O  τίτλος είναι  τόσο ειρωνικός, όσο ακούγεται. Τι γιορτάζουμε την 25^η Μαρτίου; οι απαντήσεις  που μπορούμε να ακούσουμε  έχουν μεγάλη ποικιλία . Από  το ΟΧΙ του Μεταξά μέχρι και  το Νέγρος του Μοριά . Μπορεί όντως κάποιοι να θέλουν να  γίνουν viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , όμως δυστυχώς οι περισσότεροι δεν ενδιαφέρονται και να μάθουν την ιστορία του 1821. Μάλλον για να  ήμαστε απολύτως ειλικρινής τους ενδιαφέρει πόσοι θα δουν την ανάρτηση τους και πόσα ‘’μου αρέσει’’ θα συγκεντρώσουν.   Αν δεν θέλουμε λοιπόν να μην χαθεί αυτή η ιδιαίτερη μέρα ,  η παιδεία πρέπει να παίξει  πρωταγωνιστικό ρόλο στην αλλαγή της εικόνας.

Όταν στο σχολείο το μόνο που ενδιαφέρει τους μαθητές είναι το διάλλειμα και στους καθηγητές να βγάλουν την ύλη, τότε η ευθύνη για την έλλειψη των γνώσεων των νέων καταμερίζεται εκατέρωθεν ισόποσα . Προσωπικά πιστεύω ότι οι καθηγητές  έπρεπε μέσα από κείμενα και εικόνες αλλά και συζητήσεις να βοηθήσουν τα παιδιά να καταλάβουν ότι λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Βάζοντας ένα  παιδί να μάθει 5 σελίδες παπαγαλία είναι αυτό ακριβώς που οδηγεί τον μαθητή στο να  αντιπαθήσει το  μάθημα της ιστορίας ή ακόμα χειρότερα να πιστεύει ότι γνωρίζει την ιστορία  του τόπου του. Επίσης πιστεύω ακράδαντα ότι για να μπορέσει  ένας λαός να βρει λύση στα προβλήματα  που τον ταλανίζουν θα  ήταν καλό να κοιτάξει την ιστορία  του, φυσικά οι εποχές αλλάζουν και τα εφόδια που έχει κάποιος και οι παροχές επίσης , τα προβλήματα όμως παραμένουν τα  ίδια. Επίσης οι νέοι σήμερα έχουν πρόσβαση σε μια πολύ μεγάλη γκάμα πληροφορίων, οι καθηγητές θα μπορούσαν να   διοργανώσουν μια  εβδομάδα όπου τα παιδία θα χωριστούν σε ομάδες και θα τους ανατεθεί  ένα θέμα όπως για παράδειγμα Φιλική εταιρεία και ο ρόλος της στην επανάσταση  ή  οι ήρωες του 1821.Τα παιδία αναγκαστικά θα  χρειαστεί να ψάξουν να διαβάσουν να συγκρατήσουν πληροφορίες και γεγονότα. Σίγουρα τα πάντα δεν θα τα  συγκρατήσουν, όμως  θα ξέρουν που  να ψάξουν και σίγουρα δεν θα μπερδέψουν  ξανά τον Μεταξά με τον Μακρυγιάννη.

Κλείνοντας, το 1821 και οι άνθρωποι που με αυταπάρνηση θυσιαστήκαν, όλοι μαζί  ώστε  εμείς σήμερα να είμαστε ελεύθεροι και να βγάζουμε στόρι στην παραλία υποδεικνύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ότι  στα δύσκολα χρειάζεται να  ήμαστε όλοι ενωμένοι σαν μια ομάδα , ανεξαρτήτως χρωμάτων και πολίτικών πεποιθήσεων. Ειδάλλως θα  βρισκόμαστε μονίμως σε πόλεμο  μόνο που αυτήν την φόρα ο αντίπαλος θα είναι ένας  ομοεθνής σου.

«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση»

Από τη Δώρα Μαργέλη

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.

Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο. Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουνε με το θηρίο. Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό. Για το ωραίο και τη σωτηρία του.

«Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση» – André Breton.

Πηγή

Από πολύ μικρή ηλικία στα σχολεία μας εφοδιάζουν με την πεποίθηση πως όλοι μας έχουμε ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες στη ζωή μας,πράγμα που μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε πως δεν είναι αλήθεια.

