι καλός μαθητής στο σχολείο δεν θα σου πάρω τίποτα!
8. Αν δεν είσαι καλός μαθητής στο σχολείο δεν θα κάνεις τίποτα στη ζωή σου!
9. Αυτός/-η γιατί είναι καλύτερος από εσένα;
10. Οι άντρες δεν κλαίνε.
11. Είσαι άχρηστος/-η.
12. Θα φας ξύλο αν συνεχίσεις!

Αντί να απαιτείς να σε ακούει το παιδί σου επειδή είσαι ο γονιός, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσεις λιγάκι τα πράγματα και να ακούσεις εσύ λίγο το παιδί σου, τις ανάγκες του.

Να θυμάσαι, «φέρσου στο παιδί σου σαν να είσαι ο ενήλικας που θέλεις να γίνει»!

Αναστασία Κακλαμάνου

Η απώλεια είναι ένα αναπόφευφκτο κομμάτι της ζωής και το πένθος είναι η φυσική διαδικασία «επούλωσης» του τραύματος. Η διαχείριση μιας απώλειας είναι από τις δυσκολότερες καταστάσεις στη ζωή ενός ανθρώπου και ιδίως όταν χάνεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο.

Ο καθένας βιώνει διαφορετικά τον θάνατο και έχει τους προσωπικούς τους μηχανισμούς άμυνας για να πενθήσει. Χρειάζεται πάρα πολύ χρόνο για να συμβιβαστεί κάποιος με μια απώλεια και δεν υπάρχει «φυσιολογική» χρονική στιγμή για να πενθήσει κάποιος.

Δυστυχώς, όταν χάνεις ένα αγαπημένο σου άτομο δεν μπορείς να καταλάβεις άμεσα τι έχει συμβεί και είναι απολύτα λογικό. Χρειάζεται χρόνος για να συνειδητοποιήσεις το γεγονός αυτό και ο,τι συνεπάγεται μαζί του καθώς το πένθος αποτελεί μια προσωπική υπόθεση που ο καθένας βιώνει με έναν μοναδικό τρόπο.

Ωστόσο, σε μια τέτοια κατάσταση τα λόγια είναι περιττά. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή ούτε για υποδείξεις ούτε για συμβουλές πόσο μάλλον για γενικόλογα. Εκφράσεις όπως «Ο χρόνος θα τα θεραπεύσει όλα!», «Πρέπει να είσαι δυνατός!», «Καταλαβαίνω τη στεναχώρια σου!», «Μην κλαις. Όλα θα πάνε καλα!» ακούγονται σαν ψέμα και πραγματικά είναι το λιγότερο που χρειάζεται να ακούσει κάποιος που πενθεί.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως είναι μια τέτοια κατάσταση, αν δεν την έχει βιώσει. Το πένθος διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και είναι απόλυτα λογικό και αποδεκτό.

Αν κάποιος δικός σου βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση το μόνο που μπορείς να κάνεις να είσαι δίπλα του και να τον ακούς. Μην του λες τι να νιώθει και τι να κάνει. Η σιωπή και η διακριτική υποστήριξη είναι το πιο σημαντικό, γι’ αυτό…

ΑΠΛΩΣ ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΝ!

Αναστασία Κακλαμάνου

Ο φόβος της αποτυχίας είναι ένα συναίσθημα που όλοι οι άνθρωποι (σχεδόν) έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με αυτόν. Δυστυχώς, ο φόβος αυτός μας αποτρέπει από το να κάνουμε πράξη αυτό που πραγματικά επιθυμούμε με το σκεπτικό ότι η ιδέα μας δεν μπορεί να γίνει εφικτή.

Ο τρόπος για να ξεπεράσουμε το φόβο της αποτυχίας είναι να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον φόβο χωρίς περιστροφές αλλά συνειδητά, αλλάζοντας στάση απέναντι στον εαυτό μας. Το ιδανικό θα ήταν να σταματήσουμε να περιμένουμε να συμβεί το χειρότερο αλλά να αρχίσουμε να σκέφτομαστε θετικά και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε γι’ αυτό.

Όμως, οι σκέψεις τρέχουν ασταμάτητα στο μυαλό μας και πραγματικά, τόσο ο φόβος της αποτυχίας όσο και η επιθυμία μας για μια πιθανή επιτυχία, δεν είναι κάτι άλλο πέρα από σκέψεις καθώς το καλό και το κακό, διαρκώς είναι στο μυαλό μας.

