29 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα απ’ την ημέρα που ο κόσμος συγκλονίστηκε στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Freddie Mercury. Δεν ήταν αστέρας της ροκ σκηνής, ήταν ένας γαλαξίας που με τη φωνή του έλαμψε για σχεδόν μία εικοσαετία και με την μοναδική σκηνική του παρουσία, ηγήθηκε των Queen, αποτελώντας την πεμπτουσία του τεράστιου αυτού συγκροτήματος. Ήταν απόλυτος frontman, κορυφαίος μουσικός αλλά και ένας απ’ τους πιο ταλαντούχους, καινοτόμους και επιδραστικούς τραγουδιστές της εποχής του και όχι μόνο. Γεννήθηκε στη Ζανζιβάρη με το όνομα Farrokh Bulsara, έχοντας και μια μικρότερη αδερφή, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως παιδί το πέρασε στην Ινδία. Εκεί, από την ηλικία των επτά ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο αν και η μεγάλη του αγάπη ήταν πάντοτε το τραγούδι. «Δεν ξέρω. Πάντα μου άρεσε τα τραγουδάω, ήθελα να τραγουδώ χωρίς να το σκέφτομαι ως καριέρα. Όταν ήμουν πολύ μικρός, ήμουν στη χορωδία κλπ. και δε φοβάμαι να πω ότι είχα φυσικό χάρισμα», έλεγε ο ίδιος. Μέχρι τα δώδεκα, είχε σχηματίσει την πρώτη του μπάντα, τους The Hectics, που έκαναν κυρίως διασκευές από ονόματα της rock ‘n’ roll. Ήταν την ίδια εποχή που από μόνος του άρχισε ν’ αυτό-αποκαλείται Freddie. To 1963, μετακόμισε με την οικογένεια του στην Αγγλία όπου σπούδασε γραφιστική στο Ealing Technical College and School of Art. Εκεί συνάντησε πολλούς καλλιτέχνες και μουσικούς μεταξύ των οποίων τον ντράμερ Roger Taylor και τον κιθαρίστα Brian May. To 1969 και ενώ πρώτα είχε περάσει από κάποια τοπικά γκρουπ, ο φιλήσυχος Mercury ενσωματώθηκε στους Ibex. Τα θεμέλια για μια καριέρα που θα εκτοξευόταν στη δεκαετία των 70’s είχαν μπει. Ένα χρόνο μετά, η γνωριμία του με τους May και Taylor σε συνδυασμό με τις blues – rock επιρροές του από Jimi Hendrix και Cream,  τον οδήγησαν στους κόλπους των Smile.

Επέλεξε να τους μετονομάσει σε Queen και ταυτόχρονα υιοθέτησε το επώνυμο Mercury. Με τη συμβολή του, το συγκρότημα κατάφερε να αναπτύξει ένα μοναδικό στυλ που συγχώνευε τη hard rock, με τη glam και τη heavy metal, όπως και άλλα μουσικά είδη ανά περιόδους. «Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι μπορούσα επίσης να γράφω τραγούδια και να δημιουργώ τη δική μου μουσική σε αντίθεση με την αρχή που ήταν κυρίως μια αντιγραφή από Elvis Presley», ήταν τα λόγια του τραγουδιστή, που είχε μεγάλο μερίδιο στη σύνθεση ιστορικών επιτυχιών της μπάντας. Κατάφερε να γίνει διάσημος σε όλο τον κόσμο για τη δυναμική του σκηνική παρουσία και τα οπερατικά φωνητικά του, με τρανό παράδειγμα το θρυλικό “Bohemian Rhapsody”, που έκλεινε μέσα του όλη την ένταση της φωνής του και σημείωσε ασύλληπτη επιτυχία παγκοσμίως. Ο ίδιος είχε τονίσει πως ποτέ δεν είχε εξασκηθεί στα οπερατικά φωνητικά και πως απλώς άκουγε πολύ Montserrat Caballe, ενώ τόνιζε πως το εύρος του εξαρτιόταν από τη διάθεση του. Εκτός από το ερμηνευτικό και συνθετικό του ταλέντο, ο Mercury, ήταν και ένας άριστος σόουμαν. Ήξερε πώς να διασκεδάζει τα πλήθη και να επικοινωνεί μαζί τους. Με το περίφημο μουστάκι του, συνήθιζε ν’ ανεβαίνει στη σκηνή φορώντας περίτεχνα κουστούμια αποτελούμενα άλλοτε από κάπες και στέμματα και άλλοτε από στενά ριγέ σορτς. Καλλιτεχνική φύση και ανοιχτά bisexual όντας, έφτανε συχνά στα όρια και συχνά τα ξεπερνούσε. Δικαιολογημένα θεωρήθηκε ως ένα από τα πλέον εκκεντρικά μουσικά ταλέντα που πέρασαν ποτέ απ’ τον πλανήτη. Εκτός σκηνής έβγαζε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο, εσωστρεφές και ντροπαλό, ενώ αν και δεν έκρυβε την αμφιφυλοφιλία του, προτιμούσε να κρατά την ιδιωτικότητα στις σχέσεις του. Του άρεσε να ζει στην πολυτέλεια. Αγαπούσε τη σαμπάνια όπως και να συλλέγει έργα τέχνης, για τα οποία ξόδευε κάποιες φορές υπέρογκα ποσά. Στην προσωπική του ζωή, είχε συνάψει σχέση στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τη Mary Austin, την οποία λίγο ως πολύ θεωρούσε σύζυγο του, παρά το γεγονός ότι λίγα χρόνια αργότερα, κατέληξαν να είναι πολύ καλοί φίλοι. Σχέση διατήρησε για κάποια χρόνια και με την Αυστριακής καταγωγής ηθοποιό, Barbara Valentin, ενώ το 1985, σηματοδοτήθηκε η αρχή της τελευταίας μακροχρόνιας σχέσης του τραγουδιστή, αυτή τη φορά με τον κομμωτή Jim Hutton, ο οποίος βρέθηκε το 1990 θετικός στον ιό του HIV και συντρόφευσε τον Mercury μέχρι το θάνατό του.

