Πείραμα της Φιλαδέλφειας : Μύθος ή Πραγματικότητα ;

Όλοι έχουμε ακούσει έστω μια φορά για αυτό το σπάνιο γεγονός . Κάτι έχει πάρει το αυτί μας για το πείραμα που συγκλόνισε τον 20ο αιώνα. Αν δεν το γνωρίζεις , νομίζω πως ήρθε η ώρα να πληροφορηθείς ενδελεχώς. Γιατί , μέχρι και σήμερα δεν ξέρουμε αν έγινε στην πραγματικότητα. Οι πηγές μας δεν διασταυρώνονται , είναι ανακριβείς οι περισσότερες . Τι γνωρίζεις , λοιπόν , για το πείραμα της Φιλαδέλφειας ; Δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που βάζουμε στο ψωμί μας πάντως. Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας είναι, σύμφωνα με σχετικό αστικό μύθο, υποτιθέμενο στρατιωτικό πείραμα που πραγματοποιήθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στο Ναυπηγείο της Φιλαδέλφειας στην Πενσυλβάνια, περίπου στις 28 Οκτωβρίου 1943. Το αντιτορπιλικό USS Eldridge με το πλήρωμά του υποτίθεται ότι έγινε αόρατο στις εχθρικές συσκευές. Η πρώτη αναφορά στο σχετικό πείραμα εμφανίστηκε το 1966, σε γράμμα άγνωστης προέλευσης με αποδέκτη τον συγγραφέα και αστρονόμο Μόρις Κ. Τζέσαπ . Σύμφωνα με το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ουδέποτε πραγματοποιήθηκε τέτοιο πείραμα, ενώ οι λεπτομέρειες του μύθου έρχονται σε αντίθεση με όσα είναι γνωστά για το USS Eldridge καθώς και με τους γνωστούς φυσικούς νόμους. Το ίδιο πλοίο παραχωρήθηκε το 1951 στην Ελλάδα και υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό της ως το 1991 με το όνομα Λέων. Δεν μας λέει τίποτα όμως αυτό . Πόσα βιβλία και βιβλία γράφτηκαν για αυτόν τον μύθο. Ή πραγματικότητα. Η επιλογή είναι στο χέρι σας ….

Ας πάρουμε , όμως τα πράγματα από την αρχή. Βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 1943. Η επιστήμη έχει εξελιχθεί. Ο άνθρωπος , παρότι δεν έχει πατήσει ακόμα στο φεγγάρι , κατορθώνει , μέρα με την μέρα, να γίνεται ακόμα δυνατότερος . Έχοντας βιώσει τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο , με έναν δεύτερο στο παρασκήνιο , οι συγκρούσεις ολοένα και πληθαίνουν. Το ημερολόγιο γράφει 28 Οκτωβρίου , του ίδιου έτος . Το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ , εφαρμόζοντας το θεωρητικό σχέδιο του Αϊνστάιν , εξαφανίζει ένα ολόκληρο πλοίο , μαζί με το πλήρωμα του. Επανέρχεται στην θέση του , μετά από λίγα λεπτά της ώρας . Αξιοθαύμαστο , ε ; Αυτά που βλέπουμε στα καρτούν και στις περισσότερες αμερικανικές ταινίες να γίνονται πραγματικότητα . Και ποιος δεν θα ήθελε να είναι αόρατος; Το περίφημο πείραμα της Φιλαδέλφειας , έχει ως κεντρικό θέμα την εξαφάνιση του πλοίου. Και με τι σκοπό , θα μου πείτε . Μα φυσικά πολεμικό! Μία από τις σπάνιες περιπτώσεις στην παγκόσμια ιστορία όπου εμπλέκονται κορυφαίοι επιστήμονες, υπερδυνάμεις (τουλάχιστον μία), πολιτικοί, στρατιωτικοί όλων των βαθμίδων, ερευνητές, συνωμοσιολόγοι- συνωμοσιολάγνοι, ο κινηματογράφος κλπ. Κορυφαία μορφή, ο μεγάλος Σερβοαμερικανός επιστήμονας Νίκολας Τέσλα (1856-1943), ο οποίος συμμετείχε θεωρητικά στο πείραμα , με τον κοσμήτορα του Πανεπιστημίου Τζον Χάτσισον.

Λανθασμένα θεωρείται ότι ο Αϊνστάιν έλαβε μέρος , μολονότι όλη η εργασία και το πείραμα βασίστηκαν στην εφαρμογή της θεωρίας του Ενοποιημένου Πεδίου που παρουσίασε για πρώτη φορά επίσημα, το 1925-1927. Όπως ισχυρίζεται ο Bielek (επιζών του πειράματος ) μολονότι ήταν μια ιδιωτική ερευνητική δραστηριότητα, από την αρχή υπήρχε χρηματοδότηση από το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. Το κέντρο της έρευνας μεταφέρθηκε αργότερα στην ανατολική ακτή των Η.Π.Α. και το 1940 η ομάδα με την πλήρη συμμετοχή πλέον του Νίκολα Τέσλα (ο οποίος ήταν στενός φίλος του Φ. Ρούσβελτ) εγκαταστάθηκε στο ναυπηγείο του Μπρούκλιν, το πρόγραμμα διαβαθμίστηκε με την ονομασία Project Rainbow.

Ποια ήταν η επιδίωξη των επιστημόνων ;

Αρχική επιδίωξη των επιστημόνων στις Η.Π.Α. ήταν να γίνουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία ”μαγνητικά αόρατα” για να μην προσκρούουν στο μεταλλικό τους περίβλημα οι εχθρικές τορπίλες και νάρκες, καθώς εκείνη την εποχή οι φονικές τορπίλες των γερμανικών U- boat είχαν αποδεκατίσει τις αμερικανικές νηοπομπές που έστελναν στρατεύματα και πολεμοφόδια στην Ευρώπη. Στα σχετικά πειράματα ένας τεράστιος ηλεκτρομαγνήτης, ο οποίος φορτιζόταν από τις ηλεκτρογεννήτριες του σκάφους, άλλαζε τη συμπεριφορά του πλοίου παραπλανώντας τις τορπίλες. Τότε παρατηρήθηκε για πρώτη φορά η πρασινωπή ή γαλαζωπή ομίχλη που δημιουργείται από τον ιονισμό της ατμόσφαιρας από πανίσχυρα ηλεκτρομαγνητικά και άλλα πεδία.

