1 λίτρο πράσινο τσάι 3 πράσινα λεμόνια ( κομμένα στα 8 ) 20 φύλλα μέντας Ανθρακούχο νερό ( θα το χρησιμοποιήσετε την ημέρα του γεύματος ) 150 γραμ. φραμπουάζ ( θα το χρησιμοποιήσετε την ημέρα του γεύματος ) Παγάκια ( θα το χρησιμοποιήσετε την ημέρα του γεύματος ) 8 κουτ. σουπ. ακατέργαστη ζάχαρη
Εκτέλεση
1) Πλένετε καλά τα λεμόνια σας.
2) Με την βοήθεια ενός μαχαιριού κόβετε το κάθε λεμόνι σας στα 8.
3) Σε ένα βάζο ρίχνετε τα φύλλα μέντας, τα κομμάτια του λεμονιού και την ακατέργαστη ζάχαρη.
4) Ανακατεύετε καλά τα υλικά σας μέχρι να γίνουν πολτός.
5) Τέλος προσθέτετε το πράσινο τσάι.
6) Ανοίγετε την πόρτα του ψυγείου και βάζετε το βάζο με τα υλικά σας.
7) Αφήνετε τα υλικά σας να κρυώσουν.
8) Μόλις κρυώσουν τα υλικά σας ανοίγετε την πόρτα του ψυγείου και βγάζετε το βάζο με τα υλικά σας.
9) Μοιράζετε σε ποτήρια ή κανάτα.
10) Προσθέτετε σε κάθε ποτήρι παγάκια και ανθρακούχο νερό.
11) Σερβίρετε και διακοσμείτε με φύλλα μέντας και φέτες λεμονιού ή λάιμ.
Καλή επιτυχία…
Έξυπνες συμβουλές ( tips ) για την συνταγή σας
1) Μπορείτε εάν θέλετε να αντικαταστήσετε την ακατέργαστη ζάχαρη με καστανή ζάχαρη ή στέβια.
2) Επίσης εάν θέλετε μπορείτε να προσθέσετε χυμό μύλου ή χυμό πορτοκαλιού ή χυμό ροδάκινο κ.α.λ.
3) Εάν θέλετε μπορείτε να προσθέσετε τζίντζερ.
4) Μπορείτε εάν θέλετε να αντικαταστήσετε το πράσινο τσάι με τσάι του βουνού ή τσάι μαύρο.
5) Εάν θέλετε μπορείτε να θρυμματίσετε τα παγάκια σας και να κάνετε το μοχίτο γρανίτα.
6) Μπορείτε εάν θέλετε να αντικαταστήσετε το λάιμ με λεμόνι.
7) Εάν θέλετε μπορείτε να προσθέσετε βότκα ή άλλο είδος αλκοόλ επιθυμείτε.
8) Μπορείτε εάν θέλετε να προσθέσετε μέσα στο μοχίτο σας grapefruit ή blueberry ή φράουλες.
Δευτέρα, 3 Μαΐου 2021: μετά από έξι μήνες έφτασε η πολυπόθητη και προσδοκώμενη από όλους στιγμή που η εστίαση, τα αγαπημένα μας καφέ, μπαρ και εστιατόρια, θα άνοιγαν και πάλι τις πόρτες τους για να μας υποδεχτούν στα σιωπηλά για την ώρα, αλλά χαλάλι. Οι απαραίτητες ετοιμασίες έγιναν τις προηγούμενες μέρες και οι μάγειρες, οι μπάρμαν και οι σερβιτόροι ξεσκούριασαν μετά από τις πρώτες «αναγνωριστικές» παραγγελίες και βρήκαν ρυθμό. Τα σοκάκια, οι πλατείες, οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια πλημμύρισαν από τους νέους, αλλά ακόμα και από τους μεγαλύτερους και τις οικογένειες, που ξεχύθηκαν για να απολαύσουν τον πρώτο τους καφέ, το πρώτο τους φαγητό, την πρώτη μπύρα, το πρώτο τσίπουρο μετά από τόσο καιρό, ευρισκόμενοι πλέον στην καρδιά της άνοιξης.
Έτοιμοι από καιρό οι νέοι έπιασαν τραπέζι σε καλό σημείο-οι κρατήσεις, ακόμα και στα πιο απλά μαγαζιά, έδιναν και έπαιρναν-και προσπάθησαν να διοχετεύσουν όλη τους την ενέργεια σε αυτή την δραστηριότητα που τόσο τους είχε λείψει, την χαλαρή έξοδο με την παρέα που συχνά κατέληγε κάθε άλλο παρά χαλαρή. Ήταν πανέτοιμοι να μιλήσουν δυνατά και με ζωντάνια-όχι και πολύ δυνατά κύριε Χαρδαλία, υπερέβαλα-να γελάσουν με την ψυχή τους με λόγο ή χωρίς, να πειράξουν ο ένας τον άλλον, να φλερτάρουν με τα άτομα τριγύρω τους, να γράψουν τις δικές τους νέες σελίδες στην ιστορία της παρέας τους!