Μέχρι το 1989, ο καλλιτέχνης είχε απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν έκανε καμία κίνηση για να προωθήσει το τελευταίο άλμπουμ που ηχογράφησε με τους  Queen, το “Innuendo” και είχε σταματήσει τις περιοδείες, με αποτέλεσμα ν’ αρχίσουν να κυκλοφορούν φήμες για πιθανά προβλήματα με την υγεία του. Μία μέρα πριν χάσει τη μάχη με την αρρώστια που τον βασάνιζε,  στις 23 Νοεμβρίου του 1991, ο  ίδιος επιβεβαίωνε τις φήμες που τον ήθελαν φορέα του AIDS αλλά και τις έντονες ανησυχίες των χιλιάδων θαυμαστών του, που έβλεπαν ότι οι δημόσιες εμφανίσεις του είχαν περιοριστεί ιδιαίτερα. Λες και γνώριζε ότι το τέλος του πλησίαζε… «Θα ήθελα να επιβεβαιώσω ότι είμαι θετικός στον HIV και έχω AIDS. Αισθάνθηκα πως ήταν σωστό να κρατήσω αυτές τις πληροφορίες για μένα  μέχρι σήμερα ώστε να προστατεύσω την ιδιωτική ζωή των ανθρώπων που με περιβάλλουν. Ωστόσο, έφτασε πια η ώρα για τους φίλους μου και τους φαν σε όλο τον κόσμο να μάθουν την αλήθεια και ελπίζω όλοι να βοηθήσουν εμένα αλλά και όλους όσους πολεμάνε μ’ αυτή την τρομερή αρρώστια.» Μόλις 24 ώρες αργότερα, ο 45χρονος αστέρας, θα άφηνε την τελευταία του πνοή στην έπαυλη του στο Λονδίνο λόγω βρογχικής πνευμονίας οφειλόμενης στο AIDS.

 Η είδηση του θανάτου του, έκανε αμέσως το γύρο του κόσμου, σκορπίζοντας βαθιά θλίψη και συγκλονίζοντας τον μουσικό κόσμο, που υποκλίθηκε στην ανυπέρβλητη αξία και το ταλέντο του θρυλικού τραγουδιστή, του εξαιρετικού μουσικού, του κορυφαίου perfomer, του Freddie Mercury. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Απρίλη του 1992, έγινε προς τιμή του μια τεράστια συναυλία στο Wembley Stadium, με συμμετοχή πλήθους ονομάτων του χώρου, μεταξύ των οποίων Def Leppard, Metallica, Guns N’ Roses, Elton John, David Bowie, Tony Iommi, Robert Plant, Roger Daltrey, Liza Minelli κ.α., παρουσία 72.000 θεατών. Τα έσοδα διατέθηκαν για τη δημιουργία ενός φιλανθρωπικού οργανισμού για την παγκόσμια καταπολέμηση του AIDS, του “ The Mercury Phoenix Trust”. Η λάμψη του Mercury, όχι απλώς δεν ξεθώριασε με το πέρασμα των χρόνων, αλλά έγινε ακόμα πιο εκτυφλωτική. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι από τα 34,5 εκατομμύρια αντίτυπα που έχουν πουλήσει οι Queen στις Η.Π.Α., τα μισά άλμπουμ πουλήθηκαν μετά το θάνατό του.  Φυσικά μέχρι σήμερα, καταφέρνει να παίρνει την πρωτιά σε δημοψηφίσματα σχετικά με τον σπουδαιότερο ροκ τραγουδιστή όλων των εποχών. Το μέγεθος δε της επιρροής που έχει ασκήσει σε αμέτρητους άλλους τραγουδιστές που τον διαδέχθηκαν μελλοντικά, είναι πραγματικά ανυπολόγιστο.

