Η φετινή Eurovision που διεξήχθη στο Ρότερνταμ πέρασε. Οι φετινοί νικητές ήταν οι εκπληκτικοί Måneskin για λογαριασμό της Ιταλίας. Ενώ φυσικά είδαμε και τους εκρηκτικούς Blind Channel να κατακτούν την 6η για λογαριασμό της Φιλανδίας.

Ας ξαναθυμηθούμε τους Måneskin

Ας ξαναθυμηθούμε και τους Blind Channel

Αν δούμε στατιστικά τη παρουσία των Måneskin και των Blind Channel στη κορυφαία 10άδα, σημαίνουν αρκετά για τη ροκ. Τελευταία δυνατή ροκ παρουσία στη κορυφαία 10άδα και μάλιστα διπλή, ήταν της Δανίας στην 5η θέση, αλλά και της Γεωργίας στην 9η θέση, στην Eurovision του 2011 στο Ντίσελντορφ. Επίσης διπλή ροκ παρουσία στη κορυφαία 10άδα, είχαμε ξανασυναντήσει και στην Eurovision του 2005 στο Κίεβο, όταν Ελβετία και Νορβηγία κατέλαβαν την 8η και την 9η θέση αντίστοιχα. Τέλος, νικητήριο ροκ τραγούδι είχαμε να ξαναδούμε από τη Eurovision του 2006 στην Αθήνα, όταν δηλαδή επικράτησε η Φιλανδία. Βέβαια υπήρξαν κι άλλες αξιοσημείωτες παρουσίες στη κορυφαία 10άδα με παρακλάδια της ροκ (soft rock, pop rock, progressive rock, country rock), όπως της Εσθονίας στη Eurovision του 2015 στη Βιέννη (7η θέση), και της Ολλανδίας (δις) στην Eurovision του 2014 στη Κοπεγχάγη (2η θέση), & στην Eurovision του 2013 στο Μάλμε (9η θέση).

Η ροκ μουσική, έχει αφήσει το δικό της στίγμα στον ιδιαίτερα αγαπημένο θεσμό, οπότε είδαμε και αρκετές ροκ συμμετοχές. Πάμε να θυμηθούμε μερικές από τις αγαπημένες ροκ συμμετοχές.

AWS – Viszlát Nyár (Ουγγαρία, Eurovision 2018)

Αν προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τη τελευταία ροκ συμμετοχή στην Eurovision, ήταν αυτή των Ούγγρων AWS στη Eurovision του 2018 στη Λισαβόνα. Η παρουσία τους στη σκηνή ιδιαίτερα επιβλητική, κι εμφανίστηκαν φαινομενικά σε ευνοϊκή θέση. Αλλά επειδή η συμμετοχή τους δεν είχε την αντίστοιχη βαρύτητα (σε σχέση με άλλες συμμετοχές), τερμάτισαν στη θέση που εμφανίστηκαν, δηλαδή στην 21η θέση. Αρκετοί eurofans δεν θα τη θυμούνται αυτή τη συμμετοχή, ωστόσο αρκετοί metalheads θα τη θυμούνται ιδιαίτερα αυτή τη συμμετοχή της Ουγγαρίας. Και φέτος θα τη θυμούνται ακόμη περισσότερο, καθώς φέτος 6 Φεβρουαρίου, έφυγε από τη ζωή ο τραγουδιστής των AWS εξαιτίας της λευχαιμίας. Rock In Paradise Örs Siklósi.

Waylon – Outlaw in ‘Em (Ολλανδία, Eurovision 2018)

Ο Ολλανδός καλλιτέχνης Waylon, εκπροσώπησε τη χώρα του στην Eurovision του 2018 στη Λισαβόνα για 2η φορά στο θεσμό, αλλά πλέον ως σόλο. Η πρώτη του συμμετοχή, ήταν στην Eurovision του 2014 στη Κοπεγχάγη, καθώς συνυπήρξε στη σκηνή με την Ilse DeLange (τότε ως The Common Linnets), κι ερμήνευσαν το καταπληκτικό Calm After The Storm, όπου κατέλαβαν τη 2η θέση για την Ολλανδία. Στη δεύτερή του συμμετοχή ως σόλο, δεν κατάφερε κάτι παραπάνω από τη 18η θέση. Αν και η συμμετοχή του είχε αρκετή ένταση, δεν είχε όμως και την απαραίτητη βαρύτητα.

O. Torvald – Time (Ουκρανία, Eurovision 2017)

Οι O. Torvald εκπροσώπησαν την οικοδέσποινα (τότε) Ουκρανία, καθώς η Eurovision του 2017 διεξήχθη στο Κίεβο. Το τραγούδι αρκετά συμπαθητικό χωρίς την πολλή ένταση, αλλά η σκηνική τους παρουσία δεν είχε το κάτι ιδιαίτερο, καθώς δεν έδειξαν και την απαραίτητη ενέργεια επί σκηνής. Υπερβολικά χαμηλή η 24η θέση, αλλά εν μέρει δικαιολογημένη.

Minus One – Alter Ego (Κύπρος, Eurovision 2016)

Οι Κύπριοι rockers Minus One εκπροσώπησαν τη χώρα τους στην Eurovision του 2016 που διεξήχθη στη Στοκχόλμη. Η παρουσία τους επί σκηνής ήταν τίμια, το concept με τα κελιά ήταν αρκετά ενδιαφέρον, ωστόσο δεν κατάφεραν κάτι παραπάνω από το να τερματίσουν στην 21η θέση. Δεν έκαναν οι ίδιοι κάτι λάθος, απλά ήταν μια ατυχής περίοδος για τη ροκ, καθώς αρκετοί σνόμπαραν το είδος σ’ αυτό το θεσμό, ιδίως οι κριτικές επιτροπές.

Elina Born & Stig Rästa – Goodbye To Yesterday (Εσθονία, Eurovision 2015)

Δεν θα λέγαμε ότι η συμμετοχή της Εσθονίας στην Eurovision του 2015 ήταν ιδιαίτερα ροκ, αλλά κινείται στο παρακλάδι της ροκ (soft rock/alternative). Η Elina Born και ο Stig Rästa στάθηκαν αξιοπρεπέστατα επί σκηνής, κέρδισαν κοινό κι επιτροπές, και κατέλαβαν την 7η θέση για λογαριασμό της Εσθονίας στη Βιέννη.

The Common Linnets – Calm After The Storm (Ολλανδία, Eurovision 2014)

Άλλη μια περίπτωση που δεν είναι πολύ ροκ, αλλά κινείται στον ήχο της country rock. Ο Waylon και η Ilse DeLange που απάρτιζαν τους The Common Linnets, χάρισαν μια πάρα πολύ όμορφη εικόνα τόσο στο κοινό, όσο και στις κριτικές επιτροπές, με αποτέλεσμα να κατακτήσουν τη 2η θέση για λογαριασμό της Ολλανδίας στην Eurovision του 2014 στη Κοπεγχάγη.

Anouk – Birds (Ολλανδία, Eurovision 2013)

Η Anouk είναι πολύ γνωστή στο ευρύ κοινό, κυρίως με τη μεγάλη της επιτυχία Nobody’s Wife το 1997. Το 2013 αποφάσισε να εκπροσωπήσει τη πατρίδα της στην Eurovision που διεξήχθη στο Μάλμε, και δικαιώθηκε αρκετά με την απόφασή της. Οδήγησε την Ολλανδία για πρώτη φορά στο τελικό της Eurovision μετά από το 2004, και της χάρισε μια θέση στη κορυφαία 10άδα, καθώς κατέλαβε την 9η θέση. Πολλά μπράβο στην Anouk.

Max Jason Mai – Don’t Close Your Eyes (Σλοβακία, Eurovision 2012)

Θα μπορούσαμε να το είχαμε τοποθετήσει στις πιο δυνατές συμμετοχές λόγω το ότι είναι rock/metal, ωστόσο ο Max Jason Mai δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από τη 18η θέση στον 2ο ημιτελικό. Συνεπώς απέτυχε να οδηγήσει τη Σλοβακία στον τελικό. Κρίμα για μια τέτοια συμμετοχή να πάει στράφι στο Μπακού.

Eldrine – One More Day (Γεωργία, Eurovision 2011)

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι θυμίζουν λίγο από Linkin Park και Limp Bizkit, απλά με γυναικεία φωνητικά. Οι Eldrine στάθηκαν επάξια στη σκηνή του Esprit Arena, και οδήγησαν την Γεωργία στην 9η θέση στην Eurovision που διεξήχθη στο Ντίσελντορφ.

A Friend In London – New Tomorrow (Δανία, Eurovision 2011)

Παρόλο που εμφανίστηκαν σε μη ευνοϊκή θέση (3η θέση εμφάνισης), οι A Friend Of London κατάφεραν να κερδίσουν κοινό και επιτροπές με το υπέροχο pop rock τραγούδι τους, το οποίο ακούγεται κι ευχάριστα στα αυτιά του ακροατή. Εκπροσώπησαν επάξια τη Δανία στην Eurovision που διεξήχθη στο Ντίσελντορφ, καθώς την έφεραν στην 5η θέση.

MaNga – We Could Be The Same (Τουρκία, Eurovision 2010)

Παρόλο που δεν τους είχαν υψηλά στις εκτιμήσεις, κυρίως λόγω των στοιχηματικών αποδόσεων, η επιβλητική παρουσία τους στη σκηνή, τους έφερε τη καλύτερη δυνατή θέση. Οι MaNga εκπροσώπησαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την Τουρκία, καθώς τερμάτισαν στη 2η θέση στην Eurovision του 2010 που διεξήχθη στο Όσλο.

 Sinéad Mulvey & Black Daisy – Et Cetera (Ιρλανδία, Eurovision 2009)

Άλλη μία από τις pop rock συμμετοχές, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι αδικήθηκαν ιδιαίτερα στον θεσμό, ήταν αυτή της Sinéad Mulvey και των Black Daisy που εκπροσώπησαν την Ιρλανδία στην Eurovision του 2009 που διεξήχθη στη Μόσχα. Τερμάτισαν στην 11η θέση του 2ου ημιτελικού, αποτυγχάνοντας ουσιαστικά να περάσουν στον τελικό.

Elnur & Samir – Day After Day (Αζερμπαϊτζάν, Eurovision 2008)

Εξαιρετικό ντεμπούτο για το Αζερμπαϊτζάν στον θεσμό στην Eurovision του 2008 στο Βελιγράδι, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τους Elnur & Samir. Οι άγγελοι επί σκηνής έκλεψαν τις εντυπώσεις με την οπερική ερμηνεία τους σε συνδυασμό με το ροκ τραγούδι. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η 8η θέση.

Natalia Barbu – Fight (Μολδαβία, Eurovision 2007)

Συνδυασμός μεταξύ Evanescence και Within Temptation, με αρκετό βιολί. Πολύ δυναμική η παρουσία της Natalia Barbu για λογαριασμό της Μολδαβίας στο Ελσίνκι που διεξήχθη η Eurovision του 2007. Η επιβλητική ερμηνεία της, και η πολύ όμορφη ροκ σκηνική παρουσία, την έφεραν στη 10η θέση. Ίσως μια από τις καλύτερες συμμετοχές της Μολδαβίας στον θεσμό της Eurovision.

