Καθώς πλησιάζει ο χειμώνας , το 90% των ανθρώπων οραματίζεται τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Κυριαρχεί μια αναστάτωση στο νεοελληνικό σπίτι . Ποιο προορισμό να επιλέξουμε, φτάνουν άραγε τα χρήματα για να πραγματοποιήσουμε το ταξίδι , με ποια εταιρία θα πετάξουμε; Τα παραπάνω είναι μερικές από τις χιλιάδες σκέψεις, που μετατρέπονται σε ερωτήματα , στο μυαλό ενός ατόμου.

Για να λέμε την αλήθεια η κατάσταση της πανδημίας , δεν δίνει την δυνατότητα να ταξιδέψεις , όπως στο παρελθόν , σε ευρωπαϊκές και μη χώρες. Αν επιθυμείς , ωστόσο , να περάσεις τα Χριστούγεννα ή ακόμα και την Πρωτοχρονιά , σε έναν φθηνό , οικονομικό , αλλά παράλληλο μαγευτικό προορισμό , σου έχουμε τη λύση!  Πρωτεύουσα της Ουγγαρίας και έδρα της κομητείας της Πέστης. Έχει περίπου 1,7 εκατομμύρια κατοίκους. Έγινε μια ενιαία πόλη που καταλαμβάνει και τις δύο όχθες του ποταμού Δούναβη, με τη συγχώνευση στις 17 Νοεμβρίου 1873 της Βούδας, της Όμπουντα και της Πέστης. Είναι η έβδομη μεγαλύτερη πόλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (χωρίς να υπολογίζονται τα προάστια και γενικά η μητροπολιτική περιοχή των πόλεων) . Έχει έκταση 525 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται στην κεντρική Ουγγαρία.

Περιβάλλεται από την κομητεία Πεστ. Ο Δούναβης εισέρχεται στην πόλη από τα βόρεια και σχηματίζει δύο νησιά, το νησί Όμπουντα και το Νησί της Μαργαρίτας. Ένα τρίτο νησί, το νησί Τσέπελ, είναι το μεγαλύτερο από τα νησιά της,  αλλά μόνο το βόρειο άκρο του νησιού βρίσκεται εντός των ορίων της πόλης.

Η πόλη χαρακτηρίζεται από τοπογραφικές αντιθέσεις: η Βούδα είναι κτισμένη στους λόφους στη δυτική όχθη, ενώ η σημαντικά μεγαλύτερη Πέστη εκτείνεται σε μια επίπεδη αμμώδη έκταση στην απέναντι όχθη. Συνολικά στη Βούδα βρίσκονται 20 λόφοι. Το ψηλότερο σημείο της πόλης είναι ο λόφος Γιάνος, με ύψος 527 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το χαμηλότερο σημείο είναι οι όχθες του Δούναβη, με υψόμετρο 96 μέτρα.

Διαθέτει επίσης θερμές πηγές. Κάποιες από αυτές έχουν χαρακτηριστεί ως ιαματικές . Οι θερμές πηγές οφείλουν την παρουσία τους σε ένα ρήγμα το οποίο εκτείνεται παράλληλα στον Δούναβη και χωρίζει τη Βούδα από την Πέστη και έχουν σχηματίσει υπόγεια σπήλαια. Λοιπόν τι λες ; Φύγαμε για Βουδαπέστη ;

1.Κτίριο Ουγγρικού Κοινοβουλίου

Το κτίριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου  είναι έδρα της ουγγρικής εθνοσυνέλευσης, ένα από τα παλαιότερα κτίρια κοινοβουλίων της Ευρώπης και σημαντικό αξιοθέατο της Βουδαπέστης και γενικότερα της Ουγγαρίας. Βρίσκεται στην πλατεία Κόσουτ τερ, στις όχθες του Δούναβη.

Είναι το μεγαλύτερο κτίριο στην Ουγγαρία και μέχρι σήμερα το ψηλότερο στη Βουδαπέστη. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1885 και το κτίριο εγκαινιάστηκε το 1896, στην 1000ή επέτειο της χώρας, και ολοκληρώθηκε το 1904. Περίπου 1000 άτομα αναμίχθηκαν στην κατασκευή, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν 40 εκατομμύρια τούβλα, μισό εκατομμύριο πολύτιμοι λίθοι και 40 κιλά χρυσού. Από τον Β΄ΠΠ, το νομοθετικό έργο έχει αναλάβει ένα σώμα και σήμερα η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ένα μικρό τμήμα του κτιρίου. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, ένα ερυθρό αστέρι τοποθετήθηκε στην κορυφή του θόλου, αλλά αφαιρέθηκε το 1990.

