Οι εγκέφαλοι των παιδιών αναπτύσσονται σε «εκτοξεύσεις» που ονομάζονται κρίσιμες περίοδοι. Η πρώτη συμβαίνει γύρω στην ηλικία των 2 και η δεύτερη εμφανίζεται κατά την εφηβεία.

Η πρώτη κρίσιμη περίοδος ανάπτυξης του εγκεφάλου αρχίζει γύρω στην ηλικία των 2 και καταλήγει γύρω στην ηλικία των 7, διότι κατά την περίοδο αυτή, μπορούν να τεθούν τα θεμέλια για μια ολιστική εκπαίδευση για τα παιδιά. Εκείνη την περίοδο, τα παιδιά μπορούν να μάθουν ταχύτερα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ζωής!

Οι πλούσιες εμπειρίες – από το παιχνίδι μέχρι τις τέχνες και τις σχέσεις-

διαμορφώνουν θεμελιωδώς την ανάπτυξη ενός μικρού παιδιού.

Οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς μπορούν να τονίσουν τις χαρές της προσπάθειας νέων δραστηριοτήτων και της μάθησης. Τα μικρά παιδιά πρέπει να απολαμβάνουν τη διαδικασία μάθησης αντί να εστιάζουν στην απόδοση και γι’ αυτό πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά να καταλάβουν ότι τα λάθη είναι μέρος της μάθησης.

Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αποφεύγουν να βάζουν ταμπέλες στα παιδιά ή να κάνουν καθολικές δηλώσεις σχετικά με τις ικανότητες τους.

Η πλήρως αναπτυγμένη προσωπικότητα είναι ιδιαίτερα σημαντική για τα παιδιά ηλικίας 2 έως 7 ετών. Πέρα από τη μάθηση, όμως, δεν πρέπει να αγνοήσουμε τη συναισθηματική νοημοσύνη.

Καταλήγοντας, θα ήθελα να τονίσω πως εάν η νοημοσύνη ορίζεται ως η ικανότητα μάθησης, τα παιδιά ηλικίας μεταξύ 2 και 7 ετών μπορεί να είναι οι πιο έξυπνοι άνθρωποι στον πλανήτη!!!

Αναστασία Κακλαμάνου

Βρίσκομαστε στην περίοδο όπου οι περισσότεροι μαθητές έχουν πάρει το πρώτο σχολικό τους έλεγχο ή ετοιμάζονται γι’ αυτό. Οι βαθμοί είναι ένα θέμα που συζητιέται διακαώς από τους δασκάλους, τους γονείς, τους μαθητές καθ’ όλη τη σχολική χρονιά.

Όταν οι βαθμοί είναι «άριστοι» ή είναι καλύτεροι από αυτούς που «περιμέναμε», σίγουρα η χαρά είναι τεράστια. Τι γίνεται, όμως, όταν τα αποτελέσματα δεν είναι τα επιθυμητά για τους μαθητές και τους γονείς;

Σίγουρα, δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου και εύκολα μπορεί να αξιοποιηθεί αυτή η κατάσταση υπέρ του μαθητή. Κάθε παιδί έχει ταλέντα και ικανότητες, όμως, το σχολείο δεν έχει πάντα τον τρόπο να τα ανακαλύψει. Καλό θα ήταν να μιλάμε με τους εκπαιδευτικούς και να υποστηρίζουμε το παιδί ενισχύοντας τις αδυναμίες του με κάθε δυνατό τρόπο.

Κάθε αποτυχία μπορεί να μας διδάξει κάτι και να μας βοηθήσει να πάμε ένα βήμα μπροστά!

Πώς οι γονείς, όμως, να βοηθήσουν τα παιδιά σε μια τέτοια περίπτωση; Αρχικά, θα πρέπει να εκτιμήσουν την προσπάθεια του παιδιού τους και να δουν πέρα από την κακή βαθμολογία. Μην του βάλετε τις φωνές και μην το συγκρίνετε με κάποιο αδερφάκι ή συμμαθητή, δεν θα οδηγήσει πουθένα μόνο θα ρίξει τη ψυχολογία και την αυτοπεποιηθήση του κι άλλο!

Επίσης, δώστε του κίνητρο να προσπαθήσει σε καθημερινή βάση και να μελετήσει μόνο του. Μην εστιάζετε μόνο στους βαθμούς των διαγωνισμάτων αλλά στην προσπάθεια που καταβάλλει καθώς οι βαθμοί δεν είναι το πάν. Πραγματικά, υπάρχουν πολλοί λόγοι που συνδράμουν για να μην πάρει άριστο βαθμό και η πίεση που ασκούν οι γονείς μετατρέπεται σε άγχος για το παιδί.

Ακόμη, να επικοινωνείτε συχνά με δασκάλους ή καθηγητές του παιδιού. Η συνεργασία σχολείου-οικογένειας μπορεί να βοηθήσει το παιδί να βελτιωθεί. Εν ανάγκη, αν το παιδί έχει πολλά «κενά» τότε σκεφτείτε σοβαρά το ενδεχόμενο της ενισχυτικής διδασκαλίας.

Το πιο σημαντικό, όμως, από όλα είναι να μην ξεχνάτε να ενθαρρύνετε το παιδί σας, πρέπει να λειτουργείτε ως σύμμαχος και όχι ως εχθρός του που αν δεν φέρει «καλό βαθμό» θα το τιμωρήσει. Κανένας δεν λειτουργεί αποτελεσματικά με τις φωνές, τις απειλές και την παρουσία του φόβου.

Το σύστημα εκπαίδευσης είναι ένα μέσο διαμόρφωσης των παιδιών και οι βαθμοί είναι μέρος αυτής της διαδικασίας, δεν καθορίζουν την αξία του παιδιού ούτε προκαθορίζουν το μέλλον του. Υποστηρίξτε τις ανάγκες του και η βελτίωση θα έρθει…

Αναστασία Κακλαμάνου