Lordi – Hard Rock Hallelujah (Φιλανδία, Eurovision 2006)

Δεν ήταν από τα πρώτα φαβορί για να κερδίσουν την Eurovision του 2006 στην Αθήνα. Κι όμως τα τέρατα της Φιλανδίας είχαν άλλη άποψη. Η εκρηκτική παρουσία τους, η ιδιαίτερη αμφίεσή τους, αλλά και το πολύ δυναμικό τραγούδι τους, ήταν αυτά τα στοιχεία που δώσανε τη νίκη στους Lordi, πηγαίνοντας κόντρα στα προγνωστικά. Κι αυτή η νίκη προφανώς, ήρθε από τη μεγάλη στήριξη του κοινού. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη ροκ μπάντας στον θεσμό της Eurovision.

Vanilla Ninja – Cool Vibes (Ελβετία, Eurovision 2005)

Η γυναικεία ροκ μπάντα, προερχόμενη από την Εσθονία, εκπροσώπησε την Ελβετία στην Eurovision του 2005 που πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο. Το symphonic metal στιλ που ακολούθησαν τότε, σίγουρα θα εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως από fans των Nighwish, και σε λοιπούς fans της rock. Το τελικό αποτέλεσμα, είναι η 8η θέση. Αξιοπρεπής ροκ συμμετοχή για την Ελβετία, αν και ήταν 3ο φαβορί.

Wig Wam – In My Dreams (Νορβηγία, Eurovision 2005)

Αν και 2ο φαβορί, σίγουρα το γεγονός που εμφανίστηκαν 5οι στη σειρά εμφάνισης του τελικού, δεν ευνόησε με τίποτα τους εκπροσώπους της Νορβηγίας Wig Wam. Ωστόσο η προβλεπόμενη ροκ σκηνική παρουσία τους, αλλά και η αμφίεσή τους που παραπέμπεται ιδιαίτερα στη hard rock σκηνή του ’80, ήταν αυτά που τους χάρισαν την 9η θέση, για λογαριασμό της Νορβηγίας στην Eurovision του 2005 στο Κίεβο.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ο ιδιαίτερα αγαπημένος στο κοινό Ευρωπαϊκός Διαγωνισμός Τραγουδιού (ή αλλιώς Eurovision Song Contest), διοργανώνεται παραδοσιακά κάθε χρόνο τον Μάιο. Στη φετινή διοργάνωση που διεξήχθη στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, φρόντισαν με το δικό τους τρόπο να κάνουν τον τελικό μια ιδιαίτερη γιορτή της μουσικής, και το πέτυχαν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό. Κι αυτό γιατί η Eurovision δεν διοργανώθηκε το 2020 εξαιτίας της πανδημίας, κι έλειψε ιδιαίτερα στον κόσμο για να κάνει και τον δικό του “χουλιαμά”.

Δεδομένης της κατάστασης, ο τελικός που διοργανώθηκε στο Ahoy Arena έγινε με όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, με 3.500 κόσμο στις κερκίδες, και το green room (ο χώρος που αράζουν οι συμμετέχοντες) να βρίσκεται στην αρένα. Εμείς θα πάμε να δούμε κάποια πράγματα που μας έμειναν από τον τελικό της Eurovision στο Ρότερνταμ.

Το υπέροχο dj set του Afrojack και η μεταφορά από το βίντεο κλιπ στη σκηνή

Σίγουρα η πινελιά του Ολλανδού dj Afrojack ήταν πολύ σημαντική στο να γίνει τεράστια γιορτή της μουσικής ο τελικός. Το υπέροχο ολιγόλεπτο dj set του, το concept του βίντεο μ’ ένα κορίτσι να το σκάει κρυφά από το σπίτι και να πάει μαζί με το αγόρι προς το μουσικό τρένο, και να τερματίζουν προς τη γέφυρα, το ξεκίνημα του μουσικού πάρτι στη γέφυρα, και η μεταφορά αυτού του πάρτι επί σκηνής με συνοδεία χορευτών, πυροτεχνημάτων, και την Glenis Grace στην ερμηνεία, σίγουρα είναι από τις έντονες στιγμές του τελικού.

Η εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου κι άλλων προηγούμενων νικητών στο Rock The Roof

Μία επίσης από τις αξιομνημόνευτες στιγμές του τελικού, ήταν σίγουρα η σύντομη εμφάνιση διαφόρων προηγούμενων νικητών στο Rock The Roof. Εκεί εμφανίστηκαν με τη σειρά: Ο νικητής της Eurovision του 2015 Måns Zelmerlöw, οι νικητές της Eurovision του 1975 Teach-In, η νικήτρια της Eurovision του 1986 Sandra Kim, η νικήτρια της Eurovision του 1969 Lenny Kuhr, η νικήτρια της Eurovision του 2005 Έλενα Παπαρίζου, και οι νικητές της Eurovision του 2006 Lordi. Σίγουρα η εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου εντυπωσίασε πολύ το κοινό, αλλά και τους διαγωνιζόμενους, ωστόσο σχολιάστηκε αρνητικά από διάφορους κακοπροαίρετους στα social media. Μπορεί να μην είναι ίδια όπως τότε, αλλά παραμένει το ίδιο εκθαμβωτική.

Κριτικές επιτροπές όπως λέμε Ελληνικό VAR

Η αλήθεια να λέγεται. Οι κριτικές επιτροπές των συμμετέχουσων χωρών της Eurovision κάθε χρόνο είναι από τα κεντρικά θέματα σχολιασμού, αλλά με την αρνητική έννοια. Από τη Eurovision του 2016, τότε που καθιερώθηκε η νέα ανακοίνωση αποτελεσμάτων (επιτροπές και κοινό), οι κριτικές επιτροπές μέχρι τώρα έχουν πέσει έξω 4 φορές ως προς τους νικητές. Επίσης υπήρξαν τεράστιες αλλαγές αποτελεσμάτων κυρίως στη κορυφαία 10αδα. Σίγουρα τα κριτήρια που βαθμολογούν διάφορες συμμετοχές, μόνο μουσικά δεν είναι. Με λίγα λόγια, έχουν πάνω κάτω την ίδια λειτουργία με το Ελληνικό VAR.

Την κατάπιε ο διάβολος της 1ης θέσης στην σειρά εμφάνισης

Αν το δούμε στατιστικά, όποια χώρα εμφανιζόταν 1η στο τελικό, συνήθως τερμάτιζε πολύ μακριά από τη κορυφαία 10άδα, και δυστυχώς δεν αποτέλεσε εξαίρεση η Έλενα Τσαγκρινού. Πέρα το ότι της στοίχισε το γεγονός που εμφανίστηκε 1η στη σκηνή του τελικού, σίγουρα της στοίχισε και το άγχος που είχε, κι επηρέασε την ερμηνεία της. Η Έλενα Τσαγκρινού δεν είχε τον ίδιο αέρα μ’ αυτόν που είχε στον Α’ Ημιτελικό, και όσο να ‘ναι φάνηκε και στη συνολική εικόνα. Κρίμα πραγματικά, γιατί η Κύπρος φέτος είχε μια δυνατή συμμετοχή, και είχε λίγες παραπάνω πιθανότητες σε σχέση με την Ελλάδα να τερματίσει στη κορυφαία 10άδα.

Το μαγικό νούμερο ήταν 10

Ακούμε πολύ συχνά τη φράση “το 10 το καλό”. Στη προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε πολύ μαγικό. Η Στεφανία εμφανίστηκε 10η στη σειρά του τελικού, 10η ήταν στη βαθμολογία των κριτικών επιτροπών, και 10η στη βαθμολογία του κοινού. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η 10η θέση που κατέλαβε για λογαριασμό της Ελλάδας. Μια θέση στη 10άδα την οποία η Ελλάδα είχε να δει από τη Eurovision του 2013, με τον (συγχωρεμένο πλέον) Αγάθωνα Ιακωβίδη και τους Koza Mostra (στην 6η θέση). Το μεγάλο όπλο της Στεφανίας στη βραδιά, ήταν αναμφισβήτητα η φωνή της, παρόλο που είναι pop τραγουδίστρια. Επίσης εντυπωσιακή ήταν και η στιλιστική της εμφάνιση, για την οποία ήταν υπεύθυνος ο Βρεττός Βρεττάκος. Η ιδέα του green screen ήταν αρκετά καλή, αλλά είχε σφάλματα. Το βίντεο που παίχτηκε στο green screen ήταν ιδιαίτερα άκυρο, ενώ φυσικά δεν έλειψαν και οι σκιές σε κάποια σημεία, κυρίως στους χορευτές. Θα μπορούσε να τα είχε πάει πολύ καλύτερα, παρ’ όλα αυτά τέλος καλό, όλα καλά. Συγχαρητήρια στη Στεφανία, η οποία ήταν και η νεότερη διαγωνιζόμενη.

Ο τυφώνας που ανέβασε τη θερμοκρασία στη σκηνή

Αυτές είναι οι Hurricane. Το γυναικείο συγκρότημα που εκπροσώπησε τη Σερβία στη φετινή Eurovision. Το συγκρότημα το οποίο έφερε τον τυφώνα, κι ανέβασε τη θερμοκρασία επί σκηνής, ξεσηκώνοντας το κοινό. Θέλησαν να επαναλάβουν την επιτυχία της Ελένης Φουρέιρα στη Eurovision του 2018, αλλά δεν τα κατάφεραν ιδιαίτερα. Παρ’ όλα αυτά το έζησαν, το απόλαυσαν, και πρόσφεραν απλόχερα σέξι θέμα στο κοινό του Ahoy Arena, και στους τηλεθεατές.

Μηδέν εις το πηλίκον

Το Κουλούρι της Θεσσαλονίκης είχε ζήτηση στο Ρότερνταμ; Φάνηκε ιδιαίτερα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν παίρνει τόσο ζεστά τη Eurovision, οπότε αποφάσισε να στείλει ότι πιο πρόχειρο διέθετε στη μουσική φαρέτρα του. Τραγούδι το οποίο δεν στήριξε ούτε καν το αγγλικό κοινό, καθώς το Embers ήρθε μέχρι το No. 42 σε βρετανικό chart. Το αποτέλεσμα που εισέπραξε ο James Newman ήταν 0 στις κριτικές επιτροπές, και 0 στο κοινό. Ενδεχομένως όμως ο κόσμος να τον θυμάται περισσότερο με 0 βαθμούς, παρά με 10 βαθμούς π.χ.. Φυσικά μετά από την ανακοίνωση, ο James Newman το πανηγύρισε με μια μπύρα στο χέρι. Cheers lad.

Ήρθε η Billie Eilish στη Eurovision;

Αν παρατηρήσει κανείς το είδος του τραγουδιού, την ερμηνεία, αλλά και λίγο την εμφάνιση της τραγουδίστριας, εύκολα θα ερχόταν στο μυαλό του η Billie Eilish. Η Victoria φρόντισε να καθηλώσει τον κόσμο με τη δικιά της μοναδική ερμηνεία, και την ιδιαίτερα απλή εμφάνισή της στη σκηνή. Στάθηκε επάξια στο ύψος της, και λίγο έλειψε να μπει στη 10άδα, καθώς ήρθε ισόβαθμη με τη Στεφανία. Κέρδισε αρκετά τις κριτικές επιτροπές, αλλά όχι και τόσο το κοινό. Τίμια η συμμετοχή της Βουλγαρίας.

