Αν κοιτάξεις γύρω μας, θα συνειδητοποιήσεις πως όλοι ζούμε σπρώχνοντας τις ώρες και τις μέρες της καθημερινότητάς μας, για να φτάσουμε στο πολυπόθητο Σαββατόβραδο. Τη σκέψη που σε βάζει στη διαδικασία να μετράς αντίστροφα, τοποθετώντας μία νοητή αρχή, μία ανυπόμονη μέση κι ένα επαναλαμβανόμενα λησμονημένο τέλος. Περιμένοντας… για το επόμενο βράδυ Σαββάτου.

Η καταιγίδα της νύχτας εκείνης, είναι συχνό φαινόμενο. Όλα όσα βίωσες μέσα στις προηγούμενες μέρες που προετοιμάζονταν όλες τους να ντυθούν στα «καλά» του Σαββάτου σου, ξεχνούσαν να στρέψουν την προσοχή τους στις λεπτομέρειές σου. Τόσες πρόβες, τόσα κουστούμια και τόσοι μονόλογοι, όλα άδικα. Αφού ο καιρός (σου), στα χάλασε. Απ’ τις φορές που οι προβλέψεις σου, μετατράπηκαν σε ιστορίες από εκείνες που διαβάζεις στο τρένο που σε μεταφέρει μέχρι το σταθμό της νύχτας εκείνης. Ιστορίες που θα ξεφυλλίσεις, θα περάσουν με κεκτημένη ταχύτητα μπροστά από τα τοπία της διαδρομής σου και τελικά, θα αποδειχθούν μέρος της ντουλάπας των ανεκπλήρωτων σου.

Τα φιλμ τους, άλλοτε θα ‘ναι ασπρόμαυρα κι άλλοτε θα χρωματίζονται από τις πιτσιλιές των λέξεων που επιλέγουμε να τα περιγράψουμε. Συνήθειες που δεν κρύβονται, οι τάσεις μας να επαναφέρουμε στη μνήμη μας προηγούμενα Σαββατόβραδα και να προσπαθούμε να αποτυπώσουμε την πιστή αντιγραφή τους. Μία βαρετή αναπαράσταση, γιατί θα της λείπει αισθητά η έμπνευση. Σκηνές και κλικ, που μοιάζουν με κοινά, όπως όλα. Τα ‘χεις δει από άλλα μάτια και τα ΄χεις ζήσει από ξένα χείλη. Τα ΄χεις ζηλέψει. Μα σου ταιριάζουν άραγε…;

Η μυρωδιά του χαρτιού και τα σημάδια του μελανιού, με τα οποία γράφεις προσεκτικά το σενάριό τους. Τα γράμματά σου καλλιγραφικά, για να φτάσουν προσεγμένες οι προσκλήσεις, σ’ όσους ανθρώπους έχεις ανάγκη ν’ ακούσεις το γνωστό τους βήμα στο κατώφλι της νύχτας εκείνης. Προσθέτοντας τόσες κλεμμένες στιγμές από αποκόμματα ρομαντικών βιβλίων που είχες κρύψει στις ανυπόμονες επιθυμίες σου και περιμένοντας τον αέρα να φυσήξει κάνοντάς τες μία μία σκηνές από ταινία που επέμεινες στην επανάληψή της. Σαν παράδοση. Κάθε Σάββατο…

Η γεύση του κρασιού, που έγκειται σ’ όσα φτάνει να σε ταξιδέψει η φαντασία. Η ανάσα σου στεγνή, απ΄ όσους δρόμους έτρεξες για να φτάσεις στη νύχτα εκείνη. Το χρώμα του, έντονα συνδεδεμένο με το αγαπημένο σου μέρος που γουλιά γουλιά ακούς τις σκέψεις σου, κάθε Σάββατο. Γεμάτο αφίσες από συναυλίες του παρελθόντος και χαραγμένα στις καρέκλες του κρυφά σου πάθη. Πλάτη με πλάτη όσα μπόρεσες ν’ αγγίξεις στο διάβα σου, μα σβήνουν εκεί, μαζί με το τσιγάρο που έφτασε να κάψει τις άκρες απ’ τα δάχτυλά σου, μα θες να απολαύσεις κάθε σπιθαμή του. Η μυστική σου σύνδεση με την… έντεχνη χροιά της σκηνής που ζωντανά αναπαριστά φόβους, αλλά ξεχνά κάθε πρέπει σου.