Πόσο ανάγκη είχαν όλοι, είτε μιλάμε για τον μεγαλύτερο ξενύχτη είτε για τον μεγαλύτερο σπιτόγατο αυτή την επιστροφή στις στιγμές χαλάρωσης, ξεγνοιασιάς και καλοπέρασης σε ανοιχτούς χώρους με τους αγαπημένους τους ανθρώπους, μακριά από την κλεισούρα του σπιτιού; Πόσο κομβικό ρόλο διαδραματίζει για την ψυχολογία του καθενός αυτή η επάνοδος στις εξόδους σε συνδυασμό με την απότομη, αλλά ιδιαίτερα ευχάριστη βελτίωση του καιρού; Στο άψε-σβήσε οι 20-21oC άγγιξαν τους 30oC και ο ήλιος πλέον καίει για τα καλά και γεμίζει τα αποθέματα της βιταμίνης D αλλά κυρίως ανεβάζει την διάθεση όλων. Πόσο όμορφη είναι η εικόνα των ανθρώπων να βρίσκονται ξανά με τους φίλους τους υπό σχεδόν φυσιολογικές συνθήκες; Πόσο είχε λείψει να βλέπουμε πρόσωπα χωρίς τις απάνθρωπες, αλλά αναγκαίες, μάσκες και πολύ περισσότερο να βλέπουμε αυτά τα πρόσωπα να χαμογελούν, να νιώθουν ξανά ελεύθεροι να ζήσουν την ζωή τους μακριά από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού;
Όλοι ανεξαιρέτως είχαν επηρεαστεί από αυτό τον συνεχιζόμενο εγκλεισμό, που ξεκίνησε “για να κάνουμε καλά Χριστούγεννα” και τελείωσε με το καλοκαίρι να είναι προ των πυλών. Άνθρωποι από την μία μέρα στην άλλη είδαν την ζωή τους να μπαίνει σε καθεστώς αδράνειας και να ελπίζουν μάταια ότι τα δύσκολα θα περάσουν σύντομα. Ακόμα και έτσι όμως, έξι μήνες μετά, φαίνεται ότι όντως τα δύσκολα είναι στο παρελθόν και με λίγη υπομονή ακόμη, τα καλύτερα έρχονται με την επιστροφή σε μια κανονικότητα όσο γίνεται πιο κοντά στην παλιά καλή ζωή.
Η ελπίδα όλων είναι η άνοδος της θερμοκρασίας, ο εμβολιασμός που προχωράει με αργά αλλά σταθερά βήματα αλλά και οι κύκλοι που πιθανόν κάνει ο ίδιος ιός να νικήσουν τις «τρομακτικές» μεταλλάξεις και όλοι εμείς να βγούμε νικητές και αλώβητοι από αυτή την ξαφνική περιπέτεια στην οποία μπήκε από το πουθενά η ανθρωπότητα. Ας είμαστε ήρεμοι και αισιόδοξοι και όλα θα γίνουν όπως πριν. Παίζουμε τις καθυστερήσεις αυτού του αγώνα, σύντομα θα ακουστεί το σφύριγμα της λήξης και τότε θα πανηγυρίσουμε το αυτονόητο που έπαψε να είναι όμως τέτοιο εδώ και έναν και πλέον χρόνο: την επιστροφή στην πολυπόθητη κανονικότητα, χωρίς περιορισμούς, χωρίς μέτρα, χωρίς μάσκες!
Ανοίγω τα μάτια μου με αργό ρυθμό. Το φως που πέφτει ,με εμποδίζει να αποκτήσω την όραση μου , η οποία σταδιακά επανέρχεται. Τι ζάλη είναι και τούτη; Σαν να ‘χα κατεβάσει μισό μπουκάλι ουίσκι. Οι αισθήσεις μου , με βασανιστική αγωνία , ξεκινούν να λειτουργούν, με κάποια μικρή καθυστέρηση. Που βρίσκομαι ; Σκέψεις διατρέχουν σαν αστραπή τον νου μου και τι συνέβη πριν από λίγο. Με την άκρη του ματιού μου, εντοπίζω την μορφή ενός αυτοκινήτου. Οδηγούσα ; Μάταια προσπαθώ να κουνηθώ , σαν κάτι να με αγκιστρώνει, σαν κάτι να με κρατάει εκεί , ακίνητη. Γέρνω δεξιά . Το χέρι μου, δεν υπάρχει .Συνειδητοποιώ , μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου , τι συμβαίνει. Το συναίσθημα του πόνου εμφανίζεται και αυτήν την φορά είναι υπερβολικά έντονο. Κοιτάζω γύρω μου . Αίμα παντού , αναβλύζει από το εσωτερικό μου . Ο πόνος είναι οξύς , μα δεν καταλαβαίνω και πολλά. Η φωνή μου δεν βγαίνει. Κάνω αμέτρητες προσπάθειες να φωνάξω , μα το μόνο που ακούγεται είναι μικρό ψέλλισμα. Η λέξη βοήθεια , μετά βίας μεταφέρεται στην δίνη του ανέμου , ελπίζοντας να φτάσει σε κάποιον.
