Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Ξημέρωσε κιόλας αναπόφευκτα, και, για άλλη μία φορά, βρίσκομαι από πάνω σου και γράφω αυτές τις λέξεις, που εύχομαι να γεννήσουν όμορφες προτάσεις και να αγγίξουν έστω έναν συνάνθρωπο, όχι στον εγκέφαλο, αλλά εκεί που δε θα έφταναν οι λέξεις και οι εικόνες. Στην πραγματικότητα δεν κρατούσα ποτέ ημερολόγιο, ούτε καν ως ερωτευμένο γυμνασιόπαιδο, μα εδώ και λίγο καιρό νιώθω την ανάγκη να το κάνω. Δεν γνωρίζω το “γιατί”. Θα γράψω χωρίς ιδιαίτερο σκοπό, χωρίς ακραία επίπεδα συνοχής και συνεκτικότητας, αλλά με καθαρό νου και διαυγές πνεύμα. Δε θα μακρηγορήσω.

Σήμερα, λοιπόν, ξύπνησα αρκετά νωρίς, στις πέντε και μισή περίπου, ίσως και νωρίτερα. Δεν είχα ύπνο. Τελευταία δεν έχω ύπνο. Κοιμάμαι λίγο και τρώω λιγότερο. Η αλήθεια είναι πως δεν προσπάθησα να ξαναμπώ στην αγκαλιά του Μορφεά αφού δεν ένιωθα την ανάγκη. Βγήκα, λοιπόν, στο μπαλκόνι και κάθισα για περίπου μία ώρα κάτω από το ξύλινο υπόστεγο, χαζέυοντας τις σταγόνες της βροχής που αυτοκτονούσαν με μένος στο έδαφος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα τόσο χαλαρός, αλλά όχι νωχελικός, και δεν με ενοχλούσε τίποτα και κανείς. Είχα ξεχάσει για πρώτη φορά το κινητό μου σε κάποιο άλλο δωμάτιο, ούτε εγώ θυμάμαι που ακριβώς, και απολάμβανα το βρόχινο ηχόχρωμα που θώπευε τα αυτιά μου. Η βροχή είχε αυτοκτονικές διαθέσεις κι εγώ το απολάμβανα. Δεν είμαι λογοτέχνης, ούτε ποιητής. Προσπαθώ, με μόνο μου όπλο τις λέξεις που μου έμαθε η μάνα μου, να περάσω και να αποτυπώσω δύο ή τρεις εικόνες σε λίγα μυαλά που ακόμη συνεχίζουν να προσπαθούν να καταλάβουν περί τίνος γράφω. Η συνοχή δεν είναι πάντοτε φίλη μου. Γι’ αυτό χάνομαι στις σκέψεις μου και μεταπηδώ από το ένα νόημα στο άλλο. Έχω το δικαίωμα όμως να γράφω κι εσύ την επιλογή της ανάγνωσης.

Τελευταία συναντώ αρκετά άτομα που δεν αγαπούν τόσο πολύ τη βροχή και δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Κατ’ εμέ η βροχή δεν είναι ένα άσχημο καιρικό φαινόμενο, ένα εμπόδιο στη ζωή των ανθρώπων. Είναι μια μοναδική κατάσταση, μια τεράστια αφορμή για εσωτερική αναζήτηση και ισοδυναμεί με το διαλογισμό και τη γαλήνη. Η βροχή είναι, επίσης, συνώνυμο της ησυχίας, του μονολόγου και της νιρβάνα. Η βροχή είναι το καμπανάκι εκείνο που σου υπενθυμίζει πως ήρθε η ώρα να αποδεχθείς τα αισθήματα σου και τη σκοτεινή και καταθλιπτική όψη της πραγματικότητας της ζωής σου. Η βροχή είναι συνώνυμο και της ζωής. Αισθάνεσαι όλα σου τα προβλήματα να εκμηδενίζονται με την πρόσκρουση των σταγονών στο έδαφος. Όπως αυτοκτονόυν οι σταγόνες αυτές, αυτοκτονούν και τα προβλήματά σου.