Αυτή η απόκοσμη ομίχλη αποτελεί από τότε το σήμα κατατεθέν των σχετικών μυστικών πειραμάτων και το πλέον χαρακτηριστικό οπτικό εφέ των ταινιών επιστημονικής φαντασίας που γυρίστηκαν γι’ αυτά. Ο επόμενος στόχος των επιστημόνων ήταν να γίνουν τα πλοία αυτά ”αόρατα” κι από τα εχθρικά ραντάρ (κάτι ανάλογο με την τεχνολογία Stealth). Για να επιτευχθεί αυτό έπρεπε να δημιουργηθεί ηλεκτρομαγνητικό πεδίο όχι μόνο στο νερό αλλά και στον αέρα. Η κατάληξη αυτής της σειράς πειραμάτων ήταν να εφαρμοστεί ένα σχέδιο εξαφάνισης ενός πλήρως επανδρωμένου πλοίου κάτι που θα αποτελούσε το τέλειο καμουφλάζ.

Το Project Rainbow έμεινε περισσότερο γνωστό στην ιστορία ως το πείραμα της Φιλαδέλφειας. Πρώτος διευθυντής του ανέλαβε ο Νίκολα Τέσλα. Έλαβε οτιδήποτε του ήταν απαραίτητο για τη διενέργεια του πειράματος. Έτσι του δόθηκε ένα πλοίο, όπου το 1940 έγινε η πρώτη δοκιμασία της αορατότητας. Η δοκιμή χαρακτηρίστηκε απολύτως επιτυχημένη, καθώς το πλοίο που δεν είχε πλήρωμα έγινε εντελώς αόρατο. Ωστόσο. μετά την επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941 ,ο Τέσλα άρχισε να δέχεται πιέσεις για να υπάρξουν θεαματικότερα αποτελέσματα. Τι είχε συμβεί , όμως στο πρώτο πείραμα ; Ο μεγάλος Σερβοαμερικανός επιστήμονας στο πρώτο πείραμα είχε χρησιμοποιήσει δύο μεγάλα πηνία (ηλεκτρομαγνήτες) τοποθετημένα σε κάθε κύτος του πλοίου. Τα πηνία ήταν ενεργοποιημένα σε μία ειδική ακολουθία και η μαγνητική τους δύναμη ήταν τόσο ισχυρή ώστε να παραμορφώνουν την ίδια τη βαρύτητα. Ο Τέσλα ανησύχησε όταν πληροφορήθηκε ότι το πείραμα αυτό θα πρέπει να γίνει σε πλοίο με πλήρωμα.

Ενημέρωσε ότι οι επιστήμονες δεν είχαν καμία απολύτως ιδέα για το τι θα μπορούσε να συμβεί στο πλήρωμα του σκάφους. Ζήτησε από το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. να δώσει περισσότερο χρόνο στο Project Rainbow. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε καθώς ο πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη. Τον Μάρτιο του 1942 επιχειρήθηκε να γίνει αόρατο ένα πολεμικό σκάφος που χρησιμοποιήθηκε ως πειραματικό πλοίο. Η αποτυχία του πειράματος ήταν φαινομενική (ή καλύτερα σκόπιμη). Ο Τέσλα ισχυρίστηκε ότι το πείραμα απέτυχε και ότι πρέπει να εργαστεί πάνω σε άλλα σχέδια. Έτσι εγκατέλειψε το Project Rainbow. Σημείωση : Δέκα μήνες αργότερα στις 7 Ιανουαρίου 1943 βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στη Νέα Υόρκη. Επίσημη αιτία θανάτου ; Έμφραγμα του μυοκαρδίου….

Τι γίνεται μετά την παραίτηση Τέσλα ;

Διευθυντής του Project Rainbow ανέλαβε ένας άλλος διαπρεπής επιστήμονας ο Ουγγροαμερικάνος Τζον φον Νόιμαν (1903-1957) ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς του 20ου αιώνα.Όταν ανέλαβε ο Φον Νόϊμαν, του δόθηκε ένα συνοδευτικό αντιτορπιλικό που αργότερα ονομάστηκε Έλντριτζ (Eldridge).Πραγματοποίησε σημαντικές αλλαγές στις γεννήτριες και τους πομπούς, αλλά πανικοβλήθηκε όταν ένας τεχνικός έπεσε αναίσθητος, κτυπημένος από ένα τεράστιο ηλεκτρικό τόξο, και έτσι αφαίρεσε τις περισσότερες τροποποιήσεις.Στις 9 το βράδυ, στις 20 Ιουλίου του 1943, το νέο σκάφος ήταν έτοιμο για την πραγματοποίηση του πρώτου πειράματος, επανδρωμένο με ένα μικρό πλήρωμα. Στην καμπίνα ελέγχου βρίσκονταν δύο νέοι επιστήμονες, ο Έντουαρντ και ο Ντάνκαν Κάμερον (Eduard, Duncan Cameron).

Όταν γύρισαν τον διακόπτη, τα ραντάρ δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το πλοίο, και οπτικά έγινε αόρατο. Είκοσι λεπτά αργότερα το πλοίο επανεμφανίστηκε, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος βρισκόταν σε μια κατάσταση υστερίας ή είχε μία έντονη αίσθηση ναυτίας. Όταν όμως ο Φον Νόϊμαν ζήτησε από το Ναυτικό να του δώσει περισσότερο χρόνο για να διορθώσει το πρόβλημα, ο Αρχηγός των Ναυτικών Επιχειρήσεων και Επικεφαλής των Σχεδίων μάχης, του απάντησε ότι η δοκιμή πρέπει να είναι έτοιμη μέχρι τις 12 Αυγούστου του 1943, με το αιτιολογικό ότι το σχέδιο της αορατότητας ήταν η εναλλακτική λύση του σχεδίου της ατομικής βόμβας ως το μυστικό όπλο που θα κέρδιζε τον πόλεμο.