Η ατμόφαιρα του πενταγράμμου. Οι λέξεις που άναψαν σαν κεριά και φυσάνε τη μυρωδιά της νύχτας εκείνης. Οι φλόγες που φωτίζουν τις νότες κάθε μέτρου που η πρεμιέρα του, μαζί με τη δική μας, φτάνει σαν την πρώτη της φορά, κάθε Σάββατο. Στο ραδιόφωνο βραχνά, όσο ετοιμάζεσαι ξεσκονίζοντας τους ώμους από το καλό σου παλτό, σιγοτραγούν δύο φωνές. Μία γυναικεία και μία ανδρική. Όπως οι λαβύρινθοι της ζωής. Είναι η Παυλίνα κι ο Μπάμπης. Σ’ αυτό το τραγούδι, που με το νόημά του, έρχεται να ενώσει το παζλ εκείνης της νύχτας. “Λαβύρινθοι”

Tα… έντεχνα Σαββατόβραδα της ζωής μου.

Ακόμη και πριν από την τηλεοπτική σειρά The Librarians , πολλές ταινίες και εκπομπές έχουν χρησιμοποιήσει τις βιβλιοθήκες ως ένα περιβάλλον που θα στεγάζει σκηνές των ιστοριών τους. Λίγες ιστορίες, ωστόσο, μιλούν αποκλειστικά για μια βιβλιοθήκη ή λαμβάνουν χώρα σε μια βιβλιοθήκη. 

• 

• 

Ο κινηματογραφιστής Jason LaMotte βαθιά επηρεασμένος από τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα που του ξυπνά η βιβλιοθήκη στη γενέτειρά του στο Houston του Texas σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους, με τίτλο The Library.

Και τώρα ας ακούσουμε λίγο από τον σκηνοθέτη Jason LaMotte για την έμπνευση πίσω από την ταινία The Library:

Η ιστορία που αφηγείται στη Βιβλιοθήκη προήλθε αρχικά από την επιθυμία να εξερευνήσουμε τη σχέση μνήμης και τόπου. Έχω έντονες αναμνήσεις από τη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου στο Χιούστον του Τέξας στις ΗΠΑ. Μπορώ να θυμηθώ τη διάταξη, όπου ήταν ορισμένα τμήματα βιβλίων, τις μυρωδιές και τους ήχους.

• 

Και εξακολουθεί με διακατέχει ένα μαγικό συναίσθημα ,για αυτό το ιδιαίτερο είδος ιερού, γεμάτο γνώσεις, γεμάτο ιστορίες, όλα καλυμμένα με μια αίσθηση ήσυχου σεβασμού και αντήχησης.

Η Βιβλιοθήκη είναι η ιστορία ενός 13χρονου κοριτσιού, της Έμιλι (που υποδύεται η ιρλανδικής καταγωγής Μίσι Κίτινγκ), η οποία πηγαίνει με το ποδήλατό της στη βιβλιοθήκη κάθε μέρα μετά το σχολείο. Αρχίζει να λαμβάνει σημειώσεις που της χάρισε ένας μυστικός θαυμαστής, ένα από τα δύο αγόρια που βλέπει τακτικά στη βιβλιοθήκη – ή έτσι νομίζει. Αυτές οι σημειώσεις αντιστοιχούν σε ρομαντικά αποσπάσματα από παλιά βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης, αποσπάσματα που η Emily επαναλαμβάνει στον εαυτό της με νευρικό ενθουσιασμό, καθώς κάθε επόμενη μέρα φέρνει μια άλλη νότα και ρομαντικό απόσπασμα.

