Πώς θα αντιδρούσατε αν το παιδί σας ερχόταν στο σπίτι κλαίγοντας και σας εκμυστηρευόταν ότι οι φίλοι του δεν θέλουν να παίζουν πια μαζί του; Πιθανότατα θα προσπαθούσατε να το παρηγορήσετε λέγοντας ότι εκείνοι χάνουν, θα βρεθούν άλλοι φίλοι ή ακόμα και ότι αυτά τα ζητήματα δεν είναι άξια για κλάματα.

Μία μαμά, η οποία έζησε πολύ πρόσφατα μια παρόμοια κατάσταση με το γιο της, περιγράφει πώς αντιμετώπισε αυτή την κατάσταση, ξεπερνώντας τις αυθόρμητες αντιδράσεις της που την ήθελαν να τον παίρνει αγκαλιά και να τονίσει ότι δεν κλαίμε για κανένα…«Η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια όταν ο γιος μου ήρθε από το πάρκο που είχε πάει με τους φίλους του για παιχνίδι και μέσα από τα αναφιλητά του μου αποκάλυψε ότι πλέον δεν τον ήθελαν για παρέα.

Το παιδί μου πονούσε και μαζί του και εγώ. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι έπρεπε να τον πάρω αγκαλιά και να τον παρηγορήσω, να εξαφανίσω τον πόνο που ένιωθε, αλλά δεν το έκανα. Αντίθετα, στάθηκα ψύχραιμη απέναντί του, γιατί δουλειά μου ως γονέας δεν είναι να διορθώσω τα συναισθήματά του, αλλά να διευκολύνω τη διαδικασία επεξεργασίας τους.

Βλέπετε, τον μεγαλώνω για να ζήσει κάποια στιγμή μόνος του μακριά από εμένα.

Θα έρθει στιγμή που δεν θα είμαι δίπλα του. Δεν θα είμαι εκεί για να τον νανουρίσω, να τον αγκαλιάσω, να τον χαϊδέψω. Θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να κάνει τα πράγματα μόνος του.

Κάθισα δίπλα του στην καρέκλα, πήρα μια βαθιά ανάσα, έκανα την καρδιά μου πέτρα και του είπα: “Ήθελες να παίξεις μαζί τους, το καταλαβαίνω. Πονάει πολύ.” Έμεινα απλώς εκεί και τον άφησα να βιώσει την απόρριψη.  Κάθε κύτταρό μου ήθελε να διορθώσει όσα ένιωθε, αλλά κρατήθηκα. “Είναι εντάξει”, ξεστόμισα, του χάιδεψα τα μαλλιά και τον αγκάλιασα.

Μετά από λίγο ηρέμησε και ανάσανε βαθιά. “Είμαι καλά. Θα παίξω με κάποιον άλλο”, μου είπε ψύχραιμα. Ένιωσα μια μικρή έκπληξη και μια περηφάνια. Όσο δύσκολο και αν ήταν ο στόχος μου φαινόταν να πετυχαίνει. Μια μέρα θα είναι μόνος του και θα τα πάει καλά, αν συνεχίσει έτσι. Αν πήγαινα να μιλήσω στους φίλους του, αν προσπαθούσα να τον προστατεύσω δεν θα τα κατάφερνα. Αν τον κανάκευα δεν θα έβρισκε την λύση και αυτό θα συνέχιζε επ’ άπειρον, ακόμα και όταν δεν θα ήμουν κοντά του. Πάντα θα έψαχνε σε κάποιον άλλον βοήθεια.

Εγώ θα είμαι πάντα δίπλα του για να τον ακούσω. Με χρειάζεται για να μπορέσει να λύσει τα προβλήματά του, όχι για να του τα λύσω εγώ. Όταν αγαπάς το παιδί σου θέλεις το καλύτερο για εκείνο, ακόμα κι αν κάτι είναι δύσκολο για σένα να το χειριστείς.

Προσωπικά, ακολουθώ τρία βήματα σε παρόμοιες περιπτώσεις και μέχρι στιγμής λειτουργούν πολύ σωστά:

• Λέω όσα βλέπω χωρίς να κρίνω, να συμβουλεύω ή να διορθώνω κάτι
• Τονίζω τα θετικά και δεν εθελοτυφλώ στα αρνητικά
• Δείχνω εμπιστοσύνη

Το καλύτερο πράγμα που μπορεί ένας γονιός να κάνει για τα παιδιά του είναι να είναι δίπλα τους στις πιο δύσκολες στιγμές, να ξέρει ότι μπορούν να λύσουν τα προβλήματα και είναι δυνατοί συναισθηματικά για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις μόνοι τους».

