Γράφει ο Y Factor

Προσπάθησα.. να πεις ότι δεν προσπάθησα; Ξεπέρασα τα όρια μου και πήγα ακόμα παραπέρα. Και δεν έπρεπε να είναι έτσι. Για κανέναν από τους δύο. Πάλεψα με εσένα και με εμένα. Έσπασα και κόλλησα ξανά και ξανά. Προσπαθώντας να νικήσω τους φόβους σου. Και έχασα.

Όταν κάποιος σε κάνει να νιώθεις ανεπιθύμητος, απλά φεύγεις επειδή δεν έχεις λόγο να μείνεις. Δεν προσπαθείς να τον στεναχωρήσεις ή να τον κάνεις να αισθανθεί ένοχος με τη φυγή σου. Αν σε έκαναν να νιώσεις έτσι, σίγουρα δε θα τους κοστίσει καθόλου να σε χάσουν. Το να συμβιβαστείς σε κάτι που δε σε καλύπτει είναι μόνο χάσιμο χρόνου. Σημασία έχει να είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο που αγαπάει και σέβεται τόσο την ομορφιά σου όσο και τις πληγές σου, και τις δεύτερες πολύ περισσότερο από την πρώτη.

Σε τελική ανάλυση, στο τέλος της ημέρας, ένα είναι το άτομο στο οποίο θες να επιστρέφεις. Το άτομο που θες να πεις πώς ήταν η μέρα σου ακόμα και αν δεν το έχεις ανάγκη. Που θέλεις να μοιραστείς τα πάντα. Τις χαρές, τις λύπες, τις ανησυχίες, τους φόβους και τη νύχτα σου. Αν δεν είσαι εσύ ο προορισμός του όμως, λίγο πρέπει να σε ενδιαφέρει πού πηγαίνει.

Αν όμως είσαι, κράτησε τον. Κακόμαθε τον όσο μπορείς. Αφιέρωσε του το χρόνο σου. Δείξε με κάθε τρόπο ότι του ανήκεις και απαίτησε το ίδιο ακριβώς. Μη βολευτείς σε ημίμετρα. Άλλο είναι να λες σε έναν άνθρωπο ότι είναι όμορφος και άλλο να τον κάνεις να το νιώθει. Βγες από το βόλεμα και τη συνήθεια.

Δεδομένο δεν είναι τίποτα και πολύ περισσότερο οι άνθρωποι.

Αυτό που θα επενδύσεις, αυτό θα πάρεις και πίσω. Αν δε ρισκάρεις, δε θα κερδίσεις και τίποτα.

Δε γίνεται να αναζητάς καινούργια πράγματα μένοντας ο ίδιος.

Για αυτό, πρόσεχε ποιον απομακρύνεις από τη ζωή σου, κάποιοι δεν γυρνάνε πίσω. Το να επιτρέψεις σε κάποιον να νοιαστεί για σένα δεν πρέπει να είναι προνόμιο που το παρέχεις, πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή. Προσωπική και συνειδητοποιημένη επιλογή. Όπως και το να μπορέσει να ανταπεξέλθει κάποιος σε κάτι τόσο μεγάλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως δε θέλουν να είναι ελεύθεροι. Η ελευθερία προϋποθέτει και ανάληψη ευθύνης και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Και είναι μεγάλη ευθύνη να επιτρέψεις σε έναν άνθρωπο να μπει μέσα σου. Να σε αγγίξει με τρόπο που δεν επέτρεψες σε κανέναν να σε αγγίξει. Να του δείξεις τα σκοτάδια σου, εκεί που και εσύ φοβάσαι να πας. Σημαίνει ότι αυτόν τον άνθρωπο έχεις δεχτεί ότι τον χρειάζεσαι και ότι και αυτός είναι διατεθειμένος να περπατήσει το δρόμο αυτό μαζί σου.

Πόσο υπέροχο είναι να βρεις έναν άνθρωπο που θέλει να μάθει τα πάντα που ταλαιπωρούν το μυαλό σου, να σου το λέει και να σου το δείχνει;

loveletters.gr

Νένα Ευθυμιάδου

Θέλω πια να είμαι καλά. Να μην ξοδεύω τον εαυτό μου σε ανούσιες συζητήσεις και αδιέξοδες προσπάθειες για να με αγαπήσουν οι άλλοι. Να μη δακρύζω πια για κανένα, αλλά να χαμογελάω γιατί έχω εμένα.

