“Το Κόκκινο Μπαλόνι”: Ένας ύμνος για τη φιλία και την αφοσίωση, που αξίζει να δείτε με τα παιδιά σας
Απόψε απολαύστε με τα παιδιά στο σπίτι την εξαιρετική ταινία μικρού μήκους «Το κόκκινο μπαλόνι». Ένα φιλμάκι περίπου 35 λεπτών που χωρά, όμως, την τεράστια έννοια της φιλίας και της αφοσίωσης με τη μορφή ενός κόκκινου μπαλονιού, μίας μαγικής, φανταστικής ιστορίας.
Η υπόθεση
Παρίσι, δεκαετία του 1950. Ένα μικρό αγόρι, ο Pascal βρίσκει δεμένο σε έναν στύλο στο δρόμο ένα κόκκινο μπαλόνι. Το παίρνει μαζί του και από εκείνη τη στιγμή τον ακολουθεί παντού, αφοσιωμένο ολοκληρωτικά. Γίνεται ο αγαπημένος του φίλος, πιστός και κατακόκκινος.Αυτή η αφοσίωση του μπαλονιού προκαλεί, ωστόσο, τη ζήλεια των άλλων αγοριών που παίζουν στο δρόμο. Κι εκεί ο σκηνοθέτης αποτυπώνει το πόσο σκληρά μπορούν να γίνουν τα παιδιά προκειμένου να αποκτήσουν κάτι που δεν τους ανήκει, μόνο και μόνο να το κατατρέψουν στο τέλος.
Διθυραμβικές κριτικές και βραβεία
Το «Κόκκινο Μπαλόνι» σκηνοθετήθηκε το 1956 από τον Αλμπέρ Λαμορίς και στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι ο ίδιος του ο γιος, ο Pascal.Την ίδια χρονιά κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών (για ταινία μικρού μήκους) και έναν χρόνο αργότερα γίνεται η μοναδική ταινία μικρού μήκους που θα κερδίσει Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ήταν μία εξαιρετική εμπορική επιτυχία της εποχής και λατρεύτηκε σε όλον τον κόσμο από μικρούς και μεγάλους.
Χωρίς διαλόγους, με μοναδικά εφέ
Το Κόκκινο Μπαλόνι ή «Le Ballon Rouge» δεν έχει διαλόγους, καθώς η δύναμη της εικόνας, της μουσικής και των συναισθημάτων, κάνει τα λόγια να περιττεύουν. Ακούγονται μόλις οι τρεις παρακάτω ατάκες:«Μπορείτε να κρατήσετε το μπαλόνι μου, όσο θα είμαι στην τάξη; Αλλά μην το αφήσετε να φύγει»«Άντε βιάσου, βγες. Φύγε από δω, μικρό ζιζάνιο»«Πιάστε τον! Το έχω!»Τα εφέ του ξεπερνούν κάθε προσδοκία, αν αναλογιστεί κανείς την εποχή που γυρίστηκε. Οι συμβολισμοί μοναδικοί. Το κόκκινο έρχεται σε αντίθεση με το γκρίζο μεταπολεμικό τοπίο και τα χρώματα στο τέλος με τη μορφή των πολύχρωμων μπαλονιών που ταξιδεύουν στον ουρανό, συμβολίζουν την ελπίδα.Εμείς σας δίνουμε το link και πιστεύουμε πως αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε μισή ωρίτσα για αυτήν την πολύ όμορφη ταινία!
«Μεγαλώνοντας ένα παιδί με αυτισμό»: Μητέρα παράδειγμα προς μίμηση δημοσιεύει όσα ζει με τον αυτιστικό γιο της
Πρόκειται για το βιβλίο, το οποίο φέρει τον τίτλο «Μεγαλώνοντας ένα αυτιστικό παιδί». Το προαναφερθέν βιβλίο βασίστηκε στη σελίδα «Η ζωή μου με τον Γιάννη». Μάλιστα, θα κυκλοφορήσει εντός των ημερών που ακολουθεί. Τα τελευταία τρία χρόνια, η μητέρα του Γιάννη προσπαθεί να μιλήσει για τον αυτισμό. Όλα άρχισαν, με την πρώτη της συνέντευξη. Η απήχηση που είχε τη βοήθησε στη σελίδα της στο Facebook. Μια σελίδα που μετρά σήμερα πάνω από 90.000 ακόλουθους.
Στο ίδιο διάστημα, άρχισε να τρέχει συστηματικά Μαραθώνιο για να κοινωνήσει το πρόβλημα του αυτισμού, εντός και εκτός Ελλάδας. Γιατί Μαραθώνιος είναι κι η ζωή της Άδας με τον Γιάννη. Κάθε μέρα, κι ένα βήμα μπροστά, κάθε μέρα και μια νίκη για τον Γιάννη, για όλους μας. Και ο αθλητισμός στάθηκε και στέκεται αρωγός στον αγώνα της. Η αλήθεια είναι η δύναμη της Αδας. Η παραδοχή της πραγματικότητας και η διαχείρισή της, με ειλικρίνεια, είναι η δύναμή της.
Τίποτα δεν κρύβει από τις σελίδες του βιβλίου της: Το προσωπικό και οικογενειακό γίνεται δημόσιο γιατί μόνον έτσι μπορεί να πάρει τις διαστάσεις του μέσα στην κοινωνία. Απλά αλλά από καρδιάς, η μάνα γίνεται συγγραφέας της ζωής της. «Δεν είχα σκεφτεί καθόλου να γράψω βιβλίο. Τον περασμένο Οκτώβριο με προσέγγισαν δύο νέοι άνθρωποι που έχουν τον εκδοτικό οίκο Memento, και μου το πρότειναν. Η μεγάλη τους αγάπη για το βιβλίο, την προστασία του συγγραφέα και όχι την εμπορικότητα, με έπεισαν κι έτσι συμφώνησα. Εξαιτίας τους βγαίνει τώρα το βιβλίο. Ως τότε εγώ είχα γράψει δύο-τρία κείμενα, αλλά για μένα, σαν ψυχοθεραπεία.
Γίνεται να γράψεις κηδεία χωρίς θάνατο
Δεν είμαι συγγραφέας γι΄αυτό και η πρώτη μου αντίδραση στο άκουσμα του βιβλίου ήταν να βάλω τα γέλια. Ακόμα έχω αμφιβολίες -νοιώθω σαν να πηγαίνω πέμπτη δημοτικού και να γράφω έκθεση για το πως πέρασα το Πάσχα στο χωριό με τον παππού και την γιαγιά… Οι εκδότες μου επιμένουν ότι ακριβώς αυτός ο τρόπος είναι που τους ενδιαφέρει, ειδικά γιατί καταπιάνομαι με τα Α.με.Α και τους αυτιστικούς. Αυτή η ωμή αλήθεια. Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει την αλήθεια που συμβαίνει μέσα σε ένα σπίτι, σαν πραγματικότητα, όχι με κακομοίρικο τρόπο και διάθεση.