Στο μεταξύ το πλήρωμα του USS Eldridge αντικαταστάθηκε και στις 28 Οκτωβρίου 1943, ώρα 17.15 έγινε η τελική δοκιμή. Πρώτα όμως είχε αλλάξει ο εξοπλισμός του πλοίου. Οι γεννήτριες ηλεκτρομαγνητικού πεδίου ενεργοποιήθηκαν ξανά και το Eldridge έγινε αόρατο. Μόνο ένα αχνό περίγραμμα της γάστρας παρέμεινε ορατό στο νερό. Αρχικά όλα φαίνονταν ότι πηγαίνουν μια χαρά. Σύντομα όμως, εμφανίστηκε μια γαλαζωπή ή πρασινωπή ομίχλη, μια αναλαμπή και το πλοίο όχι μόνο έγινε αόρατο αλλά εξαφανίστηκε τελείως! Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το USS Eldridge εμφανίστηκε το Norfolk της Βιρτζίνια, 350 χιλιόμετρα νοτιότερα. Το πλήρωμα του κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά και προσπάθησε να κλείσει τις γεννήτριες αλλά δεν τα κατάφερε. Κάποιοι πήδηξαν προς τη θάλασσα και εξαφανίστηκαν. Το USS Eldridge παρατηρήθηκε για αρκετά λεπτά στο Norfolk και έπειτα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από εκεί και εμφανίστηκε πάλι στο ναυπηγείο της Φιλαδέλφεια. Εκτός από τα μέλη του πληρώματος που έλειπαν, οι υπόλοιποι είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας. Κάποιοι τρελάθηκαν, ενώ πέντε από αυτούς είχαν «κολλήσει» στα μέταλλα του πλοίου! Όσοι επέζησαν δεν ήταν ποτέ πια οι ίδιοι. Απορρίφθηκαν, ανεξάρτητα από την πνευματική τους κατάσταση ως «διανοητικά ανίκανοι» για την εκτέλεση καθηκόντων. Έτσι, αυτό που ξεκίνησε ως ένα πείραμα ηλεκτρονικού καμουφλάζ, κατέληξε ως τυχαία τηλεμεταφορά ενός πλοίου με το πλήρωμά του εκατοντάδες μίλια μακριά και επάνοδός του στην αρχική τοποθεσία.

Το υποτιθέμενο πείραμα, που είχε ως στόχο να κάνει αόρατα τα πολεμικά μέσα από τον εχθρό, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον αστρονόμο και ουφολόγο Μόρις Τζέσαπ. Στις  13 Ιανουαρίου 1955 έλαβε ένα γράμμα από κάποιον Κάρλος Αλέντε, ο οποίος του απεκάλυπτε ότι ήταν αυτόπτης μάρτυς του περιστατικού της εξαφάνισης του πλοίου. Ο Τζέσαπ συνέχισε να αλληλογραφεί με τον πληροφοριοδότη του, ο οποίος στην πορεία άλλαξε το όνομά του σε Καρλ Άλεν. Σύμφωνα με το βιβλίο των Τζέιμς Μόσλεϊ και Καρκ Φλοκ, που κυκλοφόρησε το 2002, ο Τζέσαπ συνέχισε τις έρευνές του για το περιστατικό, αλλά το 1959 πέθανε, ύστερα από σοβαρό τραυματισμό του σε τροχαίο.Σε δεύτερο γράμμα του, ο Άλεν δήλωνε πρόθυμος να εξεταστεί με ορό της αλήθειας για να θυμηθεί περισσότερες λεπτομέρειες. Ο Καρλ Μ. Άλεν όπως αναφέραμε, ήταν στην πραγματικότητα ο Κάρλος Μιγκουέλ Αλιέντε που ανήκε στο πλήρωμα του S.S. Andrew Furuseth και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του πειράματος.Ο Jessup άρχισε να ερευνά την υπόθεση «Philadelphia Experiment» ωστόσο συνάντησε πολλές δυσκολίες. Παράλληλα, δεν έβρισκε πρόθυμους εκδότες για τα βιβλία του. Στις 19 Απριλίου 1959, επικοινώνησε με τον Δόκτορα Manson Valentine και κανόνισε να συναντηθούν την επόμενη μέρα για να του ανακοινώσει μια σπουδαία ανακάλυψη γύρω από το πείραμα. Ωστόσο, στις 20 Απριλίου 1959, ο Μ.Κ. Jessup βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητό του. Αρκετοί συγγραφείς και ερευνητές ασχολήθηκαν με την υπόθεση, αλλά το πιο γνωστό και επιδραστικό έργο είναι το βιβλίο «Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας» των Αμερικανών συγγραφέων Τσαρλς Μπέρλιτζ και Γουίλιαμ Μουρ, που κυκλοφόρησε το 1979.

Τι ανάμειξη είχε η Ελλάδα σε αυτήν την υπόθεση;

Δεν γινόταν να μην αναφερθούμε σε αυτό το σημαντικό γεγονός. το πλοίο που συμμετείχε στο υποτιθέμενο πείραμα, το US Eldridge, δόθηκε στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, στο πλαίσιο της αμερικανικής βοήθειας, και μετονομάστηκε σε «Λέων». Ανέλαβε υπηρεσία το 1951 και παροπλίσθηκε το 1992.Το «Λέων» συνοδευόταν πάντα από… περίεργες ιστορίες και φήμες που ενίσχυαν και ενισχύουν ακόμη το μυστήριο γύρω απ’ αυτό. Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο Ιόνιο στη δεκαετία του ’50 εξαφανίστηκε για δυο μέρες! Είναι επίσης πολλές οι ανώνυμες μαρτυρίες που κατά διαστήματα έχουν γραφτεί σε σχετικά άρθρα, για χώρους μέσα στο πλοίο που είχαν σφραγιστεί και οξυγονοκολληθεί χωρίς προφανή λόγο και εξηγήσεις. Άλλες αναφορές , επισημαίνουν την ύπαρξη ενός άλλου πλοίου, του “Αετού” , να παρουσιάζει παράξενη συμπεριφορά εξαφανιζόμενος από τα ραντάρ κατά τη διάρκεια ασκήσεων και με αρκετές δυσκολίες στις επικοινωνίες. Έτσι αρκετοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ήταν ο Αετός και όχι ο Λέων το πλοίο του πειράματος και ότι σκόπιμα το Ναυτικό των ΗΠΑ «άλλαξε» τα πλοία κατά την παράδοσή τους στην Ελλάδα ώστε να μπερδευτούν τα ίχνη.