Πηγή

Ήταν 5 Νοεμβρίου του 1959 όταν έρχεται στη ζωή ο Bryan Guy Adams στο Κίνγκστον του Οντάριο. Από την εφηβεία του ξεκίνησε να έχει πιο κοντινή επαφή με τη μουσική, αφού στα 15 του ξεκίνησε να συνεργάζεται με διάφορες μπάντες στο Βανκούβερ (Sweeny Todd μία εκ των οποίων). Το 1978 υπέγραψε δισκογραφική συμφωνία με την A&M Records με μόλις 1 δολάριο ως προκαταβολή. Αυτό το 1 δολάριο αποκτούσε όλο και πιο μεγάλη αξία με το πέρασμα των χρόνων, καθώς κυκλοφορούσε σχεδόν τη μία επιτυχία μετά την άλλη, ενώ κατακτούσε και υψηλές θέσεις σε διάφορα charts. Το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα; Ο Bryan Adams έχει στο ενεργητικό του 14 άλμπουμ, 69 singles, 23 βραβεία στο ενεργητικό του, και πωλήσεις που φτάνουν τις 80 εκατομμύρια παγκοσμίως. Μέσα στο ρεπερτόριό του, συμπεριλαμβάνονται και συνεργασίες του με άλλα μεγάλα ονόματα της μουσικής, όπως: Sting, Rod Steward, Melanie C (Spice Girls), Tina Turner, Barbra Streisand, Luciano Pavarotti, & Jennifer Lopez. Σημαντικό ρόλο στη μέχρι τώρα επιτυχία του, παίζει ένα ιδιαίτερο άτομο στη ζωή του που δεν είναι άλλο από τον μουσικό παραγωγό Jim Vallance. Η μακρά συνεργασία τους, βοήθησε και τον Bryan Adams, αλλά και τον Jim Vallance να μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο τα ονόματά τους.

Το ρεπερτόριο που διαθέτει ο Bryan Adams είναι αρκετά ενδιαφέρον. Υπάρχουν διάφορα είδη τραγουδιών στο ρεπερτόριό του, που καλύπτουν ένα σημαντικό μέρος γούστων του κοινού. Μπορεί να ακούσει κάποιος πιο ροκ τραγούδια όπως: Summer Of ’69, One Night Love Affair, There Will Never Be Another Tonight, & Hearts On Fire. Μπορεί να ακούσει κάποιος και πιο μελωδικά τραγούδια όπως: Please Forgive Me, (Everything I Do) I Do It For You, Have You Ever Really Loved A Woman, & Straight From The Heart. Μπορεί να ακούσει κάποιος και κάτι ποιο ενδιάμεσο όπως το Heat Of The Night. Δύσκολα να μην λατρέψει κάποιος ακροατής τη μουσική του, αν έχει ακούσει τουλάχιστον 5 τραγούδια του.

Ακόμη και σήμερα o Bryan Adams διαθέτει απίστευτη ενέργεια στις συναυλίες του, και η εμφάνισή του δείχνει να μην έχει αλλοιωθεί αρκετά με το πέρασμα των χρόνων, όπως επίσης και η φωνή του. Μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι ακολούθησε εδώ κι αρκετά χρόνια το μονοπάτι του βιγκανισμού. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ότι αν δεν ακολουθούσε αυτό το μονοπάτι μέχρι σήμερα, πιθανόν να είχε παραπάνω κιλά, πιο γκρίζα μαλλιά, και προφανώς λιγότερες αντοχές.

Όπως και να ‘χει, ο Bryan Adams κατάφερε κι άφησε το στίγμα του στη μουσική, συνεχίζει ακόμη και σήμερα να γράφει ιστορία, ενώ έχει χτίσει δικό του κοινό και ακροατήριο.

Χρόνια Πολλά Bryan Adams!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ήταν 24 Οκτωβρίου του 2000, όταν κυκλοφόρησε το Hybrid Theory των Linkin Park. Το όνομα του άλμπουμ, είναι το προηγούμενο όνομα του συγκροτήματος, πριν ουσιαστικά μετονομαστεί σε Linkin Park. Ό ήχος του άλμπουμ για εκείνη την εποχή, ήταν αρκετά φρέσκος, καθώς συνδύαζε τη ροκ μουσική με διάφορα στοιχεία της ραπ, και της electronica. Ήταν τέτοιος συνδυασμός που τάραξε τα νερά της συνηθισμένης ροκ. Κι αυτό σίγουρα κίνησε το ενδιαφέρον των rock fans, ωθώντας τους να ακούσουν τη πρώτη δισκογραφική δουλειά των Linkin Park. Οι εντυπώσεις που τους άφησε το άλμπουμ κατά τη πρώτη ακρόαση, ήταν άκρως θετικές, κι αυτό προσέλκυε ακόμη περισσότερο ροκ κοινό με το καιρό.

Το μουσικό περιεχόμενο του άλμπουμ πράγματι ήταν εντυπωσιακό, αλλά και το στιχουργικό περιεχόμενο προσέλκυσε ακόμη περισσότερο το κοινό. Σίγουρα θα γνωρίζουμε ότι ο Chester Bennington, είχε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια. Χωρισμός των γονιών, εθισμός στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, bullying, και συναισθήματα μετά από αποτυχημένες σχέσεις ήταν μερικά από τα βιώματά του. Ο Chester Bennington είχε εκφράσει ένα μέρος των βιωμάτων του μέσα στα τραγούδια, μ’ έναν τρόπο που σίγουρα ένας ακροατής θα μπορούσε να ταυτιστεί με κάποιο από αυτά. Κι αυτό προσέλκυσε ακόμη περισσότερο κοινό, είτε ακούγοντας ροκ, είτε όχι. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι μεγάλο μέρος του κοινού που προσέλκυσαν οι Linkin Park ήταν νεαρές ηλικίες.