Η ταξική διαφορά των ανθρώπων έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις ευκαιρίες που θα έχει ο καθένας μας τόσο σε μορφωτικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.Τα σπουδαία μυαλά πάνε μπροστά δεν αντιλέγω,αλλά πολλές φορές δεν τους έχει δοθεί το βήμα για να αποδείξουν την σπουδαιότητά τους και έτσι χάνονται.Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που κατέλαβαν υπεύθυνες θέσεις, χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα,στερώντας τη θέση από κάποιους που άξιζαν να βρίσκονται εκεί ,χάρη στις γνωριμίες ή το επώνυμο τους.Επίσης υπάρχουν περιπτώσεις που η απουσία χρημάτων δεν άφησε παιδιά να μετεκπαιδευτούν και η πολιτεία απλώς τους γύρισε την πλάτη. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις,που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. 

Η χώρα μας δεν φημίζεται για την αγάπη της προς τους νέους ανθρώπους,καθώς βάζει τα δυνατά της για να τους εποδίζει να εξελίσσονται στην γενέτειρα τους,όμως καυχιέται με περίσσεια υπερηφάνεια για τα κατορθώματα τους σε άλλες χώρες.Έχουμε μια δωρεάν παιδεία που βασίζεται στις γνώσεις των παιδιών από τα φροντιστήρια λες και είναι δεδομένο ότι όλα τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να δώσουν χρήματα για να κάνουν πράγματα που θα έπρεπε να καλύπτει η ”δωρεάν” παιδεία τους.Στιβάζουνε τριάντα νέους σε μια αίθουσα και μετά τους κατηγορούνε κιόλας για τη μη σωστή λειτουργικότητα του μαθήματος.

Μοιράζουνε βιβλία που είναι γεμάτα με λάθη και ανακρίβειες και κάνουνε τους μαθητές να ανταγωνίζονται για το ποιός θα γίνει ο καλύτερος παπαγάλος και ποιός θα πάρει τον μεγαλύτερο βαθμό,αδιαφορώντας για το πώς θα δώσουν στα παιδιά τα εφόδια για να βγούν στην κοινωνία,χωρίς να τους καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη.Δεν θέλουν λοιπόν ενήλικες που να διεκδικούν και να αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους αλλά ενήλικες που θα δέχονται όποια αλήθεια τους παρουσιάζεται χωρίς να φέρνουν αντίρρηση.

Το <<Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της>>δεν βγήκε τυχαία είναι μια μεγάλη αλήθεια που την βιώνουμε καθημερινά.Αναγκαζόμαστε να υπομένουμε καταστάσεις να αφήνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα φοβούμενη πως δεν θα τα καταφέρουμε και κάπου εκεί χάνουμε το παιχνίδι.

Μία σχολή που αποκτά όλο και περισσότερη ζήτηση τα τελευταία χρόνια είναι η σχολή πληροφορικής του πανεπιστημίου ΑΠΘ(Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης). Για ποιο λόγο όμως υπάρχει τόσο μεγάλη προθυμία από τους νέους να ασχοληθούν με αυτή την επιστήμη και τι ακριβώς σημαίνει ο λεγόμενος Προγραμματισμός;

Φαίνεται από τα στατιστικά πως όλο και περισσότεροι νέοι κάνουν την επιλογή αυτής της σχολής ανά έτος. Πιο συγκεκριμένα από το 2013 μέχρι το 2019 είχε μία συνεχόμενη ανοδική πορεία με 453 υποψηφίους το 2013 και 975 υποψηφίους το 2019 από Γενικό Λύκειο μόνο! Ακόμα το 2009 υπήρχαν 243 υποψήφιοι από γενικό λύκειο και φέτος, εν έτη 2020 857, ένας αριθμός λίγο μικρότερος από αυτόν του 18. Είναι φανερό πως η τεχνολογία έλκη σημαντικά τους ανερχόμενους “επιστήμονες” της χώρες, είτε αυτοί ασχοληθούν με τον τομέα αυτό είτε όχι.

Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγο της αναγκαιότητας ανθρώπων με σχετικές γνώσεις. Όσο η τεχνολογία εξελίσσεται τόσο πρέπει και εμείς να είμαστε πιο εξοικειωμένοι με τα μηχανήματα και προγράμματα που μας εξυπηρετούν. Μπορεί να φαίνονται , ίσως , κουραστικά και πολλές φορές ακαταλαβίστικα, ωστόσο μας προσφέρουν την δυνατότητα να κάνουμε δουλειές που διαφορετικά θα ήταν χρονοβόρες και πολύ δύσκολο για εμάς τους ανθρώπους να κάνουμε.