Θέλω να είμαι καλά, να μην είναι πια ένα λιμάνι για να αγκυροβολούν όλοι οι ξένοι και να ταράζουν τη δική μου θάλασσα με θύελλες και τρικυμίες. Να μη με ταράζουν πια κακόβουλοι άνθρωποι που θέλουν να λερώσουν την ψυχή μου για τις δικές τους μικρότητες.

Θέλω πια να είμαι καλά. Να μην προσπαθώ να μου χαμογελάσουν εκείνοι που δε θέλουν, να με αγαπήσουν εκείνοι που αδιαφορούν, να δω την καλή πλευρά ανθρώπων που συνεχώς μου δείχνουν τον κακό χαρακτήρα τους. Θέλω να δίνω και να μοιράζομαι πλέον με εκείνους που μου προσφέρουν και εκείνοι. Θέλω να ψάχνω εκείνους που με ψάχνουν.

Θέλω πια να είμαι καλά. Να μη σπαταλώ τον εαυτό μου συνεχώς σε σκέψεις τύπου ‘’πώς θα μπορούσα να είμαι για να σου αρέσω’’. Αυτή ήμουν, δε με αγάπησες και τέλος. Θέλω πια να είμαι ο εαυτός μου και να μην ξοδεύομαι σε μάταιες σκέψεις του πώς θα μπορούσα να είμαι περισσότερο αρεστή. Αρέσω σε εκείνους που αξίζουν.

Θέλω πια να είμαι καλά. Να δώσω ζωή στα χρόνια μου και να μην τα χαραμίζω για ανούσιους ανθρώπους που ρουφούν την ενέργειά μου. Θέλω πια να είμαι καλά, να αναπνέω ελεύθερη…

Μαρία Σκαμπαρδώνη – healingeffect.gr

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Καθώς ο καιρός περνά, καθένας από εμάς ξεφεύγει από τον κόσμο μας και ταξιδεύει σε κόσμους μοναδικούς…Οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρονται…! Ζούμε σε μία εποχή που τα πάντα φιλτράρονται, ελέγχονται, και τελικά στιβάζονται σε ατελείωτες σκέψεις!

Ο εγωισμός, μας τυφλώνει και τα συναισθήματα μας, φυλακίζονται μέσα μας… έχουμε παγιδευτεί στην ιδέα πως, για να υπάρξει μια σχέση μεταξύ ανθρώπων τα πάντα θα πρέπει να είναι ιδανικά!

Έχουμε σκεφτεί ποτέ, ότι όσα περιμένουμε να έρθουν, ίσως να περιμένουν εμάς να πάμε;

Οι σκέψεις είναι το μαράζι των ψυχών…

Η ζωή αναζητά θαρραλέους ανθρώπους…

Γι’ αυτό, μη φοβάσαι να ζητήσεις συγνώμη από κάποιον που πλήγωσες, μη φοβάσαι να αγκαλιάσεις κάποιον που σου έλειψε, μη φοβάσαι να φωνάξεις δυνατά: «Σ’ Αγαπώ»!…

Μη φοβάσαι να πεις ευχαριστώ, μη ξεχνάς… πες όλα όσα ένιωσες ή σκέφτηκες…Μη φοβάσαι να δείξεις αδύναμος, μπροστά σε κάποιον που κέρδισε μια μάχη ( αλλά όχι τον πόλεμο)… και βασικά, μη φοβάσαι… να φοβάσαι!!! Ρίσκαρε!!!

Τα πάντα είναι ένα παιχνίδι και εσύ καλείσαι να παίξεις…

Μη φοβάσαι αν τους όρους τους βάζει κάποιος άλλος αντί για σένα…Ίσως στην επόμενη παρτίδα να μπορείς εσύ να βάλεις τους όρους σου, γιατί νίκησες την προηγούμενη…

Σε ένα παιχνίδι, υπάρχουν πάντα καλοί και κακοί, κερδισμένοι και χαμένοι…

Από τον τρόπο που θα παίξεις… εξαρτάται η πλευρά που θα είσαι!