Για να φτάσουν οι Linkin Park στη κυκλοφορία του Hybrid Theory, έπρεπε να περάσουν από πολλά κύματα. Οι απορρίψεις από δισκογραφικές εταιρείες ήταν 44, και στη Warner Bros Music μπήκαν με τη βοήθεια ενός γνωστού τους προσώπου, που έγινε αντιπρόεδρος εκείνης της εταιρείας. Η φράση “κάθε εμπόδιο για καλό”, προφανώς ίσχυσε για τους Linkin Park.

Το άλμπουμ γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία, καθώς στη πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας πούλησε 50000 αντίτυπα. Το 2001 πούλησε 4.8 εκατομμύρια αντίτυπα στις ΗΠΑ, καθιστώντας το ως το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ της χρονιάς, κι ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της δεκαετίας του 2000. Συνολικά πούλησε μέχρι τώρα περίπου 27 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, καθιστώντας το ως το κορυφαίο σε πωλήσεις ροκ άλμπουμ για τον 21ο αιώνα, ενώ ταυτόχρονα είναι ένα από τα κορυφαία ροκ άλμπουμ όλων των εποχών.

Μέσα σ’ αυτό το άλμπουμ συναντάμε singles όπως το One Step Closer, το Crawling, το Papercut, αλλά και τη μεγάλη τους επιτυχία In The End που αγαπήθηκε όσο τίποτα άλλο από το κόσμο.

Με τη συμπλήρωση 20 χρόνων κυκλοφορίας του Hybrid Theory, και τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε, οι Linkin Park στις 9 Οκτωβρίου έθεσαν σε κυκλοφορία το επετειακό box set του πρώτου τους δίσκου.

Tracklist

1. Papercut
2. One Step Closer
3. With You
4. Points Of Authority
5. Crawling
6. Runaway
7. By Myself
8. In The End
9. A Place For My Head
10. Forgotten
11. Cure For The Itch
12. Pushing Me Away

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

«Γεια σου Ελλάδα. Γεια σου Θεσσαλονίκη». Φώναζε ο Μπόνο με σπαστά ελληνικά και ντυμένος με στολή μποξέρ, καθώς ανέβαινε στην τεράστια σκηνή που είχε κατασκευασθεί στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Το κοινό παραληρούσε. Περισσότεροι από 50 χιλιάδες θεατές τραγουδούσαν, σήκωναν τα χέρια ψηλά και χόρευαν στους ρυθμούς των U2, που είχαν έρθει για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Το φτηνό εισιτήριο και η απεργία των τελωνειακών 

Η συναυλία έγινε στις 26 Σεπτεμβρίου 1997 και θεωρήθηκε μια από τις πολυπληθέστερες που έγιναν ποτέ στη χώρα. Το 1997 ήταν η χρονιά της Θεσσαλονίκης. Είχε αναδειχθεί σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που είχαν διοργανωθεί τότε, ήρθαν και οι U2. Γι’ αυτό και η τιμή του εισιτηρίου ανερχόταν στις 4.000 δρχ., δηλαδή περίπου 12 ευρώ. Για τα δεδομένα της εποχής και της μπάντας ήταν ένα ιδιαίτερα προσιτό εισιτήριο.

Φανατικοί θαυμαστές από κάθε γωνία της Ελλάδας, αλλά και από το εξωτερικό είχαν φτάσει στη Θεσσαλονίκη. Τα ξενοδοχεία είχαν γεμίσει. Αλλά δεν τους ένοιαζε να βρουν ένα δωμάτιο να κοιμηθούν. Το μόνο που ήθελαν ήταν να ακούσουν από κοντά το θρυλικό συγκρότημα της ροκ από την Ιρλανδία, έστω και αν χρειαζόταν να πάνε αυθημερόν. Κάποιοι όμως, δεν στάθηκαν τυχεροί. Λίγες ώρες πριν από τη συναυλία, ξέσπασε απεργία των τελωνειακών. Οι νταλίκες με τον εξοπλισμό της συναυλίας  από το Σαράγιεβο, που ήταν ο προηγούμενος σταθμός του συγκροτήματος, είχαν κολλήσει στα σύνορα. Μαζί τους και εκατοντάδες θαυμαστές από τη Βουλγαρία και άλλες βαλκανικές χώρες, οι οποίοι ταξίδευαν για να δουν τους U2 από κοντά. Μετά από πολύωρες προσπάθειες, οι νταλίκες πέρασαν. Πολλοί θαυμαστές όμως, έμειναν με το εισιτήριο στο χέρι.