Οπότε τι ακριβώς είναι ο προγραμματισμός και πως μας βοηθάει; Αρχικά το κομμάτι του προγραμματισμού είναι μία των κατευθύνσεων που προσφέρονται στα πανεπιστήμια πληροφορικής, αλλά και η κατεύθυνση που, θα μπορούσε κανείς να πει, είναι πιο περιζήτητη. Πολλοί είναι αυτοί που ζητούν κάποιον προγραμματιστή και αυτό διότι μπορούμε να σκεφτούμε έναν προγραμματιστή ως έναν μεταφραστή. Έναν μεταφραστή που χάρις σε αυτόν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τον υπολογιστή ώστε να εκτελέσει την κουραστική αυτή δουλειά για εμάς. Ουσιαστικά ο προγραμματισμός είναι μία σειρά από εντολές ή λέξεις κλειδιά που ο υπολογιστής καταλαβαίνει. Ο προγραμματιστής με την σειρά του μπορεί να γράψει την “ιστορία” που θέλουμε ο υπολογιστής να εκτελέσει.

Σίγουρα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, ο προγραμματισμός και οι υπολογιστές, που θα μπορούσαμε όλοι να χρησιμοποιήσουμε στην καθημερινότητα μας για λύση σε απλά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Αν το σκεφτούμε με αυτό το τρόπο μπορούμε να καταλάβουμε το λόγο που αυτή η σχολή έχει ανοδική πορεία ζήτησης.

Πηγή

Μπούτης Ηλίας

Πολλές φορές ταυτίζουμε την παιδεία και την μόρφωση με την εκπαίδευση και την απόκτηση γνώσεων και πτυχίων. Η κοινωνία μας θεωρεί αμόρφωτο έναν άνθρωπο που δεν έχει τελειώσει το σχολείο, ή δεν έχει πάει πανεπιστήμιο. Οι τίτλοι, όμως, δεν φτιάχνουν χαρακτήρες και συμπεριφορές. Τα πτυχία είναι πολύ καλά για την προσωπική ανάπτυξη και επαγγελματική σταδιοδρομία, όμως δεν εξασφαλίζουν αρετές όπως η υπομονή, η καλοσύνη, η τιμιότητα.

Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφίας σας παρουσιάζουμε το παρακάτω εξαιρετικό κείμενο, το οποίο διαβάσαμε στο mindthetrap.gr από την Κατερίνα Χήναρη, όπου τονίζεται ακριβώς αυτό. Πως, δηλαδή, η αληθινή παιδεία δεν φαίνεται από τις γνώσεις αλλά από την συμπεριφορά.

Μεγάλωσε, λένε, όλα τα αδέλφια του. Τέσσερα στον αριθμό κι ένας εκείνος, πέντε παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνασε, αγάπησε, παντρεύτηκε κι έκανε τέσσερα παιδιά. Οι μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Αν τον έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Ευθυτενής, καμαρωτό περπάτημα, ψάθινο καπελάκι, χαμόγελο στα μάτια και καραμέλες στην τσέπη.

Ποτέ δεν τον άκουσα να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Όταν τον έπνιγε το δίκιο, γούρλωνε τα μάτια για να καταλάβεις πως έχει νεύρα. Μέχρι εκεί. Ακόμη κι αν δεν είχε λόγους να ξεσπάσει, πάντα του έδινε η γυναίκα του αρκετούς. Εκείνος, όμως, βράχος ακλόνητος, ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης. Τη δικαιολογούσε ακόμη και τις φορές που είχε ολοφάνερο άδικο. «Άστη. Έχει περάσει πολλά», έλεγε ο άνθρωπος που είχε περάσει περισσότερα.

Μια μέρα, θέλοντας να δείξω πόσο με είχε εντυπωσιάσει γύρισα και είπα πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, παρόλο που είναι αμόρφωτος. Ακόμη, θυμάμαι το βλέμμα της μάνας μου. «Ο παππούς σου μπορεί να μην ξέρει πολλά γράμματα αλλά είναι ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που ξέρω». Ήταν αυτή της η πρόταση που έσκασε σαν χαστούκι στο πρόσωπό μου και με έκανε να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ του αγράμματου και του αμόρφωτου.