Η κυρία πρόσοψη είναι προς τον Δούναβη, αλλά η κύρια είσοδος βρίσκεται στην πλατεία στα ανατολικά του κτιρίου. Εσωτερικά και εξωτερικά, υπάρχουν 242 αγάλματα στους τοίχους. Στην πρόσοψη υπάρχουν αγάλματα Ούγγρων και Τρανσυλβανών ηγετών και διάσημων στρατιωτικών. Τα οικόσημα των βασιλιάδων και δούκων απεικονίζονται πάνω στα παράθυρα. Στο ανατολικό κλιμακοστάσιο βρίσκονται δύο λιοντάρια. Ένα από τα διάσημα τμήματα του κτιρίου είναι η δεκαεξάγωνη κεντρική αίθουσα, με δύο τεράστιους θαλάμους δίπλα της, την κάτω και την άνω Βουλή.

Η σημερινή εθνοσυνέλευση συνέρχεται στην κάτω Βουλή, ενώ η άνω Βουλή χρησιμοποιείται ως αίθουσα σεμιναρίων και συναντήσεων. Το ιερό στέμμα της Ουγγαρίας, το οποίο απεικονίζεται στο έμβλημα της Ουγγαρίας, εκτίθεται στην κεντρική αίθουσα από το 2000.

2.Βασιλική του Αγίου Στεφάνου

Η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου είναι μια καθολική βασιλική στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Έχει πάρει το όνομά της προς τιμήν του Στεφάνου, του πρώτου Βασιλιά της Ουγγαρίας (975-1038 μ.Χ.). Ήταν η έκτη μεγαλύτερη εκκλησία που χτίστηκε στην Ουγγαρία πριν το 1920. Σήμερα είναι το τρίτο μεγαλύτερο εκκλησιαστικό κτήριο στη σημερινή Ουγγαρία.

Αποτελεί μαζί με το κτήριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου το πιο ψηλό κτήριο της πόλης φτάνοντας τα 96 μέτρα. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς της Βουδαπέστης δεν μπορεί να υπάρξει ψηλότερο κτήριο από τα 96 μέτρα. Η ολοκλήρωσή της έγινε μετά από 54 χρόνια κατασκευής το 1905 σύμφωνα με τα σχέδια του Μίκλος Υμπλ και ολοκληρώθηκε από τον Τζόζεφ Κάουζερ. Μεγάλο μέρος της καθυστέρησης της διεκπεραίωσης του έργου οφείλεται στην κατάρρευση του τρούλου το 1868 που απαιτούσε την πλήρη κατεδάφιση ολοκληρωμένων έργων και την ανοικοδόμηση από το έδαφος.

Το αρχιτεκτονικό στυλ είναι νεοκλασικό. Έχει ένα ελληνικό σταυροειδές σχέδιο. Η πρόσοψη στηρίζεται σε δύο μεγάλα καμπαναριά. Στο νότιο πύργο βρίσκεται η μεγαλύτερη καμπάνα της Ουγγαρίας, η οποία ζυγίζει πάνω από 9 τόνους. Ο προκάτοχός της είχε βάρος σχεδόν 8 τόνων, αλλά χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επισκέπτες μπορούν να έχουν πρόσβαση στον θόλο με ανελκυστήρες ή ανάβαση 364 σκαλοπατιών για θέα στη Βουδαπέστη. Αρχικά, το κτίριο θα ήταν προς τιμήν του Άγιου Λεοπόλδου, πολιούχου της Αυστρίας, αλλά το σχέδιο άλλαξε την τελευταία στιγμή, οπότε έγινε η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου.

3.Καφέ Ζερμπώ

Το Καφέ Ζερμπώ είναι το πιο φημισμένο και δημοφιλές καφε-ζαχαροπλαστείο  της Βουδαπέστης. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της κεντρικής Πλατείας Βέρεσμορτυ  στην πλευρά της Πέστης. Ιδρύθηκε το 1858 στα πρότυπα των «καφέ» της Βιέννης και του Παρισιού. Το κτήριο διατηρεί στην πρόσοψή του την αρ νουβό αρχιτεκτονική του. Η ιστορία του «Καφέ Ζερμπώ» αρχίζει με τον ζαχαροπλάστη Χένρικ Κούγκλερ, που καταγόταν από την πόλη Σοπρόν της δυτικής Ουγγαρίας, ο οποίος άνοιξε το 1858 ένα καφε-ζαχαροπλαστείο στη Βουδαπέστη, που έγινε σύντομα τόπος κοινωνικής συνάθροισης στην ουγγρική πρωτεύουσα.

