Μπορεί κατά κάποιο τρόπο να έχουμε επιστρέψει στην καθημερινότητά μας, συγκριτικά με την αρχή της πανδημίας, όμως τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο. Ο αντίκτυπος που είχε η απομόνωση στην ψυχική υγεία του ανθρώπου, βρίσκεται ακόμα σε στάδιο έρευνας των επιστημόνων. Τα μέχρι τώρα δεδομένα όμως δείχνουν πως τα αποτελέσματα δεν θα είναι και τόσο ευχάριστα. 

Η υποχρεωτική καραντίνα,  κατά την οποία χρειάστηκε να παραμείνει κανείς μέσα στο σπίτι έως και 10 μέρες, χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο, κρίθηκε απαραίτητο μέτρο για εκείνους που έχουν κολλήσει κορονοϊό ή ακόμα έχουν έρθει σε επαφή με κάποιο κρούσμα. Εκτός από τις πολύμηνες καραντίνες που υπέστη ο κόσμος τα τελευταία δυο χρόνια, τα δεκαήμερα αυτά καραντίνας ήρθαν να αποτελείωσουν τα όσα ψυχικά αποθέματα είχαν απομείνει.

Οι επιστήμονες σήμερα, έχουν φτάσει σε σημείο να μελετούν δεδομένα από αποστολές αυστροναυτών έτσι ώστε να μπορέσουν να βρουν τους παραλληλισμούς για τις πιθανές ψυχικές συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει η απομόνωση. Μια προηγούμενη μελέτη έδειξε ότι το 60 τοις εκατό των αστροναυτών ανέφεραν πιθανή κατάθλιψη, ευερεθιστότητα και διαταραχή ύπνου. Η διαφορά όμως των εξερευνητών με τους απλούς πολίτες είναι ότι εκείνοι πέρασαν πολλά χρόνια εκπαίδευσης για να μπορέσουν να ανταποκριθούν. Ο κόσμος σε καμία περίπτωση δεν ήταν προετοιμασμένος για την πανδημία και τις αλλαγές που έφερε.

Μια πρώιμη μελέτη σχετικά με τις επιπτώσεις της κοινωνικής απομόνωσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έχει ήδη βρει κάποιες σημαντικές συνέπειες. «Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικοί από τη φύση μας», λέει η Ruta Clair, επίκουρη καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Cabrini. «Ο τρόπος που ανταποκρινόμαστε στο άγχος είναι η αναζήτηση κοινωνικής υποστήριξης και όταν δεν μπορούμε να έχουμε αυτήν την κοινωνική υποστήριξη, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα». Η Clair μιλά για υψηλά επίπεδα άγχους και κατάθλιψης, τα ποσοστά των οποίων έχουν σχεδόν διπλασιαστεί από την έναρξη της πανδημίας, με έναν στους έξι ενήλικες  στη Βρετανία να έχει βιώσει κάποια μορφή κατάθλιψης το περασμένο καλοκαίρι.

 Ο αντίκτυπος της καραντίνας και της απομόνωσης μπορεί επίσης να αποτυπωθεί στο ανθρώπινο σώμα, με τη μορφή αυξημένων φλεγμονών, οι οποίες συνδέονται με καταστάσεις όπως είναι η άνοια και οι καρδειαγγειακές παθήσεις. Γενικότερα, η εμπειρία της πανδημίας δεν ήταν ίδια για όλους. Μπορεί κάποιοι από εμάς να την περάσαμε σε ένα χωριό, σε κάποιο μεγάλο σπίτι με κήπο ενώ άλλοι σε ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο κάποιας πόλης. Το περιβαλλοντικό κομμάτι αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την ψυχική υγεία. Εξάλλου, τα πλεονεκτήματα της φύσης και του πράσινου στην υγεία του ανθρώπου είναι αδιαμφισβήτητα.

Το αίσθημα, λοιπόν, του να μπαίνεις σε υποχρεωτική καραντίνα, ενώ βλέπεις τους υπόλοιπους να συνεχίζουν κανονικά τη καθημερινότητά του, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο έχουμε βιώσει. Μοναξιά, αίσθημα στασιμότητας, αβεβαιότητα για το μέλλον και ματαιοδοξία είναι μερικά από τα αισθήματα που οδήγησαν σε μία γενικότερη ψυχολογική αναστάτωση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Και η αντοχή των ανθρώπων για διαδικτυακή αλληλεπίδραση δεν φάνηκε να είναι ίδια. Ο περισσότερος κόσμος δεν ήθελε να εργαστεί και πάλι μέσω τηλεργασίας, λόγω της απρόσωπης και ανέπαφης φύσης του. Όλοι θέλησαν να επιστρέψουν σε μία “κανονικότητα”, η οποία όμως δεν ήταν εφικτή.

Ωστόσο, στις συνέπειες ενός τόσο μεγάλου γεγονότος όπως είναι η πανδημία, υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Ο άνθρωπος μπορεί να υποστεί και να ανταπεξέλθει σε πολλά στη ζωή του. Υπάρχει η γενική άποψη ότι το τραύμα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ψυχικές και σωματικές βλάβες. Δεν ισχύει όμως για όλους τους ανθρώπους. Για πολλούς από εμάς, μια τραυματική εμπειρία μπορεί ναι, να αφήσει το αποτύπωμά της στην ψυχική μας υγεία, όμως, εμείς οι ίδιοι μπορούμε να δείξουμε ανθεκτικότητα και να προσαρμοστούμε στο οτιδήποτε μας έχει συμβεί. Σύμφωνα με τη θετική Ψυχολογία, στην πραγματικότητα μπορούμε να έχουμε μία μετα-τραυματική εξέλιξη και ανάπτυξη, η οποία είναι ικανή να μας οδηγήσει στο να πιστεψουμε ότι τα πράγματα είναι καλύτερα από πριν. Και όντως να μπορέσουμε να βγάλουμε κάτι καλό από το τραύμα που είχαμε υποστεί στο παρελθόν.

Καθώς βγαίνουμε από την πανδημία όμως, είναι σημαντικό να θυμόμαστε, πως όπως δυσκολευτήκαμε να προσαρμοστούμε στην αρχή, το ίδιο δύσκολη φαίνεται να είναι και η μετάβαση πίσω στην κανονικότητα. Θα πρέπει να δώσουμε στον εαυτό μας τον χρόνο να επεξεργαστεί τις αλλαγές που συνέβησαν και να έχουμε υπομονή, ειδικά τώρα που δεν γνωρίζουμε ακόμα τι θα έρθει στο δρόμο μας και ποιες ακριβώς θα είναι οι συνέπειες όλων όσων ζήσαμε.

Πηγή

Αναστασία Χαρίση

Το 2020 έφυγε. Μια χρονιά που κανένας συναυλιόφιλος δεν θέλει να τη θυμάται, γιατί του στέρησε αυτή τη συγκεκριμένη ψυχαγωγία, δηλαδή να πάει σε συναυλία. Επίσης τη χρονιά δεν θέλουν να τη θυμούνται ούτε οι καλλιτέχνες/συγκροτήματα, ούτε οι εταιρείες που βρίσκονται πίσω τους, ούτε και οι διοργανωτές συναυλιών, γιατί η μη πραγματοποίηση συναυλιών σήμαινε και απώλεια (ή απώλειες) εσόδων. Μπήκαμε πλέον στο 2021, με την “ελπίδα” ότι θα επανέλθουμε σιγά σιγά στα συναυλιακά δρώμενα. Βεβαίως ονειρευόμαστε να δούμε τα μεγάλα ονόματα της μουσικής να συναυλιάζουν, καθώς δεν είχαμε αυτή την ευκαιρία τη περασμένη χρονιά λόγω της πανδημίας. Κακά τα ψέματα όμως, η πανδημία άφησε πολλά κατάλοιπα, που δυσχεραίνουν τις συνθήκες πραγματοποίησης συναυλιών. Εύλογα γεννιούνται πολλά ερωτήματα, από τη στιγμή που ανακοινώνονται τα εμβόλια, και άλλα διάφορα μέτρα. Θα δούμε μαζί κάποια από τα σχετικά πιθανά ερωτήματα, που σαφώς σηκώνουν ανάλυση.