Τέλος, αφού διάβασες το κείμενο μου ως εδώ, αντικατάστησε τώρα νοηματικά τη λέξη “βροχή” με τη λέξη “δάκρυα”.

Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο. Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε, κρυώνω.
Ήτανε, πράγματι, χειμώνας.
Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε με στο δωμάτιο.
Ο άνθρωπος έγινε έξω φρενών. Είσαι τρελό, του φώναξε, πού
ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή μες στο δωμάτιο; Είσαι τρελό.
Μα είναι βροχή δωματίου, είπε ήρεμα το τζάμι, δεν ακούς τι ωραία που
ηχεί πάνω στο πάτωμα, πάνω στο τραπέζι, πάνω στο μέτωπο σου; Είναι
βροχή δωματίου.

Αργύρης Χιόνης, «Παρά ένα δώδεκα μαγικά παραμύθια – ΙΙ»

Θανάσης Μουλιός

Για  χάρη του έχουν γραφτεί τραγούδια, ποιήματα, ραβασάκια και για τους παλαιότερους έχουν γίνει  οι πιο όμορφες καντάδες. Τι είναι όμως ο έρωτας;. Προσωπικά πιστεύω  ότι είναι το μοναδικό συναίσθημα που έχει παιδέψει τόσο κόσμο. Το άρθρο αυτό είναι όχι μόνο για αυτούς που αύριο γιορτάζουν, αλλά  και για αυτούς που ερωτεύτηκαν και δεν  είχε αυτό ανταπόκριση.

Αρχικά θα μου επιτρέψετε να πω ότι  στην μέρα του Βαλεντίνου δεν πιστεύω, μια μέρα που όλα τα ανθοπωλεία της χώρας περιμένουν και κάθε κοπέλα παίρνει μια σοκολάτα και ένα αρκουδάκι δώρο. Δυστυχώς, όπως πολλές άλλες γιορτές έτσι και αυτήν είναι  μια καταναλωτική μέρα. Στην ουσία του άρθρου, εύχομαι όλοι σας να έχετε νιώσει αυτόν τον κόμπο στο στομάχι, το διάλλειμα που περιμέναμε στο σχολείο για να την δούμε να κάθεται με τις φίλες της ή στο πανεπιστήμιο που στο αμφιθέατρο αναζητούσαμε το  βλέμμα της. Πόσες φορές σας  έχει τύχει να μην μπορείτε να συγκεντρωθείτε, επειδή την σκέφτεστε συνέχεια. Πόσες φορές ένας καυγάς σας χάλασε όλη την μέρα ή αντίστοιχα  μια διαφωνία σας εξόργισε και αναφωνήσατε  ‘’πόσο εγωιστής ‘’. Το βράδυ που καρτερικά περιμένατε την καληνύχτα του/της. Πόσες φορές τα αγόρια γίναμε χαλί  να μας πατήσουν μόνο και μόνο για να τις δούμε να χαμογελάνε. Τον  έρωτα δεν μπορείς να τον καταλάβεις, ούτε να τον  ορίσεις  και εκεί κατά την γνώμη μου κρύβεται   όλη η ουσία. Προσωπικά πιστεύω ότι  όλα τα παραπάνω  υποδεικνύουν ότι  έχεις δαγκώσει την λαμαρίνα για τα καλά, ερωτευμένος είσαι όταν  αγαπήσεις τις ατέλειες του άλλου, όταν θα είναι η πρώτη σου προτεραιότητα , όταν θα μπορέσεις να του συγχωρέσεις και τις στιγμές εκείνες που δεν ήσουν καλά και που είπες και μια  κουβέντα παραπάνω και τέλος όταν  θα σου ΄δώσει τον χώρο σου και τον χρόνο σου και ας μην το  ζητήσεις. Βέβαια, υπάρχουν  και αυτοί  που σου λένε ότι ο έρωτας είναι δέσμευση και κάποιες  φορές σε σκλαβώνει, ειδικά αν ξεπεράσεις το μέτρο.