Είτε πραγματοποιήθηκε , είτε όχι , το πείραμα της Φιλαδέλφειας αποτελεί ένα από τα πιο θαυμαστά γεγονότα της ανθρωπότητας. Άλλοι θεωρούν πως είναι μια αμερικανική…χαζομάρα για να τραβήξει το ενδιαφέρον. Άλλωστε το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό δεν αρνείται την ύπαρξη ενός πειράματος παρόμοιας έκτασης , χωρίς όμως να αναφέρονται παραπάνω λεπτομέρειες. Άλλοι αναζητούν με δίψα για μάθηση , περισσότερες πληροφορίες . Το σίγουρο είναι ένα . Η Ανθρωπότητα είναι φτιαγμένη για σπουδαία πράγματα ! Δεν έχετε παρά να αναζητήσετε μόνοι σας την απάντηση για αυτό το μυστήριο….




Κοινωνικά πειράματα που συγκλόνισαν: «Το πείραμα του Στανφορντ – The Stanford Prison Experiment»

Η εποχή που διανύουμε είναι δύσκολη. Το ξέρεις, το ξέρω. Η πανδημία καλά κρατεί και είναι ακόμη αβέβαιο και θολό το πότε θα αφήσουμε μια και καλή την όλη αυτή κατάσταση πίσω μας.
Το mini lockdown ήδη είναι σε ισχύ για εμάς τους εντός Θεσσαλονίκης και είναι πολύ πιθανό να ξαναζήσουμε ένα καθολικό lockdown απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα, κάτι το οποίο απεύχομαι φυσικά να συμβεί.
Η όλη κατάσταση που ζούμε αυτή τη στιγμή αλλά και οι ιστορίες καθημερινής τρέλας που συναντώ παντού σχεδόν πλέον αλλά κυρίως στη δουλειά μου, έφερε στο μυαλό μου κάποια από τα γνωστότερα πειράματα που συγκλόνισαν κι έμειναν στην ιστορία.
Η αναζήτηση με οδήγησε και σε πολλά ακόμη που δεν γνώριζα.
Αξίζει λοιπόν μια μνεία σε αυτά.

Πολλά από αυτά έχουν μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη, είτε ως μια ολοκληρωμένη και καλοστημένη παραγωγή, είτε με τη μορφή ντοκιμαντέρ.
Μιας και η κατάσταση είναι περίεργη και πολλοί θα περάσουν αρκετούστικο χρόνο σπίτι τους απ’ ότι φαίνεται, αξίζει να μάθουμε για αυτά μιας κι έχουν πολύ food for thought να δώσουν όπως λεν και στο χωριό μου.

Το πείραμα του Στανφορντ έχει πραγματικά άπειρο υλικό για να μελετήσει κανείς. Θα έλεγα ότι είναι από τα γνωστότερα στο είδος του.
Είναι ένα πείραμα που δημιούργησε περισσότερα ερωτήματα από αυτά που τελικά κατάφερε να απαντήσει.
Ταινίες, ντοκιμαντέρ, υλικό στο youtube, αυθεντικό οπτικοακουστικό υλικό, αμέτρητα άρθρα προς μελέτη, τόσο επιστημονικά όσο και θεωρίες κάθε είδους.
Εγώ θα σταθώ μόνο στα εξακριβωμένα γεγονότα του πειράματος και την μεταφορά του εντός κινηματογραφικών αιθουσών.

Οι ομοιότητες που θα συναντήσει κανείς με το σήμερα ίσως πολλές, ιδίως την δεδομένη χρονική περίοδο, ίσως και κάθε χρονική περίοδο, όπως και στα περισσότερα πειράματα που αφορούν την ανθρώπινη συμπεριφορά και ψυχολογία. Είναι το διαχρονικά ακατέργαστο ένστικτο του ανθρώπινου είδους όταν χαλαρώνουν ή απουσιάζουν οι συνηθισμένοι κοινωνικοί ρόλοι και κοινωνικές αξίες που μπορεί να βάζουν φρένο σε πρωτόγονες συμπεριφορές κι ένστικτα.

Οι ηθικές επιπτώσεις αυτής της μελέτης εξακολουθούν να συζητιούνται σε κολέγια, πανεπιστήμια και προπτυχιακά μαθήματα ψυχολογίας ανά τον κόσμο αλλά και σε όσους αρέσκονται να παρατηρούν την συμπεριφορά του ανθρώπου μέσα στην δομή της δημιουργίας του.

Το πείραμα φυλάκισης του Σταντφορν -The Stanford Prison Experiment– είναι απ’ τα γνωστότερα πειράματα στην ιστορία της κοινωνικής συμπεριφοράς και ψυχολογίας και αφορά τις επιπτώσεις που επιφέρει η μετατροπή ενός απλού, καθημερινού ανθρώπου σε δεσμοφύλακα ή φυλακισμένο.

Το «πείραμα της φυλακής» διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Stanford από μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλή τον καθηγητή ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο (Philip Zimbardo) το 1971 και στο οποίο έλαβαν μέρος φοιτητές διαφόρων σχολών. Η αναζήτηση των εθελοντών έγινε μέσω αγγελίας σε τοπική εφημερίδα και δίνονταν 15 δολάρια ημερησίως (περίπου 100$ στο σήμερα) για την συμμετοχή τους.
Ο Ζιμπάρντο είχε τον ρόλο του επιθεωρητή της φυλακής.

Η αγγελία για την εύρεση εθελοντών σε τοπική εφημερίδα.

Η επιλογή.
Στο υπόγειο της σχολής δημιουργήθηκε μία εικονική φυλακή. Οι 24 φοιτητές που επιλέχθηκαν από τους 70 περίπου που δήλωσαν αρχικά ενδιαφέρον, χωρίστηκαν σε 2 ομάδες.
Για την επιλογή των υποψηφίων έγιναν διαγνωστικές συνεντεύξεις, εξετάσεις, τεστ προσωπικότητας και ψυχοσύνθεσης ώστε να υπάρχει πλήρη απουσία ποινικού μητρώου, χρήσης ναρκωτικών, ιατρικών αλλά και ψυχολογικών προβλημάτων.
Οι υποψήφιοι ήταν άντρες, κυρίως μεσαίας τάξης.
Οι ομάδες δημιουργήθηκαν με τυχαίο τρόπο μετά την ρίψη ενός κέρματος. Το «Κορώνα ή γράμματα» καθόρισε τους ρόλους του καθενός.