Πότε θα υπάρξουν οι ιδανικές συνθήκες για να πραγματοποιηθούν κανονικά οι συναυλίες; Είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν το ερχόμενο καλοκαίρι;

Αν ρωτάτε για το πότε θα έρθουν οι τελείως ιδανικές συνθήκες, δηλαδή σαν αυτές που είχαμε πριν από τη πανδημία, η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη χρονική περίοδος. Ίσως σε 1-2 χρόνια, ή μπορεί και παραπάνω. Τώρα για το καλοκαίρι που σαφώς πραγματοποιείται και ο κύριος συναυλιακός πυρήνας (κυρίως Ιούνιο και Ιούλιο), αν λάβουμε υπόψη τα παρόντα δεδομένα, δυστυχώς υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να πραγματοποιηθούν συναυλίες εκείνη τη περίοδο σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον για τα μεγάλα διεθνή ονόματα. Κι αυτό γιατί οι ημερομηνίες τους, πέφτουν κοντά (ή και συμπίπτουν) με το τέλος των εμβολιασμών, όπου αναμένεται να εμβολιαστεί ο υπόλοιπος πληθυσμός που δεν ανήκει σε σειρά προτεραιότητας (υγειονομικό, ευπαθείς ομάδες, ειδικές δομές, κλπ.). Πρακτικά σημαίνει ότι μεγάλη μερίδα του συναυλιακού κοινού, που ανήκει στο τέλος της σειράς προτεραιότητας, αναμένεται να εμβολιαστεί κάπου προς τον Ιούνιο. Σίγουρα θα υπάρξει μερίδα του κοινού που θα προλάβει να κάνει εγκαίρως το εμβόλιο και να πάρει το πιστοποιητικό, αλλά δύσκολα θα γεμίσει το 40% ενός venue χωρητικότητας 17000 ατόμων (π.χ. Πλατεία Νερού). Με τη παρούσα κατάσταση, οι διοργανωτές, αλλά και οι καλλιτέχνες δεν ξέρουν αν θα περιμένουν μέχρι τελευταία στιγμή το κόσμο να εμβολιαστεί και να έρθει στις συναυλίες, ή αν θα προβούν σε αναβολή/ακύρωση. Με λίγα λόγια, όσοι ονειρευτήκαμε να δούμε Red Hot Chili Peppers (Ejekt Festival), ή Judas Priest (Release Athens), ή και Placebo (Rockwave Festival), μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε.

Παρά τις διαδικασίες και τις προτεραιότητες εμβολιασμών, οι διοργανωτές ενδεχομένως επιμείνουν σε καλοκαιρινές ημερομηνίες. Τι πρέπει να γίνει;

Όπως και να το κάνουμε, το κόστος του διοργανωτή για να φέρει μεγάλο όνομα για μια συναυλία, είναι τεράστιο. Και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το αν εύκολα ή δύσκολα, η προγραμματισμένη συναυλία σηκώνει κι άλλη αναβολή. Παρόλα αυτά αν η συναυλία πρέπει να γίνει καλοκαίρι, τότε πρέπει να υπάρξει και αλλαγή στην υπάρχουσα πολιτική, και υπάρχουν 2 πιθανές επιλογές αλλαγής:

α) Ο κόσμος που προμηθεύτηκε εισιτήριο τη προηγούμενη χρονιά, κι έχει σκοπό να παρακολουθήσει τη συναυλία για την οποία πήρε εισιτήριο, να πάει πιο νωρίς να εμβολιαστεί (κατά προτίμηση Μάρτιο με Απρίλιο), για να μπορέσει να προετοιμαστεί κατάλληλα για την επερχόμενη συναυλία. Είτε πρόκειται για συναυλία εντός χώρας, είτε για συναυλία εκτός χώρας.

β) Η επιλογή διαδικασίας rapid test γι’ αυτούς που για το τάδε λόγο δεν πρόλαβαν να κάνουν εμβόλιο, ή πολύ απλά δεν θέλουν να κάνουν εμβόλιο. Ωστόσο, δεν μπορούν να πάνε σε συναυλία στο εξωτερικό.

Το ενδεχόμενο του rapid test πριν από κάθε συναυλία, θα αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα;

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε ακριβώς, αλλά αν μελετήσουμε τις πιθανότητες, πολύ δύσκολα θα αποδώσει τα αναμενόμενα. Ο ένας λόγος είναι ότι δεν ξέρουμε πόσο αξιόπιστα είναι, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξουμε, χωρίς να σημαίνει ότι και τα εμβόλια είναι 100% αξιόπιστα. Ο άλλος λόγος είναι, ότι το rapid test είναι μια σχετικά χρονοβόρα διαδικασία τελευταίας στιγμής, τουλάχιστον για τα δεδομένα της συναυλίας. Πολύ πιθανή η χασούρα από αυτή τη διαδικασία.

Αν δεν υπάρξει αλλαγή στη παρούσα πολιτική για τις συναυλίες, πότε είναι η σχετικά εφικτή περίοδος για να πραγματοποιηθούν οι συναυλίες με πολύ κόσμο;

Αν πρόκειται για συναυλίες με μεγάλα διεθνή ονόματα, και σαφώς με πολύ κόσμο, πιθανόν από Σεπτέμβριο κι έπειτα, με τη προϋπόθεση ότι θα έχουν καλυτερεύσει τα πράγματα μέχρι τότε. Με λίγα λόγια, μπορούμε να ονειρευτούμε να δούμε Evanescence & Within Temptation σε κάποια Ευρωπαϊκή στάση του Worlds Collide Tour.

Όταν και αν με το καλό γίνουν συναυλίες, θα γεμίζουν κανονικά τα venues;

Σίγουρα όχι όπως πριν από τη καραντίνα. Και θα υπάρξουν 2 πιθανοί λόγοι. Ο ένας πιθανός λόγος, είναι ότι μερίδα του κόσμου θα φοβηθεί να πάει σε συναυλίες τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, άσχετα το αν θα έχει κάνει ή όχι το εμβόλιο. Και ο άλλος πιθανός λόγος, είναι ότι ακόμη και να έχουν οι εμβολιασμοί, θα συνεχίζουν κανονικότατα να τηρούνται κάποια υγειονομικά μέτρα, που δεν επιτρέπουν να γεμίσουν πλήρως το venue. Πιθανόν εκεί θα εκνευρίσει και μια μερίδα του κόσμου, που στο τέλος δεν θα πατήσει καν στη συναυλία.

Τα εγχώρια συγκροτήματα, όπως επίσης και οι εγχώριοι μουσικοί/καλλιτέχνες, έχουν πιο πολλές πιθανότητες να πραγματοποιήσουν συναυλίες το καλοκαίρι;

Αν εξαιρέσουμε κάποια μεγάλα ονόματα της εγχώριας ροκ σκηνής (1000mods, Planet Of Zeus, VIC, Nightstalker, Firewind, & Vodka Juniors), όλοι οι υπόλοιποι ροκ εγχώριοι δεν θα συναντήσουν σοβαρά θέματα, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τόση μεγάλη απήχηση στο κοινό. Μπορούν ακόμη κι από τον Ιούνιο ενδεχομένως να κανονίσουν live εμφανίσεις, με το κόσμο απλά να κάνει rapid test πριν παραβρεθεί στο live. Φτάνει μονάχα να έχουν φτιάξει αρκετά τα πράγματα μέχρι τότε, σε βαθμό που θα επιτρέπονται κάποια συγκεκριμένα ανοίγματα. Κατά προτίμηση, οι live εμφανίσεις να γίνουν σε εξωτερικό χώρο, εφόσον πρόκειται για τη καλοκαιρινή περίοδο. Τώρα για τα μεγάλα εγχώρια ονόματα (ανεξαρτήτου είδους), πάλι ενδεχομένως μπορούν να προγραμματίσουν live εμφανίσεις μέσα στο καλοκαίρι, αλλά πιθανόν με περιορισμένο κοινό.