Yπάρχουν  περιπτώσεις που εξαιτίας του έρωτα άνθρωποι έφτασαν σε  ακραίες συμπεριφορές. Για παράδειγμα, πόσες αυτοκτονίες  έχουν γίνει  εξαιτίας του, πόσοι άνθρωποι έχουν φτάσει στο σημείο της  εμμονής και μεταξύ μας σε πόσο άβολη στιγμή έχουμε έρθει, όταν κάποιος εξομολογείται ότι είναι ερωτευμένος/μένη  μαζί μας και τον απορρίπτουμε . Πόσα ποτά έχουμε πιεί  ξημερώματα και πόσο  σκυλάδικο έχουμε ακούσει γιατί δυστυχώς ο  έρωτας σε κάνει εγωιστή  και σου βγάζει όλα τα  θετικά και αρνητικά σου συναισθήματα  στον υπερθετικό βαθμό. Εδώ κολλάει και  ο τίτλος του άρθρου, στον  έρωτα παρανοείς.

Κλείνοντας, σήμερα μπορεί να είναι η μέρα των ερωτευμένων, αλλά είναι και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πάμε σε όλους τους ανθρώπους που αγαπάμε και να τους πούμε ‘’σ αγαπώ ‘’ και ας  μην είναι ερωτικό , αυτό το ρήμα έχει χαθεί, γιατί το θεωρούμε αυτονόητο και ξεχνάμε ότι για κάποιους αυτό μπορεί να είναι  η επιβεβαίωση, για κάποιους όμως μπορεί να είναι  και η ελπίδα ή ο λόγος να χαμογελάσουν. Δεν ξέρω τι είναι έρωτας για μένα, αυτό το  αφήνω σε εσάς να το ορίσετε.

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που πυροδοτείται από καταστάσεις που καταπατούν τα προσωπικά μας όρια, προσβάλλουν την αυτοεκτίμηση και τη νοημοσύνη μας και παραβαίνουν τις προσωπικές μας αξίες ζωής και τους κανόνες που έχουμε θέσει. Σε σωματικό επίπεδο παρατηρείται αύξηση της αρτηριακής πίεσης, ταχυκαρδία, εφίδρωση και συσπάσεις των μυών.

Ο τρόπος με τον οποίο θα επιλέξουμε να αντιδράσουμε σχετίζεται άμεσα με την εκδήλωση των σωματικών συμπτωμάτων και την ένταση με την οποία θα εκδηλωθούν. Μπορούμε να απαντήσουμε με συγκροτημένο τρόπο, με έντονη αλλά ψύχραιμη έκφραση συναισθημάτων ή να ξεσπάσουμε επιθετικά, αποσκοπώντας σε μία έντονη λογομαχία και υψηλούς τόνους. Συνήθως στη δεύτερη περίπτωση καταλήγουμε να προσβάλλουμε το συνομιλητή μας και αποκλινουμε με αυτόν τον τρόπο από την επίλυση του αρχικού προβλήματος. Μεγιστοποιείται η ένταση και ασκούμε κριτική στο άτομο που πυροδότησε το θυμό μας, ενώ θα έπρεπε να επικοινωνήσουμε το συναίσθημα, τις ανησυχίες και τις ανάγκες μας με ήρεμο και δημιουργικό τρόπο. Σε κάθε περίπτωση ο θυμός πρέπει να εκφράζεται και να μην καταπιέζεται διότι μετουσιώνεται σε άλλα αρνητικά συναισθήματα που εάν παραμείνουν για αρκετό διάστημα εγκλωβισμένα θα επηρεάσουν δραματικά τη σωματική και την ψυχική μας υγεία.

