Κάποιες καταστάσεις παρόλο που εμείς τις διαλέγουμε, κάπου βαθιά όπου δεν φτάνει το ημερήσιο πρόγραμμα, ένα ράγισμα προκλήθηκε και απλά εμείς δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Καλό είναι να έχουμε ανεβασμένο τον πήχη για τα δικά μας θέλω. Κακό όμως όταν μπαίνει στην μέση το πείσμα και ξεπερνάμε τα όρια της αντοχής μας.

Ναι όπως όλοι γνωρίζουμε, τα όρια είναι για να τα ξεπερνάμε. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ακόμη και τα όρια του ορίου έχουν ξεφύγει; Η υπομονή και το πείσμα είναι μεν από τα προτερήματα του ανθρώπου, με την κατάχρηση τους όμως γίνονται μειονεκτήματα. Δεν είναι έγκλημα να καθίσεις και να πάρεις μια ανάσα, να αφομοιώσεις τα δεδομένα. Έγκλημα είναι όταν παραμυθιάζεις τον εαυτό σου ότι όλα είναι εντάξει.

Υπομένουμε πολλές φορές γιατί έχουμε ανεβάσει την αξία των προσδοκιών, χωρίς να κοιταχτούμε στον καθρέπτη να ελέγξουμε αν  παραμένουμε το ίδιο άτομο με εκείνο πριν ξεκινήσαμε την διαδρομή.  Δεν κερδίζουμε μόνο. Χάνουμε κιόλας. Αυτό που χάνουμε ή κερδίζουμε όμως είναι κατά βάση κομμάτια του εαυτού μας. Κανένα από τα δύο δεν είναι κακό, γιατί και να χάσουμε κάτι που απλά πέρασε ο χρόνος του, κερδοφόρο είναι για εμάς. Όλα πρέπει να κάνουν τον κύκλο τους.

 Τελεία σε μια κατάσταση μπορούμε να βάλουμε οποιαδήποτε στιγμή. Εμείς όμως σαν όντα με ενσυναίσθηση δίνουμε παράταση, με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία. Τα συμπτώματα της κάθε τελειωμένης κατάστασης γίνονται πάντα αντιληπτά, η παράταση μένει παράταση όμως. Και έτσι συνεχίζουμε να τρέχουμε, και όχι επειδή η ζωή μας κυνηγάει, εμείς κυνηγάμε την ζωή, επειδή μια μέρα λες τι κάνω και που πάω.

Κανείς δεν είναι τέλειος, και δεν θα γίνει. Οι στιγμές όμως που δεν δίνουμε σημασία στις αντοχές μας, στο πως νιώθουμε, σίγουρα μας απομακρύνουν από το να φτάσουμε έστω και κοντά στην τελειότητα. Το κάθε κρακ που κάνει η ψυχή μας, για εμάς είναι μείον. Γιατί μας δείχνει πόσο ευάλωτοι είμαστε, μπροστά στο άγνωστο, που εν τέλει η ύπαρξη μας ολόκληρη είναι μια άγνωστη αλήθεια.

Με το κάθε κρακ που αφήνουμε την ψυχή και το σώμα να βιώσει, ένα αστέρι της αιώνιας ζωής μας πέφτει. Σαν απότομο χαστούκι που σου πέφτει ο καφές από το χέρι. Κάτι μετρήσιμο χάνουμε. Όπου συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις οι συμπτώσεις παίρνουν ζωή, και η κοσμοθεωρία σου αλλάζει.

Ιωάννα Γκαβριλίου

H Σκλήρυνση Κατά Πλάκας είναι μία χρόνια νόσος, η οποία συγκαταλέγεται στα αυτοάνοσα νοσήματα. Προσβάλλει το κεντρικό νευρικό σύστημα και, πιο συγκεκριμένα, τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό. Η νόσος αυτή παρουσιάζεται κυρίως σε νέα άτομα, ηλικίας 20-40 ετών. Για αρχή, αξίζει να σημειωθεί πως το νευρικό κύτταρο χωρίζεται σε τρία μέρη: το κυτταρικό σώμα, τους δενδρίτες και το νευράξονα. Ο νευροάξονας πρόκειται για μια αποφυάδα της οποίας το μήκος ποικίλλει και μπορεί να φτάσει περίπου το ένα μέτρο. Αρχίζει από το κυτταρικό σώμα και καταλήγει σε διακλαδώσεις που ονομάζονται τελικά δενδρύλλια και στην άκρη τους φέρουν εξογκώματα που ονομάζονται τελικά κουμπιά. Ο ρόλος του νευράξονα είναι η μεταβίβαση ερεθισμάτων σε άλλα κύτταρα. Η μυελίνη είναι η λιποειδής ουσία που περιβάλλει το νευράξονα των εμμύελων νευρικών ινών. Τα άτομα με Σκλήρυνση Κατα Πλάκας παρουσιάζουν σημαντικό πρόβλημα στο περίβλημα αυτό που προστατεύει τις νευρικές ίνες, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η μετάδοση μηνυμάτων από τον εγκέφαλο στο σώμα και το αντίστροφο.