Αυτές ήταν οι απαντήσεις σε κάποια από τα πιθανά ερωτήματα, όσον αφορά με τις συναυλίες. Τώρα, αν τυχόν σας προκύπτουν νέα ερωτήματα, μπορείτε να τα στείλετε με μήνυμα στους λογαριασμούς του CityVibes.gr σε Facebook & Instagram, και θα απαντηθούν ενδεχομένως στο επόμενο άρθρο. Stay safe till then!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Το τελευταίο διάστημα όλη μας η προσοχή έχει αφιερωθεί στον ιό που έχει κατά’κλείσει’ τις ζωές μας. Δικαίως θα μπορούσε να πει κανείς μιας και επηρεαζόμαστε σημαντικά από την εξέλιξη και πορεία του. Ωστόσο η ζωή συνεχίζεται και ενώ εμείς βομβαρδιζόμαστε από ειδήσεις σχετικές με την επικαιρότητα και την αποκλειστικότητα του ιού πολλά είναι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μπορεί να μην έχουμε ακούσει κάτι για αυτά τα ενδιαφέροντα θέματα.

Ο λόγος για τον πολυαγαπημένο δορυφόρο μας , την Σελήνη, για τον οποίο η Nasa δημοσίευσε κάποια πολύ ενδιαφέροντα νέα. Στις 21 Οκτωβρίου του 2020 ανακοίνωσαν πως το λεγόμενο “SOFIA” της Nasa , το οποίο είναι ένα τροποποιημένο Boeing 747SP με ενσωματωμένα κατάλληλα μηχανήματα παρατήρησης και βρίσκεται σε τροχιά 13716 μέτρων πάνω από την γη, είχε επιφέρει κάποια πολύ ενδιαφέρον στοιχεία. Στις 26 Οκτωβρίου του 2020 η Nasa συνέχισε με σχετική δημοσίευση σύμφωνα με την οποία έγινε παρατήρηση νερού στην μεριά της Σελήνης που δέχεται το φως του ήλιου. Κάτι πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον, διότι αυτό σημαίνει πως το νερό βρίσκεται στην Σελήνη και σε υγρή μορφή και όχι μόνο σε στερεά όπως γνωρίζαμε πρώτα.

Δεν είναι ακόμη γνωστός ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε το ποσό του νερού που ανιχνεύθηκε και ποιοι μπορεί να είναι οι παράγοντες που οδηγούν στην δημιουργία αυτού. Ωστόσο το νερό αποτελεί μία σημαντική βάση και πηγή για την ζωή, τουλάχιστον έτσι όπως την γνωρίζουμε εμείς…

Η αναλογία του νερού που μπόρεσε να εντοπίσει το SOFIA είναι 100 φορές λιγότερο του νερού που υπάρχει στην έρημο Σαχάρα. Αρχικά ακούγεται πολύ μικρή ποσότητα αλλά όταν αποκαλυφθούν τα δεδομένα δημιουργίας αυτού και των αναγκαίων συνθηκών ίσως λυθούν πολλές απορίες και οι επιστήμονες θα μπορούσαν να έρθουν σε ένα ‘breakthrough’ στην έρευνα τους αλλά και να αλλάξουν σημαντικά τις ζωές μας.

Φυσικά αυτό το ‘νέο’ είναι ένα από τα πολλά που συμβαίνουν στον κόσμο μας και εμείς μπορεί να μην γνωρίζουμε… Αυτό που θα μπορούσα να καταλάβω εγώ είναι πως ακόμα και μέσα από όλο αυτό το χάος εμείς ως άνθρωποι συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε και αυτό μου δίνει ελπίδα.

ΠΗΓΗ

Μπούτης Ηλίας

Η εποχή που διανύουμε είναι σίγουρα μία πάρα πολύ δύσκολη. Η λεγόμενη πανδημία δεν είναι μία κατάσταση που συναντά η κάθε γενιά και μπορούμε να πούμε πως μόλις τελειώσει όλος αυτός ο “λαβύρινθος” θα έχουμε επιβιώσει μία εφιαλτική εμπειρία. Όμως δυστυχώς αυτό δεν είναι το τελευταίο το οποίο μπορεί αν συναντήσουμε ως ανθρωπότητα.

Με την διαρκείς ενίσχυση του φαινομένου του θερμοκηπίου οι πάγοι λιώνουν όλο και περισσότερο, με αποτέλεσμα να ξεσκεπάζεται μία τεράστια και αρχαία ιστορία και μαζί της και κάποιοι ιοί…! Οι λεγόμενοι γιγάντιοι ιοί”Giant virus-Girus” έχουν ανακαλυφθεί ακόμα από το 2003 από επιστήμονες οι οποίοι εργάζονταν στην αρκτική. Αυτοί οι ιοί ‘κοιμούνται’ κάτω από τους πάγους για χιλιάδες χρόνια και με τη συνεχείς αύξηση της θερμοκρασίας μπορεί κάποια στιγμή να βρουν την διέξοδο τους στον υπόλοιπο πλανήτη. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να είναι ακίνδυνοι, άλλοι θανάσιμοι και άλλοι τελείως καινούριοι στα μάτια των επιστημών, το οποίο θεωρώ και το πιο ανησυχητικό.

Η ονομασία αυτοί προκύπτει διότι το γενετικό υλικό των ιών αυτών είναι πάρα πολύ μεγάλο, σε σχέση με τους υπόλοιπους ιούς,, και μπορεί να έχουν χιλιάδες γονίδια. Τα οποία γονίδια μπορεί να μην υπάρχουν σε κάποια άλλη μορφή ζωής του πλανήτη μας.

Όλο αυτό μπορεί να ακούγεται αρκετά τρομακτικό, ειδικά όταν οι ειδικοί δίνουν κάποιες πιθανότητες πως η επόμενη πανδημία θα μπορούσε να είναι από έναν τέτοιου είδους ιό. Ωστόσο η σκέψη μου είναι τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να αποτρέψουμε, να προλάβουμε το κακό. Γιατί σύμφωνα με έρευνες και πειράματα όταν αυτός ο ιός ήρθε σε επαφή με έναν οργανισμό πολύ γρήγορα έδρασε και τον χρησιμοποίησε ως ξενιστή…! Οπότε θα ήταν προτιμότερο να μην επιτρέψουμε σε αυτούς τους ιούς την ελευθερία τους, να μην επιτρέψουμε στους πάγους να λιώσουν κι άλλο.

Με μικρές κινήσεις όπως η ανακύκλωση, μπορούμε να φροντίσουμε τον πλανήτη μας για να φροντίσουμε και τους εαυτούς μας.

Πηγή

Πηγή

Μπούτης Ηλίας

Το 1949 η Judith ήταν μόλις 6 χρονών. Μια μέρα αρρώστησε πολύ.
Τόσο πολύ που θυμάται τους γονείς της να την ντύνουν γρήγορα και να την βάζουν στο αυτοκίνητο τρέχοντας για το νοσοκομείο. Μόλις έφτασε στο Englewood Hospital στο Bridgeport οι γιατροί την τοποθέτησαν αμέσως μέσα στον «σιδερένιο πνεύμονα». Μια μηχανή που την κρατούσε στη ζωή παρέχοντάς της οξυγόνο αφού το σώμα της ξαφνικά παρέλυσε από το λαιμό και κάτω. Χρόνια αργότερα η μητέρα της θα της έλεγε πως εκείνο το βράδυ, οι γιατροί τους είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα άντεχε ως το πρωί. Ο φόβος των γιατρών δεν ήταν υπερβολικός. Τη χρονιά που αρρώστησε η Judith, 42.000 παιδιά στην Αμερική κόλλησαν πολιομυελίτιδα και πάνω από 3000 πέθαναν.

Η Judith επέζησε. Επέζησε με μια σιδερένια πλατίνα στα πόδια και μόνιμη σκολίωση που δεν της επέτρεψε ποτέ να χαρεί παιχνίδι και τρέξιμο.

Χρειάστηκαν 8 χρόνια, από το μοιραίο βράδυ που αρρώστησε η Judith, για να ανακοινωθεί η επιτυχής δημιουργία του πρώτου αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου για την πολιομυελίτιδα. Χιλιάδες παιδιά ευθύς εμβολιάστηκαν και ο αριθμός των θυμάτων έπεσε από 35 χιλιάδες το 1953, στις 5,6 χιλιάδες μέχρι το 1957 στα 162 μόνο παιδιά μέχρι το 1961.