Ξεκίνησα να γράφω τον Δεκέμβριο του 2019 και το τέλειωσα μέσα σε τέσσερις μήνες, γιατί πολύ απλά το είχα όλο μέσα μου. Ήξερα εξαρχής πώς θα το ξεκινήσω, πού θα το πάω και πώς θα το τελειώσω. Το μοναδικό κεφάλαιο που προστέθηκε είναι αυτό του Εγκλεισμού, τώρα με τον Κορωνοϊό. Η γραφή έβγαινε μονορούφι αλλά γινόταν πολύ δύσκολο για μένα όταν έπρεπε να το ξανακοιτάξω, να ξαναδώ τα κείμενα, γιατί δεν ήθελα. Πως να γράψεις για μια κηδεία χωρίς θάνατο;
2020-04-20T09:11:36
Τα κεφάλαια που αναφέρομαι στην διάγνωση ήταν τα πιο δύσκολα. Σκέφτομαι ότι θα το διαβάσουν γονείς με το ίδιο πρόβλημα και δεν θέλω να τους φέρω σε απόγνωση. Γιατί το βιβλίο μου ξεκινάει από την διάγνωση και λέω πράγματα που δεν έχω πει ποτέ. Μιλάω πρώτη φορά για την αδελφή του Γιάννη, χωρίς να αποκαλύπτω το όνομά της. Αναφέρομαι όμως σε εκείνη για να μιλήσω για τα αδέλφια των αυτιστικών, πόσο σκληρή είναι η κατάσταση μέσα στο σπίτι και πώς τελικά τα καταφέραμε –γιατί έτσι πιστεύω. Μου έδωσε την συγκατάθεσή της, όπως και ο πατέρας του Γιάννη. Μαζί διαλέξαμε και τις φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο.
Τα παζάρια του ανθρώπου είναι πρωτοφανή πάνω στην απελπισία
Κι αυτή είναι μια νίκη μου. Ξέρεις, δεν είπα ποτέ στην αδελφή του, και το γράφω αυτό μέσα στο βιβλίο, ότι “πρέπει” να αγαπάς τον Γιάννη. Δεν πρέπει. Αγαπάμε μόνον αν θέλουμε. Οπότε ναι, ήταν μια νίκη, μια νίκη αναγνώρισης ότι όντως προσπαθώ για κάτι καλό και ότι δεν εκθέτω την ζωή μας για το τίποτα. Ό,τι, το κάνω για να πάμε όλοι, ο κόσμος και συγκεκριμένα η Ελλάδα, ένα βήμα μπροστά.
Όταν έχεις ένα πρόβλημα, μόνον αν το επικοινωνήσεις έχεις πιθανότητα να το βάλεις στον δρόμο της λύσης. Εγώ δεν το επικοινώνησα μόνον, το ανέδειξα, λέγοντας ότι μπορώ να είμαι μητέρα ενός πολύ βαριά αυτιστικού, κλεισμένη μέσα στο σπίτι, αλλά συγχρόνως μπορώ και να κάνω όλα τα υπόλοιπα που κάνει μια γυναίκα στην δική μου ηλικία. Και να βγω, και να ερωτευτώ, και να λείψω ένα σαββατοκύριακο… Εννοείται ότι κάθε τι που κάνω απαιτεί μια τεράστια χορογραφία και προετοιμασία τουλάχιστον ενός 24ωρου. Δεν κλείνω την πόρτα και φεύγω. Ναι, μου συνέβη κάτι κακό. Είμαι χάλια. Εννοείται ότι είμαι χάλια, χάλια μαύρα, αλλά το προσπαθώ, δεν κλαίγομαι. Αυτό έγινε. Όλο το άλλο όμως, είναι επιλογή σου. Κι η δική μου επιλογή είναι να προσπαθώ, όσο μπορώ, να ζήσω φυσιολογικά με το πρόβλημα που έχω μέσα στο σπίτι. Το βιβλίο μου, που σύντομα θα μεταφραστεί και στα αγγλικά, θα έλεγα ότι είναι ένα βοήθημα, ένα εγχειρίδιο επιβίωσης».
«Στη ζωή μου μ’ έχουν σημαδέψει δύο σχήματα. Η γραμμή ζικ-ζακ και ο κύκλος. Έχω βασίσει όλη μου τη ζωή σ’ αυτά τα δύο σχήματα. Τον κύκλο τον ανέφερε σε κάποια στιγμή της ζωής μου μια δασκάλα μπαλέτου. Έχω σπουδάσει κλασικό χορό, οπότε πολλά σημεία στον χαρακτήρα μου οφείλονται στην εκπαίδευσή μου σ’ αυτόν το χώρο. Μας είχε πει λοιπόν ότι για να πετύχει η παράσταση χορού θα έπρεπε όλοι μας ξεχωριστά να κοιτάμε να κάνουμε το κυκλάκι μας σωστά.
Εννοούσε ότι ο καθένας μας είχε να κάνει μια συγκεκριμένη χορογραφία. Κάποια βήματα. Αυτή ήταν η δουλειά του. Το δικό του «κυκλάκι» ήταν η δική του δουλίτσα, την οποία έπρεπε να φέρει σε πέρας. Αν τα κυκλάκια μας τα κάναμε όλοι σωστά, τότε η τελική χορογραφία και παράσταση θα έβγαινε καλή. «Κοίτα το κυκλάκι σου» φώναζε με βουλγαρική προφορά, ήταν από τη Βουλγαρία η δασκάλα μου βλέπετε. Έτσι, όλη μου τη ζωή κοίταξα να κάνω σωστά τη δουλειά που είχα, όποια κι αν ήταν αυτή σε κάθε στιγμή της ζωής μου.
Το κυκλάκι μου μόνο, ώστε μελλοντικά το σχέδιο που είχα να έρθει εκεί που το ήθελα: στον μεγαλύτερο τέλειο κύκλο. Το ζικ-ζακ μού το είπε ο πρώτος παιδοψυχίατρος που διέγνωσε τον Γιάννη, τον γιο μου, με αυτισμό. Μου ανακοίνωσε καθισμένος σ’ ένα γωνιακό ιατρείο: «Είναι αυτιστικός. Ο αυτισμός, φαντάσου, είναι σαν γραμμή ζικ-ζακ. Αν φροντίσεις τον αυτισμό του, η γραμμή θα έχει τα πάνω της και τα κάτω της, αλλά γενικά θα είναι ανοδική». Δεν κατάλαβα τίποτα, εννοείται.
«Το χαρτί δεν τελειώνει. Ούτε τα μολύβια. Ούτε η δουλίτσα μου»
Νομίζω κουφάθηκα στη φράση «είναι αυτιστικός». Από αυτό το σημείο κι έπειτα, όλα ένιωσα ότι συνέβαιναν σε άλλη στρατόσφαιρα. Πέρασα σε άλλη διάσταση. Στη διάσταση Μ. Δ. Μετά τη Διάγνωση δηλαδή. Στην έκτοτε πορεία μου, στη Μετά τη Διάγνωση, προσπάθησα να βάλω τον κύκλο στο ζικ-ζακ. Έκανα δηλαδή τη δουλίτσα μου με τον Γιάννη στο μικρό κυκλάκι μας, ώστε η γραμμή ζικ-ζακ να είναι ανοδική όπως με συμβούλεψε ο γιατρός. Κανείς δεν μου είπε ότι αυτή η γραμμή ζικ-ζακ δεν τελειώνει. Μόνη μου το κατάλαβα.
Εσύ τη ζωγραφίζεις. Ο γονέας του παιδιού με πρόβλημα. Εγώ σαν μητέρα του Γιάννη είμαι φοβερή εργάτης. Δούλευα και δουλεύω ασταμάτητα μαζί του στο κυκλάκι μας ώστε να έχουμε ανοδική πορεία ζικ-ζακ παρά τις σκοτεινές κατρακύλες μας. Αν κοιτάξω τη ζωή μου από ψηλά, θα δω την Προ Διάγνωσης πορεία μου με αραιή συννεφιά, τη βλέπω δηλαδή να υπάρχει από κάτω αλλά όχι και πολύ καθαρά… Σαν να χάθηκε.
