Πόσες φορές φτάνουμε στην άκρη του γκρεμού, πόσες φορές λέμε δεν αντέχω άλλο, ως εδώ. Αμέτρητες φορές, μπορεί πλέον και άπειρες. Ακόμη και τις φορές που λέμε δεν υπάρχει κάτι πλέον που θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση, δια μαγείας, κάτι συμβαίνει. Κάθε φορά από ένα μικρό βήμα. Το πρόβλημα με τα μικρά βήματα, είναι ότι ο άνθρωπος αυτό που θέλει, το θέλει χθες, παραλείποντας την μικρή άνοδο που έκανε, δεν βλέπει ότι ανέβηκε ένα σκαλοπάτι ακόμα.

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι ξέρει ακριβώς τι θέλει στην ζωή του, γιατί σε κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνουμε, όλο και κάτι προστίθεται στην αρχική ιδέα, στο αρχικό θέλω. Καμία αλλαγή δεν μπορεί να μας φέρει η ζωή αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει το μάθημα του κάθε σκαλοπατιού. Επειδή όμως τα θέλουμε όλα χθες, πιέζουμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας πάνω σε πράγματα που δεν είναι ακόμα για εμάς, χαραμίζοντας την ενέργεια μας σε καταστάσεις και ανθρώπους που δεν περιέχονται στην επίτευξη του πραγματικού στόχου.

Ζορίζουμε τους αυτούς μας πολλές φορές για να ικανοποιούμε τους άλλους, φτάνουμε στα άκρα για να βγάλουμε εις πέρας καταστάσεις απλά και μόνο επειδή δώσαμε τον λόγο μας, και όταν φτάσουμε στο δικό μας κατώφλι, πλέον δεν έχει μείνει σταγόνα ενέργειας για εμάς. Και έτσι παραδινόμαστε, με την ψευδαίσθηση ότι προσπαθήσαμε, χωρίς να αναγνωρίσουμε ότι η προσπάθεια τελικά δεν ήταν για εμάς, γιατί τότε θα χρειαστεί επίσης να κρίνουμε τα λάθη μας, κάτι που δεν θέλουμε.

Τρέχουμε όλη μέρα πάνω- κάτω, αριστερά- δεξιά, όλοι κάτι χρειάζονται. Η μαμά θέλει κάτι, το παιδί χρειάζεται κάτι, ο σύζυγος κάτι έχασε και ούτω κάθε εξής. Έρχεται η ώρα που ξαπλώνεις στον καναπέ, και στην πρώτη βαθιά ανάσα, νιώθεις λες και το κορμί σου είναι έτοιμο για αποσύνθεση, για διαμελισμό. Περνάνε όλες οι σκέψεις τις ημέρας σαν ταινία μπροστά από τα μάτια σου, και αναρωτιέσαι πόσο ακόμα θα αντέξεις. Κάθε φορά που λες σήμερα θα είναι όλα καλά, όλο και κάτι προκύπτει. Κάθε φορά που πιστεύεις ότι πήρες την σωστή απόφαση, πάλι κάτι αναδύεται από τα άδυτα. Εκεί που νομίζεις ότι βρήκες την μια λύση, προκύπτει άλλο πρόβλημα.

Τρενάκι του τρόμου η ζωή, με ενδιάμεσες στάσεις στον κόσμο των νεράιδων για να μην σαλτάρεις τελείως. Ειδικά στις μέρες που διανύουμε αυτόν τον καιρό, βλέπουμε με βαριά ψυχή τελικά πόσο μειώνεται η αντοχή του ανθρώπου, πόσο αδύναμοι μπορούμε να γίνουμε όταν μας περιορίζουν την ελευθερία των ονείρων και των επιλογών μας.

Πίστευα ότι η αντοχή του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται από το περιβάλλον στο οποίο ζει, αλλά αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο εύκολη διαβίωση έχουν οι άνθρωποι τόσο πιο αδύναμοι γίνονται. Ζούνε μέσα στον φόβο μην τυχόν χάσουν και τα λίγα που έχουν, γινόμενοι υποχείρια του φόβου, που όπως βλέπουμε πλέον κοστίζει και τις ζωές κάποιον. Δεν είναι η αντοχή του ανθρώπου που έχει όρια, αλλά η θέληση του που και αυτήν την έχει περιορίσει, για να δικαιολογεί την απραγία του.

Το ψυχικό σθένος του καθενός, αυτό είναι που μας προσδιορίζει στην πραγματικότητα. Κανείς δεν είπε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να πέφτουμε, να κουραζόμαστε, αλλά δεν έχουμε το δικαίωμα στην παραίτηση. Όπως λένε, ο θεός μας δίνει μόνο ότι μπορούμε να αντέξουμε, τίποτα λιγότερο- τίποτα περισσότερο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Είναι φυσιολογικό να έχουμε όλοι τις αμφιβολίες μας όσον αφορά την ύπαρξη μας, την προέλευση μας. Για αυτό και σε όλους τους αιώνες υπήρχαν οι λεγόμενοι επιστήμονες που μέσα από τα έργα τους προσπαθούσαν να δώσουν εξηγήσεις σε όλα τα ανερχόμενα περίεργα συμβάντα που δεν είχαν λογική στην κάθε εκάστοτε εποχή, ή σε όλα τα τυχαία ή κατά λάθος γεγονότα στα οποία ήθελαν μια επεξήγηση.