• 

• 

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό που τελικά βρίσκει ανάμεσα στους «κωδικούς» που βρίσκονται στη ράχη των βιβλίων ,αυτό που εμείς οι βιβλιοθηκονόμοι ονομάζουμε τους αριθμούς κλήσης του Dewey (Call numbers) , δεν είναι αυτό που περίμενε.

Καθώς η ταινία τελειώνει, ανακαλύπτουμε μαζί με την Έμιλυ ποιοι κρύβονται πίσω από τις ρομαντικές νότες. Είναι μια ταινία για την πρώτη αγάπη, για τις βιβλιοθήκες και τη γραφή που φιλοξενούν, και για τη θλίψη που περιβάλλει την άνοια. Ελπίζω να σας άρεσε να βλέπετε την ταινία μας όσο μας άρεσε να την φτιάχνουμε! ¨, δήλωσε ο σκηνοθέτης στη Guardian

Η επίγευση που μείνει στον θεατή , είναι μια γλυκόπικρη νοσταλγία για τη νιότη του και, ίσως, μια υπενθύμιση της δύναμης της αγάπης.

Ο Jason LaMotte αναφέρει ότι όλες οι εσωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στο Bedales School Library στο Petersfield του Ηνωμένου Βασιλείου. Η βιβλιοθήκη χτίστηκε το 1921. Οι εξωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στη σχολή Tonbridge στο Κεντ.

• 

• 

Τα δύο ποιήματα στην ταινία μικρού μήκους προέρχονται από ένα έργο Cyrano de Bergerac του Edmond Rostrand και από τη Φιλοσοφία της Αγάπης από τον Percy Bysshe Shelley.

• 

• 

Ακολουθεί ένα βίντεο Behind the Scenes, διαθέσιμο για όσους θέλουν να δουν πώς γυρίστηκε η ταινία.

---

Πηγές:

LaMotte, Jason. « Η Βιβλιοθήκη: μια νέα ταινία μικρού μήκους για το θαύμα των βιβλιοθηκών – βίντεο ». The Guardian (25 Οκτωβρίου 2015). Ιστός.

Washburn, Eileen. «  The Library: A Powerful Memory for One Filmmaker ». Public Libraries Online ( 12 Ιανουαρίου 2016). Ιστός.

LaMotte, Jason. Η Βιβλιοθήκη . Βίντεο. Ερμηνεύουν οι Missy Keating, Josie Kidd, Alan Breck, Joe Eden, Robbie White. Vimeo, 2015. Ιστός.

LaMotte, Jason. The Library-Behind the scenes. Βίντεο. Ερμηνεύουν οι Missy Keating, Josie Kidd, Alan Breck, Joe Eden, Robbie White. Vimeo, 2015. Ιστός.

LaMotte,Jason. « The library short film is for book lovers». Klaava.com, 2015. Ιστός

Νένα Ευθυμιάδου

Στο έργο του Ζερικώ «Σχεδία της Μέδουσας» συγκεφαλαιώνονται όλες οι κατακτήσεις του ρομαντισμού. Αφορμή για τη δημιουργία του έργου στάθηκε η αναφορά ενός από τους διασωθέντες του ναυαγίου της Φρεγάτας Μέδουσας που δημοσιεύτηκε το 1817.

Το πλοίο ανήκε σε μοίρα του γαλλικού στόλου και ταξίδευε για τη Σενεγάλη. Διοικητής του ήταν ένας άπειρος ναυτικός (H. D. de Chaumereys) που ανέλαβε τη θέση χάρη στη γνωριμία του με τον αδελφό του βασιλιά Λουδοβίκου του 18ου.