Σιγά σιγά, ανακτώ πλήρως την αίσθηση της ύπαρξης μου. Το διαλυμένο σύμπλεγμα μάζας , που μοιάζει με αυτοκίνητο , μου δίνει την απάντηση. Έχω τρακάρει. Και άσχημα κιόλας. Όσο περνάνε τα λεπτά της ώρας , ο πόνος γίνεται μαχαιριά . Τα κάτω μέλη μου έχουν παραλύσει και το δεξί μου χέρι λείπει. Στην θέση του , ένα μεταλλικό αντικείμενο , μου αφαιρεί λεπτά ζωής που σε λίγο θα είναι μοιραία . Στον συλλογισμό αυτό , εισβάλλει η εικόνα της μάνας μου. Άραγε , ξέρει; Την έχει ειδοποιήσει κάποιος; Ποιος ακούει την γκρίνια της για το αλκοόλ τώρα ; Θα σκέφτεται πως είμαι ανόητη , αφελής , Λες να μου απαγορεύσει να οδηγήσω ξανά; Τρέμω και μόνο στην ιδέα να γίνει κάτι τέτοιο. Και , όμως δεν έχει δικαίωμα να το κάνει, μιας και της έχω αποδείξει πάμπολλες φορές ότι μπορώ και είμαι υπεύθυνη. Τι πήγε λάθος τώρα . Δεν ήπια καθόλου , φορούσα την ζώνη μου , όπως πάντα και είχα αναμμένα τα μεγάλα φώτα. Η στροφή , λες να’ φταίγε ; Την πήρα πολύ ανοιχτή μάλλον. Αλλά και πάλι , δεν είναι τούτο . Είμαι σίγουρη πως τα μυαλά μου τα χα , την ώρα που αποφάσιζα να πιάσω το τιμόνι , πως είχα τον απόλυτο έλεγχο. Ίσως και όχι..
Ξημερώματα Κυριακής , ώρα 4:00
Μόλις βγήκαμε από το Angels, γελώντας. Μα τι βραδιά και αυτή! Ξυπόλητη στο δρόμο , μιας και τα παπούτσια μου με χτύπησαν αλύπητα , στηρίζομαι στον Στέφανο, ο οποίος έχει πιει πολύ. Και εγώ δεν πάω πίσω φυσικά. Άλλωστε , μια φορά ο άνθρωπος αρραβωνιάζεται! Βεβαιώνομαι πως έχει μπει στην θέση του συνοδηγού και βάζω μπρος. Δεν αισθάνομαι καλά, το ξέρω. Μήπως να καλέσω ένα ταξί ; Αλλάζω ταχύτητες και πατάω γκάζι , για να φτάσουμε εγκαίρως σπίτι. Στον δρόμο , αρχίζουν και με ζαλίζουν τα φώτα. Ο Στέφανος τραγουδάει το αγαπημένο μας τραγούδι. Ευτυχία με πλημμυρίζει, και με δυσκολία συγκρατώ τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Μα πόσες στροφές έχει επιτέλους μπροστά μας. Βρίσκω την εθνική οδό και ακολουθώ το ρεύμα. Τα πόδια μου χαλαρώνουν , τα μάτια μου από το ουίσκι τρεμοπαίζουν και εγώ χωρίς να το καταλάβω , χάνομαι. Προσπαθώ να συγκεντρώνομαι στην πορεία του αυτοκινήτου , επιχειρώ να σταθεροποιήσω την ζώνη. Δεν υπάρχει ζώνη. Παίρνω αστραπιαία , τα μάτια μου από τον δρόμο και κοιτάζω την ζώνη ασφαλείας που βρίσκεται στην θέση της. Η ζώνη του Στέφανου , το ίδιο. Αντιλαμβάνομαι το αυτοκίνητο που βρίσκεται στην άλλη λωρίδα , μετά από το κορνάρισμα που ηχεί στα αυτιά μου ως πυροβόλο. Το τιμόνι γλιστρά από τα τρεμάμενα χέρια μου και απόλυτο σκοτάδι βυθίζει το οπτικό μου πεδίο , συμπαρασύροντας και τις σκέψεις μου.