Για όσους δεν είχαν προλάβει να αγοράσουν εισιτήριο, οι διοργανωτές είχαν προνοήσει να βάλουν γιγαντοοθόνες σε τέσσερα διαφορετικά σημεία της πόλης, στην πλατεία Αριστοτέλους, στον Λευκό Πύργο, στον Εύοσμο και στην Καλαμαριά. Οι ταράτσες γύρω από το λιμάνι είχαν κατακλυστεί με κόσμο που βρήκε αυτόν τον τρόπο για να απολαύσει το θέαμα. Η έλευσή τους στη χώρα είχε μετατραπεί σε ένα υπαίθριο πανηγύρι. Οι δρόμοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι.

Ο απίστευτος εξοπλισμός

Η συναυλία τους ήταν υπερπαραγωγή και έφεραν στην Ελλάδα εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας. Χρησιμοποίησαν 35 χλμ. καλώδια, 120 κάμερες, 100 προβολείς, 30 προβολείς γηπέδου, 74 ηχεία και 6 κονσόλες. Η σκηνή ξεπερνούσε τα 700 τ.μ. και τα 20 μέτρα ύψος. Πάνω της είχαν τοποθετηθεί μια τεράστια «χρυσή αψίδα» ύψους 100 μέτρων σε έντονο πορτοκαλί χρώμα, ένα λεμόνι-καθρέφτης ύψους 35 μέτρων και μία γυαλιστερή ελιά ύψους 12 μέτρων, περασμένη σε τεράστια οδοντογλυφίδα. Πίσω από τη σκηνή υπήρχε η μεγαλύτερη οθόνη βίντεο που είχε κατασκευαστεί μέχρι τότε, επιφάνειας 700 τετραγωνικών μέτρων και βάρους 65 τόνων. Ο εξοπλισμός συνολικά ζύγιζε 1.200 τόνους και μεταφέρθηκε με 72 νταλίκες. Χρειάστηκαν περισσότερες από 36 ώρες για να στηθούν. Εργάστηκαν 240 τεχνικοί του συγκροτήματος και 200 Έλληνες.

Η μεγάλη στιγμή 

Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται έξω από τις κλειστές πόρτες από το πρωί. Έως τις τέσσερις το μεσημέρι που άνοιξαν οι πόρτες, η ουρά είχε γίνει τεράστια. Από τα μεγάφωνο ακούγονταν ηχογραφημένα τραγούδια του συγκροτήματος. Το άνοιγμα της βραδιάς έκανε ο τραγουδιστής Νίκος Πορτοκάλογλου και το συγκρότημα Eco Tatoo. Κανένας δεν γνώριζε πότε θα βγουν στην σκηνή οι U2. Όλοι περίμεναν τη μεγάλη στιγμή. Στις 21:20 ο Μπόνο βγήκε στη σκηνή με την στολή μποξέρ. Πίσω του ακολούθησαν τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος με επίσης φανταχτερές και κιτς στολές. Ήθελαν με αυτή τη συναυλία, όπως και με όλη την παγκόσμια περιοδεία τους που είχαν ονομάσει Popmart, να χλευάσουν την pop art αισθητική, τον υπερκαταναλωτισμό, την σπατάλη και τη χλιδή.

Τραγούδησαν κομμάτια από όλους τους δίσκους τους. Κάποια στιγμή ο Μπόνο κάλεσε στη σκηνή και χόρεψε με μια Θεσσαλονικιά το «With Or Without You». Στο τέλος της χάρισε το καπέλο. Έμειναν πάνω στην σκηνή δυο ώρες, όσο προβλεπόταν στο συμβόλαιο που τους εξασφάλισε 650 εκατομμύρια δραχμές. Μετά τη συναυλία, οι U2 αναχώρησαν για την Κρήτη, όπου έκαναν για λίγες μέρες διακοπές. Καθώς έφευγαν ο Μπόνο μίλησε στην ελληνική τηλεόραση για την καλύτερη βραδιά της ζωής του, αλλά και για την αγάπη του για το κοινό. «Ήταν ένα μεγάλο δώρο για μας. Όσο πιο πολλά δίναμε, τόσο περισσότερα παίρναμε πίσω. Ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μου. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν είχαμε έρθει νωρίτερα εδώ, γιατί δεν είχαμε παίξει νωρίτερα. Το κοινό ήταν φανταστικό. Πολύ έξυπνο και γενναιόδωρο.» Όταν τους ρώτησαν γιατί επέλεξαν την Ελλάδα για συναυλία, o ντράμερ Λάρι Μάλεν Τζούνιορ με το χαρακτηριστικό του χιούμορ απάντησε ότι ήρθαν «για τον ήλιο και τα όμορφα κορίτσια».

Δείτε το ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ για τη συναυλία των U2 και την θεαματική είσοδό τους στην σκηνή:

Πηγή

Το “Slippery When Wet” είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Bon Jovi.