Χρειάζεται προσεκτική αξιολόγηση και ακριβής αποτίμηση της σημασίας μιας κατάστασης, ώστε να αποφύγουμε αυτοκαταστροφικές πράξεις ή σκέψεις και να λειτουργούμε με σύνεση και εγκράτεια. Προκειμένου να βοηθήσουμε τον εαυτό μας στη διαχείριση του θυμού μπορούμε να παρατηρούμε κάποια σημάδια όπως την πιο γρήγορη αναπνοή μας, την ένταση στο σώμα μας ή την αυξανόμενη πίεση και ταχυκαρδία. Μπορούμε να παίρνουμε χρόνο και να προσπαθούμε να αναλογιστούμε τον καλύτερο τρόπο έκφρασης και τα πιθανά αποτελέσματα του.

Τέλος πρέπει να αποφεύγουμε συμπεράσματα στα οποία έχουμε καταλήξει αυθαίρετα σχετικά με μία συμπεριφορά ή κατάσταση και να επιλέγουμε να γίνουμε κατανοητοί, χωρίς να ξεφεύγουμε στην ένταση ή τη συχνότητα του θυμού μας. Εάν νιώσουμε φυσικά ότι δεν είμαστε σε θέση να το διαχειριστούμε αποδοτικά, μπορούμε να απευθυνθούμε σε κάποιον ειδικό ώστε να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε αυτό το αρνητικό συναίσθημα και να το ξεπεράσουμε.

Γιάννης Κυρίτσης

Άραγε πόσες φορές πονέσαμε συναισθηματικά από κάτι που συναίβει ή πονέσαμε σωματικά απο έναν τραυματισμό ; Το σώμα μας , το πρόσωπο μας , εμείς ,καθρέφτες των συναισθημάτων μας. Ότι νιώθουμε μπορεί απο την πρώτη στιγμή ή στη διάρκεια το σώμα μας να μας το δείξει.

“Το να κρατάς το θυμό σου είναι σαν να πίνεις δηλητήριο και να περιμένεις να πεθάνει ο άλλος” , αυτή είναι μια ρήση του Βούδα. Ουσιαστικά , αυτό που θέλει να μας πεί είναι πως κρατόντας έναν θυμό μόνιμα μέσα μας, ακόμα και να μην τον εξωτερικεύσουμε , θα φανεί στο πρόσωπο μας. Είναι ένα δηλητήριο που δεν κάνει κακό στον απέναντι παρα μονο σε εμας τους ίδιους. Αν παρατηρήσουμε το πρόσωπο ενός μόνιμα θυμωμένου ανθρώπου , θα δούμε πως το πρόσωπο ζαρώνει, τα μάτια μικραίνουν και το στομα είναι ένα σφιγμένο αγέλαστο στομα. Το σώμα είναι επισης και αυτό σφιγμένο , αγέροφο , και η ενέργεια που εκπέμπει όπου σταθεί είναι ηλεκτρισμένη.

Ας συγκρίνουμε ένα χαρούμενο άνθρωπο…πραγματικά χαρούμενο! Τα μάτια γυαλίζουν , είναι φωτινά και ορθάνοιχτα σαν να θέλουν να ρουφίξουν όλο το φως της μέρας. Το στόμα παίρνει μία κλήση καμπυλωτή προς τα πάνω , ακόμα και όταν δεν είναι αισθητό απο το μάτι. Το πρόσωπο και αυτό είναι καθαρό, λείο , λάμπει σαν να του έχεις βάλει φίλτρο μπροστά. Το σώμα σταθερό ή μη , είναι σαν να χορεύει.

Όλα λοιπόν αυτά που νιώθουμε , βγαίνουν στο σώμα μας. Άγχος , πίεση, θα χτυπήσει σε ψυχοσωματικά. Κακία , χτυπάει στο στομάχι. Δεν λέμε ” χολή έβγαλε αυτός”…από κάπου βγαίνουν και αυτά. Όταν κάτι μας βαραίνει συναισθηματικά , πόνοι στον αυχένα και στο κεφάλι. Το σώμα μας , μας μιλάει και μας τα λέει όλα , αρκεί εμείς να το ακούσουμε , να το προσέξουμε και θα πάρουμε τις απαντήσεις.