Όχι και η καλύτερη ιδέα να ενταχθεί ένας διεθνής star

Η Eurovision όλα αυτά τα χρόνια είναι κέντρο διερχομένων στη παγκόσμια μουσική βιομηχανία. Γεννήθηκαν αστέρια από τη Eurovision κι έκαναν λαμπρή καριέρα, όπως ο Julio Iglesias (Ισπανία 1970), οι ABBA (Σουηδία 1974), η Celine Dion (Ελβετία 1988), και η Lara Fabian (Λουξεμβούργο 1988). Επίσης έχουν συμμετάσχει με επιτυχία διάφορα αστέρια της μουσικής όπως ο Cliff Richard (Ηνωμένο Βασίλειο 1968 & 1973), οι t.a.t.u. (Ρωσία 2003), ο Arash (Αζερμπαϊτζάν 2009), και η Anouk (Ολλανδία 2013). Υπήρξαν και αστέρια που συμμετείχαν και απέτυχαν όπως οι Las Ketchup (Ισπανία), o Engelbert Humberdinck (Ηνωμένο Βασίλειο 2012), η Bonnie Tyler (Ηνωμένο Βασίλειο 2013), και οι Cascada (Γερμανία 2013). Ο Flo Rida ανήκει στη τελευταία κατηγορία, καθώς δεν βοήθησε ιδιαίτερα την Senhit να αναρριχηθεί έστω στη 10άδα, κι ας εμφανίστηκαν τελευταίοι. Αποτυχημένη απόπειρα για το Σαν Μαρίνο.

Όχι και πολύ έξυπνο ένα πισωγύρισμα

Και τους Hooverphonic θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε στη κατηγορία των αστέρων που συμμετείχαν ανεπιτυχώς. Υπάρχει όμως μια μεγάλη ένσταση. Οκ, ίσως να μη πήγαινε άλλο το κουπί με τη ταλαντούχα Luka Cruysberghs, και να θέλησαν να κάνουν μια αλλαγή. Θα τους δικαιολογούσαμε αν επέλεγαν μια καινούργια τραγουδίστρια. Ωστόσο αποφάσισαν να φέρουν πίσω την πρώτη τους τραγουδίστρια Geike Arnaet. Μπορεί να διαθέτει υπέροχη φωνή, να είναι υπεύθυνη για τη μεγάλη τους επιτυχία Mad About You, αλλά δεν έχει την ίδια φρεσκάδα όπως πριν 21 χρόνια. Τέτοια είδους πισωγυρίσματα δεν λειτουργούν ιδιαίτερα, κι όπως φάνηκε στη τελική, δεν έπεισαν τις κριτικές επιτροπές και το κοινό. Εφόσον όμως το απόλαυσαν, και δεν τους ενδιέφερε ιδιαίτερα το τελικό αποτέλεσμα, τότε όλα καλά.

Το ροκ ξεβράκωμα στις κριτικές επιτροπές

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι κριτικές επιτροπές δεν γουστάρουν ροκ και μέταλ μουσική, και φροντίζουν κατά καιρούς να χαντακώνουν τέτοιες συμμετοχές. Δυστυχώς όμως για τις κριτικές επιτροπές φέτος, δεν τους βγήκε. Φέτος το κοινό αποφάσισε να ψηφίσει το είδος που δεν επικρατεί ιδιαίτερα στον θεσμό. Και την αρχή την έκανε με τους Blind Channel που εκπροσώπησαν την Φιλανδία. Οι Blind Channel έφεραν την έκρηξη επί σκηνής, και ξεσήκωσαν για τα καλά κοινό και τηλεθεατές, και δικαίως βρέθηκαν στην 6η θέση. Εκπροσώπησαν με τον καλύτερο τρόπο την χώρα που ανέδειξε μεγάλα ονόματα της ροκ/μέταλ σκηνής, και μιμήθηκαν την ανάλογη επιτυχία των KEiiNO (Νορβηγία) στη Eurovision του 2019 που τερμάτισαν 5οι. Ευχή του ροκ κοινού, οι Blind Channel να καθιερωθούν και στη παγκόσμια ροκ σκηνή.

Έμεινε μόνο με τη σέξι σκηνική παρουσία κι εμφάνιση

Δεν βρίσκουμε κάποιο ιδιαίτερο λάθος από την Efendi, η οποία στάθηκε στο ύψος της ως προς την ερμηνεία, αλλά και ανέβασε για τα καλά τις θερμοκρασίες τόσο με την εμφάνισή της, όσο και με τις κινήσεις της. Απλά δεν συγκίνησε ιδιαίτερα κριτικές επιτροπές και κοινό, που μπούχτισαν από τέτοιες συμμετοχές. Παρ’ όλα, όπως και οι Hurricane, η Efendi έκλεψε κι αυτή τις εντυπώσεις. Ίσως θα γνωρίσει μεγάλη επιτυχία σε κάποια clubs που θα ανοίξουν, κι ενδεχομένως σε κάποια beach bars.

Επήλθε ροκ δικαιοσύνη

Αυτό που ξεκίνησαν οι Φιλανδοί Blind Channel, το τελείωσαν με τον πανηγυρικό τρόπο οι Ιταλοί Måneskin. Οι Måneskin επιβεβαίωσαν τα προγνωστικά που τους φέρνανε στη 1η θέση, φροντίζοντας να προσφέρουν και την ανάλογη εμφάνιση. Βεβαίως οι κριτικές επιτροπές φρόντισαν να τους βάλουν εμπόδια, ωστόσο οι Ιταλοί rockers δεν πτοήθηκαν, και με τη βοήθεια του κοινού, απέδειξαν στις κριτικές επιτροπές το πόσο λάθος έκαναν, και τους βαθμολόγησαν χαμηλότερα. Δεν χρειάζεται να πούμε το πόσο ξεσήκωσαν το Ahoy Arena και τους τηλεθεατές με το μοναδικό είδος που ακολουθούν στο ρεπερτόριό τους. Δικαιότατα αναδείχθηκαν νικητές της Eurovision Song Contest 2021, και πλέον περιμένουμε τα επόμενα βήματά τους. Κι όπως είπε ο τραγουδιστής της μπάντας Damiano David σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι αυτό το είδος πέθανε: “Rock ‘n’ Roll Never Dies”

Αυτά είδαμε από τη φετινή Eurovision που διεξήχθη στο Ρότερνταμ, η οποία επέστρεψε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έπειτα από το υποχρεωτικό διάλειμμα της πανδημίας. Παρακολουθήσαμε πολύ δυνατές συμμετοχές φέτος, και αναμένουμε πλέον ακόμη πιο δυνατές συμμετοχές στην Eurovision της επόμενης χρονιάς που θα διεξαχθεί σε πόλη της Ιταλίας.

See You In Italy!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ήταν 19 Μαΐου του 2017, όταν οι Linkin Park κυκλοφόρησαν το 7ο άλμπουμ στη καριέρα τους, με τίτλο One More Light. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο διάστημα μεταξύ Σεπτεμβρίου του 2015 – Φεβρουαρίου του 2017, κι επιμελήθηκαν για τη παραγωγή τα ίδια τα μέλη των Linkin Park, δηλαδή ο κιθαρίστας Brad Delson, και ο ράπερ/πληκτράς Mike Shinoda. Το εν λόγω άλμπουμ ήταν και το τελευταίο με τον εμβληματικό τραγουδιστή Chester Bennington εν ζωή, ο οποίος δύο μήνες πιο μετά αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του. Το One More Light δεν είχε και την καλύτερη αποδοχή από το κοινό, ωστόσο αγαπήθηκε λίγο περισσότερο μετά από την αυτοκτονία του τραγουδιστή.

Το μουσικό περιεχόμενο του One More Light, είναι πολύ διαφορετικό από τους προηγούμενους δίσκους που κυκλοφόρησαν οι Linkin Park. Πολύ έντονα pop ακούσματα, με διάφορες μίξεις στοιχείων της rock και της electronic. Ο Mike Shinoda έδωσε τη δική του εξήγηση, λέγοντας ότι:

“Όσον αφορά το στιλ του δίσκου, είναι ένα από τα πιο διαφορετικά, καθώς υπάρχουν περισσότερα είδη που προστίθενται σε αυτό το άλμπουμ από οτιδήποτε έχουμε βάλει μέχρι τώρα. Δεν ακούτε πολύ έντονα κιθαριστικά μέρη. Δεν υπάρχουν “ουρλιαχτά” στο δίσκο. Σε κάποιο βαθμό είναι ένας αρκετά άμεμπτος δίσκος. Στιλιστικά θέλαμε να συνδυάσουμε όλο τον ήχο και τα είδη μαζί με έναν τρόπο που δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε.”

Σε μια άλλη συνέντευξη, ο Brad Delson, δήλωσε ότι:

“Τελικά έβαλα πολύ κιθάρα σε αυτό το άλμπουμ. Υπάρχουν πολλά επίπεδα και πολλές διαφορετικές κιθάρες. Η κιθάρα έχει αποχρώσεις και συμπληρώνει όλα τα άλλα στοιχεία που έχουμε τοποθετήσει εκεί. Θεωρώ ότι η κιθάρα είναι το κυρίαρχο συστατικό σε οποιαδήποτε σούπα. Το λεπτό που έβαλα τις δυνατές κιθάρες σε μια διάταξη, νιώθω ότι είναι ένα βαρύ χρώμα. Ένας από τους στόχους της παραγωγής αυτού του άλμπουμ ήταν να απαλλαγούμε από οποιαδήποτε έννοια του είδους. Εξετάσαμε τρόπους αντιπαράθεσης επιρροών που έχουμε με τρόπους που δεν έχετε ξανακούσει. Η οικοδόμηση της κιθάρας σε αυτό ήταν μια διασκεδαστική πρόκληση. Λατρεύω την κιθάρα και τους τόνους που βοήθησε να δημιουργήσει ο sound engineer μας Ethan, μαζί με μένα και τον Mike (Shinoda) σε όλο αυτό το άλμπουμ. Παρόλο που δεν ακούτε κιθάρα στο προσκήνιο με βαριά χέρια, υπάρχει πραγματικά ένας τόνος κιθάρας σε αυτό το άλμπουμ και είμαι πραγματικά περήφανος για αυτό.”

Η στροφή των Linkin Park προς τη pop κατεύθυνση, φεύγοντας με λίγα λόγια από τους πολύ έντονους rock/metal ήχους, προκάλεσε μεγάλη σύγχυση και στο κοινό, αλλά και στους μουσικούς κριτικούς, προσφέροντας πολλές αντικρουόμενες απόψεις. Μάλιστα οι Linkin Park δέχθηκαν επιθέσεις τύπου “αυτοί ξεπουλήθηκαν τελείως”, ή “βγάλανε άλμπουμ μόνο και μόνο για τα λεφτά”, κι άλλα τέτοια παρόμοια. Φυσικά βγήκαν μπροστά και υπερασπίστηκαν το άλμπουμ ο Mike Shinoda και ο Chester Bennington, δηλώνοντας ότι αυτά τα πράγματα δεν ισχύουν.