Εξαιτίας κακής πλοήγησης το πλοίο προσάραξε στη δυτική ακτή της Αφρικής κοντά στη σημερινή Μαυριτανία. Οι προσπάθειες αποκόλλησης δεν τελεσφόρησαν και αποφασίστηκε η εγκατάλειψή του με σωσίβιες λέμβους, οι οποίες ήταν ανεπαρκείς για τους 400 περίπου επιβαίνοντες. Κατασκευάστηκε μια σχεδία που θα δενόταν στις λέμβους ώστε να ρυμουλκηθεί ως την ακτή και πάνω σε αυτή επιβιβάστηκαν 150 άτομα, αλλά τα σκοινιά πρόσδεσης κόπηκαν αφήνοντας τη σχεδία στην ανοιχτή θάλασσα.

Τα τρόφιμα ήταν ελάχιστα και ο χώρος δεν επέτρεπε στους επιβαίνοντες να κινηθούν. Κάποιοι παρασύρθηκαν από τα κύματα, ενώ από την τρίτη μέρα παρουσιάστηκαν κρούσματα κανιβαλισμού. Τις επόμενες μέρες, άρρωστοι και τραυματίες πετάχτηκαν στη θάλασσα για να εξοικονομηθούν τα ελάχιστα διαθέσιμα εφόδια. Η σχεδία έπλεε ακυβέρνητη για 13 μέρες, ώσπου βρέθηκε κατά τύχη και περισυνελλέγη από το πλοίο Argus. Από τους 150, μόνο οι 10 επέστρεψαν ζωντανοί. Η γαλλική κυβέρνηση κατηγορήθηκε για τον διορισμό του Chaumereys και για τα ελλιπή σωστικά μέσα.

Ο ζωγράφος θέλησε να καταγράψει το θλιβερό γεγονός και επέλεξε τη στιγμή που οι ελάχιστοι εναπομείναντες ζωντανοί αντικρίζουν το πλοίο της σωτηρίας τους και προσπαθούν με απελπισμένες κινήσεις να τραβήξουν την προσοχή του. Πρόθεσή του ήταν να σχολιάσει το πρόβλημα της ανθρώπινης ευθύνης και αδυναμίας και με αυτό το έργο παρουσίασε την σύγχρονη πραγματικότητα χωρίς ρητορεία και ψεύτικο μεγαλείο, απεικονίζοντας απλούς ανθρώπους που αγωνίζονται να επιβιώσουν.

Η παράσταση ανοίγει αριστερά με τις σωρούς των νεκρών και τον πατέρα που κρατάει στην αγκαλιά το άψυχο σώμα του παιδιού του, κοιτάζοντας το κενό και μένοντας αδιάφορος για όσα διαδραματίζονται γύρω του. Στο μεσαίο τμήμα εικονίζονται οι μορφές που ανασηκώνονται για να δουν το πλοίο και στα δεξιά μια τελευταία ομάδα ανθρώπων, που χειρονομούν και ανεμίζουν πανιά για να γίνουν αντιληπτοί από το πλοίο που εικονίζεται στο βάθος. Την τραγωδία εντείνουν όχι μόνο τα πτώματα, αλλά και η επιλογή των ψυχρών χρωμάτων, καθώς και οι έντονες αντιθέσεις φωτός και σκιάς που συνθέτουν μια απόκοσμη ατμόσφαιρα.

Τέλος, η σύνθεση βασίζεται σε διαγώνιους άξονες και στις δύο πυραμίδες που σχηματίζουν οι ανθρώπινες μορφές. Ο ωμός ρεαλισμός του θέματος, που αποδόθηκε σε έναν πίνακα τεράστιων διαστάσεων (4,91×7,16) προκάλεσε εντύπωση και αμηχανία στο κοινό για τους αιχμηρούς πολιτικούς του υπαινιγμούς.

*Οποιαδήποτε αναπαραγωγή,επεξεργασία,αντιγραφή του παρόντος χωρίς την άδεια της συντάκτριας,διώκεται ποινικά.