Να ξέρεις όμως ότι θα είσαι παίκτης και όχι παρατηρητής…!

Γράφει ο Διογένης Σινώπης

Πηγή : pestomoukiauto.blogspot.com

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Δεν κοιμήθηκα καλά χθες το βράδυ.
Είχα αγωνία.
Έχω ήδη τρεις μήνες στη Θεσσαλονίκη,
μα σήμερα θα πρέπει να επιστρέψω στην πόλη μου.

Μα αυτό δε με ενοχλεί τόσο.
Δε με ενοχλεί τόσο η επιστροφή.
Με ενοχλεί η νοσταλγία με την οποία με βαραίνει αυτή η πόλη.
Όμως είναι μια πολύ γλυκιά νοσταλγία, όπως κάθε άλλη.

Τα πήρα όλα; Μάλλον όλα τα πήρα.
Δυόμισι ώρες κοντά είναι ο Βόλος, και ούτε δυόμισι.
Ελπίζω να είμαι μόνος μου στο λεωφορείο για να μπορέσω να κοιμηθώ.
Ή να σκεφτώ.

Αλλιώς μπορώ να κάνω αυτό που γνωρίζω καλύτερα: να παρατηρώ τους ανθρώπους.
Στο δρόμο, στα καταστήματα, στα εστιατόρια, στο ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης.
Γιατί κινούνται έτσι; Γιατί συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο;
Θα μπορούσα να καθίσω σε μια γωνιά και να τους παρατηρώ για ώρες.

Όμως κύλησε ο χρόνος και πρέπει να φύγω.

Εχέφρων

Θέλοντας και μη, το μυαλό μας τρέχει όλη μέρα στα πιο απίθανα μέρη, σκοτεινά και μην. Από μικρή ηλικία μάθαμε ότι για να προοδεύεις στην ζωή σου, το μυαλό πρέπει να είναι σε εγρήγορση, όχι τίποτα άλλο, γιατί πάντα κάποιος θα σε προλαβαίνει, θα είναι καλύτερος από σένα. Πώς αλλιώς θα δείξεις στους γονείς σου ότι είσαι ένα άξιο μέλος της οικογένειας.

Αυτή η σκέψη είναι η πρώτη όταν ξυπνάς και η τελευταία όταν κοιμάσαι. Μεγαλώνεις σε αυτήν την ποντικοπαγίδα και τρέχεις όλη μέρα σαν παλαβός να αποδείξεις κάτι που μπορεί να μην είσαι εσύ ή να μην σου ταιριάζει, αλλά έτσι έμαθες. Το μυαλό λειτουργεί σε κάποια συχνότητα, ασχέτως πόσες σκέψεις θα κάνεις σε μία μέρα, που σημαίνει ότι καίει ενέργεια, κουράζεται, θολώνει την κρίση, την αντιληπτικότητα, εκεί είναι όμως και η παγίδα στην οποία πέφτουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι σκέψεις είναι η πραγματικότητά μας. Οι σκέψεις είναι η καθημερινότητά μας, τα συναισθήματά μας. Επομένως πρέπει να δίνουμε χώρο και χρόνο ξεκούρασης, για να μπορεί να συνεχίσει να επεξεργάζεται οποιαδήποτε πληροφορία έρχεται κατά την διάρκεια της ημέρας, ή ακόμη και κατά την διάρκεια του ύπνου, που το υποσυνείδητο, μας βομβαρδίζει το συνειδητό με ακαταλαβίστικα συναισθήματα – προμηνύματα. Με λίγα λόγια η πραγματικότητά μας αποτελείται από τρία στάδια: συναίσθημα, σκέψη, υλοποίηση.