• 

Αιτίες εμφάνισης της νόσου

Οι αιτίες εμφάνισης της νόσου μπορεί να είναι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, οι γενετικοί παράγοντες και οι ιοί. Παρόλα αυτά δεν έχουν γνωστοποιηθεί με ακρίβεια. Τα άτομα με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας παρουσιάζουν μυϊκή εξάντληση και δυσκινησία, ιδίως στα κάτω άκρα, σπασμούς στους καμπτύρες μυς προκαλώντας ασταθές βάδισμα και αδυναμία των κάτω άκρων. Κατά την κλινική εξέταση διαπιστώνονται νευρολογικές διαταραχές όπως το σημείο Babinski και αυξημένα τενόντια αντανακλαστικά. Το αντανακλαστικό Badinski είναι ένα χαρακτηριστικό που εμφανίζεται κυρίως στα μωρά. Αυτό που παρατηρείται είναι το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού να σηκώνεται προς τα πάνω , ενώ τα υπόλοιπα τα τεντώνονται προς τα έξω. Άλλα συμπτώματα είναι ο δυνατός πόνος κατά την εκτέλεση μιας πράξης. Υπάρχει δυνατότητα να παρουσιαστούν εμβοές ή το άτομο να εμφανίσει απώλεια ακοής. Χαρακτηριστικές είναι οι διαταραχές στην ομιλία, καθώς και τα συμπτώματα δυσφαγίας και διπλωπίας. Επιπρόσθετα το άτομο με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας μπορεί να εμφανίσει διαταραχές εντέρου και κύστης, διαταραχές μνήμης και συγκέντρωσης, συμπτώματα κατάθλιψης και σεξουαλικές διαταραχές (στυτική δυσλειτουργία).

• 

Διαγνωστική προσέγγιση της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας

Όσον αφορά τη διαγνωστική διαδικασία επισημαίνεται πως δεν υπάρχει ειδική διαγνωστική εξέταση. Στη πλειονότητα των περιπτώσεων πραγματοποιείται λήψη ιστορικού, ανοσοηλεκτροφόρηση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, η οποία αποκαλύπτει την παρουσία αντισωμάτων lgG και, τέλος, μαγνητική τομογραφία. Τέλος, υπογραμμίζεται η σημασία της ποικιλίας εναλλακτικών μεθόδων που αποβλέπουν στη αποτελεσματική θεραπεία του ασθενή. Κυρίως η θεραπεία βασίζεται στη χορήγηση φαρμάκων (αντιφλεγμονώδων φαρμάκων ιντερφερόνης κ.α.) στη σύσταση σπασμολυτικών και στην εφαρμογή φυσικοθεραπευτικών μεθόδων.

• 

Πανευρωπαϊκή έρευνα βεβαιώνει την άγνοια και την προκατάληψη που ενυπάρχει από τον ευρύ πληθυσμό