Πηγή

Υπάρχουν μπαμπάδες που δεν φοβούνται να ‘μυήσουν’ τους μικρούς γιους τους στην ομορφιά της Φύσης μην τυχόν και γίνουν ευαίσθητοι, ρομαντικοί ή μαλθακοί! (Το έχω ακούσει κι αυτό!).

Υπάρχουν μπαμπάδες που διηγούνται στους μικρούς τους γιους ιστορίες ναυτικών και περιπέτειες από μυθιστορήματα.

Τους εξηγούν για ποιον λόγο τα θαλασσοπούλια ακολουθούν τα πλοία και τους μαθαίνουν να διαχειρίζονται τον θυμό τους.

Τους μαθαίνουν την αξία της σιωπής όταν πρέπει να σωπάσουν και την αξία του λόγου όταν πρέπει να μιλήσουν.

Να προσέχουν τον διαφορετικό ήχο που κάνει ο άνεμος όταν περνάει μέσα από διαφορετικά δέντρα για να μάθουν να σέβονται τη διαφορετικότητα…

Τους μαθαίνουν να λύνουν τις διαφορές τους με τον διάλογο και όχι με τη βία…

Ναι. Υπάρχουν αυτοί οι μπαμπάδες και μπορεί κάποιος να τους αναγνωρίσει από μακριά, διότι δεν κάνουν αδικαιολόγητο σαματά σαν στρακαστρούκες σε βαρέλι για να τους προσέξεις.

Απλώς περπατάνε δίπλα στα παιδιά τους. ‘Όχι μπροστά από αυτά, δίπλα…

(Φωτογραφία: Επιστρέφοντας κάποτε από την Ύδρα, άκουσα αυτόν τον μπαμπά να διηγείται μια ιστορία στο παιδί του για το πέταγμα των γλάρων…)

Κωνσταντίνα Πέππα

Με τα ποσοστά παιδικής σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης να αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο, είναι περισσότερο απαραίτητο από ποτέ να βεβαιωθούμε, ότι το παιδί μας γνωρίζει πολύ καλά όχι μόνο πώς να αποφεύγει τις χειρονομίες που μπορεί να το κάνουν να νιώσει άσχημα, αλλά και τι πρέπει να κάνει σε περίπτωση που κάποιος (ενήλικας ή μη) γίνει τόσο πιεστικός, ώστε να τον φέρει σε δύσκολη θέση.

Βεβαιωθείτε, λοιπόν, πως το παιδί σας γνωρίζει τους 10 παρακάτω κανόνες:

1. Μάθετε στο παιδί σας τη σωστή ορολογία για το κάθε μέρος του σώματός του.
2. Εξηγήστε του, ότι τα ιδιωτικά μέρη του σώματός του είναι αυτά που καλύπτονται από το εσώρουχό του.
3. Πείτε του, ότι τα μέρη αυτή δεν μπορεί να τα βλέπει και να τα αγγίζει κανείς. Επαναλαμβάνετε συχνά στο παιδί, ότι το σώμα του ανήκει μόνο σε εκείνο.
4. Εξηγήστε στο παιδί σας, ότι ούτε εκείνο έχει δικαίωμα να αγγίξει ποτέ τα ιδιωτικά μέρη του σώματος κάποιου άλλου παιδιού ή ενήλικα, ακόμα κι αν του το ζητήσουν.
5. Εξηγήστε στο παιδί ποια είναι τα πρώτα προειδοποιητικά συμπτώματα που στέλνει το σώμα, όταν βρίσκεται σε δυνητικά επικίνδυνες καταστάσεις ή όταν νιώθει άβολα.

1. Μάθετε στο παιδί σας τη σωστή ορολογία για το κάθε μέρος του σώματός του.
2. Εξηγήστε του, ότι τα ιδιωτικά μέρη του σώματός του είναι αυτά που καλύπτονται από το εσώρουχό του.
3. Πείτε του, ότι τα μέρη αυτή δεν μπορεί να τα βλέπει και να τα αγγίζει κανείς. Επαναλαμβάνετε συχνά στο παιδί, ότι το σώμα του ανήκει μόνο σε εκείνο.
4. Εξηγήστε στο παιδί σας, ότι ούτε εκείνο έχει δικαίωμα να αγγίξει ποτέ τα ιδιωτικά μέρη του σώματος κάποιου άλλου παιδιού ή ενήλικα, ακόμα κι αν του το ζητήσουν.
5. Εξηγήστε στο παιδί ποια είναι τα πρώτα προειδοποιητικά συμπτώματα που στέλνει το σώμα, όταν βρίσκεται σε δυνητικά επικίνδυνες καταστάσεις ή όταν νιώθει άβολα. Δείτε στην εικόνα ποια είναι συνήθως αυτά:
   