Όλοι γνωρίζουμε πλέον ότι τα περισσότερα σωματικά προβλήματα ξεκινούν, προέρχονται πρώτα από το μυαλό, από τις σκέψεις. Ότι το μυαλό αδυνατεί να λύσει, ή να βάλει προτεραιότητες, το σώμα αναλαμβάνει δράσει έτσι ώστε να σου δείξει ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι χρειαζόμαστε μια αλλαγή. Δυστυχώς όμως, λόγο του τρόπου που νομίζεις ότι ανέπτυξες το μυαλό σου, αδυνατείς να προλάβεις τις συνέπειες και έτσι παρασύρεσαι από τον τρόπο που κυλάει η καθημερινότητα στην σημερινή κοινωνία. Η ενηλικίωσή σου, σου έμαθε ότι πρέπει να πάρεις το κομμάτι τυριού από την φάκα, χωρίς όμως να σου έχει μάθει πως να απεγκλωβιστείς από την παγίδα. Και έτσι έχει δημιουργήσει άλλον έναν σκλάβο του μυαλού, αλλά όχι του δικού σου μυαλού.

Το πρώτο φίλτρο είναι το συναίσθημα. Πρώτα έρχεται στην επιφάνεια το συναίσθημα και έπειτα εμείς το κάνουμε σκέψη. Ανάλογα όμως με το ποσοστό επιθυμίας εκείνου του συναισθήματος, είτε μένουμε αδρανείς και βασανίζουμε το σώμα μας με εκείνο το συναίσθημα, είτε δρούμε και προσπαθούμε να το υλοποιήσουμε, ώστε να ηρεμήσει το μυαλό και το σώμα μας. Ανεξάρτητα από οποιοδήποτε τρόπο επιλέγουμε, την δράση ή την αδράνεια, το μυστικό βρίσκεται στο κατά πόσο έχουμε αντιληφθεί, ή έχουμε ξεχωρίσει ποιες σκέψεις πρέπει να υλοποιηθούν και με ποια προτεραιότητα. Με λίγα λόγια, όπως λειτουργούμε στην καθημερινότητά μας, που βγάζουμε ένα πρόγραμμα, έτσι λειτουργεί και το μυαλό μας. Το μυαλό θέλει μεμονωμένες σκέψεις. Αν το αφήνεις στο χάος, με ανεξήγητες και άλυτες σκέψεις, για το αποτέλεσμα των ηλίθιων πράξεων σου, δεν φέρνει καμιά ευθύνη, ούτε για τα ρέστα που θα σου ζητήσει ο απέναντί σου. Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε, να βάζουμε σε κουτάκια με ταμπέλες τις σκέψεις μας. Το μυαλό μας είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι εκείνο που κάνει κουμάντο στο σώμα μας πάνω και όχι αντίθετα. Το σώμα μας είναι σαν τον σκύλο, χρειάζεται ένα αφεντικό, και το αφεντικό του σώματός μας είναι το μυαλό. Με ότι τροφή του δίνεις, εκεί θα φανεί και η αποδοτικότητά του. Όταν το παραμελείς και το ταΐζεις με όλη την σαβούρα, μην περιμένεις στον καθημερινό μαραθώνιο να βγει πρωταθλητής.

Το μυαλό, ο εγκέφαλος είναι σαν ένα ηφαίστειο, εκεί που δεν το περιμένεις, σου πετάει άπειρες σκέψεις και εσύ πρέπει να προλάβεις να τις περιορίσεις, να τις βάλεις σε μία σειρά, πριν καείς. Σαν την φουρτούνα στην θάλασσα, αν δεν κρατάς σφιχτά το τιμόνι, θα σε ξεβράσει η θάλασσα όπου θέλει εκείνη, βγάζοντάς σε από την πορεία σου, στέλνοντάς σε μακριά από το λιμάνι σου, από τον στόχο σου.

Σίγουρα δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, άλλοτε μπορεί ούτε ευχάριστη, ανάλογα πόσο μακριά βρισκόμαστε από την κατανόηση του ίδιου μας του εαυτού. Το να αρχίσουμε ξαφνικά να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τα συναισθήματά μας, και επομένως τις σκέψεις μας, και ακόμη περισσότερο να θελήσουμε να τις βάλουμε σε τάξη, είναι σαν το λιοντάρι στο τσίρκο που πρέπει να εξημερωθεί. Προσπάθεια στην προσπάθεια και με υπομονή όλα γίνονται, αρκεί να θέλουμε και κυρίως να έχουμε επιμονή με τον μεγαλύτερο Πινόκιο όλων των εποχών. Το μυαλό μας!!! Βοηθήστε το μυαλό σας, ώστε και εκείνο με την σειρά του να βοηθήσει εσάς!!!