Το μυαλό μου διακόπτει αυτόματα τις εικόνες αυτές. Μαμά με ακούς ; Η ζώνη που τόσο πολύ επέμενες να φοράω , δεν την φόρεσα . Μαμά , με ακούς; Το αλκοόλ φταίει για όλα . Τα αναφιλητά μου ακούγονται πλέον στην απέραντη σιωπή που κυριαρχεί στο τοπίο. Πονάω μαμά , χάνομαι και όσο περνάει η ώρα αισθάνομαι πιο αδύναμη. Η μορφή του Στέφανου , πιο δίπλα με συγκλονίζει . Μαμά , δεν αναπνέει . Αφουγκράζομαι τους διάφορους ήχους , μήπως εντοπίζω κάποιο σημάδι ζωής από εκείνον. Μαμά , εγώ φταίω για εκείνον ; Ο πόνος με αποδυναμώνει , με κάνει να θέλω να υποκύψω στα τραύματα μου. Το χέρι , δεν λείπει όπως νόμιζα. Μα τούτο είναι σαν να λείπει, μαμά . Ακρωτηριασμός , μάνα. Τα δάκρυα μου πολλαπλασιάζονται. Μάνα , που είσαι ; Η αγκαλιά σου θα τα γιατρέψει όλα , το ξέρω. Καμία σωτηρία για εμάς . Το αχνό φως που ξεπροβάλλει στην άκρη του δρόμου , επιφέρει την λύτρωση. Η σειρήνα που ακούω , με γεμίζει ελπίδα , αισιοδοξία. Ο Στέφανος και εγώ θα είμαστε καλά. Η λύτρωση που τόσο λαχταρώ , έρχεται με αργές διαδικασίες.
Ακούω διάφορους ήχους , άλλοτε φωνές και άλλοτε ψιθύρους. Το βουητό επιδεινώνει την κατάσταση μου. -Τροχαίο δυστύχημα , στην εθνική οδό Λαμίας – Αθηνών ακούω να λέει κάποιος. Για εμάς λένε ; – Δυστυχώς ο νεαρός εξέπνευσε , η οδηγός έχει υποστεί ακρωτηριασμό και είναι σε κατάσταση σοκ , κινδυνεύει. Ο Στέφανος μου , τι έπαθε ; Κάποιος με εμπαίζει αυτές τις ώρες. Δεν είναι δυνατόν. Η τραυματιοφορέας κοντοζυγώνει και στέκεται από πάνω μου. Προσπαθώ να αντιδράσω , με ό,τι μου απέμεινε . Με κοιτάζει συμπονετικά και επιχειρεί να με μετακινήσει . Πονάω μαμά , δεν μπορώ να το κάνω. Ψελλίζω , κάποιες λέξεις. -Αγγελική , της λέω .Η κοπέλα ενημερώνει τον συνάδελφο της πως ζω και χρειάζομαι αμέσως χειρουργείο. Μαμά δεν καταλαβαίνουν.-Ποιος ξέρει τι θα ήπιανε πάλι αυτά τα νέα παιδιά και πιάσανε τιμόνι. Όχι μαμά , πες τους πως δεν είμαι έτσι.-Κρίμα το παλικάρι . Ο Στέφανος , μαμά , δεν είναι πια εδώ. -Αγγελική της ξαναλέω .Οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν και συνειδητοποιώ το τέλος μου. Η χαραυγή στέκεται εντυπωσιακή απέναντι μου. Το τελευταίο μου ξημέρωμα. Μαμά , άραγε μετά από όλα αυτά νιώθεις περήφανη για μένα ;- Πες στα αδέρφια μου πως τα αγαπάω και πως δεν θα γυρίσω σήμερα σπίτι. Πες στον πατέρα να είναι περήφανος για μένα , έστω και αν εγώ φταίω για όλα . Πες στην μαμά μου πως την αγαπάω και πως δεν πρέπει να ανησυχεί ,πως θα ΄μαι με τον Στέφανο. Πες την να με συγχωρέσει για όλα αυτά , δεν θα ξαναγίνουν. Το σκοτάδι απλώνεται μπροστά μου και εγώ ξεκινώ το ατελείωτο ταξίδι του ύπνου…
Αν η ιστορία της Αγγελικής δεν αρκεί για να πείσει , παραθέτω ενδεικτικά στατιστικά για τα τροχαία δυστυχήματα και παράγοντες που ευθύνονται για αυτά . Είναι γνωστό ότι η χώρα μας κατέχει την πρωτιά σε θανάτους που αφορούν τροχαία , στην κλίμακα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν οδηγείτε με ποσότητα αλκοόλ στο αίμα σας διπλάσια από το επιτρεπόμενο όριο, είναι τουλάχιστον 5 φορές πιο πιθανό να εμπλακείτε σε μια μοιραία σύγκρουση με το όχημά σας, απ’ ό,τι ένας οδηγός που δεν έχει πιει. Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 1 ατύχημα στα 4 οφείλεται στην κατανάλωση οινοπνεύματος, ενώ περισσότερα από 40.000 άτομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση πεθαίνουν ετησίως σε τροχαία ατυχήματα, ενώ το 1/3 από αυτά προκαλούνται από την κατανάλωση οινοπνεύματος.1 ποτήρι κρασί αυξάνει τον χρόνο αντίδρασης κατά 20%, ενώ 3 ποτήρια κρασί αυξάνουν τον χρόνο αντίδρασης έως και 75%.