Το 1870, ο Κούγκλερ μετέφερε την επιχείρησή του στη σημερινή τοποθεσία του «Καφέ Ζερμπώ». Χρόνια αργότερα, το 1882, πηγαίνει στο Παρίσι, όπου συνάντησε τον Ελβετό μεγιστάνα του πλούτου Εμίλ Ζερμπώ. Δύο χρόνια αργότερα τον προσκάλεσε στη Βουδαπέστη, ως συνέταιρό του. Ο Ζερμπώ εμπλούτισε το «καφέ» με νέες συνταγές γλυκισμάτων και μετά το θάνατο του Κούγκλερ ανέλαβε εξ ολοκλήρου την επιχείρηση. Το εσωτερικό του καφε-ζαχαροπλαστείου «Ζερμπώ» αναμορφώθηκε το 1910 με πλούσιο διάκοσμο από τον καλλιτέχνη Χένρικ Ντάριλεκ.

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής και κομμουνιστικής διακυβέρνησης της χώρας κι επειδή ο Ελβετός Ζερμπώ υπήρξε πλουτοκράτης καπιταλιστής, το «καφέ» μετονομάστηκε σε «Καφέ Βέρεσμορτυ», από το όνομα του δημοφιλούς εθνικιστή Ούγγρου ποιητή του 19ου αιώνα Μίχαλυ Βέρεσμορτυ. Ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του «Καφέ Ζερμπώ» ήταν και ο Φέρεντς Μόλναρ (1878 – 1952), ένας από τους μεγαλύτερους Ούγγρους δραματουργούς και μυθιστοριογράφους του 20ου αιώνα.

Κατά τον εορτασμό της 140ης επετείου από την ίδρυση του, ένα ξεχωριστό δώρο προσφέρθηκε στο «Καφέ Ζερμπώ», το πιάνο που προοριζόταν αρχικά για τον Τιτανικό και το οποίο είχε κατασκευαστεί από την φίρμα πιάνων της Λειψίας Μπλύτνερ (Bluethner). Η κατασκευή του όμως δεν είχε ολοκληρωθεί όταν ο Τιτανικός απέπλευσε για το μοιραίο και χωρίς επιστροφή ταξίδι του. Έτσι το πιάνο διασώθηκε από τον υγρό τάφο του Τιτανικού και στολίζει σήμερα τις αίθουσες του «Καφέ Ζερμπώ».

4.Γέφυρα των Αλυσίδων

Η γέφυρα των Αλυσίδων ή γέφυρα Σέτσενι είναι κρεμαστή γέφυρα η οποία εκτείνεται πάνω από τον Δούναβη και ενώνει την Βούδα με τη Πέστη, τη δυτική και την ανατολική πλευρά της Βουδαπέστης. Όταν άνοιξε το 1849 ήταν το πρώτο μόνιμο πέρασμα επί του Δούναβη στην Ουγγαρία. Το όνομά της το οφείλει στον Ιστβάν Σέτσενι, ο οποίος υποστήριξε ένθερμα την κατασκευή της, αλλά αναφέρεται συχνότερα ως η γέφυρα των αλυσίδων. Σχεδιάστηκε από τον Άγγλο μηχανικό Ουίλιαμ Τίρνι Κλαρκ και χτίστηκε από τον Σκώτο μηχανικό Άνταμ Κλαρκ. Η κατασκευή της σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτήθηκε από τον Γεώργιο Σίνα.

Η γέφυρα εδράζεται στην πλευρά της Πέστη στην πλατεία Σέτσενι (πρώην Ρούσβελτ), δίπλα στο Μέγαρο Γκρέσαμ και την Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών. Από την πλευρά της Βούδας εδράζεται στην πλατεία Άνταμ Κλαρκ, κοντά στο χιλιομετρικό σημείο μηδέν και το κάτω άκρο του σιδηροδρόμου του λόφου του Κάστρου, το οποίο οδηγεί στο κάστρο της Βούδας. Η διακόσμηση της γέφυρας έγινε με χυτοσίδηρο. Τα λιοντάρια της γέφυρας φιλοτεχνήθηκαν από τον Γιάνος Μαρσαλκό και τοποθετήθηκαν το 1852. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η γέφυρα ανατινάχθηκε από τους Γερμανούς τις 18 Ιανουαρίου 1945, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βουδαπέστης, και μόνο οι πύργοι έμειναν όρθιοι.