Ιωάννα Γκαβριλίου

Αναρωτιέται ο 18άρης, ο 30άρης, ο 45άρης, ο 60άρης και ο άνθρωπος κάθε ηλικίας σκεπτόμενος όλα όσα δεν μπορεί να κάνει. Η διαφορά είναι πως κάθε ηλικία έχει τα δικά της. Άλλες τις ξέφρενες εξόδους, τις γνωριμίες, άλλες την παραγωγικότητα, την κατεύθυνση για την δημιουργία ενός στίγματος (όπως μιας επιχείρησης), ενώ άλλες με αρκετή εμπειρία οραματίζονται να σβήσουν τα απωθημένα τους.

Αναρωτιούνται και χάνονται στο λαβύρινθο των σκέψεων και των αναμνήσεων. «Ζούνε κυρίως με την ελπίδα, επειδή η ελπίδα αφορά το μέλλον ενώ η ανάμνηση είναι παρελθόν. Και για τους νέους το μέλλον είναι μεγάλο ενώ το παρελθόν μικρό.» Ρητορική, Αριστοτέλης.

Για τους νέους, υπάρχει έντονη ανησυχία, αμφισβήτηση, ανάγκη για την συνέχεια μίας ατέρμονης ακόμη επανάστασης. Να αντισταθούν ξανά, κόντρα στις επιλογές του συστήματος, ενάντια στη διαφθορά του ρεαλισμού επάνω στην αθώα τους συνείδηση, που σαν φλοίδα τεντώνεται αργά, τόσο που σχίζεται, αφήνοντας την πληγή εκτεθειμένη στον ιμπεριαλισμό της πραγματικότητας. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν καλοσύνη σε κάθε εμπόδιο, να αντλήσουν κουράγιο από το αγιασμένο νερό της νεότητος. Να πειστούν στο τέλος, πως παραμένουν άτρωτοι, αλώβητοι στα συντρίμμια της παγκόσμιας κρίσης.

Για τους αποκαλούμενους «μεγάλους»; Για αυτούς που είναι αέναο το παρελθόν και στιγμή το μέλλον;

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως το εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα –τι τρέλλα!–
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Έχεις πολύν καιρό».

Κ.Π. Καβάφης

Η λογική και η εμπειρία δεν είναι σοφό να αμφισβητούνται, να παραβλέπονται και να παραμελούνται. Οφείλει οποιαδήποτε ανθρώπινη ύπαρξη να τις συμπεριλάβει στις παραμέτρους μιας εκλογικευμένης πράξης. Υποχρεούται να ακούσει την γνώμη τους, διαφορετικά θα της επαναφέρουν στην μνήμη, όλα τα λάθη και τη γνώση του περπατημένου δρόμου του παρελθόντος.

Κάπου εκεί ο γέρος στο ποίημα του Καβάφη αποκοιμιέται επάνω στο τραπέζι του καφενείου. Τον κούρασε η φρόνηση, βαρέθηκε την τρέλα της. Σημασία είχε πως όσο ατελείωτο φάνταζε το παρελθόν, τόσο αυξάνονταν οι παλμοί του, τόσο γέμιζε το μυαλό του με στιγμές, στιγμές που ήταν απλά ένας δυνατός νέος.

Τελικά ζούμε στην καλύτερη ηλικία στην χειρότερη εποχή; Η απάντηση για εμένα είναι όχι. Κάθε ηλικία έχει αναρίθμητες αφορμές και δικαιολογίες να πιστεύει πως όλα είναι εις βάρος της. Οι νέοι λένε εσείς ζήσατε την ζωή σας, ενώ οι μεγάλοι ισχυρίζονται πως στερούνται πολύτιμο χρόνο. Κανείς όμως δεν βλέπει πως ο χρόνος είναι πολύ υποκειμενικό στοιχείο σύγκρισης.