Κυκλοφόρησε στις 18 Αυγούστου 1986 από τη Mercury Records στη Βόρεια Αμερική και τη Vertigo Records διεθνώς. Παραγωγός του ήταν ο  Bruce Fairbairn, με ηχογραφήσεις μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουλίου του 1986 στα Little Mountain Sound Studios στο Βανκούβερ/Βρετανική Κολομβία/Καναδάς.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει πολλά από τα πιο γνωστά τραγούδια των Bon Jovi, όπως τα “You Give Love a Bad Name“, “Livin ‘on a Prayer” και “Wanted Dead or Alive“.

Το “Slippery When Wet” είχε τεράστια εμπορική επιτυχία, και έμεινε οκτώ εβδομάδες στο Νο. 1 στο αμερικανικό Billboard 200 chart και χαρακτηρίστηκε  από τον Billboard ως το κορυφαίο άλμπουμ του 1987.

Το “Slippery When Wet” είναι το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες  πωλήσεις του Bon Jovi μέχρι σήμερα, καθιστώντας το ένα από τα 100 κορυφαία άλμπουμ με τις καλύτερες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πηγή

Πέρσι τέτοια μέρα, οι Bon Jovi πραγματοποίησαν τη τελευταία στάση της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας τους “This House Is Not For Sale Tour“, η οποία ήταν στο Βουκουρέστι. Τελευταία φορά που περιόδευσαν οι Bon Jovi στην Ευρώπη ήταν το 2013, οπότε ο συναυλιολόγος δε δίστασε να πραγματοποιήσει το μεγάλο ταξίδι για Βουκουρέστι και να μοιραστεί μερικές από τις εντυπώσεις του και για τη συναυλία και γενικά για το μέρος.

Έχουμε και λέμε. 21 Ιουλίου του 2019 έγραφε το ημερολόγιο, ουσιαστικά στη καρδιά του καλοκαιριού, και η πόλη του Βουκουρεστίου (και γενικά η Ρουμανία) να βράζει κυριολεκτικά, άσχετα αν είναι πιο Βόρεια από την Ελλάδα. Μια ημέρα που πολλοί θαυμαστές των Bon Jovi από τα Βαλκάνια (και όχι μόνο) περίμεναν πως και πως, καθώς η τελευταία επίσκεψη των Bon Jovi στα Βαλκάνια (και γενικά στην Ευρώπη) ήταν το 2013 στο Εθνικό Στάδιο Βασίλ Λέφσκι που βρίσκεται στη Σόφια (Βουλγαρία). Επίσης δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και την επίσκεψή τους στην Αθήνα το 2011, όπου και δώσανε στο ανοιχτό ΟΑΚΑ. Έπειτα από ένα 12ωρο ταξίδι με αφετηρία τη Θεσσαλονίκη, το γκρουπ των Ελλήνων συναυλιοτουριστών καταφθάνει στο Βουκουρέστι το μεσημέρι, και όπως είναι φυσιολογικό υπάρχει μια περιήγηση γενικά μέσα στη πόλη, ειδικά γι’ αυτούς που την επισκέπτονται για πρώτη φορά. Και αφού περάσουν οι ώρες, και τελειώσει η περιήγηση, πηγαίνουν σιγά σιγά στο μέρος που βρίσκεται η σκηνή για να δώσουν συναυλία οι Bon Jovi. Στα ρουμάνικα λέγεται Piața Constituției, στα ελληνικά σημαίνει Πλατεία Συντάγματος. Μια από τις μεγαλύτερες Πλατείες της Ευρώπης, και στέκεται πρόσωπο με πρόσωπο με το Παλάτι του Κοινοβουλίου, το οποίο είναι το μεγαλύτερο κτήριο στην Ευρώπη. Να σημειώσουμε ότι οι Bon Jovi έδωσαν για 2η φορά συναυλία στο ίδιο μέρος, καθώς είχαν ξαναδώσει το 2011.

Πριν περάσουμε στο live μέρος των Bon Jovi, θα σταθούμε λίγο στη παραγωγή της συναυλίας, η οποία ήταν ίσως από τις πιο ωραίες και καλοστημένες παραγωγές, καθώς είχε ωραίο φωτισμό στη σκηνή, ωραία εφέ στο video screen, όπως επίσης και πολύ ωραία πλάνα του σκηνοθέτη κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Βέβαια πριν από την έναρξη της συναυλίας, οι Bon Jovi είχαν ένα πάρα πολύ ωραίο concept, όπου συμμετείχε το κοινό.

Κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας, πέρα από τις διάφορες fan ερωτήσεις που εμφανιζόταν στο video wall, εμφανιζόταν και διάφορες φωτογραφίες από διάφορους θαυμαστές, είτε σε παλιότερη συναυλία των Bon Jovi, είτε λίγο πριν τη συναυλία τους στο Βουκουρέστι. Το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να χρησιμοποιήσουν τα hashtags #THINFSTour & #BonJoviMemories και να κοινοποιήσουν τη φωτογραφία είτε στο Instagram, είτε στο Twitter (στο Facebook, συγνώμη όχι). Και φυσικά εκεί πήρε μερικά δευτερόλεπτα δημοσιότητας ο συναυλιολόγος (χα χα χα).