Σε μια ζωή γέματη προβλήματα και προβληματισμούς, μέσα σε έναν κόσμο επιρρεασμένο , στάσου σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης σου , πάρε πασατέμπο και παρακολούθα τον κόσμο. Έχεις ξεκινήσει ένα ταξίδι μέσα στον κόσμο των συναισθημάτων τους. Θα δείς πως θα ανακαλύψεις μεγάλο αριθμό ανθρώπων με πρόσωπο και σώμα σαν την πρώτη περιγραφή που κάναμε . Και φυσικά αυτό είναι λυπηρό. Μα θα δείς και κόσμο που θα σου δημιουργήσει χρώματα μέσα σου. Και θα σου δώσει λίγη ελπίδα πως όλα μπορούν να γίνουν.

Η ψυχική ύγεια είναι εξίσου σημαντική με την σωματική. Είναι δύο ενωμένοι κρίκοι .

“Νούς υγιείς εν σώματι υγιεί” .

Ώραια , είμαστε άνθρωποι, έχουμε τα πάνω μας τα κάτω μας . Τις ευκολίες μας μα και τις δυσκολίες μας .
Άλλοι τις περνάνε σαν μια σταγονα βροχής που πρόλαβε και στέγνωσε και αλλοι …ζορίζονται!
Να σταθούμε σε αυτούς που η δυσκολία είναι σταγόνα βροχής , τι λέτε; Είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν έντονη την αίσθηση της αισιοδοξίας .

Ναι, αισιοδοξία! Τι αίσθηση και αυτή! Στην εποχή που ζούμε λίγοι την έχουν , μα πολλοί θα ήθελαν , επίσης.
Μέρος λοιπόν έντονης συναισθηματικής νοημοσύνης , είναι η στάση που έχουν κάποιοι άνθρωποι που τους εμποδίζει να
πέσουν σε μία κατάσταση απάθειας, κατάθληψης ή απελπισίας μπροστά σε μία δύσκολη κατάσταση.
Οι άνρθωποι, λοιπόν , αυτοί έχουν την ικανότητα να βλέπουν μέσα απο μια δυσκολία την ευκαιρία να λύσουν ένα γρυφο
και τον οποίο καταφέρνουν σχεδόν πάντα . Συγκριτικά με άλλους ανθρώπους που θα πνιγούν σε μια κουταλιά νερό , θα θαμπώσουν
και σε καμία περίπτωση δε θα σκεφτούν πρώτα πως όλα καλά θα πάνε.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε όμως είναι πως η αισιοδοξία μας θα πρέπει πάντα να είναι ρεαλιστική , να πατάει γερά στα πόδια του αυτός που την έχει
γιατί σε άλλη περίπτωση , αν είναι υπερβολικά αφελής κάποιος , τότε αποβαίνει καταστροφική.
Δεν υπάρχει λόγος να απογοητευόμαστε όμως , σύμφωνα με τον Daniel Goleman , όπου έχει αναφερθεί στην συναισθηματική νοημοσύνη , μας αναφέρει πως η αισιοδοξία διδαάσκεται.
Σίγουρα πιο εύκολα και διαχειρίσιμα απο μικρή ηλικία . Οι γονείς είναι αυτοί που κάνουν την μεγαλύτερη δουλειά εδώ.

Η αισιοδοξία είναι η αφετηρία κάθε νίκης ( Τόμας Καρλάιλ)
Γιατί μια δυσκολία , είναι το ξεκίνημα ενός μικρού πολέμου. Άρα πρέπει να πολεμίσεις με ότι άσχημο συναίσθημα σε καταβάλει, να κοιτάξεις μπρόστα και να λύσεις τον γρύφο
και να πάρεις την ικανοποίηση πως όλα μπορούν να γίνουν αρκεί να το θέλεις πραγματικά.
Κανείς δεν είπε πως είναι εύκολο και κανείς ποτέ δεν παραδέχτηκέ πως η επιτυχία , ειδικά συναισθηματικού αγώνα , είχε ευθή , ασφαλτομένο δρόμο.
Μα αξίζει να προσπαθήσεις , να μάθεις , να ακπαιδεύσης τον ευατό σου να βλέπει αισιόδοξα μια κατάσταση και να προχωρά.