Σήμερα, η εμφάνιση πολιομυελίτιδας έχει πέσει κατά 99%, με κρούσματα πια μόνο σε χώρες όπως το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

Σήμερα η πολιομυελίτιδα, είναι μόνο μία από τις ποικίλες μολυσματικές ασθένειες που οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να τιθασεύσουν. Μαζί με την Διφθερίτιδα, τον Τέτανο, τον Κοκκύτη, την Ιλαρά, την Παρωτίτιδα, την Ερυθρά αποτελούν απλά λέξεις στα βιβλιάρια υγείας των παιδιών μας. Στο, όχι και τόσο μακρινό, παρελθόν όμως οι λέξεις αυτές συγκροτούσαν το χειρότερο εφιάλτη για τον κάθε γονιό. Βλέπετε, τον καιρό της Judith, δεν υπήρχε αντιεμβολιαστικό κίνημα. Υπήρχε απλά παιδικός θάνατος.

Σήμερα είμαστε πια τόσο υγιείς, που έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε αβάσιμες επιθέσεις στα μεγαλύτερα όπλα που διαθέτουμε για την πρόληψη και την προαγωγή της υγείας μας: Τα εμβόλια.

Μην ξεγελιέστε όμως. Δεν είμαστε υγιείς επειδή οι ιοί και τα βακτήρια με τα οποία συγκατοικούμε σε αυτό τον πλανήτη, έγιναν «απολιθώματα». Είμαστε υγιείς επειδή υπάρχει μία κρίσιμη μάζα εμβολιασμένων ατόμων που προφυλάσσει από εξάπλωση μιας πανδημίας από τους ίδιους ιούς και βακτήρια που κάποτε θέριζαν. Και όσο το αντιεμβολιαστικό κίνημα αυξάνεται, όσο η κρίσιμη αυτή μάζα πέφτει, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να εμφανιστούν κρούσματα «vintage» ασθενειών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξηγεί πως προκειμένου να επιτευχθεί συλλογική ανοσία ενάντια σε λοιμώδη νοσήματα και να αποφευχθεί η εκδήλωση επιδημιών, η εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού πρέπει να φθάνει στο 95%.

Το παράδοξο με τα εμβόλια είναι πως τελικά έγιναν θύματα της ίδιας της επιτυχίας τους.

Και κατανοώ. Το όνειρο κάθε γονιού είναι να προσφέρει στα παιδιά του το καλύτερο δυνατό σε όλους τους τομείς, πόσον μάλλον στον τομέα της υγείας.

Όμως ως γονείς, ας ενημερωθούμε σωστά για να μην γίνουν τελικά τα παιδιά μας θύματα της αμάθειάς μας.

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλούμε επισκεφτείτε τον ιστότοπο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας σχετικά με τους μύθους γύρω από τα εμβόλια εδώ.

ΥΓ 1: Oχι. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν χρηματίζεται από τις Φαρμακοβιομηχανίες

ΥΓ 2: Όχι. Ως μητέρα/πατέρας δεν γνωρίζεις εσύ καλύτερα τι είναι πιο σωστό για το δικό σου παιδί όσον αφορά στον εμβολιασμό. Το ότι έγινες γονιός δε σε κάνει αυτομάτως και ειδικό στην Ανοσολογία και Παιδιατρική. Ούτε το «youtube» θωρείται πηγή έγκυρης άντλησης των πληροφοριών σου.

ΥΓ 3: Ναι. Όλα τα φάρμακα μπορεί να έχουν παρενέργειες. Ακόμα και το Panadol. Όπως και κάθε φορά που οδηγείς υπάρχει περίπτωση να βρεθείς σε ατύχημα. Η ζώνη θα σου σώσει τη ζωή. Σε κάποιες πολύ σπάνιες περιπτώσεις μπορεί η ίδια η ζώνη να σε πληγώσει. Τι αποφασίζεις;

Πηγή

Ενώ η πανδημία του κορονοϊού καλά κρατεί και θα μας κρατήσει μακριά από τις μαζικές συγκεντρώσεις και events, στη Δανία φαίνεται πως βρήκαν την λύση να παρακολουθήσουν συναυλία και μάλιστα εκτός σπιτιού και ζωντανά!

Την περασμένη εβδομάδα, στην πόλη  Aarhus πραγματοποιήθηκε η πρώτη drive-in συναυλία ever, όπου το κοινό μπόρεσε και παρακολούθησε μέσα από την άνεση του αυτοκινήτου του,  ζωντανά τους καλλιτέχνες πάνω στην σκηνή!

Ο τραγουδιστής Mads Langer έκανε το πρόγραμμά του από την σκηνή, ενώ οι θεατές μέσα από το αυτοκίνητό τους συντονίστηκαν σε ειδικά διαμορφωμένη FM συχνότητα και άκουγαν την μουσική, από απόσταση λίγων μέτρων μέσα από τα αυτοκίνητά τους!

Αν μη τι άλλο ήταν μια ευφάνταστη ιδέα …

Πηγή

Καθώς τα κρούσματα του κορωνοϊου αυξάνονται παγκοσμίως, οι επιστήμονες αγωνίζονται να κατανοήσουν ένα κρίσιμο επιδημιολογικό παζλ – ποιο είναι το ποσοστό των μολυσμένων ανθρώπων με ήπια ή καθόλου συμπτώματα που μπορεί να μεταδίδει τον ιό σε άλλους;

Μερικές από τις πρώτες λεπτομερείς εκτιμήσεις αυτών των συγκεκαλυμμένων περιπτώσεων υποδεικνύουν ότι θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν περίπου το 60% όλων των μολύνσεων.  

Πολλοί επιστήμονες έχουν υποψιαστεί ότι υπάρχει μια μη δεξαμενή κρουσμάτων που δεν εμφανίζει συμπτώματα, επειδή ένας αυξανόμενος αριθμός μολυσμένων ανθρώπων δεν μπορεί να ιχνηλατηθεί, να συνδεθεί με γνωστές περιπτώσεις COVID-19 ή δεν έχει ταξιδέψει σε σημεία ξεσπάσματος της επιδημίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι με ήπια συμπτώματα δεν είναι αρκετά άρρωστοι για να ζητήσουν ιατρική βοήθεια και πιθανότατα θα περνούσαν απαρατήρητοι από μεθόδους ελέγχου όπως η θερμομέτρηση, οπότε η έκταση του φαινομένου και ο ρόλος τους στη μετάδοση του ιού, παραμένει ασαφής.  

«Η κατανόηση του ποσοστού ασυμπτωματικών ή περιπτώσεων με ήπια συμπτώματα θα είναι πραγματικά πολύ σημαντική για να καταλάβουμε τι προκαλεί αυτή τη συγκεκριμένη πανδημία», λέει ο Michael Osterholm, διευθυντής του Κέντρου Έρευνας και Πολιτικής του Πανεπιστημίου της Μινεσότα για τις Μολυσματικές Νόσους στη Μινεάπολη.  

Αυτό είναι διαφορετικό από εκείνους που προσπαθούν να κατανοήσουν τον αριθμό των κρουσμάτων που δεν έχουν αναφερθεί επειδή οι αρχές δεν κάνουν αρκετές δοκιμές ή «προκλινικού σταδίου» περιπτώσεις κατά τις οποίες οι άνθρωποι επωάζουν τον ιό, αλλά δεν εμφανίζουν ακόμα συμπτώματα.  

Για να μετρηθεί η έκταση των «κρυφών» λοιμώξεων, μια ομάδα ερευνητών στην Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυξε ένα μοντέλο που χρησιμοποιεί κλινικά δεδομένα από 26.000 εργαστηριακά επιβεβαιωμένα περιστατικά που αναφέρθηκαν στην επιτροπή υγείας της Γουχάν, το επίκεντρο της επιδημίας, στην Κίνα.  

Τα κρούσματα που δεν έχουν ανιχνευθεί  

Σε μια προεπισκόπηση της μελέτης που δημοσιεύτηκε στις 6 Μαρτίου, η ομάδα εκτιμά ότι μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου, υπήρχαν 37.400 άνθρωποι με τον ιό στη Γουχάν για τους οποίους οι αρχές δεν γνώριζαν. Οι περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις που δεν αναφέρθηκαν, ήταν άτομα που είχαν ήπια ή καθόλου συμπτώματα, αλλά θα μπορούσαν να μεταδίδουν τον ιό, σύμφωνα με τους συγγραφείς.  