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι η πιο γνωστή νευρολογική πάθηση. Τα ποσοστά δείχνουν πως 450.000 Ευρωπαίοι και 2,5 εκατομμύρια παγκοσμίως υποφέρουν από αυτήν την πάθηση. Μία νέα πανευρωπαϊκή έρευνα που ανακοινώθηκε στα πλαίσια του συνεδρίου της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη Θεραπεία και την Έρευνα της ΣΚΠ» (ECTRIMS) διεκπεραιώθηκε με σκοπό την καταγραφή του ποσοστού των ατόμων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας που βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό. Διαπιστώθηκε πως πάνω από 5000 συμμετέχοντες υποστήριξαν πως θα δημιουργούσαν φιλικές σχέσεις. Παρόλα αυτά αποδείχθηκε πως ένας στους τρεις δεν θα προχωρούσε σε ερωτική σχέση ούτε θα παντρευόταν κάποιον με σκλήρυνση κατά πλάκας. Μάλιστα, οι άντρες αποκάλυψαν μία έντονη απροθυμία να εμπλακούν σε ερωτική σχέση με γυναίκες με την εν λόγω ασθένεια. Ως επί το πλείστον, τα άτομα γνωρίζουν πως η ασθένεια δεν είναι ούτε μεταδοτική ούτε αποτελεί τροχοπέδη στην απόκτηση μιας οικογένειας. Τα δείγματα της έρευνας δυστυχώς καταδεικνύουν την εν γένει παραπληροφόρηση και τη προκατάληψη που υπάρχει. Οι άνθρωποι καθοδηγούνται από μία παγιωμένη και εδραιωμένη πεποίθηση και υποστηρίζουν πως τα άτομα με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας δεν έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τα ίδια προνόμια με τους άλλους ανθρώπους, Δεν έχουν την ευκαιρία να ζήσουν όπως όλοι οι άλλοι. Αυτό δεν υφίσταται. Η ζωή δεν σταματά με τη σκλήρυνση κατά πλακάς, απλώς αλλάζει.

Άτομο με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας δίνει το δικό της μήνυμα

Το 2018 σε μία συνέντευξη που γινόταν σε άτομο με σκλήρυνση κατά πλάκας αναφέρεται «Όσοι ακούνε ότι κάποιος έχει σκλήρυνση κατά πλάκας κάνουν συνειρμό το αναπηρικό αμαξίδιο. Σήμερα, οι γιατροί έχουν στα χέρια τους αρκετές επιλογές φαρμάκων να χορηγήσουν, κάτι που πριν λίγα χρόνια δεν υπήρχε σαν δυνατότητα. Τα φάρμακα πρώτης γραμμής, είναι αυτά που ανατρέπουν μια τέτοια εξέλιξη της νόσου και είναι πάρα πολύ δύσκολο ένας ασθενής να έχει αυτή την κατάληξη πια. Υπάρχουν πολλές μορφές της νόσου και μια από αυτή είναι να ξεκινάει επιθετικά. Σε κάθε περίπτωση η έγκαιρη χορήγηση της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής κάνει θαύματα. Εμένα, που ανήκω στο 10% των νοσούντων με την πιο ελαφριά μορφή, η νόσος «απενεργοποιήθηκε-κοιμήθηκε» μέσα σε 6 μήνες μετά την λήψη του φαρμάκου μου». Τέλος, στην ερώτηση «Τι θα ήθελες να πεις στον κόσμο που νοσεί, αλλά η νόσος τους έχει επηρεάσει αρνητικά στη ψυχολογία τους;» απάντησε ««Να τους πω ότι κι εγώ έχω τις δύσκολες φάσεις μου και έχω κάνει αρκετά σχήματα κορτιζόνης στις υποτροπές της νόσου, αλλά δεν το βάζω κάτω. Ναι είμαι από τις τυχερές που η νόσος με επισκέφτηκε στην ελαφριά της μορφή, αλλά δεν παύει να υφίσταται και να με κάνει πολλές φορές ό,τι θέλει. Μην το βάζετε κάτω, η ζωή συνεχίζεται!» (Αβραμοπούλου Νάνσυ, 2018)

Από Μαρία Τσουρέκα

Διαβάστε αναλυτικά το Πρωτόκολλο διαχείρισης παιδιών και εφήβων που νοσούν ή εμφανίζουν συμπτώματα κορωνοϊού.

Τον επιστημονικά ενδεδειγμένο τρόπο διαχείρισης των παιδιών και των εφήβων που θεωρείται πιθανό να έχουν προσβληθεί από τον νέο κορωνοϊό αλλά και όσων έχει επιβεβαιωθεί η μόλυνση και η νόσηση κατήρτισε η Ελληνική Εταιρία Παιδιατρικών Λοιμώξεων, δίδοντας έτσι το κατάλληλο επιστημονικό εργαλείο στους παιδιάτρους και τους γενικούς γιατρούς για την κλινική εξέταση και παρακολούθηση του συγκεκριμένου πληθυσμού.