Ο σκοπός.
Σκοπός του πειράματος ήταν η μελέτη του τρόπου και αντίδρασης συνηθισμένων ανθρώπων με μια απλή και φυσιολογική ζωή πάνω σε μια ραγδαία αλλαγή κοινωνικών ρόλων κάτω από απρόοπτες και δύσκολες συνθήκες.
Ένα άρθρο του 97′ αναφέρει πως:

Πρωταρχικός λόγος του Zimbardo για τη διεξαγωγή του πειράματος, ήταν να επικεντρωθεί στη δύναμη των ρόλων, των κανόνων, των συμβόλων, της ταυτότητας μιας ομάδας και την κατάσταση μιας επιβεβαιωμένης συμπεριφοράς που θα προκύψει από ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Ουσιαστικά ο Zimbardo ήθελε να δει τι θα συνέβαινε όταν η ανθρώπινη ελευθερία, αξιοπρέπεια και ατομικότητα αφαιρούνται και τις επιπτώσεις που έχει στη ζωή ενός ανθρώπου όταν αυτήν γίνεται πλήρως ελεγχόμενη.
Οι συνθήκες του πειράματος ήταν τόσο αληθοφανείς, ώστε να προσομοιάζουν στην πραγματική εμπειρία της κράτησης σε μια φυλακή.

Η φυλακή.
Για την διαμόρφωση της φυλακής αλλά και του όλου κλίματος εντός αυτής, ζητήθηκε η συμβολή ανθρώπων έμπειρων, τόσο για τις συνθήκες κράτησης, όσο και για την διαμόρφωση του χώρου της φυλακής.
Μεταξύ αυτών, ήταν και ένας πρώην κατάδικος, ο Carlo Prescott, ο οποίος είχε εκτίσει πάνω από 17 χρόνια φυλάκισης για απόπειρα δολοφονίας. Ο Prescott βοήθησε κυρίως την πλευρά των κρατουμένων, στο να γνωρίζουν πως είναι να ζει κανείς πίσω από τα κάγκελα μιας φυλακής.

Η φυλακή κατασκευάστηκε στο υπόγειο της σχολής. Ως κελιά επιλέχθηκαν κάποιες εργαστηριακές αίθουσες και για να μπορεί η προσομοίωση να αγγίζει μια πραγματική συνθήκη, αφαιρέθηκαν οι αρχικές πόρτες και τοποθετήθηκε στην θέση τους ειδική κατασκευή με πόρτες με χαλύβδινες ράβδους και αριθμούς κελιών.

Η «αυλή» των φυλακών ήταν ένας μικρός διάδρομος όπου οι κρατούμενοι είχαν το δικαίωμα να περπατούν, να ασκούνται, να τρώνε.
Στην μία πλευρά της αίθουσας υπήρχε ένα μικρό άνοιγμα μέσω του οποίου γινόταν η βιντεοσκόπηση των γεγονότων.
Στην άλλη πλευρά του διαδρόμου, απέναντι από τα κελιά, υπήρχε ένας πολύ μικρός χώρος, μια ντουλάπα. Ήταν σκοτεινός και στενός. Ονομάστηκε «η τρύπα». Ήταν ο χώρος απομόνωσης των ανυπάκουων κρατουμένων.
Υπήρχε σύστημα ενδοεπικοινωνίας που επέτρεπε στους δεσμοφύλακες να ακούνε κρυφά τις συζητήσεις των κρατουμένων αλλά και να γίνονται δημόσιες ανακοινώσεις σε αυτούς.
Δεν υπήρχαν ρολόγια και παράθυρα. Έτσι η αίσθηση του χρόνου είχε χαθεί πλήρως.

Η σύλληψη.
Για την σύλληψη των φοιτητών/κρατουμένων, συμμετείχε η τοπική αστυνομία εθελοντικά.
Η αρχική σύλληψη έγινε από πραγματικούς αστυνομικούς, η μεταφορά με περιπολικά και οι συλληφθέντες μεταφέρθηκαν αρχικά στο τοπικό αστυνομικό τμήμα.
Η σύλληψη έγινε απρόοπτα μιας κι όσοι επιλέχθηκαν να είναι κρατούμενοι, είχαν οδηγίες να παραμείνουν σπίτι τους μέχρι νεωτέρας. Οι συλλήψεις ήταν για παραβίαση του Ποινικού Κώδικα 211 και ένοπλη ληστεία.
Στους φοιτητές/συλληφθέντες έγινε ανακοίνωση των δικαιωμάτων τους, πήραν δαχτυλικά αποτυπώματα, έγινε πλήρη αναγνώριση και τους έδεσαν τα μάτια .
Με τα μάτια δεμένα και σε κατάσταση σοκ για την αιφνιδιαστική τους σύλληψή από την αστυνομία της πόλης, οι κρατούμενοι μπήκαν σε ένα περιπολικό και οδηγήθηκαν στην «φυλακή κομητείας του Στάνφορντ» για κράτηση.
Στην είσοδο της «φυλακής» τους υποδέχθηκαν οι δεσμοφύλακες/φοιτητές όπου τους ανακοίνωσαν τα αδικήματα για τα οποία κρίθηκαν ένοχοι και το καθεστώς κράτησης.
Σοκ και σύγχυση!

Οι συνθήκες κράτησης.
Κάθε κρατούμενος ελέγχθηκε σχολαστικά από τους δεσμοφύλακες. Στη συνέχεια τους ζητήθηκε να γδυθούν και απολυμάνθηκαν για ψείρες και μικρόβια.
Ήταν μια διαδικασία υποβάθμισης και εξευτελισμού των κρατουμένων και είχε ως απώτερο σκοπό να δείξουν οι δεσμοφύλακες το ποιος κάνει κουμάντο.
Η διαδικασία ήταν παρόμοια με μια σειρά φωτογραφιών που τραβήχτηκαν από τον Danny Lyons σε φυλακές του Τέξας.