Ταυτόχρονα με αυτούς όμως υπήρχαν και οι λεγόμενοι άνθρωποι του θεού, οι ιερείς, οι οποίοι πέραν ότι είχαν καταλάβει ότι ο άνθρωπος όσο πιο αγράμματος είναι τόσο πιο ευκολόπιστος και χειραγωγήσιμος είναι, τόση περισσότερη εξουσία μπορούν να ασκήσουν. Ο μέσος άνθρωπος μη έχοντας επίγνωση για πολλούς αιώνες ποιος πραγματικά είναι, οδηγούμενος από φόβους που του επέβαλαν τα υποτιθέμενα κοινωνικά συστήματα, είχε ανάγκη να πιστέψει σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο και ας μην καταλάβαινε τι είναι ο θεός, μόνο και μόνο να νιώσει ότι δεν είναι μόνος.

Για πολλούς αιώνες, για να μην πούμε έως και μέχρι σήμερα σε κάποιο βαθμό, πολλοί άνθρωποι παραμένουν ημιτελείς σαν προσωπικότητες, χωρίς καμία μόρφωση, ή καλύτερα να πούμε γεμάτοι παραπλανητική γνώση, εύκολα καθοδηγούμενοι από τα ψευτοαρπακτικά, δαιμονισμένες ψυχές, που δηλώνουν πιστοί του θεού, υπάκουοι στον λόγο του θεού, οι λεγόμενοι πατεράδες της εκκλησίας οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, κάνοντας τους αφελείς ανθρώπους ακόμα πιο αμαρτωλούς.

Γεμίζουν οι εκκλησίες από άπιστους, από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι σημαίνει αγάπη, που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μοιράζομαι, που δεν ξέρουν τι σημαίνει αποδοχή, που δεν ξέρουν τι θα πει παιδεία, που δεν ξέρουν τι σημαίνει θεός. Από το πρωί ως το βράδυ βράζει η ψυχή μέσα στο κορμί τους, σαν τα καζάνια της κόλασης, από την αηδιαστική υποκρισία της δηθενιάς, της υποτιθέμενης παιδείας που νομίζουν ότι έχουν, που με θράσος την περνάνε και στις επόμενες γενιές, καταστρέφοντας ανυποψίαστες ψυχές, στέλνοντας τα όσο πιο μακριά γίνεται από τον θεό.

Ανήμποροι να κουμαντάρουν αυτήν την κατάμαυρη και διαλυμένη ψυχή τους, ή ακόμα χειρότερα τις αδικαιολόγητες αισχρές πράξεις τους, μάθανε να λένε ο θεός φταίει. Το έχουν κάνει σαν καραμέλα : ο θεός σε τιμώρησε και βίασαν το παιδί σου, ο θεός σε τιμώρησε και σκότωσαν το παιδί σου, ο θεός μας τιμώρησε και ήρθε το τσουνάμι και μας πήρε σηκωτούς, ο θεός μας τιμωρεί που υπάρχει τόση κακία, ο θεός και ο θεός. Ο θεός δεν είναι τιμωρός, αντιθέτως είναι ο μοναδικός σύμμαχος σε τούτην την ζωή.

Ο θεός σημαίνει αγάπη, ο θεός σημαίνει καλό, ο θεός σημαίνει ομορφιά, φώς, ανθρωπιά. ο θεός σημαίνει ζωή. Και πουθενά σε όλα αυτά που κάνουμε εμείς δεν υπάρχουν αυτά. Είμαστε τόσοι μικροί και σχεδόν ανύπαρκτοι μπροστά στην έννοια του θεού, που το λιγότερο που θα έπρεπε να νιώθουμε είναι ντροπή και αηδία με τον ίδιο μας τον εαυτό, που έχουμε το θράσος να ρίχνουμε ευθύνες στον θεό για τις απερίγραπτες και υποτιθέμενες ηθικές μας αξίες και για μην πούμε για τις πράξεις. Που για τις πράξεις μας πλέον νομίζω και ο ίδιος ο θεός έχει μείνει άφωνος, ούτε καν εκείνος δεν μπορεί να βρει καμία λέξη ταιριαστή στην κατάντια μας.

Έχουμε γίνει τόσο γελοίοι και μέγα κρητικοί των πραγμάτων που δεν βλέπουμε ότι η οποιαδήποτε ευκαιρία μας δίνει ο θεός σε καθημερινή βάση εμείς την χαραμίζουμε με την εγωμανία μας, που και να υπήρχε παράδεισος εμείς σίγουρα δεν αξίζουμε ούτε από έξω να περάσουμε. Καμία αυτογνωσία, καμία αυτοκριτική και ιδού τα αποτελέσματα. Ο θεός δεν φταίει πουθενά και για τίποτα, δεν έχει καμία ευθύνη για τις δικές μας πράξεις. Ο θεός μας έδωσε την ελευθερία βούλησης ώστε εμείς να έχουμε την ζωή στα χέρια μας, να την κουμαντάρουμε όπως εμείς θέλουμε, παρόλα αυτά εμείς χωρίς καμία ντροπή ή τύψεις για τα χάλια μας, ρίχνουμε ευθύνες ακόμα και στον θεό. Δεν είμαστε πλέον άξιοι να ζητάμε από τον θεό.

Ο θεός βρίσκεται κάθε μέρα δίπλα μας, γιατί ο θεός βρίσκεται μέσα μας, αρκεί εμείς να επιλέγουμε μόνο το καλό.

Ιωάννα Γκαβριλίου