Η γέφυρα ξαναχτίστηκε και άνοιξε το 1949.Την εποχή της κατασκευής της θεωρούταν ένα από τα σύγχρονα θαύματα της παγκόσμιας μηχανικής. Το κεντρικό της άνοιγμα, μήκους 202 μέτρων, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο όταν κατασκευάστηκε. Συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική ζωή της πόλης και έγινε σύμβολο της προόδου, της εθνικής αφύπνισης και ένωσης ανατολής και δύσης.

5.Κάστρο της Βούδας

Τo κάστρο ή βασιλικό ανάκτορο της Βούδας είναι κάστρο το οποίο είναι κτισμένο στη Βουδαπέστη, στην κορυφή ενός λόφου ο οποίος υψώνεται δίπλα στον Δούναβη. Το σύμπλεγμα ολοκληρώθηκε αρχικά το 1265, όμως το μεγάλο μπαρόκ ανάκτορο που υπάρχει σήμερα κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1749 και 1769. Το κάστρο στεγάζει σήμερα την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας και το ιστορικό μουσείο της Βουδαπέστης .Το κάστρο της Βούδας βρίσκεται στο νότιο άκρο του λόφου του κάστρου και περιβάλλεται από τη συνοικία του κάστρου (Βαρ), μια τουριστική περιοχή διάσημη για τα μεσαιωνικά, μπαρόκ και νεοκλασικά σπίτια, εκκλησίες, δημόσια κτίρια και μνημεία. Ο λόφος συνδέεται με τη πλατεία Κλαρκ Άνταμ και τη Γέφυρα των Αλυσίδων με τελεφερίκ. Το κάστρο έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς το 1987, ως τμήμα των όχθεων του Δούναβη στη Βουδαπέστη.

6.Νησί της Μαργαρίτας

Το Νησί της Μαργαρίτας είναι νησί στον ποταμό Δούναβη τμήμα της πόλης της Βουδαπέστης. Έχει μήκος 2,5 χλμ. πλάτος 500 μέτρα, και καταλαμβάνει 0,965 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή 238 στρέμματα. Το νησί καλύπτεται κυρίως από πάρκα και είναι δημοφιλής περιοχή αναψυχής. Μεσαιωνικά ερείπια υπενθυμίζουν την σημασία του κατά τον Μεσαίωνα ως θρησκευτικό κέντρο. Το νησί της Μαργαρίτας δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα με την ένωση 3 μικρότερων νησιών , του Festo, Fürdő και Nyulak. Αρχικά, το νησί ήταν 102,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά με την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων είναι 104,85 μέτρα για τον έλεγχο των πλημμυρών.

7.Heroes’ Square

 Η πλατεία των ηρώων είναι μια από τις σημαντικότερες πλατείες στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, που φημίζεται για το εμβληματικό συγκρότημα αγαλμάτων με τους Επτά αρχηγούς των Μαγυάρων και άλλους σημαντικούς ουγγρικούς εθνικούς ηγέτες, καθώς και τον Μνημείο των Ηρώων, που συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως Τάφος του Αγνώστου Στρατιώτη.

8. Γέφυρα της Ελευθερίας

Από τις πιο όμορφες γέφυρες που ενώνει τις δύο πόλεις! Από τη μια η Κεντρική αγορά και από την άλλη το ξενοδοχείο gellert. Το βράδυ μοιάζει παραμυθένια! Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να….. την περπατήσετε!  