Τους δόθηκε στολή. Το κυρίως μέρος της ήταν μια μεγάλη μπλούζα, σαν ρόμπα και τους απαγορεύθηκε η χρήση εσωρούχων.
Το κεφάλι τους καλύφθηκε με ενός είδους καλσόν. Ο λόγος ήταν για να αφαιρεθεί η ατομικότητα κι ελευθερία έκφρασης που δημιουργεί η κόμμωση και να είναι όλοι ένα, σαν να τους είχα ξυρίσει το κεφάλι ώστε να μην μπορεί να ξεχωρίζει κανένας, όπως συμβαίνει σε πραγματικές συνθήκες κράτησης ή στον στρατό.
Στον δεξιό τους αστράγαλο τοποθετήθηκε μια βαριά αλυσίδα η οποία έκλεινε με μια εξίσου βαριά κλειδαριά.
Η αλυσίδα στο πόδι τους, η οποία ήταν ασυνήθιστη για τις περισσότερες φυλακές, χρησιμοποιήθηκε για να υπενθυμίζει στους κρατούμενους την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν αλλά και το περιβάλλον στο οποίο θα ζούσαν. Ακόμα και όταν οι κρατούμενοι έπεφταν για ύπνο, δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από την αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα.
Ένας απ’ τους φυλακισμένους κατά την διάρκεια του ύπνου του γύρισε πλευρό, η αλυσίδα χτύπησε το άλλο του πόδι, αυτό τον ξύπνησε και του υπενθύμισε ότι ήταν ακόμα στη φυλακή, ανήμπορος να ξεφύγει από αυτήν ακόμη και στα όνειρά του.

Η χρήση των αριθμών ταυτότητας ήταν ένας τρόπος να κάνουν τους κρατουμένους να αισθάνονται ανώνυμοι και ανύπαρκτοι. Κάθε φυλακισμένος έπρεπε να καλείται μόνο με τον αριθμό ταυτότητάς του και θα μπορούσε να αναφέρεται στον ίδιο και στους άλλους κρατούμενους μόνο με τον αριθμό τους.

Στους δεσμοφύλακες δεν δόθηκε κάποια ειδική εκπαίδευση για το πως θα συμπεριφέρονται ως φρουροί.
Έτσι, ήταν ελεύθεροι, εντός ορίων, να κάνουν ό,τι θεωρούσαν αναγκαίο για την διατήρηση της τάξης και του νόμου εντός της φυλακής. Η μόνη ρητή οδηγία που είχαν ήταν η απαγόρευση άσκησης σωματικής βίας.
Τους δόθηκαν στολές στρατιωτικού τύπου, ξύλινα γκλοπ και φορούσαν γυαλιά καθρέφτη ώστε να μην υπάρχει άμεση οπτική επαφή με τους κρατούμενους.

Πέρα από τους βασικούς κι αρχικούς κανόνες που δόθηκαν κι έπρεπε να τηρούνται, όπως το να τρώνε για παράδειγμα όλο τους το φαγητό οι κρατούμενοι, οι δεσμοφύλακες δημιούργησαν ένα δικό τους σύνολο κανόνων, τον οποίον έθεσαν στην συνέχεια σε εφαρμογή.

Μία από τις πρώτες κοινές τιμωρίες που εφαρμόστηκαν, ήταν η επιβολή sit-ups και push-ups στους «άτακτους» κρατούμενους για τις όποιες παραβιάσεις κανόνων.
Τα push-ups χρησιμοποιήθηκαν ως μορφή επιβολής, εξουσίας και τιμωρίας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου από τους Γερμανούς ναζί. Ήταν μια συνηθισμένη τακτική εξευτελισμού. Τους πατούσαν με τις αρβύλες τους, κάθονταν επάνω στην πλάτη τους, ή πατούσαν δυνατά με τις μπότες τους τα χέρια των αιχμαλώτων.
Ακριβώς τις ίδιες τακτικές εφάρμοσαν και οι δεσμοφύλακες στους κρατούμενους του πειράματος.

Αποτελέσματα.
Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, οι 2 ομάδες παρουσίασαν την τυπική συμπεριφορά του ρόλους τους.
Αρκετές από τις τακτικές των φρουρών οδήγησαν σε επικίνδυνες και ψυχολογικά καταστροφικές συνέπειες για τους περισσότερους κρατούμενους.
Tο ένα τρίτο των φρουρών κρίθηκε ότι επέδειξε «γνήσιες σαδιστικές τάσεις». Ήταν εχθρικοί και εφευρετικοί στις μορφές ταπείνωσης που ασκούσαν. Φάνηκαν να απολαμβάνουν απόλυτα τον ρόλο και την δύναμη που τους δόθηκε και μπορούσαν να ασκήσουν επάνω στους κρατούμενους. Καμία από τις προκαταρκτικές εξετάσεις και δοκιμές δεν προέβλεψε αυτήν την εξέλιξη που θα ακολουθούσε.

Στον αντίποδα, οι κρατούμενοι σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα «έσπασαν». Οι περισσότεροι από αυτούς προσπαθούσαν να αποφεύγουν τους ταραχοποιούς κρατούμενους οι οποίοι προκαλούσαν προβλήματα. Αρκετοί έγιναν γρήγορα υπάκουοι, ένιωθαν ανήμποροι, γεμάτοι απογοήτευση και απελπισία. Τα σημάδια ψυχικής και συναισθηματικής δυσφορίας από τον εξευτελισμό και την ταπείνωση που είχαν δεχθεί από τους δεσμοφύλακες, ήταν πέρα για πέρα εμφανή.
Μέχρι το τέλος του πειράματος, οι κρατούμενοι διαλύθηκαν πλήρως, τόσο ως ομάδα όσο και ως άτομα. Δεν υπήρχε πλέον η ενότητα της ομάδας, απλώς μια ομάδα μεμονωμένων ανθρώπων που προσπαθούσε να επιβιώσει από όλο αυτό.
Αντίθετα, οι δεσμοφύλακες είχαν κερδίσει τον πλήρη έλεγχο της φυλακής. Ήταν ενωμένοι ως ομάδα και κατάφεραν να επιφέρουν, σχεδόν, την τυφλή υπακοή του κάθε κρατούμενου.