«Σύμφωνα με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις μας, τουλάχιστον το 59% των μολυσμένων ατόμων ήταν έξω, χωρίς να έχουν εξεταστεί και μόλυναν άλλους», λέει ο Wu Tangchun, ειδικός της δημόσιας υγείας στο Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Huazhong. «Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί ο ιός εξαπλώθηκε τόσο γρήγορα και έφτασε τώρα σε όλο τον κόσμο».  

Τα αποτελέσματα της ομάδας βρίσκονται εντός του εύρους των εκτιμήσεων αρκετών άλλων μελετών που βασίζονται σε πολύ μικρότερα σύνολα δεδομένων, λέει ο Adam Kucharski, από το London School of Hygiene and Tropical Medicine. «Είναι η πιο πρόσφατη ανάλυση του καλύτερου συνόλου δεδομένων που έχουμε και η μεθοδολογία έχει βάση».  

Αλλά το μοντέλο υποθέτει ότι όλοι στην κοινότητα έχουν την ίδια ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με οποιονδήποτε άλλο. Στην πραγματικότητα, «έχετε περισσότερες πιθανότητες να αλληλεπιδράσετε με ένα μικρό αριθμό ανθρώπων: την οικογένειά σας, τους φίλους σας και τους συναδέλφους σας», λέει ο Gerardo Chowell, μαθηματικός επιδημιολόγος στο Georgia State University της Ατλάντα. Υποθέτοντας ότι υπάρχει ομοιογενής ανάμιξη, λέει, το μοντέλο πιθανώς υπερεκτιμά τον ρυθμό μετάδοσης και υπερβάλει για τον αριθμό των μολύνσεων με ήπια ή καθόλου συμπτώματα. Αλλά το αποτέλεσμα είναι στη σωστή κατεύθυνση. λέει.  

Τι δείχνουν τα στοιχεία  

Μια άλλη μελέτη εξέτασε 565 Ιάπωνες πολίτες που εκκενώθηκαν από τη Γουχάν στις αρχές Φεβρουαρίου και επανειλημμένα ελέγχθηκαν και παρακολουθήθηκαν για τον ιό και τα συμπτώματα. Σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε στις 13 Μαρτίου στο Διεθνές Περιοδικό Λοιμωδών Νοσημάτων, μια ομάδα στην Ιαπωνία αναφέρει ότι 13 από αυτούς είχαν μολυνθεί, εκ των οποίων 4 (31%) δεν ανέπτυξαν ποτέ συμπτώματα.  

Αλλά, πιθανώς τα καλύτερα τεκμηριωμένα στοιχεία για ασυμπτωματικές περιπτώσεις, προέρχονται από το κρουαζιερόπλοιο Diamond Princess, στο οποίο εξαπλώθηκε ο COVID-19 στις αρχές Φεβρουαρίου, ενώ ήταν στα ιαπωνικά ύδατα, λέει ο Chowell.  

Το πλοίο ήταν σε καραντίνα και οι 3.711 επιβάτες και μέλη του πληρώματος ελέγχθηκαν επανειλημμένα και παρακολουθούνταν στενά. Η μελέτη του Chowell, που δημοσιεύθηκε στις 12 Μαρτίου στο Eurosurveillance, δείχνει ότι περίπου το 18% των 700 μολυσμένων ατόμων στο Diamond Princess δεν είχαν ποτέ συμπτώματα.  

«Πρέπει να έχετε κατά νου ότι αυτό ήταν ένας ειδικός πληθυσμός» με πολλούς ηλικιωμένους, λέει ο Chowell. Οι ηλικιωμένοι τείνουν να εμφανίζουν επιδείνωση όταν μολύνονται με τον νέο κοροναϊό, οπότε υποψιάζεται ότι ο ρυθμός των ασυμπτωματικών λοιμώξεων σε έναν γενικό πληθυσμό μπορεί να είναι πιο κοντά στο 31%, το ποσοστό δηλαδή που ανέφερε η ιαπωνική ομάδα.  

Λαμβάνοντας υπόψη τα αποτελέσματα από διάφορες μελέτες, ο Chowell πιστεύει ότι οι ασυμπτωματικές ή ήπιες περιπτώσεις, αντιπροσωπεύουν συνδυαστικά περίπου το 40-50% όλων των λοιμώξεων.  

Η μετάδοση

Μπορούν όμως τα άτομα με ήπια ή καθόλου συμπτώματα να μολύνουν άλλους; Σε μια πρώιμη μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 8 Μαρτίου, μια ομάδα που εδρεύει στη Γερμανία υπέδειξε ότι μερικοί άνθρωποι με COVID-19 είχαν σε δείγματα από το λαιμό τους υψηλά επίπεδα ιού  κατά την πρώιμη φάση της νόσου, όταν τα συμπτώματά τους ήταν ήπια. Αυτό σημαίνει ότι ο παθογόνος παράγοντας θα μπορούσε εύκολα να απελευθερωθεί με φτάρνισμα ή βήχα και να εξαπλωθεί σε άλλους, λένε οι ερευνητές.

Επιπλέον, ένα άλλο μολυσμένο άτομο, ποτέ δεν ανέπτυξε συμπτώματα, είχε παρόμοιο ποσοστό του ιού με αυτούς που είχαν συμπτώματα, σύμφωνα με τους ερευνητές στο The New England Journal of Medicine.  

Αυτές είναι οι πρώτες λεπτομερείς αναλύσεις για την έκταση της μετάδοσης σε διάφορα στάδια της νόσου, λέει ο Osterholm. Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν αυτό που πολλοί επιστήμονες έχουν υποψιαστεί: ότι κάποιοι μολυσμένοι άνθρωποι μπορεί να είναι εξαιρετικά μεταδοτικοί όταν έχουν ήπια ή καθόλου συμπτώματα, λέει. Ωστόσο, τονίζει ότι η κλίμακα του προβλήματος εξακολουθεί να είναι ασαφής.  

Πολλοί επιστήμονες φοβούνται ότι αυτό θα μπορούσε επίσης να έχει οδηγήσει σε υποτίμηση της ευαισθησίας των παιδιών στον ιό. Μια μελέτη σε περισσότερα από 700 μολυσμένα παιδιά στην Κίνα διαπίστωσε ότι το 56% είχε ήπια έως καθόλου συμπτώματα.  

Εάν τα ευρήματα είναι ρεαλιστικά, απαιτούνται επείγοντα μέτρα για τον περιορισμό των ήπιων και ασυμπτωματικών περιπτώσεων που τροφοδοτούν την πανδημία, λένε οι ερευνητές. Ζητούν να κλείσουν τα σχολεία, να ακυρωθούν δημόσιες συγκεντρώσεις και γενικά να μείνουν όλοι στο σπίτι και εκτός δημόσιων χώρων. «Η εφαρμογή ισχυρών μέτρων απομόνωσης  είναι ο μόνος τρόπος να σταματήσουμε τη διάδοση του ιού», λέει ο Chowell.

Πηγή

Από το τιρολέζικο χωριό Ισγκλ, το επονομαζόμενο και «Ίμπιζα των Άλπεων», πιστεύεται πως ξεκίνησε η πανδημία του κορωνοϊού στην Ευρώπη.

Το χειμερινό αυτό θέρετρο στις αυστριακές Άλπεις, προσελκύει εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χειμώνα και, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Politico «αποδείχτηκε πως ήταν το τέλειο “εκκολαπτήριο” για τον κορωνοϊό».  

Οι Αρχές εκτιμούν πως στα τέλη Φεβρουαρίου από εκεί ξεκίνησε η διασπορά του ιού και, μέχρι οι αρμόδιοι φορείς να συνειδητοποιήσουν την έκταση της επιδημίας, η ζημιά είχε γίνει.  

Οι υγειονομικές αρχές της Σκανδιναβίας εντόπισαν πολλές εκατοντάδες κρούσματα στο Ισγκλ. Την Τρίτη, η Νορβηγία ανακοίνωσε πως σχεδόν το 40% από τα τουλάχιστον 1.400 επιβεβαιωμένα κρούσματά της, προήλθαν από την Αυστρία. Και σύμφωνα με τις αρχές, εκατοντάδες επιπλέον κρούσματα τόσο στην Αυστρία όσο και τη Γερμανία συνδέονται άμεσα με το Ίσγκλ.  