9.Προμαχώνας των Ψαράδων

Το Halászbástya ή Fisherman’s Bastion είναι ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της Βουδαπέστης, που βρίσκεται στο κάστρο της Βούδας, στην 1η συνοικία της Βουδαπέστης. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα λόγω του μοναδικού πανοράματος της Βουδαπέστης από τις νεο-Ρομανικές βεράντες επιφυλακής. Το προπύργιο αυτό κτίστηκε το 1905 για διακοσμητικούς σκοπούς και βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγ.Ματθαίου στην περιοχή του κάστρου. Είναι ένας προμαχώνας που συνδυάζει το νεογοτθικό και το νεορωμαικό ρυθμό με πολλαπλούς πυργίσκους παραπέτα και κοφτές σκάλες. Ο προμαχώνας του Ψαρά αποτελείται από 7 πύργους όπου ο καθένας συμβολίζει μία από τις 7 φυλές των Μαγυάρων που ήρθαν στην Ουγγαρία το 1896.Ένα από τα σημεία της πόλης που πρέπει να επισκεφτείς, η θέα από εδώ είναι καταπληκτική, καθώς  βλέπεις σχεδόν όλη την Βουδαπέστη. Εδώ όπως και σε άλλα σημεία νιώθεις να ταξιδεύεις στο παρελθόν την εποχή των ιπποτών και των μαγισσών.

10.Ναός Ματθαίου

Ο Ναός του Ματθαίου είναι μια Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε γοτθικό στυλ που βρίσκεται δίπλα από τον Πύργο των Ψαράδων στην καρδιά του κάστρου της Βούδας και είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της Βουδαπέστης .Αρχικά στην ίδια θέση η πρώτη Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Άγιο Στέφανο, τον πρώτο Βασιλιά της Ουγγαρίας το 1015 με όνομα: Η Εκκλησία της Παναγίας. Από τότε άλλαξε πολλές φορές ακολουθώντας το αρχιτεκτονικό ύφος της κάθε εποχής.

Το κτίριο καταστράφηκε το 1241 από τους Μογγόλους και το σημερινό κτίριο γοτθικού στυλ κατασκευάστηκε στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα. Το 1541, όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Buda και η Εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί, ενώ καταστράφηκε και πάλι κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της Βουδαπέστης από τους Τούρκους το 1686. Στα τέλη του 19ου αιώνα, άρχισε η ανοικοδόμηση του Ναού με τον αρχιτέκτονα Frigyes Schulek να πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό την αποκατάσταση της Εκκλησίας στην αρχική της μεγαλοπρέπεια, ενώ τηρούνται τα αρχικά σχέδια του 13ου αιώνα. Η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε το 1896. Κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου η εκκλησία υπέστη σοβαρές ζημιές και χρησιμοποιούνταν ως στρατόπεδο από τους Γερμανούς και τους Σοβιετικούς το 1944-1945 κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η εκκλησία σε μεγάλο βαθμό ανακαινίστηκε μεταξύ 1950 και 1970, με χρηματοδότηση από την ουγγρική κυβέρνηση. Το εσωτερικό του Ναού είναι θαυμάσια διακοσμημένο με πολύχρωμα σχέδια και τοιχογραφίες, οι οποίες δημιουργήθηκαν από τους δύο πιο σημαντικούς ζωγράφους της εποχής, τον Bertalan Székely και Károly Lotz. Η εκκλησία έχει επίσης κάποια κειμήλια και θησαυρούς, συμπεριλαμβανομένου του Δισκοπότηρου του Βασιλιά Ματθαίου. Το πιο μεγαλοπρεπές μνημείο στην εκκλησία είναι η διπλή σαρκοφάγος του βασιλιά Μπέλα Γ’ και της σύζυγός του Αγνή της Αντιόχειας που βρίσκεται στο παρεκκλήσι.

Ο ναός παρέμεινε μέσα στους αιώνες ο τόπος για τις ενθρονίσεις, στέψεις και τις μεγαλύτερες τελετές στη χώρα, όπως η στέψη των δύο τελευταίων Ούγγρων Βασιλέων του οίκου των Αψβούργων, Franz Josef 1867 και Charles IV 1916.

Ο Όλυμπος από το 1938 αποτελεί την πρώτη περιοχή στην Ελλάδα που ανακηρύχθηκε Εθνικός Δρυμός με σκοπό τη διατήρηση της άγριας χλωρίδας και πανίδας.
Το 1981 ανακηρύχθηκε από την UNESCO «Διατηρητέο μνημείο παγκόσμιας βιόσφαιρας» ενώ ακόμη έχει καταχωρηθεί στον κατάλογο του ευρωπαϊκού δικτύου Natura 2000 ως «Ζώνη ειδικής προστασίας» και «Τόπος κοινοτικού ενδιαφέροντος».