«Το να τολμάς είναι σαν να χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου για μια μόνο στιγμή. Το να μην τολμάς είναι ταυτόσημο με το να χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό» (Søren  Kierkegaard)

Ο φόβος της αποτυχίας μπορεί να μας επηρεάσει με διάφορους τρόπους, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι πάντα εύκολο να αναγνωριστεί. Μπορούμε να το βιώσουμε, λοιπόν, με τους εξής τρόπους:

1. Πιστεύοντας ότι δεν έχουμε τις δεξιότητες ή τις γνώσεις για να πετύχουμε κάτι.
2. Αναβάλλοντας κάτι στο βαθμό που να επηρεάζεται η απόδοση ή η ικανότητα μας για να το ολοκληρώσουμε εγκαίρως.
3. Λέγοντας στους άλλους ότι πιθανότατα θα αποτύχουμε, ώστε οι προσδοκίες να παραμείνουν χαμηλές.
4. Υποτιμώντας τις ικανότητές μας για να αποφύγουμε το να αισθανθούμε απογοητευμένοι στη συνέχεια.
5. Ανησυχώντας ότι οι ατέλειες μας και οι αδυναμίες μας θα κάνουν τους άλλους να σκεφτούν αρνητικά για εμάς.
6. Ανησυχώντας ότι θα απογοητεύσουμε τους άλλους εάν αποτύχουμε.

Παράλληλα, κάποιοι λόγοι που ενισχύουν τον φόβο της αποτυχίας είναι οι ακόλουθοι:

1. Η ανατροφή από τους γονείς μας, δηλαδή η σκληρή κριτική στα παιδιά έχει ως αποτέλεσμα αρκετές φορές να ορίζουν κανόνες οι οποίοι έχουν ως βάση τον φόβο. 
2. Η τελειομανία.
3. Η ανασφάλεια.

Βέβαια, υπάρχουν ορισμένες τεχνικές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να μειώσουμε τα συναισθήματα του φόβου για αποτυχία. Συγκεκριμένα:

1. Εντοπίζουμε την πηγή του φόβου.
2. Βάζουμε στόχους.
3. Εστιάζουμε στα πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε.
4. Βρίσκουμε εναλλακτικό σχέδιο.
5. Επαναπροσδιορίζουμε την αποτυχία.

Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως η επιτυχία έρχεται συχνά μέσω μιας σειράς προοδευτικών αποτυχιών που οδηγούν σε νέες πληροφορίες, δεξιότητες και στρατηγικές.

«Ο άνθρωπος ποτέ δεν γνωρίζει τι μπορεί να καταφέρει, πριν το προσπαθήσει» (Charles Dickens)

Αναστασία Κακλαμάνου

Γράφει η Βιολέττα Ψωφάκη

Οι πέντε αισθήσεις μας μας βομβαρδίζουν με περισσότερες από 2.000.000 πληροφορίες το δευτερόλεπτο.

Ο λογικός, συνειδητός νους για να μην υπερφορτωθεί περνάει αυτές τις πληροφορίες μέσα από διάφορα φίλτρα. Ο τρόπος με τον οποίο τα εξωτερικά ερεθίσματα μετατρέπονται σε εσωτερικές αναπαραστάσεις μέσα στον εγκέφαλο περιλαμβάνει 3 βασικές διεργασίες: Γενίκευση, διαστρέβλωση και διαγραφή.

Γενίκευση κάνουμε όταν μεταφέρουμε τα συμπεράσματα που βγάζουμε από μία εμπειρία σε όλες τις υπόλοιπες εμπειρίες μας που μοιάζουν με την πρώτη. Οι γενικεύσεις μας βοηθούν να δημιουργούμε έναν γνωσιακό χάρτη του κόσμου, διαφορετικά κάθε μέρα θα έπρεπε να μαθαίνουμε πώς να μαγειρεύουμε ή πώς να οδηγούμε.

Διαστρέβλωση συμβαίνει όταν παρερμηνεύουμε τις πληροφορίες που λαμβάνουμε καθώς επίσης και τη σημασία των πράξεων των άλλων. Για παράδειγμα, ένα παιδάκι ζητάει από τη μητέρα του να του αγοράσει ένα παγωτό και αυτή δεν το κάνει. Το παιδάκι πιθανότατα θα σκεφτεί πως δεν το αγαπάει ή πως το τιμωρεί για κάποιο λόγο.

Διαγραφή κάνουμε όταν στρέφουμε την προσοχή μας σε ορισμένες πληροφορίες που μας ενδιαφέρουν και αγνοούμε κάποιες άλλες. Για παράδειγμα, ένα παιδάκι θυμάται τη μητέρα του να υπόσχεται πως θα το πάει στο πάρτι του φίλου του, αλλά δεν ακούει πως η προϋπόθεση είναι να τελειώσει πρώτα τα μαθήματά του.

Η ζωή είναι ένας καθρέφτης που μας δείχνει τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις και τους προγραμματισμούς μας.

Το να προσπαθούμε να αλλάξουμε τις εξωτερικές καταστάσεις, χωρίς να έχουμε αλλάξει τον εαυτό μας, είναι σαν να κοιτάμε στον καθρέφτη και να προσπαθούμε να αλλάξουμε την εικόνα που βλέπουμε μέσα του.

Αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, όλα όσα υπάρχουν και όλα όσα συμβαίνουν, μέσα από φακούς. Γιατί να μη μάθουμε, λοιπόν, να χρησιμοποιούμε μόνο έναν φακό, ο οποίος θα αχρηστεύσει όλους τους υπόλοιπους; Κι αυτός θα μπορούσε να είναι ο φακός της αγάπης.

Πηγή : Εναλλακτική δράση

Νένα Ευθυμιάδου

Σίγουρα δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αργά ή γρήγορα, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα χρειαστεί να αποδεσμεύσουμε όλους εκείνους που δεν μας ταιριάζουν. Ακόμη και εκείνους που και οι ίδιοι θέλουν αλλά δεν έχουν το κουράγιο να το κάνουν. Καμία σχέση ανεξαρτήτου φύσεως όταν φτάνει στο τέλος της δεν είναι ευχάριστη διαδικασία, αλλά όσο το τραβάμε από τα μαλλιά τόσο πιο πολύ μας πληγώνει και μας δυσκολεύει.

Όσο αργούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τα συναισθήματα μας που μας λένε <<τελείωνε>> τόσο περιπλέκουμε τα πράγματα. Το να έρθουμε αντιμέτωποι με κάποιον φίλο και αναγκασμένοι να εκφράσουμε κάποιες σκέψεις που δεν είναι τόσο σαγηνευτικές μετά από χρόνια φιλίας, δεν είναι και το καλύτερο σενάριο όταν ξεκινάς την μέρα σου. Αλλά όπως γνωρίζουμε ο κύκλος της ζωής είναι φτιαγμένος έτσι ώστε όταν αποδεχόμαστε το τέλος στο κάθε τι, αυτό με την σειρά του είναι η αρχή σε κάτι άλλο.

Όλοι ελπίζουμε όταν βάζουμε καινούργιους ανθρώπους στην ζωή μας αυτοί να μπορούσαν να μείνουν για πάντα, και περισσότερο επειδή θέλουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι κάναμε σωστή επιλογή (τουλάχιστον αυτήν την φορά). Δεν είναι όμως κακό αν αποδειχτεί λάθος επιλογή, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή. Όλες οι καταστάσεις στην ζωή μας (που την στιγμή δεν το βλέπουμε) εξελίσσονται όπως ακριβώς θα έπρεπε για να προχωράμε κάθε φορά και από ένα βήμα προς εκεί που πρέπει να φτάσουμε. Ναι λίγο άδικο να ξέρεις που θέλεις να φτάσεις, αλλά η διαδρομή να είναι στα σκοτεινά.

Ότι είναι να μείνει, μένει και ότι είναι να φύγει, φεύγει, και αυτό είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην ζωή μας ώστε να συνεχίζουμε με περισσότερες γνώσεις και αυτοπεποίθηση. Με τα χρόνια στην ζωή όλοι αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε ποιους θα θέλαμε και ποιους όχι, όπως επίσης ποιους θα έχουμε ανάγκη και ποιους όχι. Καμία δέσμευση δεν έχει ουσιαστική σημασία αν δεν υπάρχει ειλικρινή αποδοχή σκέψεων και συναισθημάτων. Όλοι έχουμε κατηγοριοποιήσει τους ανθρώπους της ζωή μας, όλοι παίζουν ένα ρόλο, όπως και εμείς στις δικές τους ζωές. Όταν αυτό το παιχνίδι δίνω και παίρνω φτάνει στο τέλος, εκεί τελειώνει και η σχέση. Και δεν λέει κανείς ότι αυτό είναι απαραίτητα κάτι κακό. Όλα έχουν ένα τέλος.  

Δεν έχει σημασία ποιος ανοίγει πρώτος την πόρτα, σημασία έχει ο τρόπος που γίνεται, και ακόμη περισσότερο, πως εμείς οι ίδιοι διαχειριζόμαστε την αποχώρηση, αν βλέπουμε τι αποκομίσαμε από αυτήν την γνωριμία ή ανεβάζουμε τις παρωπίδες και χαλάμε την ψυχή μας. Πολλές φορές καταλήγουμε να αντιστρέφουμε κάτι όμορφο σε κάτι άσχημο απλά επειδή την στιγμή είμαστε πληγωμένοι και το μυαλό αρνείται να συνεργαστεί.

Το να είμαστε ευγνώμονες για οτιδήποτε είχαμε ή έχουμε στην ζωή μας είναι ο καλύτερος τρόπος να καταλάβουμε την ζωή. Είτε καλά είτε άσχημα είναι όλα κομμάτια του ίδιου πάζλ, και το κυριότερο του δικού μας πάζλ.

Ιωάννα Γκαβριλίου