Παρά τις έγκαιρες προειδοποιήσεις άλλων χωρών για το πρόβλημα στο Ίσγκλ, οι τοπικοί αξιωματούχοι δεν μπήκαν στη διαδικασία λήψης άμεσων μέτρων, φοβούμενοι τις επιπτώσεις στον τουρισμό, τη βασική πηγή οικονομίας ολόκληρης της περιοχής. Η κυβέρνηση δεν παρενέβη. Και παρότι ο Αυστριακός καγκελάριος, Σεμπάστιαν Κουρτς επαινέθηκε για την επιθετική πολιτική του στην κρίση του κορωνοϊού, οι επικριτές επιμένουν πως η ξαφνική αλλαγή στάσης τής κυβέρνησης προέκυψε μόνον όταν διαπιστώθηκε η δραματική τροπή που είχε πάρει η κατάσταση στο Τιρόλο.  

«Η απληστία αποδείχτηκε ανώτερη της ευθύνης για την υγεία των ντόπιων και των φιλοξενούμενων» καταλήγει το σχόλιο της αυστριακής εφημερίδας Der Standard.   Το πρώτο δείγμα για την ανησυχητική κατάσταση στην περιοχή ήρθε την 1 Μαρτίου, όταν Ισλανδοί αξιωματούχοι διαπίστωσαν πως 15 επιβάτες πτήσης της Icelandair που είχαν φτάσει μία μέρα νωρίτερα από το Μόναχο, βρέθηκαν θετικοί στον κορωνοϊό. Οι 14 από αυτούς είχαν ταξιδέψει στο Ισγκλ.  

Η Ισλανδία άμεσα προειδοποίησε τις αυστριακές αρχές, οι οποίες ωστόσο αγνόησαν την ανησυχία του Ρέικιαβικ, αλλά και την αποφασή του να εκδώσει ταξιδιωτική οδηγία για το Τιρόλο.   Τις αμέσως επόμενες ημέρες, ανάλογες ανακοινώσεις για κρούσματα σε τουρίστες του Ισγκλ έγιναν από Δανία, Νορβηγία, Σουηδία και Γερμανία.  

Στις 7 Μαρτίου, ένας ιδιοκτήτης μπαρ στο χιονοδρομικό κέντρο του χωριού, διαγνώστηκε θετικός στον Covid-19.  

Οι αυστριακές αρχές και πάλι επέδειξαν ολιγωρία, αδρανώντας έως ότου διαπίστωσαν πως άλλοι 15 άνθρωποι που ήταν λόγω δουλειάς σε στενή επαφή με τον νοσούντα, ήταν θετικοί στον ιοό. Στις 10 Μαρτίου, οι αρχές έδωσαν εντολή να κλείσουν όλα τα μπαρ στο Ίσγκλ, αφήνοντας ωστόσο ανοιχτά τα ξενοδοχεία και τα λιφς των χιονοδρομικών.  

Η διασπορά του ιού συνεχίστηκε ραγδαία, εξαναγκάζοντας τελικά την κυβέρνηση, στις 13 Μαρτίου πια, να λάβει άνευ προηγουμένου έκτακτα μέτρα, θέτοντας το Paznauntal, ολόκληρη την περιοχή γύρω από το Ίσγκλ, αλλά και το επίσης δημοφιλές θέρετρο St. Anton σε καραντίνα.  

Ακόμα και τότε, ωστόσο, οι αρχές εξακολούθησαν να επιτρέπουν τη χρήση των λιφτς που μετέφεραν για μέρες τους σκιέρ στο χιονοδρομικό.  

Ο Κριστόφ Λανγκ, δημοσιογράφος του γερμανικού δικτύου N-TV, έφτσε στο Ίσγκλ στις 5 Μαρτίου με πέντε φίλους του. Έφυγαν όλοι, έχοντας προσβληθεί από τον Covid-19. «Το σκάνδαλο είναι πως είχαν ενδείξεις μία εβδομάδα προτού εμείς φτάσουμε, και τις αγνόησαν» τόνισε ο ίδιος.  

Αν και η κεντρική κυβέρνηση και οι τιρολέζικες αρχές βρίσκονται στο επίκεντρο έντονων επικρίσεων για τη διαχείριση της κατάστασης, επιμένουν πως έκαναν τα πάντα για να περιορίσουν την εξάπλωση του ιού αμέσως μόλις διαπίστωσαν τη σοβαρότητα της περίστασης.  

Σημειώνεται πως περίπου του ένα τέταρτο των κρουσμάτων της Αυστρίας καταγράφηκαν στο Τιρόλο – κρατίδιο που μετρά λιγότερο από το 10% του αυστριακού πληθυσμού.  

Πηγή

Ο καθηγητής της Πολιτικής Υγείας στο LSE Ηλίας Μόσιαλος δίνει μερικές πολύ χρήσιμες συμβουλές και κατευθύνσεις σε όσους θέλουν να μάθουμε περισσότερα γύρω από όσα ξέρουμε και όσα πρέπει να κάνουμε.

Η ανάρτηση του Ηλία Μόσιαλου για τον κορωνοϊό

Κορωνοιός, τι ξέρουμε, τι δεν ξέρουμε, τι κάναμε και τι πρέπει να κάνουμε.

Το κείμενο που ακολουθεί αναφέρεται στα μαθήματα που έχουμε πάρει για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού από άλλες χώρες και στη διαφορά της προσέγγισης που υιοθετεί το Ηνωμένο Βασίλειο και αν είναι βάσιμη. Επίσης, αναφέρεται στο τι κάναμε στην Ελλάδα, αλλά και τι άλλο πρέπει να κάνουμε ώστε να εφαρμόσουμε ενιαία προληπτική πολιτική και πως αυτό σχετίζεται και με την εκκλησία.

Εδώ και μερικές εβδομάδες ξεκίνησα τη δημόσια ενημέρωση από το λογαριασμό μου στο Facebook· δίνοντας στοιχεία για τον ιό, για τα συμπτώματα και μιλώντας για τα προληπτικά μέτρα υγιεινής. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της διασποράς στην Κίνα και τα δρακόντεια μέτρα, συνέχισα να παραθέτω στοιχεία για τον ιό πιο εντατικά, χρησιμοποιώντας ακόμα και το χιούμορ για την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση για την νόσο. Ανέλαβα λοιπόν μια πρωτοβουλία ενημέρωσης, γιατί σε μένα ήταν σαφές πως επρεπε να ληφθούν μέτρα έγκαιρα.

Κατέθεσα δημόσια, ιδέες για συγκεκριμένα μέτρα για το σύστημα υγείας στην Ελλάδα και τόνισα την ανάγκη άμεσης ενίσχυσής του (αναπνευστήρες/ΜΕΘ, έκτακτες προσλήψεις προσωπικού, ενιαίο σύστημα υγείας μεταξύ δημοσίου ιδιωτικού τομέα και ενόπλων δυνάμεων κ.α.). Μίλησα εξαρχής για τους κινδύνους που ελλόχευαν, πως δεν θα είναι μια απλή γρίπη, πως η θνητότητα θα είναι μεγαλύτερη της γρίπης και πως θα υπάρξει θέμα με τις ευπαθείς ομάδες.

Κυρίως όμως, τόνιζα πως ο ιός αυτός χτυπάει το ίδιο το σύστημα από μέσα, δημιουργώντας υπέρογκες ανάγκες σε προσωπικό και εγκαταστάσεις, και επέμενα πως η αντιμετώπισή του δεν θα είναι μόνο θέμα αντίδρασης και απόδοσης του συστήματος υγείας, γιατί θα βασίζεται στην προσωπική ευθύνη και την αντίδραση των ίδιων των πολιτών.

Πολλά από αυτά που ανέφερα, εισακούστηκαν και συμπεριλήφθηκαν στα μέτρα και στις οδηγίες των δημόσιων φορέων υγείας και κοινωνικής προστασίας. Και συνεχίζουμε όλοι μαζί, ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι, γιατί έχουμε δύσκολες μέρες, ίσως μήνες, μπροστά μας.

Τι μάθαμε όμως με τις προσεγγίσεις που υιοθετήθηκαν εκτός Ελλάδας;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η αντίδραση της Κίνας, βοήθησε τις άλλες χώρες να κερδίσουν χρόνο. Κρίνοντας από τους καταγεγραμμένους ρυθμούς εξάπλωσης, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει οκτώ εβδομάδες για να εντοπίσει τη διασπορά. Αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα καταγράψει ξεχωριστή πορεία, χωρίς να γνωρίζουμε με καμιά βεβαιότητα αν η προσέγγιση θα αποδώσει ή θα τζογάρει με την υγεία του κόσμου.