Η συνηθέστερη διαδρομή για να πεζοπορήσει κάποιος το φαράγγι του Ενιπέα, είναι να ακολουθήσει τον Ε4. Ο Ε4 είναι διεθνές μονοπάτι ορειβατικών διαδρομών το οποίο φέρει τις απαραίτητες σημάνσεις κι ο Ενιπέας είναι ένα κομμάτι αυτού άρα και η ασφαλέστερη διαδρομή για να ακολουθήσει κανείς.

Η δική μου πεζοπορία ξεκίνησε από την θέση Πριόνια στα 1100m και κατέληξε στο Λιτόχωρο που αποτελεί έδρα αλλά και ορμητήριο για τις περισσότερες περιπατητικές, πεζοπορικές και ορειβατικές διαδρομές του Ολύμπου.
Τα Πριόνια είναι το τελευταίο σημείο όπου μπορεί να οδηγηθεί κάποιος με αυτοκίνητο. Από κει και πέρα μπορεί να ακολουθήσει τμήμα του Ε4 που ανεβαίνει για το καταφύγιο «Σπήλιος Αγαπητός» ή να ξεκινήσει την κατάβαση μέσα στην καρδιά του Ολύμπου και τα νερά του Ενιπέα καταλήγοντας στο Λιτόχωρο.

Το πρώτο που συναντάς κατεβαίνοντας πριν μπεις μέσα στο κατάφυτο δάσος, είναι η Μονή του Αγίου Διονυσίου. Ένας τοπικός Άγιος όπως χαρακτηριστικά μας είπε ο οδηγός μας, ο εν Ολύμπω. Η Μονή τοποθετείται χρονικά κάπου στον 16^ο αιώνα και γίνεται μια προσπάθεια διατήρησης και αναστύλωσής του αυτό το διάστημα.

Περνώντας την μονή, μετά από λίγα μέτρα ξεκινά το κατάφυτο και βαθύσκιο δάσος του Ολύμπου. Οι πηγές του Ενιπέα ουσιαστικά χωρίζουν το βουνό στα δύο. Ένα αρκετά δημοφιλές μονοπάτι για περιπατητές και φυσιολάτρες αλλά κι αρκετά απαιτητικό σε σημεία, που η ομορφιά του όμως δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λόγια.

Πάντα σε πεζοπορικές εκδρομές υπάρχουν σημεία τα οποία χαρακτηρίζονται ως «viewpoints». Είναι τα λεγόμενα σημεία που έχουν την καλύτερη θέα της εκάστοτε διαδρομής.
Για μένα κι έτσι όπως βίωσα εγώ την διαδρομή του Ενιπέα, είναι από μόνη της ένα viewpoint 11 και κάτι χιλιομέτρων! Μια μυθική διαδρομή!

Ο Ενιπέας όπως μας λέει η μυθολογία, υπήρξε ο ωραιότερος από τους ποτάμιους Θεούς. Γυναίκα του υπήρξε η Τυρώ. Όταν την είδε ο Ποσειδώνας την ερωτεύτηκε. Έτσι πήρε την μορφή του Ενιπέα για να την κατακτήσει κι απέκτησαν δύο δίδυμα αγόρια.
Ένας ακόμη μύθος μας λέει πως στις όχθες του λουζόταν η Θεά Λητώ, ερωμένη του Δία και μητέρα της Άρτεμης και του Απόλλωνα.
Στην ευρύτερη περιοχή στο φαράγγι του Ενιπέα υπήρξε ο τόπος όπου κατασπαράχθηκε ο Ορφέας από τις Μαινάδες και στα κρυφά σημεία και τις απόκρημνες πλαγιές του κρύβονταν ο λήσταρχος Γιαγκούλας με τα πρωτοπαλίκαρά του.
Ένας τόπος με τόσο πλούσια ιστορία και μυθολογία που ένα κομμάτι σελίδας δεν αρκεί για να προσθέσεις.

Η πεζοπορική διαδρομή σε τοποθετεί απευθείας στην καρδιά του δάσους. Ένα βαθύσκιο δάσος με οξιές, δρυς, θεόρατα πεύκα κι έλατα να κυριαρχούν τονίζοντας ακόμη περισσότερο την μυθική του διάσταση.
Το μονοπάτι είναι σχετικά καλοδιατηρημένο και στο μεγαλύτερο μέρος του σκιερό. Αυτοί που το χάραξαν ήξεραν ακριβώς που βρίσκεται ο ήλιος κάθε στιγμή της ημέρας και πόση ώρα χρειάζεται για να το διασχίσει ένας περιπατητής με σχετικά καλή φυσική κατάσταση. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος του είναι σκιερό, σίγουρα πολύ δροσερό και άρα πάρα πολύ απολαυστικό και ξεκούραστο!