Και την Μετά τη Διάγνωση πορεία μου όλο μολυβιές με μικρούς κύκλους σε μια οροσειρά από κορυφές βουνών σαν ζικ- ζακ που άλλες είναι ψηλές και βγαίνουν πάνω από τα σύννεφα και άλλες κορυφές είναι χαμηλές και μαύρες από τη βροχή και την κακοκαιρία… Ακόμα ζωγραφίζω. Με διαβήτη τους κύκλους και με χάρακα τις γραμμές. Το χαρτί δεν τελειώνει. Ούτε τα μολύβια. Ούτε η δουλίτσα μου».
Η διάγνωση του Γιάννη
«Θυμάμαι τον πατέρα του Γιάννη να κλαίει στο πάτωμα στην πόρτα του δωματίου του Γιάννη μόλις τον βάλαμε για ύπνο αλλά δεν θυμάμαι τι λέγαμε ακριβώς. Τον πόνο που νιώθαμε όμως τον νιώθω ακόμα. Όχι ίδιο. Αλλά υπάρχει μέσα σου ο πόνος. Για πάντα. Ριζώνει. Είναι λες και σου κάνανε ένεση με το αντίθετο του αναισθητικού. Αντί να μη νιώθεις πόνο, τον νιώθεις αλλά συνηθίζεις στην αίσθηση του πόνου και δεν σε ενοχλεί. Είναι εκεί. Πονάς συνέχεια. Δεν υπάρχουν διαλείμματα που δεν πονάς ώστε να σου δίνεται η ευκαιρία να καταλάβεις ότι πονάς.
Κάποια στιγμή μας είπαν να κάνουμε ένα ακουόγραμμα μήπως ήταν κωφός και είχε όλα αυτά τα συμπτώματα και θυμάμαι τον πατέρα του Γιάννη να μου λέει «μακάρι να είναι κωφός». Τα παζάρια που είναι διατεθειμένος ο άνθρωπος να κάνει στην απελπισία του είναι πρωτοφανή. Σκέφτεσαι πράγματα που σε άλλη στιγμή ούτε που θα τα σκεφτόσουν αλλά σ’ εκείνες τις φοβερές στιγμές δέχεσαι να κατέβεις κατηγορία στη συμφωνία με το σύμπαν.
Τον ίδιο μήνα που διαγνώστηκε ο Γιάννης με αυτισμό, διαγνώστηκε και η κόρη φίλης μου, ένα χρόνο μικρότερή του, με παιδική λευχαιμία. Θυμάμαι να παρακαλάω από μέσα μου να αλλάξουμε διαγνώσεις. Ήθελα να πάρω τον καρκίνο και να δώσω τον αυτισμό. Ήθελα μια μάχη που να έχω τη δυνατότητα να την κερδίσω. Και με τον καρκίνο είχα ελπίδες. Αντίθετα, με τον αυτισμό ένιωθα απελπιστικά αβοήθητη… Μου φαινόταν μια μάχη χωρίς νίκη. Μετά την επίσημη διάγνωση το σκηνικό που ζούσα στη ειρηνική, ευτυχισμένη λίμνη άλλαξε. Ένιωθα πλέον ότι με πέταξαν στο διάστημα και γυρίζω γύρω- γύρω αιώνια. Χωρίς τελειωμό…».
Time-out:«Μαμά, όταν είμαι θυμωμένη, μη με αφήνεις μόνη με τις μαύρες σκέψεις μου»
«Πήγαινε στο δωμάτιό σου! Να ξανάρθεις όταν θα έχεις ηρεμήσει και θα μπορείς να προσέχεις τι κάνεις!»
Το έχετε πει;
Ή, έχετε ακούσει άλλους γονείς να το λένε;
Έχετε ακούσει να το χρησιμοποιούν σε παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία;
Είναι το λεγόμενο time-out και δυστυχώς, συμβαίνει αρκετά συχνά.
Την στιγμή που το παιδί ακούει τη παραπάνω φράση μέσα του σκέφτεται αμέσως:
«Δεν είναι δίκαιο. Και άλλωστε, δεν ξέρω τι να κάνω στο δωμάτιό μου. Δεν είναι καλό να αισθάνομαι έτσι μέσα μου, είμαι κακός».
Παρ’ όλο που το time-out του παιδιού επιτρέπει στον ενήλικο να ηρεμήσει και να αποκτήσει αυτοέλεγχο, τα μέτρα που δημιουργούν απόσταση, και άρα αποκλεισμό, δεν είναι εκπαιδευτικά.
Το παιδί πνιγμένο στα συναισθήματά του δεν μπορεί να συγκεντρωθεί και να σκεφτεί όσα συνέβησαν. Θα ήταν περισσότερο παιδαγωγικό να αναλάβουμε την ευθύνη της ανάγκης μας, λέγοντας:
«Χρειάζομαι μερικά λεπτά στο δωμάτιό μου για να ηρεμήσω, θα μιλήσουμε αργότερα».
Η επιβολή «νεκρού χρόνου» δεν έχει αποτέλεσμα παρά στην εφηβεία, από τα δώδεκα έτη και μετά, όταν το παιδί έχει την ικανότητα να επικεντρωθεί στον εαυτό του, να αναλύσει στη συμπεριφορά του τα αίτια και τις συνέπειές της.
Αν εξακολουθείτε να θέλετε να χρησιμοποιήσετε την τεχνική αυτή, μην ξεχνάτε ότι ακόμη και οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές της δίνουν συγκεκριμένες οδηγίες: όχι περισσότερο από ένα λεπτό για κάθε έτος ηλικίας του παιδιού. Αντίθετα, είναι καλύτερο να χρησιμοποιείται μία λογική συνέπεια, όπως για παράδειγμα να σταματήσουμε το παιχνίδι και να αλληλεπιδράσουμε με ένα παιδί αν η συμπεριφορά του κάνει τη σχέση δυσάρεστη.
Το να κάνουμε το παιδί να σεβαστεί να όριά του, «να, εγώ δεν θέλω να παίξω άλλο», επιτρέπει στο παιδί, λίγο – λίγο, να εσωτερικεύσει τη διάσταση του άλλου.
Επιπλέον, το να στείλουμε το παιδί στο δωμάτιό του μπορεί να έχει ατυχείς δευτερεύουσες συνέπειες όπως για παράδειγμα το να μη φάει μεσημεριανό ή να μη μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ.
Έτσι, όταν το παιδί πέσει για ύπνο, είναι πολύ πιθανό να αισθάνεται κάπως έτσι:
«Όταν είμαι θυμωμένη, μη με αφήνεις μόνη μου με τις μαύρες σκέψεις μου. Παρ’ όλο που τις αφήνω στο δωμάτιό μου, τις ξαναβρίσκω την ώρα που πέφτω να κοιμηθώ…
Είχα ανάγκη να με βοηθήσεις, μαμά, να κατανοήσω τι μου συμβαίνει. Κάθισε κοντά μου για να με βοηθήσεις να σου μιλήσω για τις ανησυχίες μου, ώστε να μην μου κάνουν πια κακό…»
Γονιέ, το ξύλο που ρίχνεις στο παιδί σου «για να μάθει» δεν βγήκε από τον παράδεισο
Κάποιοι γονείς όταν ήταν παιδιά υπέστησαν κάποια μορφή κακοποίησης και αυτή η συμπεριφορά, τους είναι γνώριμη και αυτήν εφαρμόζουν στα δικά τους παιδιά ! Έτσι αναπαράγεται η βία ως μέθοδος συνετισμού των “ανυπάκουων” παιδιών που παραβιάζουν τις εντολές που θέτουν οι “σοφοί και μορφωμένοι” γονείς !!!
Το ξύλο ήταν πριν από χρόνια μέθοδος της «μαύρης παιδαγωγικής» για συνετισμό των ανυπάκουων παιδιών .