Τώρα πάμε στο live μέρος της ιστορίας. Όπως και σε όλες τις συναυλίες που έδωσαν κατά τη διάρκεια της περιοδείας This House Is Not For Sale Tour, έτσι και στο Βουκουρέστι ξεκίνησαν με το ομώνυμο τραγούδι, ενώ κατά τη διάρκεια της συναυλίας ερμήνευσαν μερικές από τις μεγάλες τους επιτυχίες όπως: It’s My Life, You Give Love A Bad Name, Livin’ On A Prayer, Runaway, ενώ φυσικά είχαν ερμηνεύσει και το Roller Coaster από το τελευταίο τους άλμπουμ. Η συναυλία τους ωστόσο διήρκησε λιγότερο απ’ όσο είχε προγραμματιστεί αρχικά, καθώς αφαιρέθηκαν κάποια τραγούδια από τη setlist τους (Always, Bed of Roses, In These Arms, & I’ll Sleep When I’m Dead). Κι αυτό γιατί ο Jon Bon Jovi αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα με τη φωνή του, που δεν τον επέτρεπε να ερμηνεύσει όπως θα ήθελε τα τραγούδια που είχαν στη setlist. Γι’ αυτό και κατά τη διάρκεια της συναυλίας ζήτησε συγνώμη από τους περίπου 50000 παρευρισκόμενους, τους οποίους τους ευχαρίστησε στη συνέχεια. Το πρόβλημα με τη φωνή το έχει ο Jon Bon Jovi εδώ και 3-4 χρόνια, και ήταν κάτι το οποίο το γνώριζε ένα μεγάλο μέρος του κοινού (συνεπώς και ο συναυλιολόγος), αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να τους παρακολουθήσουν live. Ιδίως όταν πρόκειται για ένα συγκρότημα που έχει γράψει τη δική του ιστορία στο χώρο της ροκ, έχει μεγαλώσει πολλές γενιές από τότε, και δίνει σπανίως συναυλίες επί Ευρωπαϊκού εδάφους. Και φυσικά κανένας δεν ξέρει, το αν και πότε θα ξανάρθουν οι Bon Jovi στην Ευρώπη για συναυλίες στο μέλλον.

Εν κατακλείδι, μπορεί η συναυλία να άφησε μια πικρή γεύση ως προς το ερμηνευτικό μέρος, ωστόσο αυτό που μένει στη τελική είναι ότι επιτέλους πραγματοποιήθηκε ένα όνειρο πολλών χρόνων. Επίσης κάθε συναυλία αποτελεί μια ευχάριστη ανάμνηση, ενώ παράλληλα αποτελεί μια πολύ ωραία εμπειρία που μπορεί να τη ζήσουμε σήμερα, και να μη τη ζήσουμε αύριο. Κι όπως λέει ο φίλος μας ο Jon σε στίχο ενός γνωστού τραγουδιού: “It’s now or never“

Setlist

1. This House Is Not for Sale
2. Raise Your Hands
3. You Give Love a Bad Name
4. Born to Be My Baby
5. Whole Lot of Leavin’
6. Lost Highway
7. Runaway
8. We Weren’t Born to Follow
9. Have a Nice Day
10. Keep the Faith
11. Amen
12. Roller Coaster
13. It’s My Life
14. We Don’t Run
15. Wanted Dead or Alive
16. Lay Your Hands on Me
17. Captain Crash & the Beauty Queen From Mars
18. Bad Medicine
    • Encore
19. Livin’ on a Prayer
    • Encore 2
20. I’d Die for You
21. Twist and Shout(The Top Notes cover)

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ο Chris Cornell θα γινόταν σήμερα 56 ετών αν δεν μας είχε αφήσει πριν 3 χρόνια…

Ανήμερα των γενεθλίων του, κυκλοφόρησε επίσημα η διασκευή του στο ‘Patience’ των Guns N’ Roses.

Η αγγελική φωνή του Chris Cornell δένει με τον καλύτερο τρόπο με την μπαλάντα των Guns και δεν έχετε παρά να την ακούσετε στον παρακάτω σύνδεσμο:

Πηγή

Ήταν βράδυ Πέμπτης, 20 Ιουλίου του 2017, όταν έφταναν οι πρώτες πληροφορίες. Ο Chester Bennington είχε βρεθεί νεκρός στο σπίτι του και από την πρώτη στιγμή τα δημοσιεύματα μιλούσαν για αυτοκτονία.

Δεν είχαμε καν συνέλθει εκείνη την εποχή από την αυτοκτονία του Chris Cornell δύο μήνες πριν και το γεγονός ότι οι δυο τους ήταν κουμπάροι, έκανε την υπόθεση ακόμα πιο βαριά.

Τελικά, όσο και αν δεν θέλαμε να το πιστέψουμε, ήταν αλήθεια. Ο Chester νικήθηκε από τους προσωπικούς του δαίμονες, έχασε στη μάχη που έδινε σε ολόκληρη τη ζωή του με την κατάθλιψη και αφαίρεσε την ίδια του τη ζωή.