Στα μέσα περίπου της διαδρομής θα δεις το Άγιο Σπήλαιο κι ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Διόνυσο τον εν Ολύμπω.
Η ιστορία μας λέει πως μέσα στον βράχο προσέχονταν κι ασκήτεψε ο Άγιος.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής θα συναντήσεις ξύλινα γεφυράκια απ’ όπου περνάνε τα κρυστάλλινα νερά του Ενιπέα ενώνοντας την μία πλευρά του φαραγγιού με την άλλη.
Η βλάστηση είναι πλούσια σε όλο το μέρος της διαδρομής. Σε κάποια σημεία τόση ώστε να βλέπεις μόνο ότι υπάρχει στο κοντινό οπτικό σου πεδίο και σε κάποια αλλά ο Μύτικας, η ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας να φαντάζει πως είναι δίπλα σου.
Στην δασική έκταση και τα θεόρατα δέντρα, θα περάσεις τα λεγόμενα «silent» σημεία. Είναι σιωπηρά κομμάτια του δάσους όπου το ύψος των δέντρων και η πυκνότητα της έκτασης τους δεν επιτρέπει στα πουλιά να κάνουν φωλιές και να μένουν στα κλαδιά τους. Το μόνο που ίσως μπορεί να ακούσεις είναι ο ήχος του νερού και κάποιες μακρινές φωνές περιπατητών. Ίσως βέβαια να μην ακούσεις και τίποτα. Να έχεις μόνο την χαρά της εικόνας ως κυρίαρχη αίσθηση!

Πέρα από το πεζοπορικό κομμάτι του φαραγγιού αξίζει να αναφέρω πως το Λιτόχωρο είναι μια πολύ όμορφη και γραφική κωμόπολη. Ακόμη και να μην θέλεις να ακολουθήσεις κάποια επίσημη και γνωστή πεζοπορική διαδρομή, μια βόλτα για καφέ, για φαγητό ή για βολτάδα γενικότερα στο Λιτόχωρο αλλά και την ευρύτερη περιοχή αξίζει να την κάνεις, μιας και βρίσκεται κυριολεκτικά μία ανάσα από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μια περιοχή απίστευτου φυσικού κάλους όπου οι εικόνες που θα λάβεις πίσω θα αποτυπωθούν βαθιά στο μυαλό σου.

Ό,τι κι αν επιλέξεις να κάνεις, είναι μια περιοχή που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείς έστω για μία φορά.
Αν και είμαι σίγουρη πως αν το κάνεις για μία φόρα (το λέω από πείρα!) δεν θα αρκεστείς μόνον σε αυτή!

~be Creative and stay Metal~
Κατερίνα Γιάτσα

Λόγω πλέον της εποχής του κορονοϊού οι φετινές καλοκαιρινές εξορμήσεις θα είναι περιορισμένες. Ωστόσο, μερικές χαλαρωτικές μέρες αρκούν για την απόλαυση διακοπών με την πιο ιδανική παρέα. Και η Θάσος αποτελεί τον απόλυτο φετινό προορισμό, το καταγάλανο νησί που λούζεται από αιγαιοπελαγίτικους ανέμους και εντοπίζεται σε ανάσα αναπνοής από την Καβάλα με ένα πλοίο απόσταση να χωρίζει τα δύο αυτά μέρη, είτε με αφετηρία το λιμάνι της Καβάλας για τη Σκάλα Πρίνου της Θάσου, είτε από Κεραμωτή για το Λιμένα της Θάσου.

Η Θάσος είναι ένα από τα νησιά στο βόρειο τμήμα της χώρας και φημίζεται κυρίως για τα ελαιοφυτείες, και κατά προέκταση για την εγχώρια παραγωγή της, όπως είναι η ελιές, το λάδι, καθώς και το μέλι. Αν και είναι αυτόνομο και αυτοσυντηρούμενο νησί, στηρίζεται στον τουρισμό.

Η επιφάνεια του είναι μάλλον ορεινή και βραχώδης, όχι ιδιαίτερα κατοικήσιμη με την πάροδο των ετών, και καλύπτεται με πυκνά δάση που καταλαμβάνουν το 9/10.

Η θρησκεία αναπτύχθηκε με τον ίδιο τρόπο όπως και στην υπόλοιπη ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα.