Πως συνδέεται το One More Light με την μετέπειτα αυτοκτονία του Chester Bennington;

Αν δούμε το γενικό στιχουργικό περιεχόμενο του άλμπουμ, βλέπουμε ότι αναφέρεται γενικά σε προσωπικά βιώματα, σοβαρούς προσωπικούς προβληματισμούς, αλλά και σε απώλειες. Θα πει κάποιος ότι το άλμπουμ ξεκίνησε να ηχογραφείται από τα τέλη του 2015. Συν το ότι οι Linkin Park σε όλη τη δισκογραφία τους κινούνταν σ’ αυτές τις στιχουργικές εμπνεύσεις/κατευθύνσεις. Σίγουρα έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο η ημέρα της κυκλοφορίας του One More Light, η οποία ήταν μια μέρα μετά από την αυτοκτονία του Chris Cornell. Πρόκειται για μια σύμπτωση, αλλά το γενικό νόημα του άλμπουμ με την αυτοκτονία ενός σπουδαίου καλλιτέχνη έχουν μια έμμεση σύνδεση. Όμως είχε άμεση σύνδεση με τον Chester Bennington, καθώς είχαν μια στενή φιλική σχέση. Κι εφόσον προηγήθηκε η αυτοκτονία του φίλου του, στην ημέρα της κυκλοφορίας του άλμπουμ έσπευσε να του αφιερώσει το One More Light, στην live εμφάνιση των Linkin Park στην εκπομπή του Jimmy Kimmel.

Αν βάλουμε σε σειρά τα γεγονότα, δηλαδή τη κατάθλιψη που αντιμετώπιζε ο Chester Bennington, το νόημα του άλμπουμ, η αυτοκτονία του στενού του φίλου, αλλά και οι αρνητικές κρητικές για το One More Light, δεν θέλανε και πολύ να ωθήσουν τον εμβληματικό τραγουδιστή στο να βάλει τέλος στη ζωή του δύο μήνες πιο μετά, δηλαδή στις 20 Ιουλίου του 2017.

Το One More Light πούλησε γύρω στα 2 εκατομμύρια αντίτυπα, συγκέντρωσε συνολικά πάνω από 1 εκατομμύριο αναπαραγωγές στο Spotify, ενώ βρέθηκε στη κορυφή σε 8 charts. Μάλιστα έγινε το 5ο άλμπουμ των Linkin Park που κατακτά τη κορυφή του Billboard Hot 200. Επίσης έδωσε και βραβείο στους Linkin Park το 2018 στα iHeartRadio Music Awards ως το καλύτερο ροκ άλμπουμ της χρονιάς.

Album Tracklist

1. Nobody Can Save Me
2. Good Goodbye (ft. Pusha T & Stormzy)
3. Talking To Myself
4. Battle Symphony
5. Invisible
6. Heavy (ft. Kiiara)
7. Sorry For Now
8. Halfway Right
9. One More Light
10. Sharp Edges

Who cares if one more light goes out, well we all do!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ήταν 18 Μαΐου του 2017 όταν ο Chris Cornell αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του, καθώς βρέθηκε απαγχονισμένος στη σουίτα του ξενοδοχείου στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν, έπειτα από τη συναυλία του με τους Soundgarden. Εμείς θα πάμε να θυμηθούμε ποιος ήταν ο Chris Cornell, ποια τα κατορθώματά του, ποια η σχέση του με την Ελλάδα, και ποια ήταν τα ψυχικά θέματα που αντιμετώπιζε όλα αυτά τα χρόνια.

Ποιος ήταν ο Chris Cornell;

Το κανονικό του όνομα ήταν Christopher John Boyle, και γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1964 στο Σιάτλ της Ουάσιγκτον. Η ιδιότητά του ήταν τραγουδιστής, τραγουδοποιός, και μουσικός. Το επίθετο Cornell το πήρε από τη μητέρα του, καθώς ο ίδιος έμεινε μαζί της όταν χώρισαν με τον πατέρα του. Την επαφή του με τη μουσική, την ξεκίνησε από μικρή ηλικία, καθώς έκανε μαθήματα πιάνου και κιθάρας, Φυσικά και η μητέρα του είχε αγοράσει ένα ταμπούρο, το οποίο έκανε τον Chris Cornell να ακολουθήσει το μονοπάτι στο να γίνει σπουδαίος ροκ μουσικός. Την πρώτη επαφή του με το τραγούδι, την είχε όταν πήγαινε σε καθολικό σχολείο, κι ερμήνευσε μπροστά στο κοινό το αντιπολεμικό τραγούδι One Tin Soldier. Οι μουσικές του επιρροές ήταν Paul McCartney, XTC, Siouxsie and the Banshees, Ultravox, and Bauhaus.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Chris Cornell μπήκε πιο ενεργά στη μουσική, αφού έγινε μέλος ενός cover συγκροτήματος που λεγόταν The Shemps, στο οποίο ο μπασίστας ήταν ο Hiro Yamamoto. Αφού ο Yamamoto έφυγε από τους The Shemps, η μπάντα έφερε τον κιθαρίστα Kim Thayil. Ωστόσο ο Chris Cornell και ο Hiro Yamamoto κράτησαν επαφή μεταξύ τους, και αφού οι The Shemps διαλύθηκαν οριστικά, οι δυο τους ξεκίνησαν jam, πήραν και τον Kim Thayil, για να δημιουργήσουν ένα νέο συγκρότημα.

Η δημιουργία των Soundgarden

Οι Soundgarden δημιουργήθηκαν το 1984, με πρωτεργάτες τον Chris Cornell (φωνή), τον Hiro Yamamoto (μπάσο), και τον Kim Thayil (φωνητικά). Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη μπάντα και ο Scott Sundquist (τύμπανα), ο οποίος αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από τον Matt Cameron. Στα χρόνια που συνυπήρξαν (1984-1997 & 2010-2017), κυκλοφόρησαν μαζί 6 άλμπουμ (Ultramega OK, Louder Than Love, Badmotofinger, Superunknown, Down On The Upside, & King Animal), πούλησαν 30 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, και κατέκτησαν 11 βραβεία.

Η διάλυση των Soundgarden και το ξεκίνημα της σόλο καριέρας

To 1998, ένα χρόνο μετά τη πρώτη διάλυση των Soundgarden, ο Chris Cornell ξεκίνησε να δουλεύει πάνω σε νέο υλικό για τη σόλο δουλειά του, και το 1999 κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο άλμπουμ Euphoria Morning. Με το πέρασμα των χρόνων, κυκλοφόρησε κι άλλα 3 σόλο άλμπουμ όσο ήταν εν ζωή: Carry On (2007), Scream (2009), & Higher Truth (2015). To 2020, κυκλοφόρησε το άλμπουμ No One Sings Like You Anymore Vol. 1, το οποίο εμπεριέχει τις ηχογραφημένες διασκευές του. Συνολικά στη σόλο καριέρα του, πούλησε σχεδόν 15 εκατομμύρια αντίτυπα, και κατέκτησε 4 βραβεία.

Στη σόλο καριέρα του, χάρισε κι ένα πολύ όμορφο soundtrack για τη ταινία James Bond 007: Casino Royale (2006), το You Know My Name. Το συγκεκριμένο τραγούδι του έδωσε βραβείο στη κατηγορία Best Original Song στα Satellite Awards (2006), βραβείο στη κατηγορία Best Original Song Written Directly for a Film στα World Soundtrack Award (2007), και μια υποψηφιότητα στη κατηγορία Best Song Written for a Motion Picture, Television or Other Visual Media στα Grammy Awards (2008).

Το νέο κεφάλαιο με τους Audioslave

Οι Audioslave ξεκίνησαν να υπάρχουν από το 2001, και είναι δημιούργημα των Tom Morello (κιθάρα), Tim Commerford (μπάσο), & Brad Wilk (τύμπανα), οι οποίοι προήλθαν από τους Rage Against The Machine. Στην αναζήτηση τραγουδιστή για τη μπάντα, ο μουσικός παραγωγός Rick Rubin, τους είχε προτείνει να προσεγγίσουν τον Chris Cornell, ο οποίος ήταν ελεύθερος. Κι εφόσον μπήκε ο τελευταίος στη μπάντα, ξεκίνησαν να γράφουν νέα μουσική. Μέχρι και το 2007 που συνυπήρξαν, κυκλοφόρησαν μαζί 3 άλμπουμ (Audioslave, Out Of Exile, & Revelations), και πούλησαν συνολικά πάνω από 8 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το 2007 διαλύθηκαν, μετά από την απόφαση του Chris Cornell να αποχωρήσει από τη μπάντα λόγω διαφωνιών.

Τα άλλα μουσικά project του Chris Cornell

Πέρα από τους Soundgarden, τους Audioslave, και τη σόλο καριέρα του, ο Chris Cornell εκείνα τα χρόνια συμμετείχε και σε άλλα 3 μουσικά project. Από το 1986 μέχρι το 1987 ήταν μέλος των Center for Disease Control Boys. Το 1990, ο Chris Cornell μαζί με τα μελλοντικά μέλη των Pearl Jam (Eddie Vedder, Stone Gossard, Jeff Ament, Mike McCready, & Matt Cameron), σχημάτισαν τους Temple Of The Dog, προς τιμή του πολύ καλού του φίλου Andrew Wood, που πέθανε εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης της ηρωίνης. Και μαζί με τους Temple Of The Dog κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ το 1991. Και τέλος το 1992, ο Chris Cornell συμμετείχε σ’ άλλο ένα project που λεγόταν M.A.C.C., του οποίου το όνομα προήλθε από τα αρχικά των επωνύμων του Mike McCready, του Jeff Ament, του Matt Cameron, και του Chris Cornell.

Η γενική αναγνώρισή του και τα επιτεύγματά του

Ο Chris Cornell ήταν από τους πρωτοπόρους της grunge μουσικής στη δεκαετία του ’90, μαζί με τον αείμνηστο Kurt Cobain (Nirvana), τον επίσης αείμνηστο Layne Stanley (Alice In Chains), τον Eddie Vedder (Pearl Jam), και τον Scott Weiland (Stone Temple Pilots). Επίσης είχε και την ιδιαίτερη φωνητική του εμβέλεια τεσσάρων οκτάβων. Ως προς τα επιτεύγματά του, πέρα από τα βραβεία που κατέκτησε είτε με τους Soundgarden είτε σόλο, αναδείχθηκε ως ο 4ος καλύτερος Heavy Metal τραγουδιστής όλων των εποχών, ως 9ος καλύτερος lead singer όλων των εποχών από το περιοδικό Rolling Stone, και ως ο 12ος στη λίστα με τους καλλιτέχνες που διαθέτουν τις μεγαλύτερες φωνές της μουσικής του MTV.

Η Ελληνίδα σύζυγός του και η γενική σχέση του με την Ελλάδα

Ο Chris Cornell είχε μια μεγάλη σχέση με την Ελλάδα, την οποία τη λάτρευε ως χώρα, αλλά και τον τρόπο της ζωής. Πως ξεκίνησε όλο αυτό; Με τη Βίκυ Καραγιάννη γνωρίστηκαν το 2003 στο Παρίσι σε μια συναυλία του, κι εκεί αναπτύχθηκαν αστραπιαία τα συναισθήματά του γι’ αυτή τη γυναίκα. Λίγο καιρό αργότερα ταξίδεψαν μαζί στην Ελλάδα, την οποία την αγάπησε αμέσως. Μαζί απέκτησαν 2 παιδιά, την Αντόνια (Τόνι), και τον Κρίστοφερ Νίκολας. Τον γιο του, τον βάφτισε η Άννα Βίσση. Μάλιστα, ο Chris Cornell εμφανίστηκε μαζί με την Άννα Βίσση στο Hotel Ermou στην Αθήνα, στις 7 Απριλίου του 2017. Δηλαδή ένα μήνα πριν αποφασίσει να αυτοκτονήσει.