Μία φωνή που συνδέθηκε με τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης γενιάς, αφού η μουσική των Linkin Park κατέκτησε τον κόσμο ολόκληρο και για πάνω από 15 χρόνια έδινε διέξοδο σε πολλούς πιτσιρικάδες από τα προβλήματα της ζωής και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν. Ήταν ο άνθρωπος που μιλούσε κατευθείαν στην ψυχή τους και τελικά αυτός ο άνθρωπος λύγισε.

Μας άφησε κληρονομιά τα τραγούδια του, ενώ το τέλος του μας θύμισε ότι πρέπει να δίνουμε την προσοχή μας, την αγάπη μας και τη βοήθεια μας στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη ακόμα και αν δεν έχουν βρει το κουράγιο να τη ζητήσουν. Τα σημάδια είναι εκεί, πίσω καμιά φορά από τα χαμόγελα. Είναι εκεί και πρέπει να τα βλέπουμε. Μια καλή κουβέντα είναι πολλές φορές αρκετή.

Σήμερα θυμόμαστε τον Chester ακούγοντας τις μουσικές του.

Πηγή

Ήταν 21 Μαΐου του 2005, όταν και πραγματοποιήθηκε ο τελικός της Eurovision που διεξήχθη στη πρωτεύουσα της Ουκρανίας, στο Κίεβο. Με το προηγούμενο σύστημα της Eurovision (η πρώτη δεκάδα περνούσε απευθείας) η Ελλάδα είχε προκριθεί απευθείας στο τελικό, καθώς τερμάτισε στη 3η θέση στη προηγούμενη Eurovision στη Κωνσταντινούπολη (2004). Η Ελλάδα εκπροσωπούνταν από την Έλενα Παπαρίζου με το τραγούδι My Number One. Ο τελικός της Eurovision στο Κίεβο, κατά σύμπτωση συνέπεσε με την ονομαστική γιορτή της Έλενας Παπαρίζου. Να σημειώσουμε ότι η Έλενα είχε προηγούμενη εμπειρία στη Eurovision, καθώς εκπροσώπησε την Ελλάδα το 2001 μαζί με τον Νίκο Παναγιωτίδη (Antique) και κατέλαβε τη 3η θέση. Η Έλενα ανέβηκε στη σκηνή με αέρα “νικήτριας”, και με το δικό της τρόπο κατάφερε και ξεσήκωσε όλο το κοινό που βρέθηκε στο Κίεβο, και όλο το κοινό που παρακολουθούσε στη τηλεόραση. Η προσπάθειά της ανταμείφθηκε στη τελική. Η αρχή βέβαια στη ψηφοφορία ήταν αρκετά νωθρή, καθώς η Ελλάδα ήταν πολύ κάτω από τη πρώτη δεκάδα, ωστόσο η συνέχεια ήταν πολύ ανοδική. Τα 12άρια να έρχονται το ένα μετά το άλλο, η Ελλάδα ανέβαινε όλο και πιο πολύ στη βαθμολογία, και τελικώς να τερματίζει στη 1η θέση με 230 βαθμούς. Η Έλενα με τον θρίαμβό της, έκανε ένα μεγάλο δώρο στον εαυτό της για την ονομαστική, ενώ παράλληλα χάρισε στην Ελλάδα τη μία και μοναδική (μέχρι σήμερα) νίκη στην ιστορία της Eurovision. Κι επειδή η Έλενα Παπαρίζου ήταν η 50ή νικήτρια στην ιστορία του θεσμού, επιλέχθηκε να διαγωνιστεί αργότερα στην επετειακή έκδοση της Eurovision. Από τους 14 συμμετέχοντες που επιλέχθηκαν από το κοινό και την EBU, η Έλενα τερμάτισε στη 4η θέση, πίσω από τον Johnny Logan (Ιρλανδία), τον Domenico Modugno (Ιταλία), και τους ABBA (Σουηδία).

Την επιτυχία του My Number One την υπέγραψαν ο Χρήστος Δάντης (μουσική), η Ναταλία Γερμανού (στίχοι), και ο Φωκάς Ευαγγελινός (χορογραφία).

Χρόνια Πολλά Έλενα Παπαρίζου

Έφυγε από τη ζωή στις 18 Μαΐου του 2017 σε ηλικία 52 ετών σκορπώντας θλίψη στον χώρο της ροκ μουσικής και στα εκατομμύρια των θαυμαστών του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Chris Cornell δεν είναι πια μαζί μας, όμως οι μουσικές του θα μας συντροφεύουν για πάντα.

Και όχι μόνο αυτά που έγραψε ο ίδιος αλλά και οι μεγάλες επιτυχίες άλλων καλλιτεχνών που ερμήνευσε μόνος του με μία ακουστική κιθάρα στα χέρια όλα αυτά τα χρόνια.

Ακολουθούν δέκα χαρακτηριστικές στιγμές του.

Led Zeppelin-Thank 

Dolly Parton/Whitney Houston-I Will Always Love You

Prince-Nothing Compares 2 U

Pearl Jam-Better Man

Metallica/U2-One

The Beatles-A Day in the Life

Michael Jackson-Billie Jean

David Bowie-Lady Stardust

Bob Marley-Redemption Song

Bee Gees-To Love Somebody

Πηγή