Βλέπεις, συνηθίσαμε να τα ταυτίζουμε. Αγράμματος κι αμόρφωτος το ίδιο και το αυτό. Βάλαμε σε ένα τσουβάλι όσους δεν μπόρεσαν να μάθουν γράμματα, να γίνουν πρώτοι μαθητές, να σπουδάσουν, και σε ένα άλλο όσους φόρτωσαν τους τοίχους με πτυχία κι ακαδημαϊκές γνώσεις. Τους κατηγοριοποιήσαμε τους μεν, χαμηλά στην κοινωνική μας βαθμίδα και τους δε, ψηλά. Έτσι, μάθαμε να ορίζουμε την αξία των ανθρώπων. Από τα χαρτιά που συνέλλεξαν στη διαδρομή τους.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις και βραβεία που δε συναντήθηκαν ποτέ με την κοινωνική μόρφωση. Δεν ξέρουν να φερθούν, δεν ξέρουν να μιλήσουν, μήτε να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες που ήρθαν στο διάβα τους. Δεν ήταν στη διδακτική τους ύλη αυτά. Είναι εκείνοι που συχνά, σνομπάρουν τους «αμόρφωτους» στον περίγυρό τους γιατί τους χαλάνε το image. Η αλήθεια είναι πως δεν τους φτάνουν ούτε στο μικρό τους δακτυλάκι γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως καμία σχέση δεν έχει η ουσιαστική μόρφωση με τις ξερές γνώσεις που έμαθαν στα θρανία. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι πλάσιμο προσωπικότητας και πλήθος ηθικών αξιών που δε γράφονται σε κανένα βιβλίο.

Ο αγράμματος μπορεί να δυσκολεύτηκε να μάθει γράψιμο αλλά ποτέ δε ζήλεψε τον κόπο άλλων ανθρώπων. Ήξερε πως όλα γίνονται με μόχθο και σκληρή δουλειά.

Ο αγράμματος σιχαίνεται την αδικία και το συμφέρον στους ανθρώπους. Προστατεύει πάντα τους πιο αδύναμους, όσους δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Ο αγράμματος μπορεί να υπογράφει με σταυρό αλλά τιμάει την υπογραφή του γιατί γνωρίζει τη σημασία της. Μπορεί να μην αρίστευσε σε μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά πήρε από νωρίς εφόδια που τον βοήθησαν να επιβιώσει.

Ο αγράμματος ξέρει να αγαπά δίχως να περιμένει ανταπόδοση. Αγαπά αληθινά κι αυτό είναι αρκετό. Βλέπει το καλό στους άλλους ακόμη κι όταν εκείνοι δεν το βλέπουν γιατί γνωρίζει πως οι δυσκολίες φέρνουν χαρές και οι χαρές δυσκολίες.

Ο αγράμματος είναι διακριτικός κι ευγενής. Δε ρωτά, δε φέρνει σε δύσκολη θέση. Ξέρει να διαβάζει τα μάτια. Από εκεί αντλεί πληροφορίες χωρίς να χρειαστεί να του μιλήσεις.

Μοιράζει τις συμβουλές του για να βοηθήσει πραγματικά κι όχι για να κάνει τον καμπόσο. Δε σου τρίβει στην μούρη την εμπειρία του. Σε αφήνει να κάνεις τα δικά σου λάθη γνωρίζοντας πώς θα είναι πάντα εκεί.

Ο αγράμματος είναι άξιος. Πιάνουν τα χέρια του. Κάνει δουλειές χωρίς να βαρυγκωμά, προσφέρει έργο όπου χρειάζεται, χαμογελά δυνατά και κλαίει βουβά. Δε θέλει να γίνεται βάρος στους δικούς του αλλά βρίσκεται κοντά ακόμη κι όταν είναι μακριά.

Ο αγράμματος άνθρωπος μπορεί να μην έμαθε μαθηματικά αλλά είναι δίκαιος στις συναλλαγές του. Μπορεί να μην ξέρει καλούς τρόπους αλλά το σπίτι του είναι πάντα ανοιχτό. Μπορεί να μην έγινε δάσκαλος αλλά ποτέ δε σήκωσε χέρι στα παιδιά του. Μπορεί να μη γύρισε όλο τον κόσμο αλλά μάζεψε σοφία από τις πιο μικρές στιγμές της ζωής του.

Ο δικός μου αγράμματος άνθρωπος ήταν πολύ πιο μορφωμένος από πολλούς γραμματιζούμενους εκεί έξω. Είχε παιδεία. Όχι πτυχία.

Πηγή

Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.

 Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο.

 Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουνε με το θηρίο.

Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό.
Για το ωραίο και τη σωτηρία του.

Πηγή