Τα ψυχικά θέματά του και ο θάνατός του

Ο Chris Cornell όλα αυτά τα χρόνια πάλευε με τη κατάθλιψη. Η συνέπεια αυτή προήλθε από τα 12 του, όταν ξεκίνησε τη χρήση LSD και μαριχουάνας, ενώ ξεκίνησε και τον εθισμό του στο αλκοόλ. Αργότερα κατάφερε να το διαχειριστεί όταν ασχολήθηκε περισσότερο με τη μουσική, και δημιούργησε τους Soundgarden. Το 1997, όταν διαλύθηκαν οι Soundgarden και ο πρώτος του γάμος, επέστρεψε στη χρήση άλλων ναρκωτικών ουσιών, και να πέφτει ακόμη περισσότερο. Το 2002 επισκέφτηκε το κέντρο αποκατάστασης για να καταπολεμήσει όλο αυτό που του συμβαίνει, και γύρω στο 2005 σταμάτησε να πίνει αλκοόλ. Αλλά με το πέρασμα των χρόνων ο εθισμός επανερχόταν, και συνέχισε να κάνει κι άλλες χρήσεις. Στις 18 Μαΐου του 2017, και μετά από τη συναυλία των Soundgarden στο FOX Theater, ο Chris Cornell βρίσκεται απαγχονισμένος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που διέμενε, στο Ντιτρόιτ. Μια σοκαριστική απώλεια στο χώρο της ροκ μουσικής, αλλά και γενικά στην ευρύτερη μουσική βιομηχανία. Πολλοί μουσικοί, καλλιτέχνες, και διάφορα συγκροτήματα έσπευσαν να αποτίσουν φόρο τιμής προς τον Chris Cornell, μεταξύ των οποίων: Dan Reynolds (Imagine Dragons), Tom Morello, Guns ‘n’ Roses, Faith No More, U2, Serj Tankian (System Of A Down), Pearl Jam, και πολλοί άλλοι.

Αυτός που τίμησε ιδιαιτέρως τον Chris Cornell, ήταν ο στενός του φίλος Chester Bennington (Linkin Park). Ο Chester στη κηδεία του φίλου του, μαζί με τον bandmate του Brad Delson διασκεύασαν το Hallelujah του Leonard Cohen. Επίσης μία μέρα μετά από το θάνατό του, ο Chester Bennington μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των Linkin Park εμφανίστηκαν στην εκπομπή του Jimmy Kimmel, και αφιέρωσε το One More Light στον Chris Cornell. Και τέλος, την ίδια χρονιά, στην ημέρα των γενεθλίων του Chris Cornell, ο Chester Bennington αποφάσισε με τον ίδιο τρόπο να φύγει από τη ζωή.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η απώλεια του Chris Cornell παραμένει μεγάλη για τη μουσική. Η παρακαταθήκη που άφησε όμως, είναι τεράστια. Όπως και να έχει, κανένας καλλιτέχνης δεν θα βρεθεί να τραγουδήσει το ίδιο όπως και ο Chris Cornell. Και δύσκολα κάποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί του.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Οι Θεσσαλονικείς Within Progress αποτελούν ένα νέο, πενταμελές progressive/alternative σχήμα από τους Γιώργο (μπάσο), Πολύδωρο (τύμπανα), Βαγγέλη (κιθάρα), Ευθύμη (φωνή) και Τάσο (πιάνο, κιθάρα).

Χτίζοντας επάνω στις 2 προηγούμενες κυκλοφορίες του EP Oceans of Time (2018) και του single Need More (2019), το συγκρότημα εξελίσσει τον ήχο του με το καινούργιο και σκοτεινό 1^ο single Hidden Wound από τον επερχόμενο δίσκο τους.

Τα έντονα ανατολίτικα στοιχεία και groovy riff χαρακτηρίζουν το τραγούδι, καθώς και οι εκτεταμένες ηλεκτρονικές αποχρώσεις στα φωνητικά, στις κιθάρες και στα πλήκτρα με αποτέλεσμα ένα βαρύ αλλά μελωδικό και μοντέρνο τραγούδι, στο οποίο συναντάται μια ενδιαφέρουσα ανάμειξη μουσικών ειδών και πειραματισμού.

Το βίντεο κλιπ που συνοδεύει την κυκλοφορία, παραγωγή των Cineveil Visuals & Within Progress που σκηνοθετήθηκε από τον Τάσο Αμαραντίδη και γυρίστηκε από τον Τάσο Αμαραντίδη και την Cindy Tane, πλαισιώνεται από μια κλειστοφοβική αίσθηση αλλά και από μυστηριώδεις γωνίες, χρώματα και φωτισμό γύρω από τα 5 μέλη και τον ηθοποιό Μιχαήλ Νικολάου.

Δείτε το βίντεο κλιπ παρακάτω:

Υπεύθυνοι για την ηχογράφηση & παραγωγή του τραγουδιού ήταν ο Νίκος Γεωργιτσόπουλος από το Fireball Music Studio/Red House Studio στη Θεσσαλονίκη, για τη μίξη και το mastering οι Ricardo Borges και Tony Lindgren από τα Fascination Street Studios (Örebro Σουηδία) ενώ ο καλλιτέχνης Pedro Mooniz από τη Βραζιλία επιμελήθηκε το εξώφυλλο.

Επηρεασμένοι από συγκροτήματα όπως οι Deftones, Muse, Korn, Vola και Sleep Token, το σχήμα δίνει μια μικρή γεύση από την επόμενη μουσική τους κυκλοφορία, προσκαλώντας μας να κοιτάξουμε βαθιά, μέσα μας…

Within Progress (Facebook)

Within Progress (Instagram)

Within Progress (Spotify)

Within Progress (Bandcamp)

-Growth Inspires-

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Πέρασαν 2 χρόνια από τότε που ο Lenny Kravitz έδωσε συναυλία στη Σόφια, στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδείας του Raise Vibration Tour. Ο συναυλιολόγος φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία να ταξιδέψει μέχρι εκεί για να τον παρακολουθήσει live, και να διηγηθεί σήμερα τις εντυπώσεις του.

Το ημερολόγιο έδειχνε 4 Μαΐου του 2019, ημέρα Σάββατο. Μια μέρα ότι πρέπει για μια συναυλιοεκδρομή από Θεσσαλονίκη με προορισμό τη (πολυαγαπημένη πλέον) Σόφια. Και ήταν μέρα που αρκετός κόσμος ταξίδεψε από τη Βόρεια Ελλάδα, για να παρακολουθήσει την απίστευτη συναυλία στη Σόφια. Ο Lenny Kravitz επρόκειτο να δώσει συναυλία στο γνωστό άγνωστο Arena Armeec. Κι επειδή η συναυλία πραγματοποιήθηκε Σάββατο, και λόγω του μεγάλου ονόματος, όπως ήταν φυσιολογικό η συναυλία έγινε sold out.

Η ώρα πάει 21:00, οπότε κάπου εκεί ξεκινάει το κύριο κομμάτι της συναυλιακής βραδιάς, με τον ίδιο και τη μπάντα του να εμφανίζονται επί σκηνής, και να κάνουν την αρχή με το We Can Get It All Together. Φυσικά το κοινό ξεκινά να ξεσηκώνεται να δημιουργείται ένα ωραίο πάρτι στο στάδιο.

Φυσικά μετά από τη δυναμική έναρξη, ο Lenny Kravitz φρόντισε να δώσει ακόμη πιο δυνατή συνέχεια ερμηνεύοντας στη σειρά τη μεγάλη του επιτυχία Fly Away, το Dig In, και λίγο αργότερα την υπέροχη διασκευή του American Woman των Guess Who. Βεβαίως ο Lenny Kravitz το ζούσε όλο αυτό το κλίμα της συναυλίας, αφού μονίμως ήταν σε κίνηση. Το αξιοσημείωτο είναι ότι η φωνή του παρέμεινε σχεδόν αναλλοίωτη, σαν να ήταν από στούντιο, μετά από αρκετά χρόνια παρουσίας του στη μουσική βιομηχανία. Δείχνοντας μ’ αυτό το τρόπο ότι ο Lenny Kravitz είναι μια πάστα καλλιτέχνη που δεν καταλαβαίνει ηλικία.

Εντύπωση έκανε που ο Lenny Kravitz από εκείνη τη χρονιά, και τη περίοδο που έδινε συναυλίες στην Ευρώπη, επανένταξε στη setlist του το Stillness Of Heart, καθώς είχε να το ερμηνεύσει live αρκετά χρόνια. Σ’ εκείνο το σημείο της συναυλίας, ο Lenny φρόντισε να φτιάξει ένα πιο συναισθηματικό κλίμα στο κοινό, καθώς μετά από αυτό το τραγούδι ερμήνευσε και το Can’t Get You Off My Mind, αλλά και το It Ain’t Over ‘Til It’s Over.

Πολλοί περίμεναν τη στιγμή να ερμηνεύσει live το τραγούδι που γνώρισε τότε μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία, και τους το πρόσφερε. Ερμήνευσε το Low, και όλο το στάδιο ξεκίνησε να χορεύει, ταξιδεύοντας για κάποια στιγμή νοερά στη δεκαετία του 80. Στη συνέχεια το γύρισε πάλι στο συναισθηματικό ερμηνεύοντας το I Belong To You, ενώ πιο μετά έδωσε γκάζια ερμηνεύοντας Mr. Cab Driver, Bank Robber Man, & Where Are We Runnin’?, για να κλείσει εντυπωσιακά το πρώτο μέρος της συναυλίας με την επίσης μεγάλη του επιτυχία Are You Gonna Go My Way?, και να αποχωρήσει για λίγο από τη σκηνή τηρώντας το συναυλιακό έθιμο.

Επιστρέφοντας στη σκηνή, ξεκίνησε το encore του ερμηνεύοντας το πολύ μελωδικό Here To Love. Στη συνέχεια ερμήνευσε το Let Love Rule, όπου ο Lenny Kravitz πέρασε από όλο σχεδόν το κοινό για να χαιρετήσει, και να βγει selfie της στιγμής με κάποιους τυχερούς. Λίγο έλλειψε να περάσει κι από τον συναυλιολόγο (lol). Την συναυλία του την έκλεισε πολύ όμορφα με το Again, για να εισπράξει στο τέλος το δικαιολογημένα τεράστιο χειροκρότημα.

Ανακεφαλαιώνοντας η συναυλία του Lenny Kravitz κράτησε περίπου 2 με 2.5 ώρες, καλύπτοντας επάξια της προσδοκίες του κοινού, με όλες σχεδόν τις επιτυχίες που είχε στη setlist. Αν βάλουμε μέσα στη ζυγαριά τη διάρκεια της συναυλίας, την εξαιρετική setlist, και το απίστευτο live perfomance του Lenny Kravitz, η συναυλία ήταν value for money, αν λάβουμε ότι το εισιτήριο της αρένας ήταν γύρω στα 35€, και το front of stage στα 50€. Μετά από αυτή τη συναυλία, σίγουρα πολλοί δεν θα πιστέψουν ότι ο Lenny Kravitz είναι πάνω από 50 χρονών (γεννημένος στις 26 Μαΐου του 1956).