Το αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστεί ψυχοσωματικά ένα μεγάλο μέρος των κρατουμένων και τρεις φοιτητές να αποχωρήσουν νωρίς από το πείραμα.

Σε λιγότερο από 36 ώρες από την έναρξη του πειράματος, ο φυλακισμένος #8612 παρουσίασε οξεία συναισθηματική διαταραχή, αποδιοργανωμένη σκέψη, ανεξέλεγκτη οργή και κλάμα.

Μετά την κατάρρευση του, λόγω των σκληρών και απάνθρωπων συνθηκών που επικρατούσαν στη φυλακή, ο Ζιμπάρντο συνειδητοποίησε ότι είχε παθητικά επιτρέψει ανάρμοστες συμπεριφορές να συμβούν υπό την εποπτεία του και τόσο οι δεσμοφύλακες όσο και οι φυλακισμένοι, είχαν ταυτιστεί απόλυτα με τους ρόλους τους ήδη από την δεύτερη κιόλας μέρα.
Όλα αυτά συντέλεσαν στο να διακοπεί το πείραμα στις 6 μέρες από τις 14 που είχε οριστεί αρχικά.

Οι ηθικές ανησυχίες σχετικά με το πείραμα, συχνά συγκρίνονται με το παρόμοιο αμφιλεγόμενο πείραμα του Stanley Milgram που διεξήχθη δέκα χρόνια νωρίτερα το 1961 στο Πανεπιστήμιο Yale, το οποίο είχε ως αντικείμενο μελέτης την υπακοή στην εκάστοτε εξουσία.

Πείραμα και κινηματογράφος.
Όπως ανέφερα και νωρίτερα, το ενδιαφέρον γύρω από το πείραμα του Στανφορντ ήταν τεράστιο και αναμενόμενο.
Από τότε έχουν γυριστεί τρεις ταινίες με άμεση αναφορά. Η μία ουσιαστικά είναι το remake της πρώτης. Φυσικά υπάρχουν και πολλά ντοκιμαντέρ που αφορούν την όλη ιστορία. Όρεξη να χεις και χρόνο για να τα παρακολουθήσεις.

Ταινίες:

  • Das Experiment (2001) – Είναι η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του πειράματος. Γερμανικής παραγωγής με πολύ καλές ερμηνείες. Περιγράφει σε μεγάλο βαθμό την πραγματική εξέλιξη των γεγονότων. Φυσικά έχει και τις ατομικές της πινελιές και προσθήκες όπως συμβαίνει παντού άλλωστε και δείχνει γεγονότα που δεν συνέβησαν στην πραγματικότητα, απ’ όσα ξέρουμε τουλάχιστον.
  • Stanford Experiment (2010) – Είναι η δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά στην μεγάλη οθόνη. Ουσιαστικά είναι ένα remake της πρωτότυπης γερμανικής σε αμερικάνικη version και παραγωγή.
    Δυνατή, καλοί ηθοποιοί και ερμηνείες. Προφανώς καλύτερα εφέ μιας κι από την πρώτη μεταφορά πέρασαν δέκα χρόνια.
    Εάν με ρωτάς όμως, θα προτιμήσω την γερμανική πρωτότυπη. Πιο ατμοσφαιρική κατ’ εμέ.
  • The Stanford Prison Experiment (2015) – Οκ, αυτήν η αμερικάνικη παραγωγή είναι η απόλυτη μεταφορά του πειράματος στην μεγάλη οθόνη. Από την αρχή της μέχρι και το τέλος της. Από την ρίψη του κέρματος για την δημιουργία των ομάδων, την σύλληψη των κρατουμένων από τους αστυνομικούς του τοπικού τμήματος, μέχρι και την πρόωρη διακοπή του.
    Σε ταξιδεύει ακριβώς στο 1971 και σε τοποθετεί μες την καρδιά των γεγονότων. Ατμοσφαιρική, καλοστημένη. Ρούχα, στυλ ντυσίματος, μαλλιών, περιβάλλοντος. Είσαι μες την ζωή των 70s.

Σύγκριση με το Abu Ghraib.
Μετά το περιστατικό του 2004 στις φυλακές του Abu Ghraib στο Ιράκ όπου Αμερικανοί στρατιώτες εξευτέλισαν και βασάνισαν κρατούμενους από Ιράκ και Αφγανιστάν, οι κάπως παλιοί σίγουρα θυμούνται το περιστατικό και τις διαστάσεις που είχε πάρει, ο ίδιος ο Zimbardo είχε δώσει τεράστια σημασία και προσοχή στις λεπτομέρειες.
Το αποτέλεσμα ήταν να πάρει μέρος στην όλη υπόθεση και να καταθέσει ως ειδικός μάρτυρας στο στρατοδικείο που έγινε για τον φρουρό και λοχία Ivan Chip Frederick, μιας και είχε πρόσβαση σε όλο το ιστορικό και τις αναφορές έρευνας της υπόθεσης.
Εν τέλει αποχώρησε από την υπόθεση και μετέπειτα έγραψε το βιβλίο «The Lucifer Effect: Understanding How Good People Turn Evil» το οποίο εκδόθηκε το 2007.

Εδώ, εδώ και εδώ θα βρεις περισσότερα για την υπόθεση του Abu Ghraib.

Τώρα, στο youtube έχει πολύ καλό υλικό απ’ το αυθεντικό αρχείο του πειράματος. Θα το βρεις εδώ.

Για να συντάξω αυτό το κείμενο, άντλησα πληροφορίες από διάφορους ιστότοπους.
Κυρίως από την επίσημη ιστοσελίδα του The Stanford Prison Experiment καθώς και το wikipedia.org.
Αν θες να δεις περισσότερα, επισκέψου την επίσημη ιστοσελίδα του Καθηγητή Zimbardo.