Στην Ελλάδα, τα τροχαία ατυχήματα αποτελούν, σύμφωνα με τα στατιστικά, την πρώτη αιτία θανάτου σε ηλικίες 19-39 ετών, ενώ υπολογίζεται ότι πάνω από το 50% των θανατηφόρων τροχαίων οφείλεται στην κατανάλωση αλκοόλ και άλλων ουσιών. Ποια είναι λοιπόν η αντίδραση της κοινωνίας ; Μαθαίνουμε στα παιδιά μας να φορούν ΠΑΝΤΑ την ζώνη και να μην καταναλώνουν αλκοόλ , εάν πρόκειται να οδηγήσουν ! Η προφύλαξη σώζει ζωές . Την ώρα που θα αποφασίσετε να πιάσετε το τιμόνι , αναλογιστείτε την ιστορία της Αγγελικής και λειτουργώντας συνειδητοποιημένα , σκεφτείτε την ασφάλεια σας. Στο δικό σας χέρι , εξάλλου , είναι , να μπορέσετε να αλλάξετε το τέλος αυτής της ιστορίας..
Μία πρότυπη μικροζυθοποιία με έδρα την Θεσσαλονίκη, μας προτρέπει να γίνουμε… sknipa
Sknipa BOLD
Η Sknipa BOLD είναι μία Session IPA (INDIAN PALE ALE) με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Έχει ανοιχτό καφέ – κόκκινο χρώμα, δημιουργεί ψηλή και πλούσια κορώνα ενώ, κατά το σερβίρισμα, αναδεικνύονται τα έντονα αρώματα λουλουδιών και φρούτων αποτέλεσμα της γενναιόδωρης ποσότητας λυκίσκου που χρησιμοποιείτε για την παρασκευή της. Είναι μια δροσερή μπύρα με πικρή γεύση και το σώμα της είναι ευχάριστο και όχι πολύ δυνατό. Η ενανθράκωσή της είναι φυσική και διακριτική.
Άρωμα: Έντονο άρωμα γκρέιπφρουτ και λουλουδιών με κρυφές νότες ροδάκινου. Εμφάνιση: Ψηλή και πλούσια κορώνα με ανοιχτό καφέ – κόκκινο χρώμα. Γεύση: Δροσερή με ισορροπημένη πικρή γεύση λυκίσκων την οποία την συναντάμε και στο τελείωμα της. Διακρίσεις: Χρυσό μετάλλιο στο Διεθνή Διαγωνισμό της Φρανκφούρτης, Γερμανία (2019).
Sknipa LADY
Η Sknipa LADY είναι μία Saison ALE με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Έχει θολό ξανθό χρώμα, δημιουργεί πλούσια κορώνα ενώ κατά το σερβίρισμα της αναδεικνύονται τα έντονα αρώματα εσπεριδοειδών φρούτων, τα οποία είναι αποτέλεσμα της μαγιά που χρησιμοποιείτε και σύγχρονος διακρίνονται νότες μελιού. Μέτρια γλυκύτητα στην γεύση της με ξηρό και όξινο τελείωμα. Η ενανθράκωσή της είναι φυσική και υψηλή.
Άρωμα: Κυρίως λεμονιού και πορτοκαλιού με νότες ανθόμελου. Εμφάνιση: Θολό ξανθό με πλούσια κορόνα. Γεύση: Ευχάριστα δροσερή, ελαφρός γλυκιά και πιπεράτή με ξηρό και όξινο τελείωμα.
Sknipa STRONG
Η Sknipa είναι μία Strong Ale με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Έχει βαθύ κεχριμπαρένιο χρώμα, δημιουργεί ψηλή και πλούσια κορώνα ενώ, κατά το σερβίρισμα, αναδεικνύονται τα έντονα αρώματα λυκίσκου, κίτρου και πεύκου που τη χαρακτηρίζουν. Η γεύση της είναι έντονα βυνώδης με νότες καραμέλας και η ενανθράκωσή της είναι φυσική και διακριτική.
Άρωμα: Βύνης και κρυφές νότες ξηρών καρπών, λυκίσκου, Αρώματα λουλουδιών και εσπεριδοειδών. Εμφάνιση: Ψηλή και πλούσια κορώνα με κεχριμπαρένιο χρώμα. Γεύση: Πλούσια γεύση βύνη-καραμέλας. Ισορροπία του γλυκού βυνώδη χαρακτήρα και της πικρής επίγευσης.
Στην υγειά σας.
Απίθανες ιστορίες ηθοποιών που έπαιζαν “φτιαγμένοι” σε ταινίες
Η χρήση των ναρκωτικών και του αλκοόλ στο Χόλιγουντ δεν είναι κάτι που μας εκπλήσσει, ωστόσο πολλοί είναι οι ηθοποιοί που ήταν υπό την επήρεια διαφόρων ουσιών ακόμα και κατά την διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας.