Άλλες χώρες μας παρέχουν ικανοποιητικά παραδείγματα αποτελεσματικού χειρισμού της επιδημίας. Δεν έχουμε ακόμα θεραπείες και εμβόλια αλλά έχουμε άλλες αποτελεσματικές, μη φαρμακολογικές πληροφορίες παρέμβασης. Από τη Νότια Κορέα μάθαμε ότι τα βασικά μέτρα δημόσιας υγείας, όπως η εκτεταμένη ανάλυση δειγμάτων, μπορούν να συμβάλουν στην αξιολόγησητου μεγέθους του προβλήματος, στον εντοπισμό των περιπτώσεων, μάθαμε πως να ανιχνεύουμε τις αλυσίδες μετάδοσης και πως να αφαιρούμε συνδετικούς κρίκους.

Από τη Σιγκαπούρη και την Κίνα, μάθαμε ότι ο εντοπισμός επαφών είναι απαραίτητος, είτε ενδοοικογενειακά, είτε στο εσωτερικό της κοινότητας. Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε τη σημασία της ιχνηλάτησης των επαφών και της απομόνωσης.

Από την Ταϊβάν και την Κίνα, μαθαίνουμε για τα μέτρα κοινωνικής απομάκρυνσης, και πως η απαγόρευση μεγάλων συγκεντρώσεων, ο περιορισμός της κυκλοφορίας, η εργασία από το σπίτι και η ουσιαστική διακοπή της κοινωνίας για κάποιο χρονικό διάστημα μπορούν να μειώσουν τη μετάδοση και να δώσουν χρόνο στο σύστημα υγείας.

Από το Χονγκ Κονγκ, μάθαμε τη σημασία της αλλαγής της συμπεριφοράς των ανθρώπων μέσω της εκτεταμένης προσωπικής και περιβαλλοντικής υγιεινής, τις 14μερες καραντίνες για όσους έρχονται από την ηπειρωτική Κίνα και την ανάγκη για ευρεία ενημέρωση.

Και τώρα περιμένουμε να δούμε αν η ιταλική προσέγγιση της μεγάλης κλίμακας κοινωνικής αποστασιοποίησης θα αποδώσει.

Τι διαφορετικό γίνεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη χώρα με ένα από τους χαμηλότερους αριθμούς γιατρών, νοσηλευτών και νοσοκομειακών κλινών στην Ευρώπη;

Σε ένα άρθρο της εφημερίδας The Guardian (3/3/20), ο Tim Cook, γιατρός σε μονάδα εντατικής θεραπείας του NHS, εξηγεί γιατί το NHS δεν είναι έτοιμο για την κρίση που μπορεί να προκαλέσει ο νέος ιός. Αναφέρει πως συνήθως 90% των ΜΕΘ του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν πληρότητα και μπορούν να εισάγουν νέους ασθενείς μόνο με την απομάκρυνση άλλων – ακόμη και όταν ο φόρτος εργασίας είναι φυσιολογικός. Αν θεωρήσουμε πως πάνω από το 30% του συνολικού πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου θα νοσήσει με COVID-19 (αν και σε ορισμένες εκτιμήσεις μπορεί να φτάσει το 60%), οι περισσότεροι δεν θα έχουν καμία ή ήπια ασθένεια, αλλά ίσως ένας στους επτά να χρειαστεί εισαγωγή στο νοσοκομείο. Από τους ασθενείς που θα νοσηλευτούν ίσως ένας στους πέντε να χρειαστεί εισαγωγή στη ΜΕΘ. Το σύστημα υγείας δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτά τα νούμερα. Ένας στους 50 ασθενείς που είναι γνωστό ότι έχουν Covid-19 μπορεί να πεθάνει.Ο COVID-19 θα αυξήσει τις πιέσεις όχι μόνο εξαιτίας του βάρους του αριθμού, αλλά επειδή οι ενδιάμεσες θεραπείες λόγω της ευαίσθητης φύσης των ασθενών με πνευμονοπάθεια, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, απαιτείται έγκαιρη προσφυγή στη ΜΕΘ. Περαιτέρω, η διαχείριση ενός ασθενούς που νοσεί με COVID-19 είναι πιο πολύπλοκη από την κανονική φροντίδα της ΜΕΘ, καθώς οι ασθενείς πρέπει να απομονώνονται ξεχωριστά, γιατροί και νοσηλευτές πρέπει να φοράνε ατομικό προστατευτικό εξοπλισμό. Η εμπειρία και η καταγραφή των κρουσμάτων της Κίνας έδειξαν πως δύο από τις πέντε πρώιμες λοιμώξεις αποκτήθηκαν στο νοσοκομείο και τα δύο τρίτα αυτών ήταν εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, ένας σημαντικός αριθμός των οποίων πέθανε στη συνέχεια. Αυτά τα αιτήματα επιβραδύνουν τη φροντίδα, αυξάνουν τον απαιτούμενο αριθμό προσωπικού και εκθέτουν το προσωπικό (και ίσως τις οικογένειές τους) σε σημαντικό κίνδυνο.

H Βρετανική κυβέρνηση όμως αποφάσισε ότι ο νέος ιός είναι ασταθής και ότι πιθανότατα θα μετατραπεί σε ετήσια εποχική λοίμωξη. Το σχέδιο δράσης, όπως εξήγησε ο επικεφαλής επιστημονικός σύμβουλος, είναι η επίτευξη της “ανοσίας αγέλης”. Βασίζονται δηλαδή στο ότι το 80% θα κολλήσει τον ιό, και θα εμφανίσει ήπια συμπτώματα, χωρίς όμως να εξηγούν τι σημαίνει αυτό για το υπόλοιπο 20%.

Στο σημερινό φύλλο της Guardian αρθρογραφεί ο William Hanage και παίρνει θέση ήδη στον τίτλο. ‘Είμαι επιδημιολόγος. Όταν άκουσα για το σχέδιο “ανοσίας αγέλης” της Βρετανίας, σκέφτηκα πως επρόκειτο για σάτιρα’. Ο Hanage είναι καθηγητής και ερευνητής της εξέλιξης και επιδημιολογίας των λοιμωδών νοσημάτων, στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ.

Εξηγεί πως όταν μιλάμε για ανοσία αγέλης, συνήθως μιλάμε για ανοσία και τα εμβόλια που την δημιουργούν. Εδώ όμως συζητάμε για μια πραγματική πανδημία που μεγάλος αριθμός θα νοσήσει, και ορισμένοι από αυτούς θα πεθάνουν. Παρόλο που το ποσοστό θνησιμότητας είναι πιθανό να είναι αρκετά χαμηλό, ένα μικρό μέρος ενός πολύ μεγάλου αριθμού εξακολουθεί να είναι ένας μεγάλος αριθμός. Και το ποσοστό θνησιμότητας θα αυξάνεται όταν το NHS θα καταρρέει από τα συσσωρευόμενα κρούσματα. Αυτό που αναμένεται να συμβεί, ακόμη και αν κάνουμε την γενναιόδωρη υπόθεση ότι η κυβέρνηση ήταν απολύτως πετυχημένη στο να περιορίσει τη διασπορά του ιού στον πληθυσμό χαμηλού κινδύνου, στην κορυφή της εστίας, οι αριθμοί που χρειάζονται κρίσιμη φροντίδα θα ήταν μεγαλύτεροι από τον αριθμό των διαθέσιμων κλινών. Αυτό επιδεινώνεται από το γεγονός ότι οι άνθρωποι που είναι άρρωστοι τείνουν να παραμένουν άρρωστοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που αυξάνει το βάρος στο σύστημα υγείας. Και φυσικά δεν μπορεί να περιοριστεί σε κάποια ηλικιακή ομάδα. Σκεφτείτε όλους τους ανθρώπους ηλικίας 20 έως 40 ετών που εργάζονται στην υγειονομική περίθαλψη ή σε μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων. Εκεί ακόμα και λίγα κρούσματα είναι αρκετά για να δημιουργηθεί σοβαρό πρόβλημα. Μετά αυτοί θα απομονωθούν, και το πρόβλημα θα εμφανιστεί στο δεύτερο κύμα. Τα δεύτερα κύματα είναι πραγματικά και τα είδαμε σε πανδημίες γρίπης. Αλλά εδώ δεν πρόκειται για πανδημία γρίπης. Ίσως να μην υπάρχει δεύτερο κύμα, αλλά οι ευπαθείς άνθρωποι δεν πρέπει να εκτίθενται σε έναν ιό αυτή τη στιγμή, θεωρώντας πως κάτι που μπορούμε μόνο να μοντελοποιήσουμε, θα ισχύσει στο μέλλον.