Το Πρωτόκολλο διαχείρισης παιδιών και εφήβων εγκρίθηκε από την Επιτροπή Εμπειρογνωμώνων. Την ευθύνη για την σύνταξή του έχει το ΔΣ της Ελληνικής Εταιρείας Παιδιατρικών Λοιμώξεων (Καθηγητές Ε. Γαλανάκης, Α.Μίχος, Β. Παπαευαγγέλου, Ε. Ροηλίδης, Β. Σπούλου, Γ. Συρογιαννόπουλος και Μ.Τσολιά) σε συνεργασία με τους δύο επιπλέον παιδιάτρους της Επιτροπής Εμπειρογνωμώνων, Θ. Ζαούτη και Σ. Λουρίδα.

Τα νεότερα δεδομένα που προστίθενται συνεχώς σχετικά με την αποτελεσματικότητα διαφόρων θεραπειών καθιστούν επιβεβλημένη και την άμεση ενημέρωση του προτεινόμενου αλγόριθμου, επισημαίνει η επιστημονική εταιρία των παιδιάτρων-λοιμωξιολόγων.

Ποιες είναι οι οδηγίες για βρέφη, παιδιά και εφήβους με ύποπτη λοίμωξη από Covid-19

Σύμφωνα με όσα ορίζονται στο σχετικό Πρωτόκολλο, έλεγχος για COVID-19 θα πρέπει να διενεργείται στα παιδιά κάτων των 16 ετών υπό τις εξής προϋποθέσεις:

1. Όταν εμφανίζουν Σοβαρή Οξεία Λοίμωξη του Αναπνευστικού (Severe Acute Respiratory Illness) που χρειάζονται νοσηλεία ή που νοσηλεύονται με πυρετό χωρίς άλλη σαφή αιτιολογία

2. Όταν είναι φιλοξενούμενα σε κλειστές δομές που εκδηλώνουν οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού με πυρετό και βήχα ή δύσπνοια

3. Όταν πρόκειται για παιδιά με σοβαρή χρόνια υποκείμενη νόσο (π.χ. χρόνια πνευμονοπάθεια, χρόνιο καρδιαγγειακό νόσημα, σακχαρώδη διαβήτη, σοβαρή ανοσοκαταστολή) που εκδηλώνουν οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού με πυρετό και βήχα ή δύσπνοια.

Η κλινική εξέταση του παιδιού και λήψη δείγματος θα πρέπει να διενεργείται σε προκαθορισμένο ιατρείο όπου το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό θα πρέπει να φέρει τον απαραίτητο προστατευτικό εξοπλισμό.

Αναφορικά με τη διαχείριση τέτοιων παιδιών, η απόφαση για νοσηλεία εν αναμονή του αποτελέσματος είναι στη κρίση του παιδιάτρου και βασίζεται στην κλινική εικόνα αλλά και το υποκείμενο νόσημα του ασθενή.

Επί ήπιας κλινικής εικόνας είναι προτιμητέα η παραμονή στο σπίτι περιμένοντας το αποτέλεσμα.

Εφόσον αποδειχθεί ότι ο ασθενής είναι θετικός, γίνεται άμεση επικοινωνία και ο ασθενής μπορεί να παραμείνει στο σπίτι με καθημερινή τηλεφωνική επικοινωνία. Αν υπάρξει επιδείνωση, συνιστάται άμεση νοσηλεία.

Στην περίπτωση που το παιδί χρήζει νοσηλείας αυτή θα γίνει και πάλι σε προκαθορισμένο χώρο και η φροντίδα θα γίνει από εκπαιδευμένο προσωπικό που θα φέρει τα απαραίτητα μέσα προστασίας.

Σημειώνεται από τους ειδικούς ότι και ο γονέας που συνοδεύει το παιδί θα πρέπει και αυτός απαραιτήτως να ελεγχθεί για COVID-19 και να τηρεί σχολαστικά όλα τα μέτρα ατομικής προστασίας.

Τονίζεται επίσης ότι επειδή τα περισσότερα ύποπτα κρούσματα τελικά δεν θα επιβεβαιωθούν ως λοίμωξη από COVID-19, θα πρέπει να γίνει προσπάθεια για την κατά το δυνατόν νοσηλεία σε μόνωση όλων των ύποπτων κρουσμάτων και την μετακίνησή τους αργότερα και ανάλογα με το αποτέλεσμα.