Η κακοποιητική αυτή μέθοδος έχει σταματήσει από τους γονείς στα παιδιά ώς αντιπαιδαγωγική , εκτός από λίγες περιπτώσεις γονέων που δυστυχώς εξακολουθούν να χτυπούν τα παιδιά τους ή να τραβούν μαλλιά και αυτιά .
Οι νομοθέτες λοιπόν αναγκάστηκαν να θεσπίσουν νόμο για τους γονείς και εκπαιδευτικούς που συνεχίζουν να εφαρμόζουν βία στα παιδιά.
» Το ξύλο,το χαστούκι, η τιμωρία ,το τράβηγμα των αυτιών και μαλλιών θεωρείται σωματική κακοποίηση και απαγορεύεται με το νόμο Ν.3500/06 άρθρο 4 »
Οι γονείς δεν θα έπρεπε όμως να χρειάζονται νόμους, για να μεγαλώνουν χωρίς βία και φόβο τα παιδιά τους Θα έπρεπε να μπαίνουν στη θέση των » αγαπημένων » τους παιδιών και να νιώσουν όπως νιώθουν εκείνα, εκείνη τη στιγμή .
Το χαστούκι είναι ταπείνωση της αξιοπρέπειας.
Παιδιά που κακοποιούνται γίνονται προβληματικοί ενήλικες, γεμάτοι φοβίες, ανασφάλειες και χωρίς αυτοεκτίμηση. Λυπάμαι όλα αυτά τα παιδιά που θα έχουν παιδικά τραύματα που τους τα δημιουργούν τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους, που αντί να εμπνεύσουν την εμπιστοσύνη και το σεβασμό, πληγώνουν τα παιδιά τους .
Αυτοί οι γονείς θέλουμε να είμαστε; Γονείς που ασκούμε βία στα παιδιά μας ; Θέλουμε να μεγαλώνουμε παιδιά που μας φοβούνται;
Αν αυτοί οι γονείς θέλουμε να είμαστε, να μην αναρωτιώμαστε για τις συμπεριφορές των παιδιών μας και τη σχέση που θα έχουν μαζί μας όταν δεν θα τους προκαλούμε φόβο ! Το ξύλο δεν αποτελεί παιδαγωγικό μέσο. Ο φόβος δεν αφήνει χώρο για αγάπη.
3 βιβλία που μαθαίνουν στα παιδιά να μην εμπιστεύονται ΠΟΤΕ ξένους και αγνώστους
Δεν πάω πουθενά με ξένους
Το σχολείο τελείωσε. Όλοι οι συμμαθητές της Μελίνας έχουν φύγει. Μόνο εκείνη περιμένει υπομονετικά έξω στο πεζοδρόμιο. Μια κυρία περνάει από μπροστά της. «Έλα μαζί μου», της λέει. «Δεν έρχομαι, γιατί δε σας ξέρω», απαντά η Μελίνα. Κι όσο κι αν επιμείνει η κυρία, η Μελίνα θα περιμένει, όπως της είπε να κάνει η μαμά… Μια ιστορία που εξηγεί με όμορφο τρόπο στα παιδιά ότι δεν πρέπει να ακολουθούν ποτέ τους ξένους αλλά να ακούνε πάντα τους γονείς τους.
Συγγραφέας: Ντάγκμαρ Γκαίσλερ Για παιδιά 3+
Δε θα χαθώ ποτέ!
Η Λουλού και η μαμά της πάνε στην πόλη για ψώνια. Στην αγορά έχει πολλή βαβούρα και η Λουλού έχει καρφώσει τα μάτια στο κόκκινο παλτό της μαμάς της για να μην τη χάσει. Δυστυχώς, όμως, δε συμβαίνει το ίδιο με ένα μικρό αγόρι που στέκεται μόνο του δίπλα στον πάγκο με τα φρούτα… Και μόνο η σκέψη ότι ένα παιδί μπορεί να χαθεί μέσα σε πολύ κόσμο είναι εφιαλτική. Τι θα κάνει το παιδί αν χάσει τους γονείς του ή μπερδευτεί και χρειαστεί να ζητήσει βοήθεια από κάποιον ξένο; Ποιον μπορεί να εμπιστευτεί; Ένα πολύ χρήσιμο βιβλίο με συμβουλές και οδηγίες για το πώς πρέπει να αντιδράσουν γονείς και παιδιά σε μια τέτοια περίπτωση.
Συγγραφέας: Geisler Dagmar Για παιδιά 5+
Το σώμα μου είναι δικό μου
Γεια σας! Είμαι η Κλάρα και έχω κάτι πολύ ξεχωριστό! Είναι το σώμα μου και ανήκει μόνο σ’ εμένα. Είμαι περήφανη για εμένα και το σώμα μου. Μερικές φορές θέλω να νιώθω κοντά σε κάποιον. Υπάρχουν όμως στιγμές που δε θέλω να με αγγίζει κανένας. Όποτε πάει κάποιος να με αγγίξει και δε μου αρέσει, τότε λέω: «Σταμάτα! Μη με αγγίζεις! Δεν το θέλω!» Ένα βιβλίο που θα βοηθήσει τα παιδιά να αποκτήσουν σωστή εικόνα για το σώμα τους και να μάθουν περισσότερα για τον εαυτό τους και τους άλλους.
Συγγραφέας: Pro Familia Για παιδιά 5+
Πώς πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε στα μικρά μας για τους ξένους
Στην ηλικία των τεσσάρων όμως, πολλά παιδάκια έχουν ακούσει ότι δεν πρέπει να πλησιάζουν άγνωστα πρόσωπα. Αλλά, είναι ακόμη πολύ μικρά για να μένουν χωρίς επίβλεψη γιατί δεν έχουν καλή κρίση ή έλεγχο των παρορμήσεων τους. Προσπαθήστε να τους δώσετε να καταλάβουν την έννοια «ξένος». Στην ηλικία των 4 ετών είναι έτοιμα γι’ αυτό. Ο πιο απλός τρόπος είναι να τα ρωτήσετε αν ξέρουν τι θα πει ξένος και να τους εξηγήσετε ότι ξένος είναι κάθε άτομο που δεν το γνωρίζουν. Πείτε του ποια πρόσωπα μπορεί να εμπιστευτεί. Εκτός από τους παππούδες και θείες, δείξτε του τους υπαλλήλους και το προσωπικό ασφαλείας, στα μεγάλα καταστήματα και πώς μπορεί να τους ξεχωρίσει, από τη στολή τους για παράδειγμα ή από τη θέση τους στο ταμείο.
Μην το τρομάζετε με φράσεις «όπως δεν θα σε ξαναδώ ποτέ» ή «θα σε πάρουν μακριά από εμένα». Ο σκοπός δεν είναι να το τρομάξετε με τους φόβους σας, αλλά να εντείνεται την προσοχή του.
Στις ερωτήσεις ενός παιδιού 4 ετών ποιος είναι ξένος και ποιος όχι, είναι καλό να απαντάτε για κάθε περίπτωση χωριστά. Όπως «η μητέρα του Νίκου δεν είναι ξένη, είναι φίλη μας, όμως ο ταχυδρόμος είναι ξένος».
Προσπαθήστε να μην τρομοκρατήσετε το παιδί. Πρέπει όμως να είναι πάντα προσεκτικό, αν κάτι συμβεί να ακολουθήσει τις οδηγίες σας και βέβαια μην το αφήνετε ποτέ χωρίς την επίβλεψή την δική σας ή ενός έμπιστου προσώπου.
