Τις περισσότερες καταστάσεις στην ζωή μας τις ξεπερνάμε ανάλογα με την ψυχική δύναμη που διαθέτουμε. Όσες συμβουλές και αν παίρνουμε, η δική μας δράση έχει τα όρια της. Η στιγμή συνήθως είναι το κλειδί για όλα. Το τωρινό συναισθηματικό φορτίο είναι η χαρισματική βολή για όλες τις αποφάσεις.

Σίγουρα είναι μεγάλο προνόμιο να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους να μας στηρίζουν, και κυρίως αναφερόμαστε σε επίπεδο κατανόησης. Γιατί μέχρι εκεί είναι η γραμμή βοήθειας που μπορούμε να δεχτούμε, μιας και κανείς δεν περπατάει στα παπούτσια κανενός. Μια ευγενική και θερμή κουβέντα είναι υπέρ αρκετή σε αρχικό στάδιο για να δούμε τα πράγματα και από διαφορετική σκοπιά.

Ευτυχώς ή δυστυχώς η αντίληψη του καθενός επειδή είναι διαφορετική, υπάρχουν φορές που κάποιοι χρειάζονται όμορφες κουβέντες, υπάρχουν όμως και άλλοι που προτιμούν τις πιο τραχιές και βαριές κουβέντες για να ξεκολλήσουν από τις δικές τους σκέψεις. Ασχέτως με το τι χρειάζεται ο καθένας πάντα μια διαφορετική άποψη βοηθάει.

Η επιβράβευση δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Η επιβράβευση είναι ένα είδος αναγνώρισης του κόπου και της πάλης που δίνει ο καθένας σε καθημερινή βάση, σε ότι και αν κάνει. Δεν την δίνουμε μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ή μόνο σε μεγάλες επιτυχίες κάποιου. Και η παραμικρή προσπάθεια μας στην καθημερινότητα για ένα καλύτερο αύριο είναι αιτία επιβράβευσης. Μια μικρή λέξη όπως το << μπράβο>> ισοδυναμεί με χίλια μετάλλια για κάποιον που προσπαθεί να γίνει καλύτερος.

Ξεκινώντας από τα παιδιά που θέλουν να καμαρώνουν οι γονείς για τις πράξεις τους, μέχρι σε έναν ενήλικα που μέσα στην δύσκολη εποχή που διανύουμε δεν το βάζει κάτω, η επιβράβευση είναι σαν τον θεό που τους δίνουν σημάδι να συνεχίσουν το έργο τους. Σαν να είναι κάθε μέρα γιορτή με ένα δώρο να ξεκινάει η μέρα τους. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα καταφέρει απολύτως μόνος του. Γιατί η ψυχολογική υποστήριξη είναι εκείνο που φορτίζει τις μπαταρίες μας.

Η επιβράβευση επίσης δεν σημαίνει πάντα ότι κάναμε κάτι  <<καλό>>.  Όπως παραδείγματος χάριν το να παραιτηθούμε από μια δουλειά που ψυχικά μας φόρτιζε, ή να αφήσουμε ακατάλληλους  ανθρώπους πίσω μας, και αυτά είναι καταστάσεις που χρειάζονται επιβράβευση, γιατί χρειάστηκε κουράγιο και μεγάλη θέληση να βγάλουμε αταίριαστα πράγματα από την ζωή μας.    

Η επιβράβευση είναι μια ακτίνα φωτός στο μονοπάτι μας.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Είναι γεγονός, ότι οι περισσότεροι ενήλικες μεγαλώνουν τα αγόρια τους με πολύ λιγότερες ευαισθησίες από αυτές που επιτρέπουν ή επιδεικνύουν στα κορίτσια… Η κοινωνία απαιτεί από τα αγόρια είναι «σκληρά» και «δυνατά» και θεωρεί, ότι η εκδήλωση συναισθημάτων αποτελεί σημάδια «αδυναμίας» και «θηλυπρέπιας». Αυτό οδηγεί συχνά τα αγόρια στο να μην ξέρουν πώς να εκδηλώσουν τα δύσκολα συναισθήματα τους, όπως η λύπη και η απογοήτευση γιατί έχουν μάθει να τα καταπιέζουν. Και όλοι ξέρουμε, ότι το να καταπνίγεις αυτά που νιώθεις δεν είναι ποτέ καλό πράγμα.