6. Πείτε στο παιδί να φωνάξει «Σταμάτα» ή «Όχι», απλώνοντας τα χέρια του, αν κάποιος αγγίξει τα ιδιωτικά μέρη του σώματός του ή οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματός του, με τρόπο που δεν του αρέσει.
7. Ζητήστε από το παιδί να μιλήσει αμέσως σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύεται αν κάποιος αγγίξει τα ιδιωτικά μέρη του σώματός το ή με τρόπο που δεν του αρέσει ή αν νιώσει συμπτώματα αγωνίας, όπως τα παραπάνω.
8. …και να μη σταματήσει να το λέει, μέχρι να γίνει πιστευτό!
9. Ζητήστε από το παιδί να μην κρατά ποτέ μυστικά που το κάνουν να νιώθει άβολα και άσχημα. Να «κρατά» μόνο όσα προορίζονται για ευχάριστες εκπλήξεις!
10. Φροντίστε να θυμάται πάντα: Να είσαι δυνατός, να είσαι γενναίος και ΠΑΝΤΑ να μιλάς!

Πηγή

Οι εικόνες που παραμένουν στο μυαλό μας από την παιδική ηλικία είναι πολύ συγκεκριμένες και, σύμφωνα με τους ειδικούς, χωρίζονται σε έξι σημαντικές κατηγορίες.

Υπάρχουν 6 πράγματα που θα θυμάται το παιδί σας από εσάς όταν μεγαλώσει.

Πολλές φορές ακούμε τους φίλους μας ή μέλη της οικογένειας μας να αναφέρονται σε συγκεκριμένες στιγμές της παιδικής τους ηλικίας και είναι πολύ ενδιαφέρον να καταγράψει κάποιος ποιες είναι τελικά οι μνήμες που παραμένουν ανεξίτηλες στη ζωή μας.

Δεδομένου ότι υπάρχουν συγκεκριμένες εικόνες που παραμένουν στο μυαλό μας από την παιδική ηλικία, αυτά είναι σύμφωνα με τους ειδικούς τα έξι πιο σημαντικά πράγματα που θα θυμούνται κάποτε τα παιδιά σας – από εσάς για εσάς!

Δείτε ποια είναι τα 6 πράγματα που θα θυμάται το παιδί σας:

1. Τις κοινές σας εμπειρίες

Μπορεί τα παιδιά σας να μην θυμούνται κάθε παιχνίδι που τους δωρίσατε στα γενέθλια τους ή πόσες φορές τα κεράσατε παγωτό, ωστόσο, υπάρχουν συγκεκριμένες εικόνες που θα γεμίζουν για πάντα το μυαλό και την ψυχή τους. Οι κοινές εμπειρίες και λιγότερο τα αντικείμενα, φέρνουν την οικογένεια πιο κοντά και έτσι πιο πιθανό είναι να θυμούνται τη στιγμή που ήσασταν μαζί σε μια καφετέρια και τρώγατε παγωτό ή πίνατε πορτοκαλάδες και χαιρόσασταν ο ένας την παρέα του άλλου.

2. Τις στιγμές που ασχολείστε αποκλειστικά μαζί τους

Πολύ συχνά παρακολουθείτε γιορτινές στιγμές μέσα από την κάμερα και χάνετε τα μικρά πράγματα που τα παιδιά προσπαθούν να σας δείξουν. Δεν είστε ουσιαστικά κοντά τους. Μόνο όταν δίνουμε στα παιδιά σας την αμέριστη προσοχή μας μπορούν να αισθανθούν ότι μας έχουν ολοκληρωτικά δικούς τους. Το παιδί γνωρίζει ότι οι γονείς του το αγαπούν αλλά εκείνες τις μαγικές στιγμές που είστε οι δυο σας σίγουρα δεν θέλει να σας βλέπει να ελέγχετε τα email σας.

3. Τα θετικά σας σχόλια

Σε έναν κόσμο που η ιδέα της αγάπης μπορεί να θεωρηθεί κλισέ, η φράση «Σ’αγαπώ» δεν είναι απαραίτητα το καλύτερο που μπορείς να πείτε. Υπάρχουν πολλές άλλες εκφράσεις που μπορούν να επηρεάσουν θετικά την ψυχολογία του παιδιού σας, όπως: «Είμαι περήφανη για σένα», «Κάνεις την οικογένεια μας καλύτερη», «Είσαι ένας καλός φίλος». Με τον τρόπο αυτό μπορείτε να τονώσετε την αυτοπεποίθηση του από μικρή κιόλας ηλικία, και σίγουρα θα θυμάται τις θετικές αυτές εκφράσεις καλύτερα από την κριτική.