Οδηγίες για βρέφη, παιδιά και εφήβους με επιβεβαιωμένη λοίμωξη

Για κάθε βρέφος ή παιδί με επιβεβαιωμένη COVID-19 λοίμωξη θα πρέπει ο γονέας να επικοινωνεί άμεσα με τον παιδίατρό του ή να το προσκομίζει στα ΤΕΠ Νοσοκομείου. Αρχικά θα πρέπει να γίνει ανασκόπηση ατομικού ιστορικού και παρούσας νόσου (διάρκεια νόσου και είδος συμπτωμάτων) και κατά το δυνατόν εκτίμηση κλινικών σημείων.

Στην περίπτωση αρχικής τηλεφωνικής επικοινωνίας και επί υποψίας μέτριας ή σοβαρής συμπτωματολογίας συστήνεται άμεση κλινική εκτίμηση από παιδίατρο.

Η COVID-19 λοίμωξη κατηγοριοποιείται σε:

Α) Ασυμπτωματική,

Β) Με ήπια συμπτωματολογία λοίμωξης ανώτερου αναπνευστικού: πυρετός, βήχας, ρινίτιδα, πονόλαιμος, μυαλγίες, κόπωση. Ο πυρετός μπορεί να απουσιάζει, ενώ κάποιοι ασθενείς εμφανίζουν μόνο συμπτώματα από γαστρεντερικό (ναυτία, εμέτους, διάρροια),

Γ) Μέτριας βαρύτητας ή σοβαρή νόσος: υψηλός πυρετός, παραγωγικός βήχας, ταχύπνοια, βρογχόσπασμος, μειωμένη σίτιση, έντονη καταβολή, δύσπνοια, υποξαιμία, γογγυσμός.

Στα παιδιά υψηλού κινδύνου συγκαταλέγονται:

1. παιδιά με χρόνια πνευμονοπάθεια (κυστική ίνωση, βρογχοπνευμονική δυσπλασία)

2. παιδιά με συγγενή καρδιοπάθεια και σημαντικού βαθμού αιμοδυναμική επιβάρυνση

3. ασθενείς με σοβαρή ανοσοκαταστολή όπως • ογκολογικοί ασθενείς υπό χημειοθεραπεία, • παιδιά μετά από ΜΜΟ ή μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων, • παιδιά με SCID ή HIV λοίμωξη και χαμηλά CD4 (ανάλογα με ηλικία ασθενή).

4. βρέφη κάτω των 12 μηνών (σημειώνεται ότι δεν υπάρχει ομοφωνία και πιθανολογείται ότι τα αυξημένα ποσοστά νοσηλείας δεν σχετίζονται απαραίτητα με βαρύτερη κλινική εικόνα).

5. παιδιά με Σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (σημειώνεται ότι αν και ο ΣΔ αποτελεί ομάδα υψηλού κινδύνου για τους ενήλικες αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι ισχύει και για τα παιδιά).

Αναφορικά με τα παιδιά που λαμβάνουν ιατρογενή ανοσοκαταστολή (βιολογικούς παράγοντες ή και κορτικοστεροειδή) λόγω υποκείμενου νοσήματος, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται το καθένα ξεχωριστά σύμφωνα με τη γνώμη του θεράποντα, καθώς μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν δεδομένα ούτε αναφορικά με τη κλινική έκβαση τέτοιων παιδιών εάν νοσήσουν με COVID-19 αλλά ούτε για το όφελος της αντιϊκής αγωγής.

Εργαστηριακός έλεγχος συστήνεται μόνο για νοσηλευόμενους ασθενείς. Ο έλεγχος περιλαμβάνει ανάλογα με την βαρύτητα: γενική αίματος (εκτίμηση λεμφοπενίας), CRP, τρανσαμινάσες ορού, φερριτίνη, τροπονίνη και παράγοντες πήξης. Πιο ειδικές εξετάσεις και απεικονιστικός έλεγχος (Α/α θώρακα, CT πνεύμονος) κατά τη κρίση του θεράποντος.

Τα επιβεβαιωμένα κρούσματα θα πρέπει να νοσηλεύονται σε διαφορετικό χώρο νοσηλείας από τα ύποπτα. Απαραίτητος είναι ο έλεγχος του γονέα που συνοδεύει το παιδί. Στην περίπτωση που οι νοσηλευτικές μονάδες δεν έχουν θαλάμους με αρνητική πίεση θα πρέπει να υπάρχει μέριμνα ώστε ο χώρος νοσηλείας να διαθέτει ξεχωριστή είσοδο ή τουλάχιστον θα πρέπει να γίνει διακοπή ανακύκλωσης του αέρα του/των συγκεκριμένων θαλάμων αν είναι εφικτό.

Πηγή