~be Creative and stay Metal~
Κατερίνα Γιάτσα




Έκλεισε το «εργαστήριο του θανάτου» στο Αμβούργο που βασάνιζε ζώα

Οι αποκαλύψεις ενός ακτιβιστή της γερμανικής οργάνωσης Soko Tierschutz που βιντεοσκόπησε κρυφά τον περασμένο Οκτώβρη τις παράνομες πρακτικές του εργαστηρίου και τα αποτρόπαια βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν τα ζώα, υποχρέωσαν το LPT (Εργαστήριο Φαρμακολογίας και Τοξικολογίας, ένα από τα μεγαλύτερα διαπιστευμένα ιδιωτικά γερμανικά εργαστήρια) να κλείσει το παράρτημα του στο Αμβούργο και να παραδώσει όλα τα ζώα που είχαν επιβιώσει σε κατάλληλους χώρους [σύμφωνα με το Spiegel, 740.000 ζώα θανατώθηκαν στη Γερμανία το 2017 για επιστημονικούς σκοπούς και άλλα δύο εκατομμύρια χρησιμοποιήθηκαν σε πειράματα σε ζώα]. Το LPT κατηγορείται επίσης για παραποίηση στοιχείων, γεγονός που δημιουργεί υπόνοιες σχετικά με την αξιοπιστία των δοκιμών πάνω στις οποίες βασίστηκαν οι μελέτες που είχε παραγγείλει η Monsanto για την επανέγκριση του φυτοφαρμάκου Roundup. Το σκάνδαλο προκάλεσε μεγάλη κατακραυγή στο Αμβούργο. Τον περασμένο Νοέμβρη, πραγματοποιήθηκε μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας με τη συμμετοχή 15.000 ατόμων. Δυστυχώς όμως, το μαρτύριο θα συνεχιστεί για τους πιθήκους του εργαστηρίου, σε αντίθεση με τους σκύλους και τις γάτες που απελευθερώθηκαν. Πρόλαβε και τις αγόρασε ένας Ολλανδός έμπορος ζώων εργαστηρίων.

Στη Γερμανία, ένα εργαστήριο που έκανε δοκιμές για την γλυφοσάτη καταγγέλεται για απάτη

Το διαπιστευμένο από τις γερμανικές αρχές εργαστήριο LPT κατηγορήθηκε για παραποίηση στοιχείων και βασανιστήρια πάνω σε ζώα, ενώ είχε πραγματοποιήσει μελέτες που χρησιμοποιήθηκαν για την επανέγκριση του φυτοφαρμάκου.

Ένας σκύλος Μπιγκλ ξεψυχάει μέσα σε μία λίμνη από αίματα και περιττώματα. Ένας άλλος, νεκρός, κρέμεται από το πόδι από ένα τσιγκέλι κρεοπωλείου. Με τον λαιμό του πιασμένο σε μια σιδερένια μέγγενη, ένας τρομοκρατημένος πίθηκος χτυπιέται. Οι αφόρητες αυτές εικόνες γυρίστηκαν από έναν ακτιβιστή μιας γερμανικής οργάνωσης προστασίας ζώων, της Soko Tierschutz, που διείσδυσε σε ένα εργαστήριο στο Αμβούργο (Γερμανία), μεταξύ του Δεκέμβρη του 2018 και του Μάρτη του 2019.

Απέχουμε πολύ εδώ από τα σφαγεία που βιντεοσκοπούν συνήθως οι ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ζώων. Το διαπιστευμένο από τις αρχές Εργαστήριο LPT (Εργαστήριο Φαρμακολογίας και Τοξικολογίας), έχει ως σκοπό να πραγματοποιεί δοκιμές σε φάρμακα και χημικά σύμφωνα με τις υψηλότερες προδιαγραφές για λογαριασμό πελατών στον φαρμακευτικό και χημικό τομέα, όπως και στον τομέα των καλλυντικών. Οι επιχειρήσεις αυτές υποβάλλουν έπειτα τα αποτελέσματα στις αρχές προκειμένου να λάβουν μία άδεια κυκλοφορίας ή την ανανέωση της έγκρισης για τα προϊόντα τους.

Η μετάδοση από το γερμανικό κανάλι ARD, στις 15 Οκτωβρίου, αυτών των εικόνων βασανιστηρίων στο «εργαστήριο του θανάτου», όπως το αποκάλεσε η οργάνωση, προκάλεσε αγανάκτηση και διαδηλώσεις στους δρόμους. Εκτός από τις παραβιάσεις αυτές των δικαιωμάτων των ζώων, ο κρυφός ακτιβιστής υπήρξε επίσης μάρτυρας απάτης. Σε μια μελέτη που διεξήχθη για ένα νοτιοκορεατικό φαρμακευτικό εργαστήριο, ένας πίθηκος, νεκρός μετά από έξι εβδομάδες, αντικαταστάθηκε από έναν άλλον, ζωντανό. Σαν να μην συνέβη τίποτα: με αυτόν τον τρόπο, τα αποτελέσματα παραποιήθηκαν. «Έτσι λειτουργεί εδώ το πράγμα», του εξήγησε ένας υπάλληλος.

Ωστόσο, μια έκθεση που δημοσιεύθηκε από κοινού από τρεις ΜΚΟ (Corporate Europe Observatory, PAN Germany και Global 2000), την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου, αποκαλύπτει ότι το LPT πραγματοποίησε 21 από τις 150 ρυθμιστικές δοκιμές που αποτέλεσαν μέρος μιας νέας ομάδας μελετών της Monsanto και των άλλων κατασκευαστών που είχαν συνασπιστεί στο πλαίσιο της «Glyphosate task force» για την έγκριση της γλυφοσάτης από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) τον Δεκέμβριο του 2017. Τρεις από τις είκοσι μία αυτές δοκιμές αφορούσαν το κρίσιμο ζήτημα της γονιδιοτοξικότητας του φυτοφαρμάκου. Δηλαδή, την ικανότητά του να βλάψει το DNA, μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει σε καρκίνους.

Στη βάση αυτών των εμπιστευτικών μελετών, η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), υπεύθυνη για την επαναξιολόγηση του φυτοφραμάκου, είχε κρίνει τον Νοέμβρη του 2015 ότι η γλυφοσάτη είναι μη καρκινογόνος και «δεν ενδέχεται να είναι γονιδιοτοξική». Στο κεφάλαιο για τη γονιδιοτοξικότητα στην έκθεση αξιολόγησης, καμία από τις αναφερόμενες 46 ρυθμιστικές μελέτες δεν έδειξε γονιδιοτοξικές επιπτώσεις. Μεταξύ αυτών: οι τρεις δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν από το LPT.

Πηγή