Πόσο “φτιαγμένος” ήταν ο Κέβιν Σπέισι σε μερικές σκηνές του “American Beauty”; Πόσο “λιώμα” ήταν ο Ρόμπερτ Σο στα “Σαγόνια του Καρχαρία”; Ήταν ποτέ νηφάλιος ο Τζακ Νίκολσον στην επική ταινία “Easy Rider”; Δείτε όλες τις απαντήσεις παρακάτω:
Κέβιν Σπέισι (American Beauty)
Πριν μερικά χρόνια ο Σαμ Μέντες, σκηνοθέτης της ταινίας “American Beauty”, αποκάλυψε ότι είχε επιτρέψει στον Κέβιν Σπέισι να κάνει χρήση μαριχουάνας κατά την διάρκεια μιας σκηνής της ταινίας, για να δείχνει πιο ρεαλιστική.
“Σε μια σκηνή της ταινίας, όπως ήταν αναμενόμενο, ο Κέβιν δεν μπορούσε να σταματήσει να χαχανίζει. Με κοίταξε με την άκρη του ματιού του και περίμενε να του πω ‘σταμάτα να γελάς’, κάτι που φυσικά δεν έκανα και του είπα ‘συνέχισε΄, γιατί εκείνη την στιγμή σκέφτηκα ότι συνέβαινε κάτι πραγματικά μαγικό.”
Ρόμπερτ Σο (Τα Σαγόνια του Καρχαρία)
Ο 27 χρονος Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε να αντιμετωπίσει αρκετές προκλήσεις κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Τα Σαγόνια του Καρχαρία”, και μια από αυτές ήταν ο μόνιμα μεθυσμένος Ρόμπερτ Σο. Στην σκηνή που ο Σο βγάζει έναν αργόσυρτο λόγο για την επίθεση που δέχτηκε το πολεμικό Indianapolis πίσω στα 1945, καθώς και τις εμπειρίες του με τους καρχαρίες εκείνη τη νύχτα, ήταν τόσο μεθυσμένος που τον κουβάλησαν για να κάνει την σκηνή και μόλις τελείωσε έπεσε αναίσθητος.
Αν και μεθυσμένος ο Σο, ο μονόλογος του έγινε ένας από τους πιο εμβληματικούς στην ιστορία του κινηματογράφου.
Τζακ Νίκολσον (Ξένοιαστος Καβαλάρης)
Το “Ξένοιαστος Καβαλάρης” θεωρείται η απόλυτη ταινία με ναρκωτικά, αυτή που γέννησε μια ολόκληρη κουλτούρα και έμεινε θρυλική. Σε σύγκριση με τον σκηνοθέτη Ντένις Χόπερ και τον πρωταγωνιστή Πίτερ Φόντα, ο Τζακ Νίκολσον ήταν ο πιο συγκρατημένος όσον αφορά την χρήση των ναρκωτικών. Όλες οι σκηνές χρήσης μαριχουάνας που περιέχει η ταινία του 1969 είναι… αληθινές.
Ο Νίκολσον έχει αναφερθεί σε μια σκηνή της ταινίας, όπου είχαν κατασκηνώσει γύρω από μια φωτιά, λέγοντας: “Είμασταν όλοι ‘φτιαγμένοι’ εκείνο το βράδυ. Η συζήτηση για τα UFO μοιάζει αυτοσχεδιασμένη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν αυτολεξεί από το σενάριο. Φήμες λένε ότι καπνίσαμε 155 τσιγάρα εκείνο το βράδυ, κάτι που δεν ισχύει.”
Ελίζαμπεθ Τέιλορ
H Ελίζαμπεθ Τέιλορ, μια ζωή πάλευε με τον αλκοολισμό και τον εθισμό της στα παυσίπονα, ενώ ήταν συχνά μεθυσμένη κατά την διάρκεια των γυρισμάτων – ειδικά στις τελευταίες ταινίες της. Ο σύζυγος της Ρίτσαρντ Μπάρτον, είχε γράψει στο ημερολόγιο του το 1983, ότι σε ένα θεατρικό έργο που πρωταγωνιστούσε με την Ελίζαμπεθ, ήταν τόσο μεθυσμένη που δεν μπορούσε καν να διαβάσει το σενάριο.
Ρίτσαρντ Μπάρτον
Όπως πολλοί “old school” ηθοποιοί, έτσι και ο προαναφερόμενος Ρίτσαρντ Μπάρτον, ήταν γερός πότης και γνωστός για την ικανότητα του να καταναλώνει τεράστιες – και τελικά θανάσιμες – ποσότητες αλκοόλ.
“Βαριέμαι τόσο πολύ με την δουλειά μου, που το αλκοόλ είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να σκοτώσει αυτόν το πόνο”, έγραψε στο ημερολόγιο του το 1969. “Η σκέψη του να δουλέψω μια ολόκληρη μέρα, για παράδειγμα, με τον Τζον Κόλικος, χωρίς να πιω τουλάχιστον μισό μπουκάλι βότκα για να χαλαρώσω, θα ήταν σαν να υποκινώ εσκεμμένα έναν εφιάλτη.”
Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Under Milk Wood” (1972), ο Μπάρτον υποσχέθηκε να είναι νηφάλιος – ή αυτό που ο ίδιος θεωρούσε το να είναι κάποιος νηφάλιος. “Δεν θα πίνω στην ταινία σας”, λέγεται να είπε στον σκηνοθέτη της ταινίας, “Αυτό σημαίνει μόνο ένα μπουκάλι βότκα την ημέρα. Είμαι νηφάλιος στα δύο, αλλά όταν λέω ότι πίνω, είναι τρία ή περισσότερα.”
Ο Μπάρτον έπασχε από κίρρωση του ήπατος και νεφρική ανεπάρκεια, ενώ πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία το 1984, σε ηλικία 58 ετών.
Τελικά είναι αρκετά δύσκολο να είσαι ο πιο διάσημος μάγος στον κόσμο. Ο ηθοποιός ξεκίνησε να πίνει στα γυρίσματα των τελευταίων ταινιών “Χάρι Πότερ”. Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι ποτέ δεν έπινε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, ωστόσο έχει συμβεί να έχει πάει πολλές φορές μεθυσμένος σε αυτά. “Μπορώ να επισημάνω μερικές σκηνές όπου είμαι πιωμένος και το βλέμμα μου είναι κενό,” είχε πει σε ένα περιοδικό πριν μερικά χρόνια.
Μάρτιν Σιν (Αποκάλυψη Τώρα)
Υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω από την θρυλική ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα, και μια από αυτές αφορά την αρχική σκηνή, όπου ο Μπέντζαμιν Γουίλαρντ του Μάρτιν Σιν, γυμνός και μεθυσμένος χτυπάει το χέρι του στον καθρέφτη, γεμίζει αίματα και κραυγάζει. Ο Σιν στην σκηνή είναι πραγματικά μεθυσμένος και ο Κόπολα δεν του έδωσε καμία οδηγία και τον άφησε να αυτοσχεδιάσει. Ο Σιν χτύπησε τον καθρέφτη και έκοψε το χέρι του, αλλά αρνήθηκε να σταματήσει όταν ο Κόπολα φώναξε να έρθει γιατρός στο σετ.
Τζον Μπελούσι (The Blues Brothers)
Προφανώς, οι περισσότεροι από το καστ της ταινίας ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών σε κάποιο σημείο των γυρισμάτων. Ο Νταν Ακρόιντ είχε παραδεχτεί πως είχε έναν ξεχωριστό προϋπολογισμό για κοκαΐνη κατά την διάρκεια των νυχτερινών γυρισμάτων, ωστόσο ο Τζον Μπελούσι ξεπερνούσε κάθε όριο και ήταν “φτιαγμένος” ακόμα και κατά την διάρκεια της ημέρας. Ο Μπελούσι είχε εξαφανιστεί για αρκετές ώρες στα τελευταία γυρίσματα της ταινίας, και σε μια περίπτωση, ο Ακρόιντ τον βρήκε στο σπίτι ενός ξένου.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Τζον Λάντις, έφτασε στο σημείο να πει στον Μπελούσι να προσλάβει σωματοφύλακα για να μην του επιτρέπει να παίρνει μεγάλες ποσότητες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Πίτερ Ο’ Τουλ (Λώρενς της Αραβίας)
Ο Πίτερ Ο’ Τουλ ήταν γνωστός για την εξάρτηση του από το ποτό, ιδιαίτερα κατά την δεκαετία του ’60, και σε πολλές ταινίες του έπαιζε μεθυσμένος. Το 1992 παραδέχθηκε ότι κατα τη διάρκεια των γυρισμάτων της επικής ταινίας “Λώρενς της Αραβίας”, ο ίδιος και ο συμπρωταγωνιστής του Ομάρ Σαρίφ, είχαν πιει τόσο πολύ που έπεφταν από τις καμήλες και τελικά τους έδεσαν σε αυτές για να μπορέσουν να γυρίσουν την σκηνή. Προφανώς, ήταν τόσο μεθυσμένος που δεν είχε ιδέα που ήταν ή τι έκανε.
https://youtu.be/9iOyPeFsL-I
Ένα άλλο διάσημο περιστατικό συνέβη κατά την διάρκεια των γυρισμάτων “Το Λιοντάρι Το Χειμώνα”, όπου ο Ο’ Τουλ έκοψε την κορυφή του δακτύλου του σε ένα ατύχημα με βάρκα. Έριξε το κομμάτι σε κάποιο μπράντυ πριν το βάλει πίσω στο δάχτυλο του και στην συνέχεια το τύλιξε με έναν επίδεσμο. Αφαιρώντας τον επίδεσμο εβδομάδες αργότερα, ανακάλυψε ότι το είχε τοποθετήσει με λάθος τρόπο.
Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (Η Βασίλισσα της Αφρικής)
Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ήταν ένας άλλος ηθοποιός που φημίζεται για την αγάπη του για το αλκοόλ, τόσο εντός όσο και εκτός της οθόνης. Στην ταινία “Η Βασίλισσα της Αφρική”, η συμπρωταγωνίστρια του Κάθριν Χέπμπορν ήταν αηδιασμένη μαζί του. Ωστόσο, ο Μπόγκαρτ που έπινε με τον φίλο του και σκηνοθέτη της ταινίας,Τζον Χιούστον, ήταν οι μόνοι που δεν έπαθαν δυσεντερία από μολυσμένο νερό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, επειδή έπιναν μόνο ουίσκι.
-Βράζουμε το νερό με τη ζάχαρη. Όταν αρχίσει να βράζει, το αφήνουμε για ένα λεπτό, μετά το βγάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τέσσερα κλαδάκια λεμονοθύμαρο. -Το αφήνουμε να κρυώσει, το στραγγίζουμε και το κρατάμε στο ψυγείο. -Ανακατεύουμε τον χυμό λεμονιού, το σιρόπι και τέλος, τη σαμπάνια ή το αφρώδες κρασί.
Τip: αντί να ρίξουμε κρυσταλλική ζάχαρη, η λεμονάδα θα γίνει πολύ καλύτερη αν χρησιμοποιήσουμε κάποιο ελαφρύ σιρόπι, που μπορούμε να φυλάξουμε στο ψυγείο και να το χρησιμοποιήσουμε ξανά.
Ensayar: Το εντυπωσιακό Four Seasons Bar της Θεσσαλονίκης
Είναι πολυσυζητημένο new entry της Θεσσαλονίκη και όχι άδικα. Στο εμβληματικό κτίριο της Λεωφόρου Νίκης μας συστήνει ένα περιβάλλον, όπου το μάτι σου περιηγείται με μεγάλη περιέργεια ανάμεσα στα εντυπωσιακά έπιπλα, το επιβλητικό bar και τις διακοσμητικές λεπτομέρειες σε ύφος Art Nouveau και Rococo.
Four Seasons Bar: τι ακριβώς θα περιμένουμε;
Η έννοια του «four seasons bar» περιλαμβάνει τη μεταμόρφωση του χώρου ανάλογα με τις αλλαγές της εποχής ώστε η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία μας υποδέχεται να είναι πάντα ξεχωριστή. Και μιλάμε για εκτενή μεταμόρφωση κάθε φορά, όχι κάποιες διακοσμητικές «πινελιές». Έτσι τώρα τα στοιχεία του φθινοπώρου είναι έντονα στον χώρο αλλά θα τα διαδεχθούν αργότερα εκείνα των Χριστουγέννων.
Το Ensayar μας υποδέχεται από το πρωί για καφέ και μας περιποιείται με σνακς ενώ και τις υπόλοιπες ώρες φροντίζει να μπορούμε άνετα να απολαύσουμε το κρασί μας από την ενημερωμένη wine list του ένα ελαφρύ cocktail ή το ποτό μας αργότερα. Σε όλα αυτά προσθέστε και το φαγητό για το οποίο έχει δημιουργηθεί ένα casual menu, ιδανικό για κάθε στιγμή.
Ένα menu που θα ξεχωρίσει
Ο βραβευμένος Chef Δημήτρης Παμπόρης επιμελήθηκε τον κατάλογο του φαγητού στο Ensayar-The Four Season Bar, συνθέτοντας ένα μενού μοντέρνας δημιουργικής κουζίνας με ταυτόχρονα fusion στοιχεία.
Και το βράδυ κάτι αλλάζει…
Οι μεταμορφώσεις του Ensayar δε σταματούν μόνο στον χώρο, τις βραδινές ώρες μετατρέπεται σε bar-club, κάποια από τα τραπέζια αντικαθιστούνται με stands και μας περιμένει για ποτό μέχρι αργά. Ο χώρος με τους καναπέδες στο βάθος μπορεί να μετατραπεί σε ένα υπέροχο prive για μεγάλες παρέες ή για όσους θέλουν να γιορτάσουν γενέθλια, γιορτή ή μια σημαντική στιγμή τους. Και στον όροφο, όμως, υπάρχουν αναπαυτικοί καναπέδες και ένα μεγάλο τραπέζι για να συγκεντρώσετε φίλους και να τους βλέπετε όλους από ψηλά.
Από τον καφέ μέχρι τα cocktails έχει δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην ποιότητα των υλικών και αξίζει να εξερευνήσετε τον κατάλογό του. Το προσωπικό άλλωστε είναι ενημερωμένο και έτοιμο να σας εξυπηρετήσει κάθε στιγμή με τον καλύτερο τρόπο. Οι bartenders έχουν επιμεληθεί, επίσης, μια λίστα από signature cocktails αλλά μπορούν να ετοιμάσουν κάτι κλασσικό ή κάτι ιδιαίτερο ανάλογα με τις προτιμήσεις σας.
Το Ensayar ήδη συζητιέται πολύ και είμαστε σίγουροι ότι αυτό θα κρατήσει καιρό.