Όλοι οι υγιείς γονείς έχουν κάποια βασικά κοινά χαρακτηριστικά. Όσα περισσότερα έχουν, τόσο πιο κοντά βρίσκονται στο να μεγαλώσουν ψυχολογικά υγιή παιδιά. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πολύτιμα και δεν μπορεί να τα “αποκτήσει’ κανείς σε μια νύχτα διαβάζοντας γι’ αυτά σε ένα εκπαιδευτικό βιβλίο ή σε μια ιστοσελίδα. Συνήθως προέρχονται από την υγιή ανατροφή που πήραν από τους δικούς τους γονείς ή κατόπιν δουλειάς με τον εαυτό τους.
1. Έχουν ενσυναίσθηση: Η ενσυναίσθηση είναι χωρίς αμφιβολία η πιο ουσιαστική αρετή που έχουν οι υγιείς γονείς.
Μπορούν να μπουν στην θέση των παιδιών τους και να νιώσουν τα βαθύτερα συναισθήματά τους και να κατανοήσουν τη γλώσσα του σώματός τους. Τους βοηθά επίσης να μην το παίρνουν προσωπικά όταν το παιδί τους κλαίει η παραπονιέται και επίσης δεν χάνουν την υπομονή ή την ψυχραιμία τους αν το παιδί δεν σταματά. Καταλαβαίνουν και έχουν υπομονή.
2. Αναπτύσσουν δεσμούς κι έχουν οικειότητα: Οι υγιείς γονείς συνδέονται με τα παιδιά τους.
Πολλές μελέτες έχουν δείξει πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να νιώθει οικειότητα με τη μητέρα και τον πατέρα του. Οι σχέσεις οικειότητας ενός γονιού με το παιδί του, εκτός των άλλων καλλιεργεί την αίσθηση ασφάλειας στο παιδί αλλά και την μεταξύ τους εμπιστοσύνη, κάτι που αποτελεί βασικό συστατικό για υγιή ψυχική ανάπτυξη του παιδιού.
3. Προσέχουν: Τα παιδιά χρειάζονται προσοχή.
Εάν οι γονείς είναι “παρόντες” στο μεγάλωμα των παιδιών τους, τότε αυτά θα μεγαλώσουν με μια υγιή αίσθηση του εαυτού τους. Θα νιώσουν ότι είναι άξια προσοχής από άλλους, συμπεριλαμβανομένων φίλων και δασκάλων. Εάν οι γονείς είναι πολύ απασχολημένοι ή δεν μπορούν να δώσουν αρκετή προσοχή στα παιδιά τους, τότε αυτά θα αποζητούν πάντα την προσοχή των τρίτων και όταν τελικά θα την αποκτούν, δεν θα πιστεύουν ότι την αξίζουν.
4. Σέβονται: Οι γονείς που πραγματικά σέβονται τον εαυτό τους, σέβονται και τα παιδιά τους.
Ένα παιδί πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό για να αναπτύξει τον αυτοσεβασμό. Οι γονείς που σέβονται τα παιδιά τους, δεν τα διατάζουν, ούτε τους κάνουν κήρυγμα. Τους δίνουν χώρο για να αναπτυχθούν. Τα συμβουλεύουν και τα καθοδηγούν σωστά δίνοντάς τους παράλληλα την ευκαιρία να βρουν μόνα τους λύσεις. Έτσι τα παιδιά αποκτούν εκτός από εμπιστοσύνη και σεβασμό στον εαυτό τους.
5. Αγαπούν: Οι γονείς που αγαπήθηκαν ως παιδιά, αγαπούν και τα παιδιά τους.
Τα παιδιά που μεγάλωσαν με στοργή κι αγάπη, έχουν την αίσθηση ότι είναι αξιαγάπητα και μεγαλώνοντας θα είναι σε θέση να νιώσουν και να απολαύσουν την αγάπη των άλλων όταν τους προσφέρεται, συμπεριλαμβανομένων φίλων και συναδέλφων. Όταν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, τα κάνουν να αισθάνονται αποδεκτά και να νιώθουν ότι κάπου ανήκουν. Οι γονείς που αγαπούν τα παιδιά τους νοιάζονται για τα συναισθήματά τους. Τους παρέχουν ένα ασφαλές καταφύγιο σ’έναν κόσμο που μπορεί να τους κάνει να νιώθουν ανασφαλή.
6. Έχουν κοινή γραμμή: Για να έχουν οι γονείς μια υγιή σχέση με τα παιδιά τους, πρέπει να έχουν μια υγιή σχέση μεταξύ τους.
Εάν οι γονείς δεν έχουν κοινή γραμμή όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά τους, αυτό θα προκαλέσει προβλήματα. Εάν ένας γονέας πιστεύει ότι η τιμωρία λύνει τ προβλήματα ενώ ο άλλος τον διάλογο, τότε τα παιδιά θα μεγαλώσουν σε ένα ασαφές οικογενειακό πλαίσιο που θα τα μπερδεύει αντί να τα ισορροπεί.
7. Είναι ειλικρινείς: Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν γονέα που λέει στο παιδί του να κάνει κάτι, αλλά ο ίδιος κάνει ακριβώς τ’αντίθετο.
Για παράδειγμα, ένας πατέρας λέει στο παιδί του να μην φωνάζει στον μικρότερο αδελφό του. Στη συνέχεια, όμως, φωνάζει στη σύζυγό του. Η ειλικρίνεια είναι πάντα ο πιο σωστός δρόμος. Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να είναι συνεπείς με τον εαυτό τους και με τα παιδιά τους. Τα λόγια τους οφείλουν να συμβαδίζουν με τις πράξεις τους και οι συμβουλές τους να έρχονται σε αρμονία με τον τρόπο ζωής τους.
8. Είναι “παιχνιδιάρηδες”: Οι υγιείς γονείς ξέρουν πώς να είναι παιχνιδιάρηδες και μεταφέρουν στα παιδιά τους την αίσθηση της χαράς της ζωής.
Αν μπορείτε να παίζετε σημαίνει ότι μπορείτε να χαλαρώσετε. Οι γονείς που παίζουν με τα παιδιά τους και που δημιουργούν συνθήκες για παιχνίδι, εμμέσως τους διδάσκουν πώς ν’ απολαμβάνουν την ζωή κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Από τους ίδιους τους γονείς προέρχεται το μισό υλικό σε σελίδες με περιεχόμενο παιδικής πορνογραφίας
Πού βρίσκουν οι παιδόφιλοι υλικό; Μα στο προφίλ σου στο Facebook, φυσικά! Το μισό από το υλικό που εντοπίζεται σε ιστοσελίδες με παιδοφιλικό περιεχόμενο είναι απλώς αθώες φωτογραφίες παιδιών σε καθημερινές δραστηριότητες τις οποίες ανέβασαν στα social media οι γονείς τους!
Ο Alastair MacGibbon είναι ο νέος Επίτροπος Διαδικτυακής Ασφάλειας των Παιδιών της Αυστραλίας και αυτά που έχει να μας πει μπορούν να παγώσουν το αίμα κάθε γονέα.
Όταν η ειδική ομάδα ερευνητών της υπηρεσίας κλήθηκε να εξετάσει καταγγελίες για υλικό παιδικής κακοποίησης (επίσης γνωστή και ως παιδική πονογραφία), διαπίστωσε ότι οι μισές φωτογραφίες που συνάντησαν σε ιστοσελίδες παιδόφιλων – μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια – ήταν απο την καθημερινής ζωή παιδιών από όλο τον κόσμο.
Το υλικό αυτό κάθε αυτό δεν ήταν σεξουαλικής φύσεως. Πρόκειται για απλές, καθημερινές φωτογραφίες παιδιών στο σχολείο, στο πάρκο ή το γυμναστήριο, αλλά τα χυδαία και ανατριχιαστικά σχόλια που τις συνόδευαν ήταν αυτά που κάνουν το σκηνικό εφιαλτικό.