Εφόσον νιώθουμε νέοι, δεν μπορεί κανείς να μας αμφισβητήσει. Εφόσον πιστεύουμε πως υπάρχει αρκετός χρόνος για να ικανοποιήσουμε όλες τις επιθυμίες μας, η ηλικία κλείνει την πόρτα και εξαφανίζεται από το δωμάτιο. Οι νέοι έχουν απλώς το προνόμιο να επικοινωνούν καλύτερα με το παιδί μέσα τους αλλά δεν κατέχουν το μονοπώλιο. Όλοι έχουν το δικαίωμα να γνωρίσουν και να γίνουν φίλοι με αυτό το παιδί. Και αν οι ανάγκες τους μεγαλώνουν, οι επιθυμίες τους αναβάλλονται και τα όνειρα τους παραμένουν μονάχα στον κόσμο της φαντασίας, με λίγα λόγια ακόμα και αν όλα πηγαίνουν στραβά, δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από την ανάγκη για μία νέα ερμηνεία του χρόνου.

O Νταλί είχε πιάσει το νόημα του χρόνου βλέποντας ένα τυρί καμαμπέρ να λιώνει στον ήλιο. Ο χρόνος είναι πανταχού παρόν και το μόνο που μένει ανέγγιχτο στο πέρασμα του είναι η μνήμη.

Για αυτό θυμηθείτε ποιοι ήσασταν, σκεφτείτε ποιοι θέλετε να γίνετε και τα υπόλοιπα απλά θα λιώσουν, εσείς όμως θα παραμείνετε!

Αλίκη Αϊδίνη

1. Εξ’ ιδίων κρίνουμε τα αλλότρια

Χωρίς να το καταλαβαίνουμε κρίνουμε τους άλλους με βάση το πως σκεφτόμαστε και πράττουμε εμείς και ασυναίσθητα περιμένουμε οι άλλοι να σκέφτονται να δρουν και να αντιδρούν όπως εμείς. Μέγα λάθος.

Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και διαφορετικός από εμάς. Πώς γίνεται να είναι διαφορετικός και να μην πράττει διαφορετικά. Αν μπορούσαμε αυτό το λάθος να σταματήσουμε να το κάνουμε δεν θα απογοητευόμασταν τόσο πολύ από τον περίγυρό μας.

2. Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με καλή ψυχή στις μέρες μας.

Λάθος. Αν είσαι εσύ καλός άνθρωπος ή κάποιος που ξέρεις, τότε δεν γίνεται να μην υπάρχουν κι άλλοι. Σίγουρα η πλειοψηφία σήμερα είναι άνθρωποι αχάριστοι, εγωιστές και δεν ξέρουν τι σημαίνει καλοσύνη αλλά αν δεν υπήρχαν και πολλοί καλοί άνθρωποι ο πλανήτης θα είχε ήδη καταστραφεί.

3. Δεν είσαι ο μόνος/η  με ανασφάλειες

Όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως έχουμε ανασφάλειες. Ο καθένας έχει και διαφορετικές αλλά όλοι έχουμε και κανένας δεν είναι όσο cool και ακομπλεξάριστος φαίνεται.

4. ‘Οτι όλοι οι άλλοι έχουν κανονικές οικογένειες χωρίς προβλήματα

Η κάθε οικογένεια έχει και έναν δικό της Γολγοθά. Δεν είστε οι μόνοι που έχουν προβλήματα στις οικογένειές τους.Κάθε οικογένεια αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα και δεν υπάρχει η τέλεια οικογένεια

5. Έχουμε παράλογες προσδοκίες

Αυτό που λέμε τέλειος άντρας  ή τέλεια γυναίκα δεν υπάρχει. Όλοι ψάχνουμε το τέλειο και έχουμε πολλές απαιτήσεις και αυστηρά κριτήρια για τον άνθρωπο που θα επιλέξουμε για σύντροφο. Όλοι έχουν ελαττώματα και προτερήματα.Εάν δεν εστιάζεις στα προτερήματα των ανθρώπων πάντα θα καταλήγεις μόνος/η

    Αυτές είναι μόνο μερικές από τις άπειρες λανθασμένες εντυπώσεις που έχουμε για τους άλλους που αν τις αναγνωρίζαμε θα διευκολύναμε την ζωή μας και τις σχέσεις μας με τους γύρω μας.

Ερμιόνη Ταυλαρίδου