Επίσης, ενώ είναι εξαιρετικά σημαντικό να μένουν οι άρρωστοι στο σπίτι για να μην μολύνουν τους άλλους, είναι ολοένα και πιο σαφές ότι η μετάδοση μπορεί να συμβεί προτού αναπτυχθούν τα συμπτώματα. Γνωρίζουμε ότι αυτό ισχύει από τη μοντελοποίηση και τις μελέτες παρατήρησης των κρουσμάτων.

Ωστόσο, τα επιχειρήματα σχετικά με τα ποσοστά θνησιμότητας, τις παραμέτρους μετάδοσης και την προσυμπτωματική μετάδοση χάνουν την ουσία. Αυτός ο ιός κλείνει χώρες. Και ας μην είναι το Ηνωμένο Βασίλειο μετά τη Wuhan, το Ιράν, την Ιταλία ή την Ισπανία. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να στρέψει το βλεμμα στο παράδειγμα της Νότιας Κορέας, η οποία, μέσω ενός συνδυασμού έντονης επιτήρησης και κοινωνικής απομάκρυνσης, φαίνεται να έχει αποκτήσει, πάντα μιλώντας με κάποιες επιφυλάξεις, τον έλεγχο της διασποράς ιού.

Ο Hanage καταλήγει πως το Ηνωμένο Βασίλειο δεν πρέπει να προσπαθεί να δημιουργήσει ανοσία αγέλης για να προστατευτεί. Η πολιτική θα πρέπει να κατευθύνεται στην επιβράδυνση της επιδημίας σε ένα (πιο) διαχειρίσιμο ποσοστό. Αυτό δηλαδή που κάνει η ισχυρή και συντονισμένη κοινωνική αποστασιοποίηση.

Αναφερόμενος στη Βρετανική προσέγγιση ο Jeremy Hunt, πρώην υπουργός υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου, επίσης έκανε ένα κρίσιμο σχόλιο, κάνοντας μια απλή μαθηματική παρατήρηση. Αν νοσήσει το 10% του πληθυσμού αυτό θα σημαίνει 50.000 δηλαδή αριθμό θανάτων τέσσερις φορές πάνω από τα επίπεδα θανάτων της γρίπης, του 2017-2018.

Τι δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα, όπως με ακούτε να λέω συχνά, συντονιστήκαμε και κινηθήκαμε νωρίς. Τώρα όμως είναι η ώρα για αυστηρή εφαρμογή των οδηγιών. Αν δεν αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη που μας αντιστοιχεί σε αυτή την κρίση, αν δεν εφαρμόσουμε τις οδηγίες, δεν θα καταφέρουμε να δώσουμε τον απαιτούμενο χρόνο στο σύστημα υγείας για να μας προφυλάξει. Το σύστημα υγείας θα καταφέρει να ανταπεξέλθει εάν χρειαστεί να νοσηλευτούν στις ΜΕΘ άλλοι 300 άνθρωποι. Είναι όμως ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα να αναγκαστεί να υποστηρίξει 1000 έξτρα ασθενείς ταυτόχρονα στην εντατική.

Τώρα όμως είναι η ώρα για ενιαία προληπτική πολιτική. Και τι εννοούμε λέγοντας ενιαία προληπτική πολιτική;

Για την ώρα παίρνουμε τα μέτρα που χρειάζεται για να καθυστερήσουμε τη διασπορά ώστε να αντέξει το σύστημα υγείας. Δεν ξέρουμε αν η νόσος επανέλθει το φθινόπωρο. Πρέπει να κερδίσουμε χρόνο γιατί η καθυστέρηση μας φέρνει κάθε μέρα πιο κοντά στο εμβόλιο και στη θεραπεία.

Μετά το άρθρο μου στα Νέα στις 10/3 με την έκκληση να καταργηθεί η θεία κοινωνία κατά τη διάρκεια της πανδημίας, να γίνονται λειτουργείες σε εξωτερικό χώρο, και το διάβημα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να εκδώσει οδηγίες για τις θρησκευτικές δραστηριότητες, διάβασα με χαρά πως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μια ημέρα μετά τη δημοσίευση του άρθρου μου, δήλωσε ότι η εκκλησία θα κάνει ότι προτείνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός. Ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής, είχε ήδη τοποθετηθεί λέγοντας μεταξύ άλλων ‘Σε μια τέτοια κρίση, πρέπει να ασκούμε επαγρύπνηση ως κοινότητα, μήπως οι εκκλησίες μας γίνουν σημεία μετάδοσης της νόσου’.

Τώρα λοιπόν είναι η ώρα η Εκκλησία της Ελλάδος να αναστείλει τη θεία κοινωνία. Ήρθε η ώρα να καταστήσουν δυνατή την τηλεοπτική μεταδόση της λειτουργίας, και να πάρουν μέτρα για την λειτουργία σε ανοιχτούς χώρους, λαμβάνοντας κατά νου τις οδηγίες για τις αποστάσεις που πρέπει να τηρούν οι πιστοί μεταξύ τους (έτσι έγινε στην Ιταλία, όπως έγραφα στα Νέα στο ίδιο άρθρο στις 10/3).

Δεν είναι στοχοποίηση της Εκκλησίας της Ελλάδος αυτό. Σαφέστατα και η προτροπή μου απευθύνεται σε όλα τα θρησκευτικα δόγματα. Είναι απλή, οριζόντια όπως λέμε, εφαρμογή ενιαίας προληπτικής πολιτικής, χωρίς εξαιρέσεις. Δεν πρέπει να αρκεστούμε στις εκκλήσεις πλέον. Η πολιτεία έχει ευθύνη για τη δημόσια υγεία, και πρέπει να περάσει από τις εκκλήσεις στην ενιαία προληπτική πολιτική.

Αυτή είναι η μόνο ευθύνη της πολιτείας για τη δημόσια υγεία;

Όχι, αλλά αυτές τις στιγμές όλοι μας συνειδητοποιούμε την πραγματική ανάγκη για ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας ασπίδα για τώρα και το μέλλον.

Αν θα περάσουμε δύσκολα; Είναι βέβαιο.

Είναι εύκολο αυτό που γίνεται τώρα; Όχι.

Η καθημερινότητα όλων μας διακόπτεται και καλούμαστε να αυτοπεριορίσουμε τις ελευθερίες και τις κινήσεις μας. Το στρες θα είναι μεγάλο, για αυτό το λόγο χρειάζεται κοινωνική αλληλεγγύη, τουλάχιστον σε εθνικό επίπεδο. Να μην ξεχάσουμε όταν περάσει η κρίση, τη στάση της Γαλλίας και της Γερμανίας και την έλλειψη αλληλεγγύης στην Ευρώπη.

Όλο αυτό ήρθε στην Ελλάδα μετά από δέκα χρόνια σκληρής οικονομικής κρίσης και ψυχολογικά θα είναι ακόμα πιο δύσκολο για όλους.

Το στρες είναι ίσως λίγο διαφορετικό, για τις οικογένειες που κάποια μέλη τους είναι στο εξωτερικό, όπως οι φοιτητές στην Αγγλία αλλά και όλοι οι φοιτητές που σπουδάζουν σε χώρες που πάσχουν περισσότερο από τον ιό σε σχέση με την Ελλάδα. Να τους σκεφτούμε και να δείξουμε λίγη περισσότερη κατανόηση σε αυτούς αυτές τις μέρες.

Πρέπει ο καθένας μας να βρει τρόπους να προσαρμοστεί στη ρουτίνα, να βρούμε όλοι μαζί μηχανισμούς για να επιβιώσουμε, να βρούμε αποθέματα ευγένειας και δημιουργικότητας και να βγούμε ψυχολογικά όσο το δυνατόν αλώβητοι.

Αλλά θα αντέξουμε, Και θα τα καταφέρουμε.

Πηγή