Setlist

1. We Can Get It All Together
2. Fly Away
3. Dig In
4. Bring It On
5. American Woman (The Guess Who cover)
6. Get Up, Stand Up (The Wailers cover)
7. Fields Of Joy
8. Freedom Train
9. Who Really Are The Monsters?
10. Stillness Of Heart
11. Can’t Get You Out Of My Mind
12. It Ain’t Over ‘Til It’s Over
13. Low
14. I Belong To You
15. Mr. Cab Driver
16. Bank Robber Man
17. Where Are We Runnin?
18. Are You Gonna Go My Way?
19. Here To Love
20. Let Love Rule
21. Again

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Το The Battle At Garden’s Gate κυκλοφόρησε στις 16 Απριλίου, κι αποτελεί μόλις τη 2η δισκογραφική δουλειά για τη ροκ μπάντα από το Μίσιγκαν. Οι Greta Van Fleet που απαρτίζονται από τα αδέρφια Kiszka (Josh, Jake, & Sam) και τον Danny Wagner, επανέρχονται δισκογραφικά 3 χρόνια μετά από το παρθενικό τους Anthem Of The Peacefull Army (2018).

Με μια “ακουστική ματιά” στο άλμπουμ, μπορούμε να καταλάβουμε λίγο πολύ ότι οι Greta Van Fleet κρατάνε χαμηλά το κεφάλι τους και συνεχίζουν να δουλεύουν, ώστε κάποια στιγμή να καθηλωθούν κι αυτοί στην ιστορία της ροκ μουσικής. Δεν θέλουν να έχουν τον τίτλο του one hit wonder συγκροτήματος, εξαιτίας του debut single τους Highway Tune (2017), κι ούτε θέλουν να παραμείνουν στις δάφνες του ξεκινήματος. Θέλουν να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που πάνω απ’ όλα αγαπούν, και να το μοιράσουν απλόχερα στο κοινό τους. Θέλουν να δικαιώσουν τον τίτλο τους ως “οι νέοι Led Zeppelin“, αλλά να αφήσουν το δικό τους στίγμα στη ροκ μουσική.

Και σ’ αυτό το άλμπουμ, οι Greta Van Fleet επιλέγουν να μας ταξιδέψουν με τις ροκ μελωδίες τους στη δεκαετία του 70, τότε δηλαδή με τις ιδιαίτερα μοναδικές συνθέσεις. Σίγουρα η κεντρική βιτρίνα του άλμπουμ είναι το Heat Above, που είναι κι ένα από τα singles που κυκλοφόρησαν. Αλλά γενικά το κάθε τραγούδι του άλμπουμ έχει και την δικιά του αξία. Κάποια που ξεχωρίζουν λίγο παραπάνω είναι το Caravel, το Built By Nations, και το μελωδικό Light My Love. Η ερμηνεία του Josh Kiszka σε πολλά σημεία του άλμπουμ, εξακολουθεί να είναι σχεδόν παρόμοια με του Robert Plant (Led Zeppelin).

Συνοψίζουμε λοιπόν, λέγοντας ότι οι Greta Van Fleet επανήλθαν δριμύτεροι στη δισκογραφία, χαρίζοντας αυτό το υπέροχο δημιούργημα. Μ’ αυτό το δημιούργημα απέδειξαν γι’ άλλη μία φορά ότι δεν μένουν στάσιμοι, κι ότι έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους για να μας προσφέρουν ακόμη περισσότερα. Σίγουρα οι ανοιχτόμυαλοι ροκάδες θα εκτιμήσουν αρκετά αυτή τη δουλειά.

Album Tracklist

1. Heat Above
2. My Way, Soon
3. Broken Bells
4. Built By Balloons
5. Age Of Machine
6. Tears Of Rain
7. Stardust Chords
8. Light My Love
9. Caravel
10. The Barbarians
11. Trip The Light Fantastic
12. The Weight Of Dreams

Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το άλμπουμ εδώ. Καλή σας ακρόαση!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Οι Project Theory είναι ένα nu metal/metalcore συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2013 στη Θεσσαλονίκη, με τα μέλη του συγκροτήματος να προέρχονται από τη Πτολεμαΐδα και την Αθήνα. Απαρτίζονται από τον Λευτέρη Αράπογλου (κιθάρα), τον Αντρέα Μπούτο (φωνητικά), τον Αλέξανδρο Κηπουρίδη (μπάσο), και τον Τάσο Μορφόπουλο (τύμπανα). Ο μουσικός συντάκτης και ραδιοφωνικός παραγωγός του CityVibes.gr Χριστόφορος Χατζόπουλος συνομίλησε με τον κιθαρίστα του συγκροτήματος, ο οποίος απάντησε σε μερικά από τα ερωτήματά του.

Γεια σου Λευτέρη. Kαλωσήρθες στο CityVibes.gr, και σ’ ευχαριστώ που δέχτηκες να δώσεις συνέντευξη. Πες μας λίγο τα συναισθήματά σου.

Γειά σου και σένα Χριστόφορε, και χαίρομαι που τελικά καταφέραμε να έρθουμε σε επαφή μιας και το ψάχναμε πολύ καιρό!

Σε τι φάση σε πετυχαίνουμε αυτό το καιρό;

Γενικά λόγω δουλειάς, μουσικής και συνεχόμενου τρεξίματος με διάφορα δεν έχω καταλάβει και πολύ καραντίνα η αλήθεια είναι. Απλά τώρα που ανοίγει ο καιρός και χαλαρώνουν τα πράγματα σιγά σιγά, σου βγαίνει πιο πολύ η ανάγκη του να βγεις έξω και να ξεσκάσεις λιγάκι. Ωστόσο ετοιμάζουμε νέα μουσικά πραγματάκια όσο πλησιάζει το καλοκαίρι, και έχω κάνει πολύ focus πάνω σ αυτό!

Από ποια ηλικία ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με τη μουσική;

Με την μουσική ξεκίνησα στα 16-17, σχετικά μεγάλος. Μέσα από παρέες που έπαιζαν μουσική πήρα το έναυσμα και μπήκα σε ένα ωδείο της Πτολεμαΐδας. Έκανα μαθήματα μ’ έναν άψογο δάσκαλο τον Δημήτρη Οζμανιάν και ήμουν πραγματικά τυχερός που τον είχα, καθώς μου έμαθε πως να σκέφτομαι πάνω στην μουσική, και με βοήθησε να καλλιεργήσω αντίληψη μουσικού και κιθαρίστα. Σπάνια συναντάς σωστούς δασκάλους στην μουσική καλώς ή κακώς. Μου έδωσε τις βάσεις να χτιστώ σαν μουσικός και σαν άνθρωπος γενικότερα, και τον έχω σε τρομερό respect γι’ αυτό. Τέτοιος πρέπει να είναι ο ρόλος του δασκάλου γενικότερα απέναντι σε μαθητές στον οποιοδήποτε τομέα.

Μπορείς να αναφέρεις μερικές από τις μουσικές σου επιρροές;

Αν και τα ακούσματα μου κατά βάση ήταν πάντα του πιο σύγχρονου ήχου το συγκρότημα που με καθήλωσε και με τράβηξε στην μουσική ήταν οι Pantera. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να ακούω πρώτη φορά το Cowboys from Hell στο live του Οzzfest, είχα πάθει σοκ! Αν και τα πιο πολλά παιδιά ξεκινούσαν με την μουσική ακούγοντας θρυλικές μπάντες όπως Metallica, Iron Maiden και τέτοια, εγώ όμως ξεκίνησα με System Of a Down, Korn, Linkin Park στο Γυμνάσιο, και πιο μετά άλλες μπάντες όπως Asking Alexandria, Parkway Drive, Bring Me The Horizon και διάφορα του είδους.

Είσαι κυρίως στραμμένος προς τη μέταλ; Ή δεν έχεις πρόβλημα να ακούσεις κι άλλα είδη της ροκ;

Γενικά μπορώ να ακούσω διάφορα είδη μουσικής πέρα από metal, άλλα λίγο πιο πολύ άλλα λίγο λιγότερο. Από rap, ηλεκτρονική, κλασική, pop μέχρι το οτιδήποτε. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ με τίποτα να ακούσω ελληνικά. Ο ελληνικός ο στίχος με ενοχλεί λίγο, και ίσως να φταίει που καλώς ή κακώς είμαστε στην Ελλάδα, που από μικρή ηλικία, αλλά ακόμη και στον Μασούτη αν πήγαινες, θα άκουγες να παίζει Σώτη Βολάνη που λέει ο λόγος. Οπότε υποθέτω με κούρασε σαν άκουσμα υποσυνείδητα.

Ας πάμε στους Project Theory. Ξεκινήσατε ως μπάντα το 2013 στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να μας πεις πως προέκυψε η όλη φάση;

Η όλη φάση ξεκίνησε με μένα και τον Αλέξη που είπαμε να στήσουμε μια μπάντα, στην πορεία βρήκαμε και τα υπόλοιπα τότε μέλη που πλαισίωσαν την μπάντα. Ξεκινήσαμε να γράφουμε κάποια κομμάτια να δούμε πως ρολάρει και στην συνέχεια αφού μας άρεσε το αποτέλεσμα μπήκαμε στο στούντιο να ξεκινήσουμε δουλεία.

Μπορείς να μας περιγράψεις λίγο τη λειτουργία που έχετε ως μπάντα;

Πλέον σαν τετράδα επειδή δεν μένουμε στην ίδια πόλη, χρησιμοποιούμε ένα μοντέλο που γενικά δεν είναι συνηθισμένο στην Ελλάδα, και κατά κύριο λόγο εφαρμόζεται στο εξωτερικό. Λόγω αποστάσεων ο καθένας ετοιμάζει τα part που είναι να παίξει σε κάθε κομμάτι και βρισκόμαστε για 2-3 πρόβες πριν το σόου και πάμε παίζουμε. Προϋποθέτει ο καθένας να είναι και καλός μουσικός πέρα από καλός οργανοπαίχτης για να μπορέσει να λειτουργήσει αυτή η προσέγγιση. Όσον αφορά την σύνθεση ενός κομματιού, κατά βάση εγώ γράφω την μουσική, την στέλνω στα παιδιά και βάζει ο καθένας τα παιξίματα του πάνω σ αυτό, ενώ ταυτόχρονα θα βρεθώ με τον Αντρέα (φωνητικά) για να γράψουμε μελωδίες φωνής και τα σχετικά και μετά βλέπουμε το τι μας κάθεται καλύτερα στο αυτί για να μπει στην λίστα για το στούντιο.

Το 2016, κυκλοφορήσατε τη πρώτη σας δισκογραφική δουλειά “Something Between Us”, με την αρχική σύνθεσή σας. Μπορείς να μας πεις κάποια λόγια γι’ αυτό το άλμπουμ;

Αυτό το άλμπουμ ήταν η αρχή μας, μπαίνεις στον χάρτη να δεις που βρίσκεσαι και που πατάς. Ήταν ένα διαφορετικό ύφος από αυτό που έχουμε τώρα, άσχετα ότι είναι στο ίδιο φάσμα μουσικής. Πολλές ώρες pre-production και προετοιμασίας για να πας στην συνέχεια στο στούντιο και να είσαι όσο πιο έτοιμος γίνεται, ωστόσο πάντα το αποτέλεσμα είναι αυτό που σε κάνει να ξεχνάς την σωματική κούραση γιατί φεύγεις γεμάτος ψυχικά.