4. Το χειρισμό δύσκολων καταστάσεων

Τα παιδιά σας θεωρούν οδηγό στα επόμενα βήματα τους, καθώς ταξιδεύουν σε έναν κόσμο αβεβαιότητας που πολλές φορές τα κάνει να αισθάνονται ευάλωτα.
Στις δύσκολες στιγμές, όταν βρεθούν κάποτε αντιμέτωποι με θανάτους ή ασθένειες μέσα στην οικογένεια, σίγουρα θα θυμούνται τον τρόπο με τον οποίο τους μιλήσατε, πώς τα κάνατε να νιώθουν ασφάλεια και προστασία αλλά και πώς αντιδράσατε στις καταστάσεις αυτές.

5. Τις στιγμές που δεν ήσασταν εκεί

Παρά το γεγονός ότι ακούγεται αρνητικό, μπορεί να έχει και θετική όψη. Αν και τα παιδιά σας θυμούνται τις φορές που δεν ήσασταν εκεί όταν σας χρειάστηκαν- πράγμα φυσιολογικό γιατί δεν μπορείς να είσαι πάντα παρών- θυμούνται επίσης την πρώτη φορά που τελικά διανυκτέρευσαν εκτός σπιτιού χωρίς να πάρουν τηλέφωνο στη μέση της νύχτας, ή την πρώτη φορά που έκαναν κάτι τόσο σημαντικό στο σχολείο που δεν έβλεπαν την ώρα να τρέξουν σπίτι να το μοιραστούν μαζί σας. Αυτά είναι και τα πράγματα που θα θυμούνται ως ενήλικες.

6. Την αντίδραση σας σε καταστάσεις πίεσης και στρες

Η ζωή δεν είναι πάντα ανέμελη και εύκολη και το παιδί παρακολουθεί πως συμπεριφερόμαστε όταν το πρόγραμμα είναι φορτωμένο, οι σχολικές εργασίες πολλές, το φαγητό δεν έχει ετοιμαστεί και εσείς γενικά νιώθετε ότι θα τρελαθείτε. Αν είστε ο τύπος που «λυγίζει» σε περιπτώσεις πίεσης το καταλαβαίνουν και αν θέλετε να μεγαλώσετε παιδιά που μπορούν να διαχειριστούν το άγχος ως επαγγελματίες πρέπει να προσέχετε τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεστε τις ζόρικες καταστάσεις.

Πηγή

Την τελευταία διετία ο Simon Sinek κρούει τον κώδωνα του κινδύνου πως αν δεν προσέξουμε τη χρήση των νέων τεχνολογιών στα παιδιά μας, δεν μπορούμε να φανταστούμε το πόσο γρήγορα τα ποσοστά των αυτοκτονιών και της κατάθλιψης θα έχουν διαστάσεις επιδημίας. Ήδη τα αποτελέσματα των στατιστικών στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ανησυχητικά και κανένας δεν μιλάει γι’ αυτό το θέμα. Οι γονείς θα πρέπει να παρέμβουν άμεσα! Πρέπει να σταματήσουμε να δίνουμε στα παιδιά μας απεριόριστη πρόσβαση τα social media και στα κινητά τηλέφωνα από μικρές ηλικίες. Τα παιδιά δεν είναι έτοιμα γι’ αυτήν την τεχνολογία καθώς τα παιδικά μυαλουδάκια δεν μπορούν να «διαχειριστούν» την ντοπαμίνη. 

Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να δίνετε την άδειά σας για συγκεκριμένη ώρα και μετά να τα παίρνετε! 

Ως γονείς οφείλουμε να παρέμβουμε, καθώς οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών θέλουν τα παιδιά να είναι εθισμένα σε αυτές τις συσκευές, καθώς τα βλέπουν σαν μελλοντικούς πελάτες. 