Οι παραλίες της ανάλογα το σημείο του νησιού είναι είτε βραχώδεις είτε αμμώδεις, με τη θέα, πάντως, αδιαμφισβήτητα μοναδική που κόβει την ανάσα. Μια παραλία, ίσως άγνωστη για τους τουρίστες, είναι η παραλία των «Μεταλλείων». Στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, στην περιοχή Λιμενάρια, υπάρχει μια «κρυφή» παραλία, ανάμεσα στις βραχώδεις ακτές, αφού περάσει κανείς από το «Παλατάκι» που εγκολπώνεται στο γραφικό λιμανάκι της περιοχής εκείνης.

Πρόκειται για τα γραφεία της γερμανική εταιρίας Speidel, όπου φορτώνονταν εκεί ορυκτά που εκμεταλλευόταν.

Η πιο ξακουστή παραλία είναι η «Χρυσή Αμμουδιά» στο βορειοανατολικό τμήμα, λίγο μετά τον Λιμένα του νησιού και συγκεκριμένα στην Σκάλα Παναγιάς. Εκεί, τα νερά είναι κρυστάλλινα μπλε και ρηχά, η θάλασσα γαλήνια βλέποντας τον αμμώδη βυθό της με γυμνό μάτι. Στην παραλία υπάρχουν beach bar που είναι πρόθυμα να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των πελατών-τουριστών. Η αμμουδιά στην παραλία είναι χρυσαφένια, απαλή σαν φρεσκο-κοσκινισμένη, άλλωστε από εκεί εξέλαβε και την ομωνυμία της.

Η Γκιόλα είναι μια απόμερη, βραχώδη, φυσική πισίνα μέσα σε παραθαλάσσιους βράχους, προσβάσιμη από χωματόδρομο ή με τα πόδια στην περιοχή Αστρίς, στα νότια της Θάσου. Τα πέτρινα τείχη που την περιστοιχίζουν φτάνουν σε ύψος 8 μέτρων και πολλοί κολυμβητές επιλέγουν να βουτήξουν από ψηλά, κατευθείαν στα σμαραγδένια νερά της.

Το μοναδικό αυτό τοπίο απαιτεί αρκετή φυσική προσπάθεια και περπάτημα, ενώ η διαδρομή μέχρι τη Γκιόλα χαρακτηρίζεται ως αρκετά δύσκολη. Είναι δύσβατη, αλλά αξίζει την όλη διαδρομή.

Λόγω του ότι το νησί είναι κατοικήσιμο με ανεπτυγμένη και την τουριστική και ναυτιλιακή του δραστηριότητα στις ακτές, οι παραλίες του γίνονται επιλογή χιλιάδων παραθεριστών κάθε χρόνο.

Υπάρχει μεγάλη ποικιλία και κατανάλωση στις διατροφικές επιλογές που υπάρχουν στο νησί. Εξέχουσα θέση, μεταξύ άλλων, έχουν οι ψαροταβέρνες, που κερδίζουν για την νοστιμιά και για το πόσο φρέσκα είναι τα προϊόντα τους.

Φυσικά, υπάρχει πλήθος μαγαζιών πιτσαρίες και ζυμαρικών, καθώς και επιλογών για τους κρεατοφάγους, εστιατόρια και φούρνοι.

Και βέβαια, παραδοσιακά καφεκοπτεία με την έντονη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ελληνικού καφέ.

Αναπόσπαστο κομμάτι αποτελούν και οι νυχτερινές διασκεδάσεις που μπορεί να βρει κανείς σε ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα μέρη του νησιού, όπως είναι ο Ποτός. Εκεί, επικρατεί έντονη νυχτερινή κινητικότητα, καθώς τα μαγαζιά που προσφέρουν ποτά και κοκτέιλς μένουν ανοιχτά έως τις πρωινές ώρες.

Η θέα, όμως, δεν περιορίζεται μόνο στις απίστευτες, μοναδικές παραλίες της Θάσου, αλλά και στα γραφικά της σοκάκια.

Ενώ, ακόμη, σε κάθε σημείο υπάρχει και μια χρωματιστή γωνιά γεμάτη άνθη.

Είναι ένας ιδανικός προορισμός που συνδυάζει αφενός θάλασσα με παραλίες που έχουν καταγάλανα νερά και αφετέρου ορεινές περιοχές με υπέροχη δασική έκταση.

Αικατερίνη Συμφέρη