Θα μπορούσα να πώ , λοιπόν , πως η ασιοδοξία είναι ένα χάπι της σημερινής εποχής , όπου είτε είσαι τυχερός και εμβολιάστικες μικρός είτε
έκανες μία θεραπεία μεγαλός και με προσπαθεία καθε φορα καταφέρνεις να βλέπεις τα πράγματα μέσα απο το φώς που βγαίνει απο τη ρογμή
μιας σπασμένης , χαλασμένης κατάστασης.
Γιατί στο τέλος σημασία έχει το φώς που εκπέμπουμε στους γύρο μας .

Κάτι που πολλές φορές δεν μας απασχολεί συνειδητά αλλά μας δημιουργεί πολλά, θα μπορούσε κανείς να πει, προβλήματα είναι τα συναισθήματα μας και πως ακριβώς τα εκφράζουμε. Η ψυχική υγεία συνδέεται άμεσα με το πως ένας άνθρωπος μπορεί να εξωτερικεύει τον εσωτερικό του κόσμο και τις σκέψεις του, γιατί όμως πολλοί μπορεί να νιώθουν πως πνίγονται στην ίδια τους τη ζωή;

Πολύ πιθανόν κάτι που λείπει είναι το μέσο με το οποίο μπορεί ο καθένας να αποβάλει το βάρος των δυνατών συναισθημάτων του. Ένα από αυτά τα μέσα είναι και η τέχνη, τέχνη με όποιο από τα διάφορα πρόσωπα της, είτε αυτό είναι ζωγραφική, μουσική, χορός ή κάτι άλλο. Μέσω αυτών των μέσων είναι δυνατό το άτομο να αποτυπώσει αυτό που νιώθει σε ένα χαρτί, σε μία ενέργεια, σε έναν ρυθμό. Είναι δυνατό να ξεφύγει αλλά και να σκεφτεί λίγο διαφορετικά αν αυτό είναι που χρειάζεται. Ποια είναι όμως η σχέση μας με αυτό το τομέα;

Δεν γνωρίζω το ποσοστό των νέων που ασχολούνται με κάποια τέχνη, είτε αυτό είναι χόμπι είτε κάτι πιο επαγγελματικό. Δεν θα έκανε εντύπωση όμως, πιστεύω, τα νούμερα να μην ήταν τόσο μεγάλα. Στην σύγχρονη αυτή καθημερινότητα όλοι τρέχουν με τέτοια ταχύτητα που δεν προλαβαίνουν να δουν και να απολαύσουν τα μικρά πράγματα καθώς κυνηγούν το μεγάλο όνειρο. Θα μπορούσε όμως η χαρά να κρύβεται στα πιο απλά πράγματα και όχι στην πολυτέλεια. Θα μπορούσε ,για παράδειγμα, ο χορός την κατάλληλη στιγμή και με το κατάλληλο τραγούδι να προσφέρει μια αξέχαστη εμπειρία που θα έδινε στον καθένα μια ανάμνηση που θα τον στήριζε για καιρό. Δεν είναι κακό να χορεύεις μόνος στο σπίτι σου αν αυτό είναι που σε κάνει να νιώθεις καλά.

Βέβαια ο χορός είναι ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά ένα πολύ κοινό ενώ σύμφωνα με τον A. Einstein “Οι χορευτές είναι οι αθλητές του Θεού”. Όλοι θα μπορούσαμε να ανήκουμε σε αυτή την ομάδα και πολύ πιθανόν να απορροφούσε κάποιο στρες από τη ζωή μας.

Αν είχες ελεύθερο χρόνο θα έκανες κάτι για να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου; Τι θα ήταν αυτό και γιατί δεν ξεκινάς;

Μπούτης Ηλίας

Πηγή