Προσωπικά το βλέπω όλη την ώρα ακόμα και όταν περνάω μπροστά από τα γραφεία. Βλέπω τους υπαλλήλους να έχουν τα κινητά τους στην άκρη και να τα βλέπουν τρεις και λίγο, ενώ παράλληλα εργάζονται. Έχει δημιουργηθεί πλέον μια υποσυνείδητη αντίδραση μέσα μας για τον χειρισμό και τη χρήση του τηλεφώνου η οποία είναι μόνιμη. Η στάση του σώματός μας, καθώς και το γεγονός ότι κρατάμε συνέχεια το κινητό μας, δίνει την εντύπωση ότι αυτό είναι σημαντικότερο από το ακροατήριο, συνομιλητή μας, ανθρώπους γύρω μας κλπ σε μια ομιλία, σε ένα γεύμα, ένα meeting κλπ. Επίσης, ούτε το γεγονός ότι έχουμε τα κινητά δίπλα μας, με την οθόνη ανάποδα μας καθιστά περισσότερο ευγενικούς ή λιγότερο εθισμένους όταν το κινητό αποτελεί προέκταση του χεριού μας… 

Πρέπει να το παραδεχτούμε πως είμαστε εθισμένοι οι ενήλικες και πως πρέπει να προστατέψουμε τα παιδιά και τους εφήβους από την κοινωνική απομόνωση και από όλες τις προεκτάσεις που έχει αυτός ο εθισμός…

Ελπινίκη Τσάμου

Τα smoothies είναι ο πιο εύκολος, γρήγορος και νόστιμος τρόπος να καταναλώσει το παιδί, φρούτα. Αποτελούνται από διάφορα φρέσκα φρούτα χτυπημένα στο μπλέντερ μαζί με γάλα, γιαούρτι, χυμό φρούτων, νερό και πάγο.

Δείτε 5 εύκολες συνταγές για γευστικά smoothies:

Smoothie με μπανάνα και μάνγκο

Smoothie Φράουλα, Μπανάνα και Πορτοκάλι

Smoothie με φράουλες, ανανά και μπισκότα

Smoothie με ακτινίδιο, μπανάνα και μήλο

Smoothie με φράουλες και σοκολάτα

Πηγή

Κάθε μέρα πάνω από 1200 παιδιά μπαίνουν σε ανάδοχες οικογένειες μόνο στις ΗΠΑ. Η αναδοχή είναι μια υπέροχη διαδικασία που οι φροντιστές του παιδιού δίνουν αγάπη και φροντίδα. Και είναι σημαντικό γιατί το κάνουν σε μια περίοδο των παιδιών που χρειάζονται στήριξη. Μια περίοδος στη ζωή τους που είναι πολύ μπερδεμένη.

Όμως η ανάδοχη οικογένεια είναι μόνο προσωρινή. Και παρά την αγάπη, μπορεί να είναι τραυματικό για τα παιδιά. Ο αποχωρισμός, η αλλαγή περιβάλλοντος, η αβεβαιότητα  ότι δεν είναι οι παντοτινοί φροντιστές τους. Υπάρχουν παιδιά που μέχρι τον 6^ο μήνα της ζωής τους μπορεί να έχουν αλλάξει 4 οικογένειες. Έτσι ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός “Together We Rise” βρήκε έναν τρόπο να ενθαρρύνει τις οικογένειες να προχωρούν και σε υιοθεσία.

Η δράση τους ξεκίνησε το 2015 όταν άρχισαν να δημοσιεύουν στα social media φωτογραφίες παιδιών την ημέρα της υιοθεσίας τους. Η απήχηση που είχαν ήταν τεράστια! Μέχρι και σήμερα, δημοσιεύουν φωτογραφίες παιδιών με αυτόν τον υπέροχο τρόπο και έχουν καταφέρει το σκοπό τους.

«Από τότε που αρχίσαμε να δημοσιεύουμε φωτογραφίες παιδιών από την υιοθεσία τους, χιλιάδες άνθρωποι μας καλούν. Θέλουν να μάθουν περισσότερα για τη διαδικασία υιοθεσίας ή τι μπορούν να κάνουν για να βοηθήσουν.

Επιπλέον έχουμε ευαισθητοποιήσει πάρα πολλούς επαγγελματίες φωτογράφους που ζητούν να μας προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους.»

“Δεν σου δώσαμε το δώρο της ζωής. Η ζωή μας έδωσε ως δώρο εσένα”. Το υπέροχο μήνυμα των γονιών την ημέρα που υιοθέτησαν τον μικρούλη.

Μέχρι και σήμερα η σελίδα του οργανισμού στο facebook, δημοσιεύει τέτοιες φωτογραφίες με συγκινητικά μηνύματα.

Πηγή

Στην παραπάνω εικόνα βλέπετε μικροδουλειές που μπορούν να κάνουν τα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους, σύμφωνα με το μοντέλο της Μοντεσσοριανής αγωγής. Πολλοί γονείς δεν συμφωνούν καθόλου με αυτό το πρότυπο και βλέπουν ένα είδος “σκλαβιάς” πίσω από οποιαδήποτε ανάθεση μικροδουλειάς σε ένα νήπιο ή παιδί.