Πολλοί χρήστες μάλιστα δηλώνουν πως απέκτησαν το υλικό μέσω ψεύτικων λογαριασμών στα social media, εξηγεί ο MacGibbon.
Οι φωτογραφίες ήταν χωρισμένες σε κατηγορίες όπως «παιδιά στην παραλία», «αθλητές» «Φωτό από Kik*» ή «Οι φίλες της κόρης μου στο Instagram” (σοκ!!!) . Μέσα σε 10 ημέρες από την ημέρα που ανέβηκαν στις εν λόγω ιστοσελίδες, φωτογραφίες κλεμμένες από το Facebook, το Instagram και το Κik είχαν πάνω από 1,7 εκατομμύρια εμφανίσεις.
Ανάλογες ιστοσελίδες αλλά και προφίλ στο Facebook/Ιnstagram/Twitter/Google+ και αλλού λειτουργούν ως τόποι δικτύωσης των απανταχού παιδόφιλων, οι οποίοι αφού έρθουν σε επαφή δημόσια ανταλλάσουν email, skype , whatsapp κλπ και προχωρούν σε prive, διαδικτυακές συναντήσεις για την ανταλλαγή πιο hard core υλικού.
Οι ίδιοι οι παιδόφιλοι παραδέχονται ότι βρίσκουν τις φωτογραφίες χτενίζοντας το διαδίκτυο. Εκεί δηλαδή που αφελείς γονείς, παιδιά και έφηβοι ή τρίτοι ανεβάζουν χωρίς καμία ρύθμιση ασφαλείας οικογενειακές φωτογραφίες για να τις μοιραστούν με τους «φίλους» τους. «Δεν έχει σημασία πόσο αθώα είναι η φωτογραφία που ανεβάζεις», εξηγεί η Susan McLean, ειδική διαδικτυακής ασφάλειας, «αν το παιδί σου έχει αυτό που θέλει ο παιδόφιλος, θα την κλέψει»
Σύμφωνα με στοιχεία από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Αυστραλίας, πέρσι εξετάστηκαν περισσότερα από 5000 σελίδες με υλικό σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών ενώ διαγράφηκαν 25.000 φωτογραφίες με παιδιά.
«Κάθε φωτογραφία που κατεβαίνει σημαίνει πως ένα παιδί λιγότερο θα επαναθυματοποιηθεί με την κυκλοφορία της φωτογραφίας του», τονίζει ο MacGibbon.
Τι να κάνω η μάνα;
Αν θέλεις να προστατέψεις την ταυτότητα αλλά και την αξιοπρέπεια του παιδιού σου, η λύση είναι μια και μόνη: Μην ανεβάζεις φωτογραφίες του στο διαδίκτυο. Αν επιλέξεις να το κάνεις- διότι δημοκρατία έχουμε, τουλάχιστον κάνε τις απαραίτητες ρυθμίσεις ασφαλείας στο αγαπημένο σου μέσο κοινωνικής δικτύωσης (π.χ. Facebook). Φρόντισε έτσι ώστε το προφίλ σου να είναι κλειδωμένο και να μην μπορεί να τις δει – εύκολα- ο κάθε άγνωστος παρά μόνο οι «φίλοι» σου. Και, παράλληλα, φρόντισε να μην κάνεις «φίλους» άγνωστους.
Ως άγνωστοι ορίζονται (και) οι εξής:
Ο συμπαθής κύριος που γνώρισες στο σούπερ μάρκετ Το ζευγάρι που έπαιζαν τα παιδιά σας μαζί στην πισίνα του ξενοδοχείου τον Αύγουστο Η κυρία που έχετε κοινή φίλη τη Λένα Μαντά Tο προφίλ που σου στέλνει δώρα στο Dragon City, ζωές στο Candy Crush Saga ή κολοκυθάκια στο Farmville η οποία είναι γνωστή πρακτική των παιδόφιλων να πλησιάζουν τις μητέρες μέσω των παιχνιδιών με το δέλεαρ της ανταλλαγής δώρων, ζωών κλπ. Πριν το παιδί σου αποκτήσει δική του διαδικτυακή οντότητα, εκπαίδευσε το από τα πρώτα κιόλας βήματα στο πως να προστατεύει την ταυτότητα και την ιδιωτικότητά του. Δίδαξε το τι είναι ΟΚ να ανεβάζει και τι όχι. Φρόντισε να υποστηρίζεις τα λόγια με τις πράξεις σου, γιατί αν άλλα λες και άλλα κάνεις στο δικό σου προφίλ , το παιδί θα ακολουθήσει στα χνάρια σου.
Ακόμα και αν το παιδί σε ξεπερνά σε γνώσεις, μη τρελαίνεσαι. Τα παιδιά μας δεν είναι αυτοκτονικά! Δεν θέλουν να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο ντε και καλά. Δείξε τους πραγματικά παραδείγματα και εξήγησέ τους πως ενεργούν οι κακόβουλοι. Ένα ενημερωμένο παιδί είναι ένα ασφαλές παιδί.
Τα πρωτότοκα παιδιά κρύβουν μέσα τους τεράστια δύναμη
Αν μπορούσε να γραφτεί το όνομά τους δίπλα σε μια λέξη, θα πήγαινε και θα κολλούσε στην «προσδοκία».
Γιατί η προσδοκία, τυλίγει αυτά τα παιδιά από την ώρα που γεννιούνται και δεν τα αφήνει ποτέ να περπατήσουν χωρίς να τα καλύπτει η σκιά της.
Έχουν μάθει να περπατούν περήφανα με το κεφάλι όρθιο στους ώμους κι ας τρέμει από μέσα κάθε χιλιοστό τους. Δε θα το δείξουν, έχουν εκπαιδευτεί καλά, βλέπεις οι συναναστροφές τους ήταν πάντα με τους «μεγάλους» και άκουγαν ενήλικες συζητήσεις αντί για αδελφικά γέλια, όταν έπαιζαν με τα παιχνίδια τους.
Είναι τα πρωτότοκα παιδιά, που γεννήθηκαν από έναν πηγαίο έρωτα κάποια στιγμή στα είκοσι, γεννήθηκαν μέσα στην αμφιβολία και την αβεβαιότητα, μα υπήρχε η θέληση και η άγνοια κινδύνου για να τα μεγαλώσει. Μεγάλωσαν με γονείς που τότε μάθαιναν κι αυτοί τον τίτλο τους για πρώτη φορά, με γονείς που ενθουσιάστηκαν ή φοβήθηκαν τόσο με τη νέα τους ιδιότητα, που άθελά τους πειραματίστηκαν, δοκίμασαν όρια που έθεσαν αυστηρά, έκαναν λάθη που δεν παραδέχτηκαν ποτέ, μέχρι να γεννηθεί το επόμενο παιδί.
Κι αν το σκεφτείς το πρωτότοκο παιδί είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο πείραμα. Σηκώνει πάντα το βάρος από ένα όνειρο, μια ευχή για οικογενειακή ευτυχία κι επιτυχία, πολλές φορές δείχνει να μην έχει καν επιλογή, σαν όλα αυτά τα πρότυπα και οι θεωρίες να εντυπώθηκαν οργανικά στο χαρακτήρα του.
Δε ζητάνε εύκολα συγγνώμη αυτά τα παιδιά, άλλωστε η συγγνώμη δείχνει λάθος και το λάθος αδυναμία.