Λίγο αργότερα προχωρήσατε σε αλλαγές σύνθεσης της μπάντας σας, με κυριότερη αλλαγή αυτή στα φωνητικά. Ήταν κάτι που θέλατε να γίνει, και αποφασίσατε από κοινού;

Φτάσαμε σε ένα σημείο με τα παιδιά που θέλαμε διαφορετικά πράγματα οπότε χώρισαν οι δρόμοι μας. Εννοείται πως έχουμε καλές σχέσεις με όλους, καθώς δεν γίνεται να αναιρέσουμε το γεγονός ότι ζήσαμε αρκετά πράγματα μαζί. Από την αρχή που ξεκίνησα την μπάντα στο μυαλό μου είχα έναν frontman στο ύφος που είμαστε τώρα, οπότε με την προσθήκη του Αντρέα η όλη φάση ήρθε και έδεσε. Όταν αλλάζεις τραγουδιστή δεν είναι εύκολο, στην ουσία αλλάζει η πρόσοψη της μπάντας και όχι μόνο. Οπότε έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί πάνω σ αυτό, γιατί δεν είναι εύκολο να βρεις άτομα πάνω σ’ αυτό το είδος στην Ελλάδα. Και πέρα από τις φωνητικές ικανότητες που είναι το πιο βασικό εννοείται, θέλαμε να είναι και καλό παιδί γιατί παίζει πολύ ρόλο η ατμόσφαιρα μέσα σε μια μπάντα, η οποία είναι κάτι παραπάνω από παρέα, κι ευτυχώς με τον Αντρέα πετύχαμε διάνα σε όλα!

Πριν 7 μήνες κυκλοφορήσατε τη δεύτερή σας δισκογραφική δουλειά “Blood And Royalty”, η οποία είναι η πρώτη για τα νέα μέλη. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό το άλμπουμ.

Αυτό το άλμπουμ είναι ότι πιο κοντά σ’ αυτό που μας αντιπροσωπεύει σαν μπάντα πλέον. Έχει τεράστιο φάσμα ήχου μέσα, κι από μελωδικά σημεία, πάει από πιο χαλαρά μέχρι σε πιο σκληρά και γρήγορα. Μπορείς να ακούσεις από blast beat μέχρι Disney και κλασική μουσική με ηλεκτρονικό beat. Είναι ακούσματα που κάναμε ένα mix και είδαμε ότι μας αρέσει και εκφράζει. Το κάθε κομμάτι έχει τον χαρακτήρα και το ύφος του, οπότε δεν θα ακούσεις κομμάτι που να θυμίζει προηγούμενο κομμάτι. Πιστεύω είναι ένας πάρα πολύ δυνατός δίσκος που ακόμη και κάποιος που δεν είναι φαν του είδους, μπορεί να πατήσει το play και να το ακούσει όλο από την αρχή μέχρι το τέλος ευχάριστα.

Από τις μέχρι τώρα δισκογραφικές δουλειές, είσαι ικανοποιημένος και για τη δουλειά που κάνατε, αλλά και για την ανταπόκριση του κοινού;

Αρχικός στόχος για να βγάλουμε ένα αποτέλεσμα προς τα έξω είναι να είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι αρέσει αρχικά σε μας. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δώσεις κάτι στον ακροατή που δεν αρέσει σε σένα και δεν σε ικανοποιεί, γιατί θα ήταν σαν να κοροϊδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Το κοινό αυξάνεται συνεχώς και η ανταπόκριση του δίσκου μέχρι στιγμής είναι πάνω απ’ τις προσδοκίες μας. Έχει πολύ ζήτηση και μου στέλνουν διάφορα άτομα είτε από Ελλάδα είτε από εξωτερικό έστω για το respect και το μπράβο, και είναι πολύ σημαντικό μέρος της δουλειάς μας αυτό. Δίνει απίστευτο κίνητρο!

Συνεχίζετε να δουλεύετε πάνω σε νέο υλικό;

Πάντα έγραφα μουσική και ετοίμαζα κομμάτια, πόσο μάλλον τώρα που έχουμε αρκετό χρόνο μέσα, ωστόσο αν και δεν έχουμε κάνει προώθηση δίσκου λόγω του Covid-19, ήδη έχω ετοιμάσει διάφορα κομμάτια και ίσως μπούμε στούντιο στα κοντά, ανάλογα με το τι γίνεται με την όλη κατάσταση. Δυστυχώς σχεδόν κάθε βδομάδα τα δεδομένα αλλάζουν οπότε δεν μπορείς να κάνεις μακροπρόθεσμα σχέδια εύκολα.

Από το 2016 εμπλέκεστε δισκογραφικά είτε με εγχώριες, είτε με διεθνείς εταιρείες. Τι σημαίνει για σας;

Το 2016 είχαμε κυκλοφορήσει το Something Between Us με την Sliptrick Records. Πλέον τον νέο δίσκο Blood and Loyalty τον κυκλοφορήσαμε σε συνεργασία με την Infinity Entertainment. Είναι κάποιο μέσο που ζυγίζει κάποιος τα συν κ τα πλην και κάνει μια συνεργασία για την καλύτερη πιθανή προώθηση του υλικού του. Πλέον το 2021, το να είσαι σε μια δισκογραφική είναι πολύ σχετικό με το τι μπορεί να σου προσφέρει. Μπορεί λίγα, μπορεί πολλά, αλλά μπορεί και τίποτα. Θέλει προσοχή και ψάξιμο πριν κάνει κάποιος την παραμικρή κίνηση πάνω σ’ αυτά.

Πάει καιρός από τότε που δώσατε τη τελευταία σας live εμφάνιση, καθώς ακολούθησε η πανδημία. Πόσο σας έχουν λείψει τα live; Πόσο επηρέασε τα σχέδιά σας η πανδημία; Και πότε πιστεύετε ότι θα επιστρέψετε στη live σκηνή;

Είμαστε μια live performance μπάντα, οπότε η όλη φάση μας έχει στοιχίσει πολύ. Θα έπρεπε να έχουμε κάνει ήδη διάφορα events και live shows για την προώθηση του δίσκου σε διάφορες πόλεις, αλλά δυστυχώς τα σχέδια μας προς το παρόν για την παρουσίαση δίσκου και τα σχετικά έχουν παγώσει. Φήμες λένε ότι το ’22 θα αρχίσει να ρολάρει γενικά το πράμα με τα μαγαζιά και τις συναυλίες, εγώ ωστόσο πιστεύω μετά τα μέσα του ’22 θα μπορέσει να στηθεί κάτι. Ας ελπίσουμε να σταθεροποιηθεί η κατάσταση γενικώς και μακάρι να ανοίξει νωρίτερα.

Από τις συναυλίες που δώσατε μέχρι πριν την πανδημία, ποιες ήταν οι πιο έντονες στιγμές που ζήσατε, και κρατάτε περισσότερο;

Γενικά το κάθε σόου έχει την δική του χάρη και έχει ξεχωριστά πράγματα να σου χαρίσει. Εμένα προσωπικά μου έχει μείνει το σόου με τον Gus G και το σόου ως surprise guests στους While She Sleeps. Ειδικά αυτά τα 2 επειδή ήταν λίγο πριν σκάσει όλο αυτό με την πανδημία και είναι αρκετά φρέσκα στο μυαλό μου. Είναι καλλιτέχνες που τους έχουμε πολύ ψηλά όλοι, οπότε τα θεωρώ λίγο πιο ιδιαίτερα.

Είναι της μόδας αυτό το καιρό να γίνονται οι λεγόμενες streaming online συναυλίες. Εσύ και τα άλλα μέλη της μπάντας θα κάνατε κάτι τέτοιο;

Να πω την αλήθεια σαν ιδέα δεν με ενθουσίασε ότι έχω δει πάνω σε τέτοια φάση. Δηλαδή οκ λόγω της όλης κατάστασης είναι μια λύση, απλά είναι σαν να κάνεις πρόβα μπροστά από μια κάμερα. Ίσως οργανώσουμε κάποια στιγμή κάποιο stream με μουσική σε διαφορετική μορφή τύπου acoustic η οτιδήποτε, αλλά θα το δούμε πως μπορεί να γίνει και να οργανωθεί ωραία στην πορεία.

Λευτέρη σ’ ευχαριστώ για το χρόνο που μας μοιράστηκες γι’ αυτή την όμορφη συνέντευξη. Κλείνοντας, θα ήθελες να δώσεις ένα μήνυμα στον κόσμο;

Ευχαριστώ κι εγώ Χριστόφορε, και θέλω να πω ένα μπράβο σε σένα και στην ομάδα του CityVibes.gr που ασχολείστε με τόσο μεράκι και ενθουσιασμό με όλα αυτά. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο που έχει αγκαλιάσει και έχει στηρίξει την όλη προσπάθεια μας. Tα μηνύματα που παίρνω είναι πολύ ενθαρρυντικά και δείχνουν ότι περιμένει ο κόσμος όπως και εμείς να ξεκινήσουν τα σόου. Tο σίγουρο είναι ότι όταν με το καλό τελειώσει όλο αυτό εμείς θα είμαστε εκεί να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό!

Project Theory (Facebook)

Project Theory (Instagram)

Project Theory (Spotify)

Project Theory (Bandcamp)

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Οι Sugar Factory, είναι ένα instrumental rock συγκρότημα προερχόμενο από το Κιλκίς. Ξεκίνησαν από το 2009, κι αποτελούνται από τον πρωτεργάτη του project Στέλιο Γκαγκάρη (κιθάρα), τον Γρηγόρη Μαυρόπουλο (κιθάρα), τον Sergei Tojmachov (μπάσο), και τον Γιώργο Μυλωνά (τύμπανα). Ο μουσικός συντάκτης και ραδιοφωνικός παραγωγός του CityVibes.gr Χριστόφορος Χατζόπουλος, συνομίλησε με τον πρωτεργάτη του συγκροτήματος, ο οποίος απάντησε σε μερικά από τα ερωτήματά του.

Γεια σου Στέλιο, καλώς ήρθες στο CityVibes.gr.

Καλώς σας βρήκα!

Είσαι από τους μοναδικούς ροκ μουσικούς από το Κιλκίς (αν όχι ο μοναδικός) που έχουν μια αναγνωρισιμότητα στην εγχώρια ροκ σκηνή;

Όχι, και θα διαφωνήσω μαζί σου. Με καταγωγή από το Κιλκίς υπάρχουν τα τελευταία χρόνια πολλοί αξιόλογοι μουσικοί και groups. Θα αναφέρω ενδεικτικά μερικούς: Phychedelic Trips to Death, Citrus Blossom, Chasing Bone, Transparent Man, Captain Below, Blue Flames, Frankie. Επίσης στο Κιλκίς ζει ο drummer Κώστας Αναστασιάδης, ο οποίος είναι μέντορας για πολλούς από εμάς.

Σε τι φάση σε πετυχαίνουμε αυτό το καιρό;

Ζούμε στην εποχή της πανδημίας οπότε θέλοντας και μη περνάω αρκετές ώρες στο σπίτι, ευτυχώς δημιουργικά. Εκμεταλλεύομαι τον εγκλεισμό μελετώντας και γράφοντας μουσική.