Πρέπει τα παιδιά να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού;

Η ανάθεση μικροδουλειών στα παιδιά είναι ευεργετική – Έρευνα

Μια έρευνα που διεξήχθη από την Braun Research, εξέτασε την συμμετοχή των παιδιών στις δουλειές του σπιτιού στο παρελθόν, ξεκινώντας από το 1967. Συμμετείχαν περισσότεροι από χίλιοι γονείς.

Το 82% αυτών έκαναν δουλειές όταν ήταν παιδιά.

Ωστόσο μόνο το 28% αυτών ζητούν από τα δικά τους παιδιά να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού.

Ο λόγος; Είναι πολύ απασχολημένα για κάτι τέτοιο. Θεωρούν ότι τα νήπια είναι πολύ μικρά για να τα καταφέρουν, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά δεν πρέπει να χάνουν πολύτιμο χρόνο από τα διαβάσματα και τις δραστηριότητες τους..

Όσο περισσότερο ευημερούμε ως κοινωνία, τόσο λιγότερα αναμένουμε από τα παιδιά μας. Συχνά φτάνουμε στη μέρα που μένουν μόνα τους ως φοιτητές και δεν ξέρουν πώς να πλένουν τα ρούχα τους, να μαγειρεύουν ένα γεύμα, μερικές φορές ακόμα και βασικά πράγματα όπως η αλλαγή μιας λάμπας. Γιατί κάνουμε τα πάντα για τα παιδιά μας, αντί για τα παιδιά μας.

Nicholas Long, διευθυντής Κέντρου γονικής μέριμνας
στο νοσοκομείο παίδων του Αρκάνσας.

Μια άλλη έρευνα, του Marty Rossman – καθηγητής οικογενειακής εκπαίδευσης του πανεπιστημίου του Mississippi – δείχνει ότι οι μικροδουλειές είναι ευεργετικές για τα παιδιά. Μελέτησε παιδιά που τους ανέθεταν μικροδουλειές από την ηλικία των 3 ετών και παρακολουθούσε την πρόοδο τους μέχρι και τα 20 χρόνια τους. Τα αποτελέσματα;

Τα παιδιά που κάνουν δουλειές στο σπίτι τα πάνε πολύ καλύτερα σε διάφορους τομείς. Προσαρμόζονται ευκολότερα, επιτυγχάνουν ακαδημαϊκά και έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στη σταδιοδρομία τους. Τείνουν επίσης να έχουν καλύτερες κοινωνικές σχέσεις με την οικογένεια και τους φίλους τους.

Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά περισσότερα:

Η συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού είναι ένας από τους τρόπος που τα παιδιά μπορούν να μάθουν τις οικογενειακές σχέσεις και τον τρόπο λειτουργίας της οικογένειας. Τα βοηθούν να αισθάνονται ικανά και υπεύθυνα. Αναπτύσσεται το αίσθημα του σεβασμού για τα υπάρχοντά τους και τον σεβασμό για τους γύρω τους. Βοηθά στην ανάπτυξη της αίσθησης των παιδιών για κοινωνική δικαιοσύνη, υπευθυνότητα και κατανόηση της δικαιοσύνης. Τα παιδιά βλέπουν τη σχέση με τους γονείς τους ως κάτι αμφίδρομο και όχι μονομερές.

Πέραν όλων αυτών, η ευκαιρία που δίνεται σε ένα παιδί να εκτελέσει καθήκοντα κατάλληλα για την ηλικία του, βοηθάει να αναπτύξει την αυτοεκτίμηση και ανεξαρτησία του. Αναθέτοντας στο παιδί μας μια μικροδουλειά, δείχνουμε ότι πιστεύουμε σε αυτό και ότι είναι αξιόλογο και ισότιμο μέλος της οικογένειας..

Οι γονείς σήμερα θέλουμε τα παιδιά μας να ξοδεύουν χρόνο σε πράγματα που μπορεί να τους φέρουν επιτυχία, αλλά η ειρωνεία είναι ότι έχουμε σταματήσει να κάνουμε ένα πράγμα που φέρνει πραγματικά και αποδεδειγμένα την επιτυχία. Και αυτό είναι να πιστεύουμε σε αυτά και να τους αναθέτουμε αρμοδιότητες.

Αφού είναι τόσο ευεργετικές οι μικροδουλειές για τη ζωή των παιδιών να τι πρέπει να ξέρουμε:

• Είναι σημαντικό να αναθέτουμε μικροδουλειές στα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους. Μια εργασία στο σπίτι που δεν μπορεί να κάνει το παιδί ή που είναι πολύ εύκολη – βαρετή για την ηλικία του, μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.
• Ειδικότερα σε μικρότερες ηλικίες δεν λέμε ποτέ «Κάνε!» αλλά «Έλα να κάνουμε». Δεν προστάζουμε, αλλά παροτρύνουμε. Δεν είναι αγγαρεία, αλλά συμμετοχή.
• Μπορούμε να το κάνουμε διασκεδαστικό, να βάλουμε μουσική, να χορεύουμε παράλληλα, να παίζουμε κάποιο παιχνίδι ερωτήσεων.
• Δεν ξεχνάμε ότι δεν περιμένουμε από τα παιδιά να κάνουν άριστα τις δουλειές, αλλά μετράει πολύ η προσπάθεια.

Εσείς αναθέτετε μικροδουλειές στα παιδιά σας; Συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού;.

Πηγή

«Όποιος δεν έχει πατήσει τουβλάκι Lego με γυμνό πόδι δεν ξέρει τι θα πει πόνος!» Είναι εκείνος ο πόνος που σε κάνει να πάρεις άπειρες εκφράσεις προσώπου, εκείνος που αλλάζεις τουλάχιστον 12 χρώματα και ειδικά αν είναι βράδυ ΔΕΝ μπορείς να ουρλιάξεις!

Όμως η Lego σε συνεργασία με την διαφημιστική εταιρία Brand Station είπε να “διακωμωδήσει” λίγο το γεγονός και έφτιαξαν παντόφλες… αντί-Lego. Σκοπό έχουν να προστατέψουν τα αθώα πόδια από τα έγχρωμα ναρκοπέδια στο πάτωμα κάθε σπιτιού με μικρά παιδιά!

Έχουν πολλαπλή επένδυση στις σόλες και φυσικά υπάρχει το logo των Lego. Έχουν τετράγωνο σχήμα για να ταιριάζουν και στα 2 πόδια  (δεν υπάρχει αριστερή και δεξιά δηλαδή) για να τις βάζουν οι γονείς εύκολα και γρήγορα όταν ακούν τον χαρακτηριστικό ήχο του κουτιού όταν χύνονται τα Lego στο πάτωμα.

Και φυσικά το τετράγωνο σχήμα παραπέμπει σε υπερμέγεθες τουβλάκι Lego!

Όμως η παραγωγή της αντί-Lego παντόφλας που θα ήθελε κάθε γονιός, ήταν πολύ περιορισμένη – μόλις 1500 ζευγάρια – και δινόταν ως δώρο σε κάποιους τυχερούς που θα έκαναν το wish list τους στο γαλλικό site της Lego, πέρσι τα Χριστούγεννα. Εκτός του ότι τα περσινά Χριστούγεννα έχουν περάσει 🙂 θα έπρεπε να είμαστε Γάλλοι για να έχουμε πιθανότητες να κερδίσουμε τις συλλεκτικές παντόφλες.

Οπότε στην πραγματικότητα, ο περισσότερος κόσμος στη γη θα συνεχίσει να πατάει τα μικοσκοπικά διαβολικά τουβλάκια, για πολλά χρόνια ακόμη! Ή τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί ένας τρόπος να μην πονάνε τόσο πολύ. Αν και εδώ που τα λέμε, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά τους, πως να το αρνηθούν; 🙂

Πάντως ο κόσμος συνεχίζει να ζητάει τις αντί-Lego παντόφλες και ευελπιστεί ότι κάτι ανάλογο θα συμβεί και τα φετινά Χριστούγεννα και σε άλλες Legoχώρες .

Μέχρι τότε, εταιρίες και καταστήματα θα χρησιμοποιούν τον πόνο του Lego ως διαφημιστικό τρικ για την προβολή τους. Όπως αυτό το κατάστημα που δημιούργησε τον διάδρομο Lego Firewalk, όπου προκαλούσε τους πελάτες του να τον διασχίσουν!

Πηγή

Γράφουν και αναλύουν οι επιστημονικοί συνεργάτες της Γραμμής 115 25 του Μαζί για το Παιδί

Ένα κατοικίδιο μπορεί να σταθεί δίπλα σε ένα παιδί και να δείχνει την αγάπη του χωρίς να βάζει όρους. Να υποστηρίζει χωρίς να κρίνει. Να είναι παρών όταν θα εκφράσει τα συναισθήματα του το παιδί, χωρίς να του απαντήσει πως θα έπρεπε να αισθάνεται ή να πράξει. Η ύπαρξη του κατοικίδιου είναι πολύ σημαντική για τον τρόπο που θα σταθεί το παιδί τόσο προς τον εαυτό του όσο και προς τους άλλους γύρω του. Ένα κατοικίδιο ζώο στο σπίτι δίνει την αίσθηση της συντροφικότητας και της ασφάλειας μειώνοντας τη μοναξιά που μπορεί να αισθάνεται ένα παιδί.