Κι αν σταθούν ποτέ αδύναμα, το κρύβουν από τον κόσμο, μέχρι να ελευθερωθούν πίσω από κλειστές πόρτες και δυνατή μουσική. Δεν έχουν μέτρο σύγκρισης, είναι μοναδικά και αξεπέραστα, γιατί δεν υπάρχει ακόμα το μικρότερο παιδί για να γίνει το καινούριο αγαπημένο παιχνίδι των συγγενών και φίλων. Είναι μουσειακό έκθεμα και απολαμβάνουν την αμέριστη προσοχή όλων, τα δώρα και τα παιχνίδια που είναι καινούρια και δε μοιράζονται στα δύο, το δωμάτιο που έχει το όνομά του και είναι αποκλειστικά δικό του.
Μα κι όταν έρχεται το δεύτερο παιδί, αλλάζουν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά παύει να δικαιούται τον τίτλο του παιδιού, γιατί πια θα είναι ο μεγάλος. Ο μεγάλος που οφείλει να μοιράζεται, να παραχωρεί, να δίνει το καλό παράδειγμα, να φροντίζει να είναι οδηγός και καθοδηγητής για το νέο μέλος της οικογένειας. Τα πρωτότοκα παιδιά έχουν κάτι από αδέλφια και κάτι από γονείς, παίρνουν τον τίτλο τους καμιά φορά και τον χειρίζονται σπασμωδικά, μα με τεράστια ευθύνη που δεν αντιλαμβάνονται καν μέχρι να μεγαλώσουν. Και τα καταφέρνουν, γιατί αυτό μόνο έχουν μάθει να κάνουν.
Κι όταν είναι το παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή, φοβούνται μήπως αυτός τους ο τίτλος τα βάλει και πάλι σε ένα βάθρο. Κάθε φορά που ένα «ο αδερφός σου ποτέ δεν» ακούγεται στην οικογένεια.
Ένας κρίκος της αδελφικής αλυσίδας ραγίζει και είναι ευθύνη του μεγάλου, του πρωτότοκου να τον επαναφέρει.
Αγαπάνε πολύ αυτά τα παιδιά, μπορεί να μην το δείξουν με τον συνηθισμένο τρόπο, μπορεί να μη σ’αγκαλιάσουν όπως θα ήθελες, γιατί έχουν μάθει να είναι συγκρατημένα. Ακόμα κι αν θεωρούνται από πολλούς αντιδραστικά και ανυπόμονα, πίσω απ’ αυτήν την εικόνα κρύβεται μια διαρκής προσπάθεια ελέγχου της συμπεριφοράς τους. Μέσα τους πάντα θα κρύβεται ο φόβος της απογοήτευσης, που με τη σειρά του θα δίνει θέση σε ένα μεγάλο «θέλω» για να είναι οι γονείς τους περήφανοι για κείνα.
Βιάζονται να μεγαλώσουν, γιατί είναι ήδη μεγάλα στο μυαλό τους, χάνουν κάτι από την παιδικότητα τους, για να τη χαρίσουν αργότερα στα αδέρφια τους, που θα κερδίζουν πάντα πιο εύκολα αυτό που διεκδίκησαν οι προηγούμενοι.
Μα ονειρεύονται, κι ονειρεύονται πολύ, ζωγραφίζουν, χορεύουν, μιλάνε και μετά σωπαίνουν γιατί φοβήθηκαν μήπως είπαν πολλά, μέχρι να φουντώσουν και να πουν όσα ποτέ δε φαντάστηκες ότι θα μπορούσες να ακούσεις. Μπορεί να μη φόρεσαν ποτέ ζακέτα, μα θα φωνάξουν στο μικρότερο αδερφό να πάρει μια μαζί του για να μην κρυώσει. Ερωτεύονται πάντα βαθιά και μοναχικά και κρατούν ένα «θα τα καταφέρω» ανάμεσα στα δόντια τους.
Και ξέρεις κάτι; Με κάποιον περίεργο τρόπο, πάντα τα καταφέρνουν…
Τα αγόρια χρειάζονται περισσότερη συναισθηματική στήριξη από τα κορίτσια, λέει έρευνα
Είναι γεγονός, ότι οι περισσότεροι ενήλικες μεγαλώνουν τα αγόρια τους με πολύ λιγότερες ευαισθησίες από αυτές που επιτρέπουν ή επιδεικνύουν στα κορίτσια… Η κοινωνία απαιτεί από τα αγόρια είναι «σκληρά» και «δυνατά» και θεωρεί, ότι η εκδήλωση συναισθημάτων αποτελεί σημάδια «αδυναμίας» και «θηλυπρέπιας». Αυτό οδηγεί συχνά τα αγόρια στο να μην ξέρουν πώς να εκδηλώσουν τα δύσκολα συναισθήματα τους, όπως η λύπη και η απογοήτευση γιατί έχουν μάθει να τα καταπιέζουν. Και όλοι ξέρουμε, ότι το να καταπνίγεις αυτά που νιώθεις δεν είναι ποτέ καλό πράγμα.
Μία έρευνα δείχνει, ότι τα αγόρια στην πραγματικότητα χρειάζονται περισσότερη συναισθηματική στήριξη από τα κορίτσια, αλλά επειδή οι κοινωνικές προσδοκίες και τα στερεότυπα ανάμεσα στα φύλα είναι τέτοια, δεν τους τη δίνουμε. Υπάρχουν βιολογικές διαφορές ανάμεσα στο πώς αναπτύσσονται οι εγκέφαλοι αγοριών και κοριτσιών, σύμφωνα με τις οποία τα αγόρια είναι πιο επιρρεπή συναισθηματικά, όσο είναι ακόμα στη μήτρα.
Αλλά για κάποιον λόγο, δεν συζητάμε τόσο για τις διαφορές αυτές, παρόλο που αποτελούν τον χάρτη για τη συναισθηματική στήριξη που θα έπρεπε να δίνουμε στα αγόρια μας. Και δυστυχώς, η καθημερινότητά μας δείχνει, ότι αν δεν το κάνουμε, θα συνεχίσουμε να βάζουμε τα αγόρια μας σε κίνδυνο.
Η μελέτη, λοιπόν, η οποία δημοσιεύτηκε το 2000 από τον διακεκριμένο ψυχίατρο Sebastian Kraemer, υπό τον τίτλο «Ο εύθραυστος άντρας» έδειξε, ότι τα αρσενικά είναι σε μειονεκτική θέση από την σύλληψη, πριν καν η κοινωνία παίξει τον ρόλο της. Τα αρσενικά έμβρυα, λοιπόν, είναι πιο επιρρεπή στο στρες της μητέρας, αλλά και σε καταστάσεις όπως η εγκεφαλική παράλυση. Τα δε αρσενικά γεννιούνται πιο πρόωρα, ενώ η βρεφική θνησιγένεια είναι συχνότερη στα αγόρια.
Μετά τη γέννα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίζουν υψηλή κορτιζόλη (η ορμόνη του στρες), ενώ είναι πιο επιρρεπή στο τραύμα κατά τη γέννηση και λόγω της μη επαρκούς φροντίδας, κάτι που μπορεί να τα αφήσει σε σύγχυση. Και στη γέννα, ο εγκέφαλός τους είναι λιγότερο ανεπτυγμένος από αυτόν των κοριτσιών κατά 6 περίπου εβδομάδες. Τα αγόρια συνεχίζουν να αναπτύσσονται με πιο αργό ρυθμό από τα κορίτσια, καθώς μεγαλώνουν, και όπως λέει ο Kraemer: «Η φροντίδα των αγοριών είναι γενικά πιο δύσκολη από αυτή την κοριτσιών και γι’αυτό οι πιθανότητες κάτι να μην πάει καλά είναι πολύ περισσότερες.»
