Μαθε να αφήνεις την καρδια σου να σε οδηγεί σε καθε σου απόφαση.Ολη η θεεική γνωση βρίσκεται εκει.Εχωντας πρώτα διώξει τον φόβο η καρδιά γινεται η πυξίδα σε καθε σου βήμα στο προσωπικό σου μονοπάτι.Αυτο το “προαίσθημα” το “ενστικτο” πριν πραξεις το καθε τι είναι συναγερμός που θα παρατηρήσεις πως οσο τον ακους τοσο πιο ισχυρος γινεται .

αφήνωντας την καρδιά να πάρει την θέση του ανθρώπινου νου,βλέπουμε όλα άυτά που δεν φαίνονται με τα μάτια.Ανακαλύπτουμε την μαγεία της ζωής.Γίνονται υπαρκτά πλέον όλα όσα βλέπωντας με τον νου,αμφιβάλλουμε αν υπάρχουν.Ολα όσα δεν μπορούν να τεκμηριωθούν με εξισώσεις και πειράματα

Το να ακούμε το προαίσθημά μας και να το αφήνουμε να μας καθοδηγεί θέλει εξάσκηση,όπως γυμνάζουμε έναν μυη και γίνεται πιό δυνατός,έτσι λειτουργεί και το ένστικτό μας.Πόσες φορές έχεις ενα προαίσθημα για έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση ,δεν το έχεις ακούσει και βλέπεις εκ των υστέρων οτι θα έπρεπε?Ετσι εξασκόντας το ένστικτο σου αυτό δυναμώνει και πιό πολύ και μαθαίνουμε να το ακούμε πάντα γλιτώνωντας πολλές καταστάσεις που θα επέφεραν συνέπειες στη ζωή μας

Όταν πλέον συνηθίζουμε να βλέπουμε με την καρδιά,γίνονται ορατά όλα όσα με τον νου δεν είναι κατανοητά και αντιληπτά και η ζωή σου πλέον γίνεται μαγική καθώς θα ανακαλύψεις εναν καινούριο κόσμο

Φαινομενικά όσα και αν φαίνονται ότι αλλάζουν τα πράγματα και οι άνθρωποι, και όμως τίποτα δεν αλλάζει. Όλα με έναν μυστήριο τρόπο παραμένουν ίδια. Τα τελευταία τουλάχιστον 500 χρόνια, πιστεύουμε ότι οδεύουμε προς κάποια τόσο εξωπραγματική ανακάλυψη και πρόοδο που όσο περνάει ο καιρός τόσο ξεχνάμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Αν ξέραμε και ποτέ δηλαδή!!!

Κάθε εποχή, κάθε αιώνας είχε τον δικό της τρόπο χειραγώγησης ως προς τον άνθρωπο, με τις τότε εκάστοτε διδασκόμενες ηθικές αξίες. Το περίεργο με τις ηθικές αξίες είναι ότι στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι που πρέπει ντε και καλά κάποιος να μας τις μάθει, ήδη υπάρχουν μέσα μας, γεννιόμαστε με αυτές. Εννοείτε όμως ανάλογα με το περιβάλλον που μεγαλώνουμε με τον αντίστοιχο τρόπο και εκείνα παίρνουν το ίδιο μονοπάτι με ολόκληρο το είναι μας.

Όπως γνωρίζουμε όλα ξεκινάνε, προκύπτουν από τα συναισθήματα, αυτός είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του μυαλού μας και του εαυτού μας. Οπότε και η ντροπή όπως είναι φυσιολογικό αρχικά είναι ένα συναίσθημα που νιώθουμε, το οποίο στην συνέχεια ανάλογα με το τι είδους ανθρώπου έχουμε επιλέξει να είμαστε, θα το έχουμε υπόψη μας ή όχι. Αν η ψυχή μας είναι μια καλοπροαίρετη ύπαρξη σίγουρα η εκδήλωση αυτού του συναισθήματος θα καθορίζει πολλές αποφάσεις μας, και κυρίως για το πώς θα έπρεπε να δούμε τον κόσμο, επομένως και πώς να συμπεριφερόμαστε. Στην αντίθετη περίπτωση όμως η ύπαρξη αυτού του συναισθήματος θα βρίσκεται σε υπερβολικά χαμηλά επίπεδα, σε σημείο αγνόησης με αποτέλεσμα κακό για τους γύρο, αλλά όχι απαραίτητα για τον ίδιο.

Η ύπαρξη όλων των ειδών συναισθημάτων είναι απαραίτητη για να υπάρχουμε σε μια ισορροπία όχι μόνο με εμάς τους ίδιους αλλά και με τους γύρο μας. Είτε μας αρέσει είτε όχι έτσι έχουμε δημιουργηθεί. Η ντροπή εντάχθηκε μέσα στις ηθικές μας αξίες για να μην ξεπερνάμε τα όρια, για να ξέρουμε που να βάζουμε μια τελεία. Αυτό είχε κάποιο αποτέλεσμα μέχρι πριν κάποια χρόνια, πλέον και αυτό βρίσκεται στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Διανύουμε μια τρομακτικά εναλλασσόμενη κοσμική αλλαγή τόσο σε νοητικό αλλά και υπαρξιακό επίπεδο.

Τα χαλινάρια που κάποτε μας κρατούσαν σε μια σταθερή αλλαγή, τώρα πλέον έχουν κοπεί και ότι βρέξει ας κατεβάσει. Πλέον η ντροπή όχι απλά έχει χαθεί, αλλά όποιος τολμήσει να νιώσει κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί και εκτός πραγματικότητας. Το ψέμα και η εξαπάτηση έχουν αγγίξει τους τοίχους του γαλαξία μας πλέον, ούτε καν του δικού μας πλανήτη. Χωρίς καμιά αίσθηση ντροπής  στρεφόμαστε ο ένας εναντίων του άλλου, υποβιβάζουμε την νοημοσύνη του απέναντι λες και βρισκόμαστε σε κάποιο παιχνίδι ανταγωνισμού, και όποιος επιβιώσει θα είναι ο νικητής της αιώνιας ζωής.

Ζούμε πλέον σε μια τόσο άρρωστη πραγματικότητα που αν θα υπήρχε ένα κοσμικό ξυπνητήρι και ξαφνικά θα χτυπούσε, εκεί θα βλέπαμε ότι η υποτιθέμενη πρόοδο ανά τους αιώνες δεν ήταν παρά ένα ψέμα. Θα νιώθαμε σαν τους πρωτόπλαστους που αφού διώχθηκαν από τον παράδεισο και είδαν τους εαυτούς τους γυμνούς ό ένας απέναντι στον άλλον, μόνο τότε ένιωσαν ντροπή για την γύμνια τους. Εμείς σπάσαμε τα χαλινάρια αλλά χάσαμε την όραση μας. Γίναμε σαν τα τέρατα των μύθων, βγήκαμε από την σπηλιά μας και αντί να απολαύσουμε την ελευθερία μας, κατατροπώνουμε ότι βρίσκεται στο πέρασμα μας. Ζούμε πλέον σε μία εποχή που η ντροπή είναι μειονέκτημα στον χαρακτήρα του ανθρώπου. Ζούμε σε μια εποχή που πλέον ο σωματικός και ψυχολογικός βιασμός είναι κάτι φυσιολογικό, και ντροπή να είσαι άνθρωπος.

Ιωάννα Γκαβριλίου