Η συναισθηματική νοημοσύνη

Πολύ σημαντική είναι η συνεισφορά στη συναισθηματική νοημοσύνη ενός παιδιού. Πως αισθάνεται μια γάτα αν τη χαϊδέψεις κόντρα στο τρίχωμά της; Πως αισθάνεται ο σκύλος όταν δε του δίνεις σημασία; Αν τον αφήσεις νηστικό; Πως είναι όταν σου «ζητάει» να παίξεις και εσύ δεν ανταποκρίνεσαι; Το παιδί μαθαίνει πως μπορεί να αισθάνεται κάποιος άλλος και ποιες είναι οι ανάγκες ή οι επιθυμίες του. Αναγνωρίζει τις ανάγκες και μαθαίνει πώς να τις ιεραρχεί σε σχέση με τις δικές του.

Η φροντίδα

Φυσικά το να μπορεί να φροντίσει ένα παιδί κάποιον που το έχει ανάγκη, μπορεί να συμβάλει και στη φροντίδα του ίδιου του εαυτού. Κι όταν μιλάμε για φροντίδα εννοούμε τόσο τα πρακτικά ζητήματα, όπως παραδείγματος χάρη είναι η καθαριότητα, το φαγητό. Αλλά και πιο λεπτά ζητήματα όπως είναι η ψυχική υγεία του παιδιού.

Οι κοινωνικές δεξιότητες

Μέσα από τις καθημερινές δραστηριότητες φροντίδας ενός κατοικίδιου ζώου, το παιδί αντιλαμβάνεται  τις προσωπικές του ευθύνες, τη διαχείριση του χρόνου του, την έννοια του προγράμματος. Επίσης, σημαντική είναι η συνεισφορά και στις κοινωνικές δεξιότητες που μπορεί να αποκτήσει ένα παιδί μέσα από την επαφή με άλλους ανθρώπους. Για παράδειγμα, στην καθημερινή βόλτα, αν μιλάμε για σκύλο.

Η φυσική δραστηριότητα

Το παιχνίδι είναι ακόμα μια προσφορά του κατοικίδιου προς το παιδί. Πόσο σημαντική είναι η φυσική παρουσία στο παιχνίδι, η αλληλεπίδραση, το άγγιγμα, το να γνωρίζει το παιδί τα όρια του σώματός του, πόση δύναμη θα ασκήσει. Πόσο σημαντικό είναι να σηκωθεί από την τηλεόραση ή τον υπολογιστή και να παίξει. Μέσα στους τόσο γρήγορους ρυθμούς η δικαιολογία είναι πολλές φορές ότι οι χρόνοι των παιδιών δεν ταυτίζονται. Μπορεί το κατοικίδιο να είναι συντροφιά στο παιχνίδι και όταν οι φίλοι δεν είναι διαθέσιμοι ή όταν δεν υπάρχει ο χρόνος; Η επαφή με το ζώο ενισχύει προάγει την άσκηση και τη φυσική κατάσταση, καθώς δίνει ευκαιρίες στο παιδί να κινηθεί αρκετά μέσω του παιχνιδιού, αλλά και της βόλτας.

Τα πολύτιμα μαθήματα ζωής

Ο κύκλος της ζωής, η γέννηση, η ανάπτυξη, η απώλεια είναι ένα ακόμα πολύτιμο μάθημα στη ζωή ενός παιδιού. Προϋπόθεση φυσικά οι γονείς να το χειριστούν με ειλικρίνεια και τρόπο αντίστοιχο με τα γεγονότα και όχι με ψέματα και ανακρίβειες. Οι οποίες περισσότερο θα δυσκολέψουν το παιδί.

Συνολικά, είναι πολλά τα οφέλη της επαφής με ένα κατοικίδιο ζώο, πάντα όμως με την ορθή παρέμβαση από τη μεριά της οικογένειας. Αν η οικογένεια δεν είναι σε ετοιμότητα ή πρόθυμη να επεξεργαστεί τον τρόπο που έχει να χειριστεί ζητήματα που θα προκύψουν στη συνύπαρξη με ένα κατοικίδιο, τότε αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Άρα χρειάζεται μια πραγματική αξιολόγηση των δυνατοτήτων της οικογένειας και όχι υπερεκτίμηση τους.

Πηγή