Τελικά, οι επιστήμονες συμφωνούν, ότι υπό το φως τέτοιων διαπιστώσεων, ο ασφαλής δεσμός μητέρας-αγοριού είναι απαραίτητος, ειδικά κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής, για την σωστή κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Με λίγα λόγια, είναι απαραίτητο να περνάτε χρόνο για να δεθείτε με το μωρό σας, κάνοντάς του αγκαλιές όσο περισσότερο μπορείτε και εξασφαλίζοντας, ότι είστε εκεί για εκείνο όταν σας χρειάζεται.
Και μεγαλώνοντας όμως, το αγόρι δεν πρέπει να μαθαίνει, ότι το να εκφράζει τα συναισθήματά του είναι ταμπού, καθώς αυτό θα του επιφέρει βλάβες στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Ο μόνος τρόπος που εμείς ως γονείς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό, είναι με δραστικές συζητήσεις με τα αγόρια μας. Εξηγώντας τους από μικρά, ότι είναι εντάξει να κλαίνε, δείχνοντας κατανόηση, ρωτώντας τι μπορούμε να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε, αναγνωρίζοντας, ότι και τα αγόρια έχουν συναισθήματα και αυτά είναι που τους κάνουν ανθρώπους!
Μόνο έτσι θα σπάσουμε τον τραγικό αυτό κύκλο τοξικής αρρενωπότητας και καταπίεσης.
Αν αγαπάτε, λοιπόν, το αγόρι σας, σταματήστε να τον κάνετε «σκληρό τύπο» και δώστε του την ευκαιρία να γίνει ένας ολοκληρωμένος, συναισθηματικά ασφαλής άνθρωπος.
10 επιλογές παιδικών ταινιών που μπορείτε να δείτε στο Youtube
Μείναμε σπίτι. Παίξαμε. Χειροτεχνήσαμε. Απασχοληθήκαμε δημιουργικά. Ξανά και ξανά. Κακά τα ψέματα όμως. Αφού μένουμε σπίτι, οι οθόνες είναι αναπόφευκτες. Δεν ισχύει τίποτα από όσα λέγαμε τόσο καιρό πριν την καραντίνα, αφού τα δεδομένα άλλαξαν.
Όλες αυτές τις ημέρες αντιλήφθηκα το εξής. Αφού η επαφή με τις οθόνες είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε πια. Τουλάχιστον ας είναι κάτι από το οποίο θα πάρουν κάτι τα παιδιά μας!
Θα το πω. Στο Youtube μπορούμε να βρούμε άπειρο υλικό με βίντεο και παραμύθια για τα μικρά. Και χωρίς πληρωμή. Όμως αλήθεια, δε βρήκα κάτι σύγχρονο που θα μπορούσε να δώσει κάτι παραπάνω. Οπότε ως μαμά retromaniax, έψαξα φυσικά παραμύθια που έβλεπα εγώ όταν ήμουν μικρή. Και βρήκα κάποια που με συγκίνησαν πολύ και είναι διδακτικά. Ειδικότερα όταν είδα ότι τραβούν το ενδιαφέρον και των μικρών μου. Το αγαπώ το Youtube! Σας το πα;
Σας παρουσιάζω όσα βρήκαμε εμείς και μπορείτε να συμπληρώσετε και εσείς αν έχετε βρει κάτι.
Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες είναι ένα μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν, το οποίο εκδόθηκε το 1873. Εδώ μπορείτε να το απολαύσετε προσαρμοσμένο σε μια καταπληκτική παιδική τηλεοπτική ταινία κινούμενων σχεδίων!
Ο Φιλέας Φογκ ήταν ένας πλούσιος εκκεντρικός τζέντλεμαν, ο οποίος είχε πολλές φαεινές ιδέες. Κάποια μέρα, εξ αφορμής μια συζήτησης, στοιχημάτισε για 20.000 λίρες πως μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες. Και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι, μαζί με τον υπηρέτη του, Πασπαρτού.
3. Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον
Ο Νίλς ήταν ένα παιδί, που πείραζε ζώα και ανθρώπους. Μια μέρα όμως το παράκανε παίζοντας ένα άσχημο παιχνίδι σε έναν νάνο. Αυτός για να τον τιμωρήσει τον μεταμορφώνει κι εκείνο σε νάνο. Και ο Νιλς βρίσκεται να ταξιδεύει με ένα κοπάδι αγριόχηνες για το Βορρά.
Άραγε θα ξαναγίνει άνθρωπος ή θα ακολουθήσει για πάντα το δρόμο της περιπλάνησης των πουλιών;
Σε αυτό το γεμάτο περιπέτειες ταξίδι ο Νίλς γνωρίζει πολλά για τη φύση και για τις συνήθειες, τις δυσκολίες και τις χαρές των ζώων. Μαθαίνει να εκτιμάει και να σέβεται τις αξίες της ζωής όλων των πλασμάτων.
4. Στρουμφάκια
Αλήθεια, τα μικρά σου έχουν δει ποτέ παλιά επεισόδια από τα Στρουμφάκια που αγαπήσαμε όταν ήμασταν εμείς παιδιά; Τώρα είναι η ευκαιρία!
5. Το ασχημόπαπο
Το διδακτικό παραμύθι του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν. Το παραμύθι αυτό αναφέρεται κατ’ εξοχήν στη διαφορετικότητα, αλλά και στο πως γνωρίζοντας τον εαυτό μας, μεταμορφωνόμαστε σε αυτό που αναδεικνύει την πραγματική μας ομορφιά.
6. Χάιντι
Θα βρείτε τα περισσότερα επεισόδια της ιαπωνικής σειράς κινουμένων σχεδίων που αγαπήσαμε. Αφηγείται τα παιδικά χρόνια ενός ορφανού κοριτσιού που μεγαλώνει στις ελβετικές Άλπεις μαζί με τον κτηνοτρόφο παππού της, σκορπώντας τη χαρά και την αισιοδοξία σε όσους βρίσκονται γύρω της.
7. Ροζ Πάνθηρας
Πολυμήχανος, πανέξυπνος, πονηρούλης, με ένα βλέμμα απάθειας που λάτρευα! Το 1964 βραβεύεται με το Όσκαρ ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους για την ταινία “The Pink Phink”. Ναι, τόσο παλιό αλλά τόσο ευχάριστο να το βλέπουν ακόμα και τα δικά μας παιδιά!
8. Pingu
Όλα τα παιδιά ήμασταν ξετρελαμένα με τον Pingu από πλαστελίνη, τη δεκαετία του 90! Αλλά όταν είδα τα μικρά μου να σκάνε στα γέλια 30 χρόνια μετά, κατάλαβα ότι είναι από τα πιο διαχρονικά βίντεο για παιδιά. Δεν έχει υπότιτλους ή μεταγλώττιση, γιατί πολύ απλά δε χρειάζεται. Το αγαπώ το Youtube! Σας το πα;
9. Roadrunner VS Coyote
Δε χρειάζονται συστάσεις νομίζω. Τη συμπάθεια μου στο Coyote. Έγινε και αυτό αγαπημένο των παιδιών μου μιας και ξεκαρδίστηκαν με τις περιπέτειες του.
10. Τομ και Τζέρι
Ο Τομ είναι η γάτα που προσπαθεί να πιάσει τον Τζέρι. Ο Τζέρι είναι το ποντικάκι που γλεντάει τον Τομ. Και κάπως έτσι, πάλι χωρίς υπότιτλους και μεταγλωττίσεις, τα παιδιά θα το καταδιασκεδάσουν!
Έχετε ένα καλό και ποιοτικό υλικό για μπόλικο καιρό! Καλή θέαση λοιπόν!