Μία έρευνα δείχνει, ότι τα αγόρια στην πραγματικότητα χρειάζονται περισσότερη συναισθηματική στήριξη από τα κορίτσια, αλλά επειδή οι κοινωνικές προσδοκίες και τα στερεότυπα ανάμεσα στα φύλα είναι τέτοια, δεν τους τη δίνουμε. Υπάρχουν βιολογικές διαφορές ανάμεσα στο πώς αναπτύσσονται οι εγκέφαλοι αγοριών και κοριτσιών, σύμφωνα με τις οποία τα αγόρια είναι πιο επιρρεπή συναισθηματικά, όσο είναι ακόμα στη μήτρα.

Αλλά για κάποιον λόγο, δεν συζητάμε τόσο για τις διαφορές αυτές, παρόλο που αποτελούν τον χάρτη για τη συναισθηματική στήριξη που θα έπρεπε να δίνουμε στα αγόρια μας. Και δυστυχώς, η καθημερινότητά μας δείχνει, ότι αν δεν το κάνουμε, θα συνεχίσουμε να βάζουμε τα αγόρια μας σε κίνδυνο.

Η μελέτη, λοιπόν, η οποία δημοσιεύτηκε το 2000 από τον διακεκριμένο ψυχίατρο Sebastian Kraemer, υπό τον τίτλο «Ο εύθραυστος άντρας» έδειξε, ότι τα αρσενικά είναι σε μειονεκτική θέση από την σύλληψη, πριν καν η κοινωνία παίξει τον ρόλο της. Τα αρσενικά έμβρυα, λοιπόν, είναι πιο επιρρεπή στο στρες της μητέρας, αλλά και σε καταστάσεις όπως η εγκεφαλική παράλυση. Τα δε αρσενικά γεννιούνται πιο πρόωρα, ενώ η βρεφική θνησιγένεια είναι συχνότερη στα αγόρια.

Μετά τη γέννα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίζουν υψηλή κορτιζόλη (η ορμόνη του στρες), ενώ είναι πιο επιρρεπή στο τραύμα κατά τη γέννηση και λόγω της μη επαρκούς φροντίδας, κάτι που μπορεί να τα αφήσει σε σύγχυση. Και στη γέννα, ο εγκέφαλός τους είναι λιγότερο ανεπτυγμένος από αυτόν των κοριτσιών κατά 6 περίπου εβδομάδες. Τα αγόρια συνεχίζουν να αναπτύσσονται με πιο αργό ρυθμό από τα κορίτσια, καθώς μεγαλώνουν, και όπως λέει ο Kraemer: «Η φροντίδα των αγοριών είναι γενικά πιο δύσκολη από αυτή την κοριτσιών και γι’αυτό οι πιθανότητες κάτι να μην πάει καλά είναι πολύ περισσότερες.»

Τελικά, οι επιστήμονες συμφωνούν, ότι υπό το φως τέτοιων διαπιστώσεων, ο ασφαλής δεσμός μητέρας-αγοριού είναι απαραίτητος, ειδικά κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής, για την σωστή κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Με λίγα λόγια, είναι απαραίτητο να περνάτε χρόνο για να δεθείτε με το μωρό σας, κάνοντάς του αγκαλιές όσο περισσότερο μπορείτε και εξασφαλίζοντας, ότι είστε εκεί για εκείνο όταν σας χρειάζεται.

Και μεγαλώνοντας όμως, το αγόρι δεν πρέπει να μαθαίνει, ότι το να εκφράζει τα συναισθήματά του είναι ταμπού, καθώς αυτό θα του επιφέρει βλάβες στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Ο μόνος τρόπος που εμείς ως γονείς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό, είναι με δραστικές συζητήσεις με τα αγόρια μας. Εξηγώντας τους από μικρά, ότι είναι εντάξει να κλαίνε, δείχνοντας κατανόηση, ρωτώντας τι μπορούμε να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε, αναγνωρίζοντας, ότι και τα αγόρια έχουν συναισθήματα και αυτά είναι που τους κάνουν ανθρώπους!

Μόνο έτσι θα σπάσουμε τον τραγικό αυτό κύκλο τοξικής αρρενωπότητας και καταπίεσης.

Αν αγαπάτε, λοιπόν, το αγόρι σας, σταματήστε να τον κάνετε «σκληρό τύπο» και δώστε του την ευκαιρία να γίνει ένας ολοκληρωμένος, συναισθηματικά ασφαλής άνθρωπος.