Από ποια ηλικία ξεκίνησες την επαφή σου, και γενικά την ενασχόλησή σου με τη μουσική;

Όταν ήμουν 8 ετών μου αγόρασαν οι γονείς μου την πρώτη μου κιθάρα. Τα υπόλοιπα είναι μεγάλη ιστορία.

Μπορείς να αναφέρεις μερικές από τις επιρροές σου;

Δύσκολα μου βάζεις! Ακούω πολλά διαφορετικά στυλ και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να εμπνέομαι από πολύ διαφορετικά ακούσματα. John Jorn, Nels Cline, Miles Davis, John Coltrane, Thurston Moore, Johnny Marr, Βill Orcutt, είναι καλλιτέχνες που μ ’ακολουθούν καθημερινά τα τελευταία χρόνια.

Ας πάμε στο συγκρότημά σου που λέγεται Sugar Factory. Ξεκίνησε το 2009, και απαρτίζεται κυρίως από εσένα, κι από άλλα μέλη που βρίσκονται στα υπόλοιπα όργανα. Μπορείς να μας παρουσιάσεις με λίγα λόγια το project σου;

Ξεκινήσαμε το 2009 και το 2011 ηχογραφήσαμε το πρώτο μας άλμπουμ. Mετά από διάφορες αλλαγές καταλήξαμε στην σημερινή και πιστεύω στην καλύτερη μορφή των Sugar Factory έως τώρα. Από το “Home” προέκυψε η ανάγκη να δημιουργήσω με έναν διαφορετικό τρόπο. Σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη της σημερινής μας μορφής έπαιξε ο Γρηγόρης Μαυρόπουλος που έπαιξε και συνέθεσε στο “Home”. Ο Sergei Tojmachov ανέλαβε το μπάσο και ένας παλιός γνώριμος από τους Infidelity, o Γιώργος Μυλωνάς τα τύμπανα. Ως κουαρτέτο πλέον περνάμε τη δημιουργικότερη φάση του group και τα αποτελέσματα αυτής της αναζήτησης εύχομαι να τα ακούσετε μέσα στο 2021.

Ποιο είναι συγκεκριμένα το είδος που ακολουθούν οι Sugar Factory στο ρεπερτόριο τους;

Υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, οι ορχηστικές συνθέσεις. Από κει και πέρα ειλικρινά δεν μπορώ (και δεν θέλω) να προσδιορίσω το είδος!

Μέχρι τώρα κυκλοφορήσατε 2 άλμπουμ (Home το 2020, & Big Sky Sessions το 2017), 1 live άλμπουμ (Unlocked Sessions), και κάποια EP’s/singles. Πόσο ευχαριστημένος είσαι εσύ και τα άλλα μέλη για όσα κάνατε μέχρι τώρα;

Σε μία χώρα που η μουσική κακογουστιά, το εφήμερο λαϊκό-ποπ και η καλλιτεχνική κατάντια κάνουν πάρτι, νομίζω τα έχουμε πάει περίφημα.

Είσαι ευχαριστημένος γενικά με την ανταπόκριση του κοινού;

Ναι!

Όλο σας το ρεπερτόριο είναι instrumental. Θα συνεχίσετε έτσι και στο μέλλον; Ή υπάρχει μια πιθανότητα να το γυρίσετε και στο τραγούδι;

Δεν ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον, για την ώρα πάντως συνεχίζουμε instrumental.

Δουλεύετε πάνω σε νέο υλικό;

Έχουμε (περίπου) 2 δίσκους έτοιμους που ελπίζουμε να ηχογραφήσουμε μέσα στο καλοκαίρι και να κυκλοφορήσουν τέλος 2021 αρχές 2022. Έχουμε αναπτύξει μεταξύ μας μια πολύ καλή μουσική σχέση οπότε δημιουργούμε ακατάπαυστα.

Σε συναυλίες, και γενικά σε φεστιβάλ, πραγματοποιήσατε πολλές εμφανίσεις. Επίσης ήσασταν opening act σε ονόματα όπως: God Is An Astronaut, Wovenhand, Piano Magic, Hidden Orcherstra, & The Underground Youth. Τι εμπειρίες έχετε αποκομίσει από εκεί;

Κάθε συναυλία είναι και μία ξεχωριστή εμπειρία. Αντιλαμβάνεσαι πολλά πράγματα σε πολλαπλά επίπεδα. Ακόμη και σε συναυλίες που κάποια γεγονότα σε επηρεάζουν αρνητικά κι αυτά είναι ένα σπουδαίο μάθημα.

Η πανδημία του Covid-19 γενικά έχει αλλάξει τα σχέδια όλων, κι έχει βάλει εμπόδια στον μουσικό χώρο. Πόσο έχουν επηρεαστεί τα σχέδιά σου; Και πότε πιστεύεις ότι θα επανέλθεις κι εσύ και οι συνάδελφοί σου στην live σκηνή;

Τον Μάρτιο του 2020 λίγες ημέρες μετά το πρώτο lockdown θα ήταν η πρώτη μας εμφάνιση ως κουαρτέτο. Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η συναυλία και όποια άλλα σχέδια είχαμε αναβλήθηκαν. Από το καλοκαίρι και μετά προσαρμοστήκαμε και βρήκαμε τον τρόπο τουλάχιστον να δημιουργούμε αφού (δυστυχώς) δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με το κοινό. Με τα σημερινά δεδομένα και από αυτά που διαβάζω πιστεύω ότι από το καλοκαίρι του 2022 θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε συναυλιακά, κανείς όμως δεν ξέρει τι θα γίνει.

Μέσα στον Μάρτιο, συμμετείχατε στο online live project “Unlocked Sessions” του PerformAnts. Μπορείς να μας περιγράψεις με λίγα λόγια αυτή την εμπειρία που έζησες εσύ και τα άλλα μέλη;

Το PerformAnts είναι ένα καταπληκτικό site που φέρνει σε επαφή μουσικούς, διοργανωτές συναυλιών κλπ. Η πρωτοβουλία των Unlocked Sessions ήταν πραγματικά μια πολύ καλή ευκαιρία να παρουσιάσουμε την σημερινή μας εκδοχή των Sugar Factory και νιώθω τυχερός που τελικά συμμετείχαμε. Μόνο θετικά στοιχεία αποκομίσαμε από την διοργάνωση και το WE που μας φιλοξένησε για το live. Τους ευχαριστούμε από καρδιάς.

Παρ’ όλα αυτά, είσαι θετικός στο project των streaming συναυλιών;

Η ιστορία με τις διαδικτυακές συναυλίες δεν είναι κάτι καινούργιο τουλάχιστον στο εξωτερικό. Συμβάλλει θετικά στην προώθηση τις μουσικής των καλλιτεχνών. Πιστεύω όμως πως πρέπει να λειτουργεί παράλληλα με τις live εμφανίσεις, Με λίγα λόγια η ψηφιακή συναυλία δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συναυλιακή εμπειρία.

Στέλιο, σ’ ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μας μοιράστηκες γι’ αυτή την όμορφη συνέντευξη. Κλείνοντας, θα ήθελες να δώσεις ένα μήνυμα προς τον κόσμο;

Η πανδημία εκτός από τα προβλήματα που δημιούργησε σε όλους μας, μας δίνει την δυνατότητα να στραφούμε προς τον εαυτό μας και να δούμε πιο καθαρά τα πράγματα που έχουν αξία στην ζωή μας! Σ’ ευχαριστώ πολύ, καλή συνέχεια!

Sugar Factory (Facebook)

Sugar Factory (Instagram)

Sugar Factory (Spotify)

Sugar Factory (Bandcamp)

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Το Surface Sounds κυκλοφόρησε τη Παρασκευή 23 Απριλίου, κι αποτελεί τη 2η επίσημη δισκογραφική δουλειά για τους KALEO, και η 3η συνολικά (μαζί με το ομώνυμο άλμπουμ τους το 2013) στη καριέρα τους. Ο JJ Julius Son και η παρέα του από το Μόσφελσμπερ (Ισλανδία), επανέρχονται στη δισκογραφία μετά από το 2016, όταν και κυκλοφόρησαν το Α/Β, το οποίο εμπεριέχει και την επιτυχία που τους έκανε πολύ γνωστούς στον κόσμο, δηλαδή το Way Down We Go. Σχεδίαζαν αρχικά να το κυκλοφορήσουν στα μέσα του 2020, αλλά η πανδημία του Covid-19 τους άλλαξε τα σχέδια, οπότε αυτό είχε ως συνέπεια να αναβάλλουν τη κυκλοφορία του άλμπουμ τους για μεταγενέστερη ημερομηνία.

Ο ακροατής που λατρεύει τον αγνό ροκ ήχο, σίγουρα δεν θα απογοητευτεί από το συνολικό ηχητικό αποτέλεσμα του Surface Sounds. Οι KALEO και σ’ αυτό το άλμπουμ, παρέμειναν πιστοί στον ήχο με τον οποίο ξεκίνησαν, αναδύθηκαν στη συνέχεια, και παραμένουν μέχρι και σήμερα γνωστοί. Με λίγα λόγια, κινούνται στον παλιομοδίτικο/old school ροκ ήχο που τον ακούμε κυρίως σε τραγούδια που κυκλοφόρησαν σε παλιότερες δεκαετίες.

Το άλμπουμ έχει μια ιδιαίτερη ποικιλομορφία, καθώς τα τραγούδια κινούνται κυρίως σε rock & blues ήχο με groovy διάθεση. Μπορεί ο ακροατής να ταξιδέψει νοερά με τις μελωδίες του I Want More, του My Fair Lady, του Backbone, και του Into My Mother’s Arms. Μπορεί επίσης να σηκωθεί και να χορέψει απολαμβάνοντας το Hey Gringo, ή να δυναμώσει και να κουνηθεί πάνω-κάτω ακούγοντας το Alter Ego. Μπορεί επίσης να κάτσει και να απολαύσει τον πολύ δυναμικό ροκ ήχο και το ιδιαίτερο τέμπο που έχουν το Break My Baby, το Skinny, και το Free The Slave. Συνεπώς μπορεί το άλμπουμ να καλύψει σε μεγάλο βαθμό την οποιαδήποτε διάθεση που έχει ο ακροατής στην οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.

Ας συνοψίσουμε λοιπόν, λέγοντας ότι οι KALEO πραγματοποίησαν μια πολύ ωραία επιστροφή στη δισκογραφία, χαρίζοντας αυτό το πολύ σπουδαίο άλμπουμ. Δεν επιδιώκουν απαραίτητα να γνωρίσουν την ανάλογη επιτυχία που γνώρισαν με το Way Down We Go. Αυτό που κοιτάζουν πρώτα απ’ όλα, είναι να απολαμβάνουν τη μουσική που γράφουν και κυκλοφορούν κατά καιρούς, και μετέπειτα ο κόσμος να αγαπήσει πολύ τη μουσική τους. Αν καταφέρουν να το πετύχουν σε μεγάλο βαθμό, τότε σίγουρα θα μπορούμε να πούμε ότι οι KALEO γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία.

Album Tracklist

1. Broken Run Fast
2. Break My Baby
3. Alter Ego
4. Free The Slave
5. Skinny
6. Hey Gringo
7. My Fair Lady
8. I Want More
9. Backbone
10. I Walk On Water
11. Into My Mother’s Arms

Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το άλμπουμ εδώ. Καλή σας ακρόαση!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης