Έχει βαρεθεί τα τοστ και τα κουλούρια; Λογικό! Ακόμα και εσείς έχετε βαρεθεί να δίνετε κάθε μέρα στο παιδί σας το ίδιο κολατσιό για το σχολείο. Μήπως έχει έρθει η ώρα για μια νόστιμη αλλαγή;

Παρακάτω σας έχουμε μια σούπερ λαχταριστή συνταγή, για να ετοιμάσετε στο παιδί σας ένα φανταστικό αλμυρό κέικ που μπορεί να παίρνει μαζί στο σχολείο ή και εσείς στη δουλειά. Είναι πεντανόστιμο και πανεύκολο!

Υλικά:
50 γρ. παρμεζάνα 100 γρ. γαλοπούλα 150 γρ.  έμενταλ 100 ml γάλα φρέσκο πλήρες 1 μέτρια ντομάτα ψιλοκομμένη 2 πατάτες μικρές κομμένες σε μπαστουνάκια 100 ml ηλιέλαιο 3 αυγά 180 γρ. αλεύρι λευκό για όλες τις χρήσεις 1 πρέζα αλάτι 20 γρ. μπέικιν πάουντερ 1 πρέζα πιπέρι μαύρο

Εκτέλεση 

Με το φτερό του μίξερ χτυπάμε το λάδι με τα αυγά, προσθέτουμε το γάλα και συμπληρώνουμε σιγά-σιγά το αλεύρι, αφού πρώτα το έχουμε κοσκινίσει. Ρίχνουμε και το μπέικιν πάουντερ και με μια μαρίζ ανακατεύουμε το μείγμα.

Προσθέτουμε τo ζαμπόν, το τυρί, την ντομάτα κομμένη σε φέτες, την πατάτα κομμένη σε μπαστουνάκια και αλατοπιπερώνουμε.

Τέλος, ρίχνουμε το μείγμα σε ό,τι φόρμα διαθέτουμε και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 175°C για 40 λεπτά.

Μόλις ψηθεί, αφήνουμε το κέικ να κρυώσει, το ξεφορμάρουμε και το κόβουμε σε φέτες. Για να το διατηρήσουμε μαλακό και αφράτο, το τυλίγουμε με πλαστική μεμβράνη και το φυλάμε στο ψυγείο.

Πηγή

Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι «Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούργιο» και όπως λέει και ο σοφός λαός «από τα λάθη μας μαθαίνουμε». Όμως οι περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί αφιερώνουν υπερβολικά μεγάλο μέρος της ενέργειά τους στην εξαφάνιση των λαθών των παιδιών μην επιτρέποντας ,πολλές φορές, ούτε καν την εκδήλωσή τους.

Όμως με αυτό τον τρόπο τα λάθη αυτά ποτέ δεν διορθώνονται απλά μπαλώνονται όπως όπως με συνέπεια την επανεμφάνιση τους σε τακτά χρονικά διαστήματα. Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να φοβούνται να κάνουν λάθη , γίνονται συντηρητικά, δεν παίρνουν ρίσκα και καταρρέουν ψυχολογικά όταν δεν καταφέρουν να πετύχουν το τέλειο .

Παιδιά που δεν τους επιτρέπεται να κάνουν λάθη δύσκολα θα αναπτύξουν τις απαραίτητες δεξιότητες που θα τα βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τα αναπόφευκτα λάθη και τις αποτυχίες της ζωής.

Ο κυριότερος λόγος που γράφτηκε το κείμενο αυτό είναι για να δείξει τη μεγάλη σημασία της αξιοποίησης του λάθους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Οι πιο σύγχρονες θεωρίες μάθησης αποδεικνύουν ότι οι τα παιδιά όχι απλά μαθαίνουν μέσα από τα λάθη τους αλλά και ότι αυτός είναι και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μάθουν σωστά.

Τα λάθη των παιδιών είναι ένα από τα βασικότερα εργαλεία μάθησης

Αντί λοιπόν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να θεωρούν τα λάθη των παιδιών τον μεγαλύτερο εχθρό της μάθησης και να τρέχουν να τα εξαφανίζουν δίνοντας κατευθείαν τις σωστές απαντήσεις ή αποδοκιμάζοντας και τιμωρώντας τις λάθος ,καλό θα ήταν να δουν τα λάθη των παιδιών ως τη μεγαλύτερη ευκαιρία για τη σωστή μάθηση. Πρέπει λοιπόν να δίνουν κίνητρα στα παιδιά να ρισκάρουν και να κάνουν λάθη και όχι το αντίθετο.

Πριν μάθουν πρέπει να ξεμάθουν

Σύμφωνα με την «κονστρουκτιβιστική θεωρία μάθησης»( εποικοδόμησης της γνώσης) οι μαθητές μαθαίνουν κυριολεκτικά μέσα από τις εσφαλμένες αντιλήψεις τους(Children’s Preconceptions). Το γεγονός ότι είναι μικροί σε ηλικία δεν σημαίνει ότι δεν έχουν ήδη διαμορφώσει κάποιες αντιλήψεις(προϊδεάσεις ) για τον κόσμο στον οποίον ζουν, πολλές από τις οποίες είναι λανθασμένες. Το σφάλμα που κάνουν οι ενήλικες και οι εκπαιδευτικοί είναι ότι βλέπουν την μάθηση σαν μια παθητική διαδικασία όπου η νέα γνώση επιβάλλεται ή μεταλαμπαδεύεται ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για προσωπική απόφαση του μαθητή και η οποία επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την αυτενέργειά του. Έρχονται λοιπόν και του λένε ότι αυτά που ήξερε μέχρι σήμερα είναι λάθος και σπεύδουν να του παράσχουν τις σωστές απαντήσεις.

Τι πρέπει να κάνει σε αυτή την περίπτωση ένας εκπαιδευτικός λοιπόν;

Καταρχάς πρέπει να καλλιεργήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης και ομαδικότητας για να δηλώσουν οι μαθητές τις αντιλήψεις τους χωρίς να φοβούνται για το αν είναι λάθος ή ότι θα γίνουν αντικείμενο αποδοκιμασίας ή ειρωνείας .Στη συνέχεια προβαίνει στη συλλογή των αντιλήψεων των μαθητών.

Το θέμα είναι πώς θα καταφέρουν οι μαθητές να εκφράσουν τις πραγματικές τους αντιλήψεις και όχι μπαίνοντας στο ρόλο της «αυτοεκπληρούμενης προφητείας» να πουν αυτό που κατά τη γνώμη τους θέλει να ακούσει ο δάσκαλος.

Μια πολύ καλή μέθοδος ώστε να εκφραστούν αυθόρμητα οι μαθητές είναι η « ιδεοθύελλα» (brainstorming) όπου ζητείται από τους μαθητές να εκφράζουν τις ιδέες τους πολύ γρήγορα και χωρίς καθόλου σκέψη. Σ’ αυτή τη μέθοδο δεν υπάρχει η έννοια «της κακής ιδέας». Όλες οι ιδέες είναι καλές και όλα τα άτομα μπορούν να προσφέρουν.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα με ένα πρόβλημα φυσικής ,χωρίς να σημαίνει ότι η μέθοδος αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί ή να προσαρμοστεί και σε όλα ,σχεδόν, τα υπόλοιπα μαθήματα.

Ο καθηγητής ρωτάει τα παιδιά να του απαντήσουν γρήγορα τι θα συμβεί στο εξής υποθετικό πείραμα : ¨έχουμε νερό που βράζει στους 100 βαθμούς Κελσίου πάνω σε ένα γκαζάκι .Αν δυναμώσουμε τη φλόγα από το γκαζάκι τι θα πάθει η θερμοκρασία του νερού που βράζει;¨ Ο καθηγητής καταγράφει τις αντιλήψεις των παιδιών στον πίνακα που όπως θα ανέμενε οι περισσότερες θα λένε ότι η θερμοκρασία του νερού που βράζει θα αυξηθεί και πάνω από τους 100 βαθμούς Κελσίου . Τώρα οι μαθητές πρέπει να περάσουν από ένα στάδιο που λέγετε «γνωστική σύγκρουση» (πρόκληση δηλαδή αντιπαράθεσης ανάμεσα στις ιδέες των μαθητών και στις ιδέες της επιστήμης). Πραγματοποιείται λοιπόν πείραμα(«μέθοδος ανακάλυψης» ) όπου μαθητές διαπιστώνοντας μόνοι τους ότι η θερμοκρασία δε μεταβάλλεται παθαίνουν ένα μικρό σοκ («γνωστική σύγκρουση») και αναθεωρούν τις απόψεις τους αποδεχόμενοι την «εννοιολογική αλλαγή».

Αν ο καθηγητής είχε κάνει το γνωστό λάθος που συνηθίζεται να σπεύσει εξ’ αρχής να πληροφορήσει τους μαθητές ότι ¨κατά τον βρασμό η θερμοκρασία παραμένει σταθερή¨ τότε αρκετοί μαθητές ακόμα και αν το μάθουν απέξω δεν θα είναι πεπεισμένοι ότι κάτι τέτοιο ισχύει στην πραγματικά ζωή και μετά από λίγο καιρό θα το ξεχάσουν κιόλας.

Σύμφωνα και με την θεωρία του Piaget ( γνωστική προσέγγιση) η διαδικασία της μάθησης λαμβάνει χώρα μέσα από μια κατάσταση «ανισορροπίας» όταν διαταραχτεί η ισορροπία μεταξύ αυτών που γνώριζε μέχρι τώρα ο μαθητής με τη νέα γνώση .Τότε ο μαθητής είτε ενσωματώνει τη νέα γνώση στη παλιά (αφομοίωση) είτε τροποποιεί τη παλιά γνώση (συμμόρφωση).Βλέπουμε λοιπόν ότι και η «κονστρουκτιβιστική θεωρία» και η θεωρία του Piaget ισχυρίζονται ότι το παιδί μαθαίνει μόνο άμα έρθει αντιμέτωπο με τα λάθη του και αυτενεργήσει το ίδιο για να τα διορθώσει.

Τέλος για να εμπεδωθούν όλα τα προηγούμενα οι μαθητές πρέπει να περάσουν από το στάδιο της «μεταγνώσης» ουσιαστικά δηλαδή να κάνουν μια ανασκόπηση των όσων έλαβαν χώρα εκφράζοντας τις στρατηγικές και τεχνικές που ακολούθησαν ώστε οι αρχικές τους αντιλήψεις να αλλάξουν και τελικά να αποδεχτούν τις επιστημονικές.

Με αυτό τον τρόπο καλλιεργείται στα παιδιά το πιο σημαντικό στοιχείο της μάθησης που είναι το «μαθαίνω πώς μαθαίνω». Η μάθηση λοιπόν επιτυγχάνεται με όχημα ,και όχι εμπόδιο, τα λάθη των παιδιών εφαρμόζοντας ένα συνδυασμό της «γνωστικής σύγκρουσης» ,της μεθόδου της «ανακάλυψης» και των τεχνικών «μεταγνώσης».

Τα λάθη που κάνουν οι εκπαιδευτικοί σχετικά με τα λάθη των μαθητών

Οι περισσότερο εκπαιδευτικοί βασανίζονται από την αγωνία της σωστής απάντησης. Ρωτούν έναν έναν τους μαθητές μέχρι να λάβουν την σωστή απάντηση στο ερώτημά τους. Όταν μάλιστα τη λάβουν επιβραβεύουν τον μαθητή που την έδωσε χωρίς καθόλου να έχουν ασχοληθεί με τις λανθασμένες απαντήσεις όλων των άλλων μαθητών που προηγήθηκαν. Ένας πολύτιμος θησαυρός πετιέται κυριολεκτικά στα σκουπίδια και ταυτόχρονα η επιβράβευση του μαθητή με την σωστή απάντηση ακούγεται σαν επίπληξη και αποδοκιμασία στα αυτιά όλων εκείνων που έδωσαν λανθασμένες απαντήσεις. Έτσι οι μαθητές αυτοί αποθαρρύνονται να ξαναρισκάρουν αν δεν είναι 100% σίγουροι για την απάντησή τους.

Τελικά έχουμε το θλιβερό φαινόμενο στο μάθημα να συμμετέχουν μόνο οι ¨καλοί μαθητές¨ και οι υπόλοιποι να θυσιάζονται στο βωμό της τελειότητας.

Το θέμα είναι πως θα καταφέρει ο εκπαιδευτικός να εμπλέξει στο μάθημα όλους τους μαθητές και κυρίως τους πιο αδύναμους που το έχουν προφανώς περισσότερη ανάγκη .Τι θα μπορούσε να κάνει ο εκπαιδευτικός λοιπόν ;

Καταρχάς να μην αφήνει ασχολίαστη καμία απάντηση ,όσο και λανθασμένη και να είναι ,ενθαρρύνοντας τον μαθητή να ξαναπροσπαθήσει να δώσει μια άλλη απάντηση και βοηθώντας τον να οργανώσει καλύτερα τη σκέψη του( παιδαγωγική αξιοποίηση του λάθους).Ακόμα και αν δεν καταφέρει τελικά ο μαθητής να απαντήσει σωστά ο εκπαιδευτικός οφείλει να επιβραβεύσει την προσπάθεια και όχι το τελικό αποτέλεσμα. Να κάνει ξεκάθαρο ότι το μάθημα χτίζεται από τα παιδιά και πρέπει όλα να βάλουν το πολύτιμο λιθαράκι τους. Να τους ενθαρρύνει με κάθε τρόπο να παίρνουν ρίσκα εξηγώντας τους ότι τα λάθη τους είναι πιο σημαντικά από τα σωστά τους.

Γιατί όμως οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δεν εφαρμόζουν την αξιοποίηση των λαθών των παιδιών;

1)Οι εκπαιδευτικοί βιάζονται ,όχι αδικαιολόγητα , αφού η ύλη τρέχει και πρέπει να βγει .Γι’ αυτό λοιπόν ψάχνουν διακαώς μια σωστή απάντηση ενός μαθητή για να πάνε παρακάτω.

2)Μη ξεχνάμε ότι οι εκπαιδευτικοί όταν ήταν κάποτε μαθητές είχαν δασκάλους που είχαν παρόμοιους τρόπους προσέγγισης του λάθους και της γενικότερης απόκτησης της γνώσης ,όπου ο δάσκαλος είναι ο πομπός και οι μαθητές οι παθητικοί δέκτες. Με λίγα λόγια αυτό τον τρόπο ξέρουν και αυτός ο τρόπος προτείνεται από τα αναλυτικά προγράμματα. Είναι φανερό ότι απαιτείται αλλαγή των παρωχημένων αναλυτικών προγραμμάτων και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών πάνω στα νέα δεδομένα.

3)Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί αγχώνονται από τα λάθη των μαθητών τους ίσως γιατί κατά βάθος νιώθουν ότι εκείνοι δεν έχουν κάνει κάτι σωστά, οπότε αυτό που επιζητούν είναι η δική τους αυτό- επιβεβαίωση μέσα από τις σωστές απαντήσεις των μαθητών τους.

4)Η αναπόφευκτη σύγκριση μεταξύ των εκπαιδευτικών του σχολείου με τους εκπαιδευτικούς του φροντιστηρίου οδηγεί τους πιο πολλούς να κάνουν το λάθος να φροντιστηριοποιήσουν το μάθημά τους εφαρμόζοντας την τυποποίηση ,την εκγύμναση για εξετάσεις και την μίμηση ως μοναδικό τρόπο διδασκαλίας.

5)Το ίδιο το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα που είναι άκρως εξεταστικοκεντρικό έχει ποινικοποιήσει τα λάθη των παιδιών .Κάθε λάθος κοστίζει .Κοστίζει στην αποδοχή του καθηγητή ,κοστίζει σε βαθμούς, κοστίζει σε χρόνο που πιέζει και κοστίζει σε επιτυχία στις εξετάσεις. Η αλήθεια είναι ότι αυτά που περιγράφηκαν πιο πάνω ως μέθοδος αξιοποίησης του λάθους δεν μπορούν να εφαρμοστούν εύκολα στα ελληνικά σχολεία ειδικά στα Λύκεια, γιατί απαιτούν χρόνο και τελείως διαφορετική προσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Το πιο μεγάλο παράδοξο της ιστορίας είναι ότι οι καθηγητές που θα έχουν την τόλμη και τις γνώσεις να κάνουν κάτι διαφορετικό κατά πάσα πιθανότητα να κατηγορηθούν ότι δεν έβγαλαν σωστά την ύλη ή ακόμα και ως ανεπαρκείς από τους ίδιους τους μαθητές τους οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι μόνο στη μίμηση και στο φροντιστηριακό μάθημα.

Η «δικτατορία του σωστού και του τέλειου» που σκεπάζει όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα εξαναγκάζει τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών να εφαρμόζει τη μέθοδο διδασκαλίας «κάνε ότι κάνω» όπου οι μαθητές προσπαθούν να αντιγράψουν πιστά και παθητικά τον εκπαιδευτικό και όπου έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία τυποποίησης της γνώσης και ποινικοποίησης των λαθών.

Όμως η γνώση που αποκτιέται παθητικά και με μοναδικό κίνητρο την ιδιοτελή της χρήση στις εξετάσεις ή στη συγκομιδή βαθμών είναι για πέταμα μόλις οι στόχοι επιτευχθούν.

Τα λάθη που κάνουν οι γονείς στα λάθη των παιδιών τους

Πολλοί γονείς διακατέχονται από την αγωνία να εξαφανίσουν τα λάθη των παιδιών στερώντας τους στην ουσία το πιο πολύτιμο μάθημα ζωής που είναι το «να μαθαίνουν μέσα από τα λάθη τους».

Με το παραμικρό λάθος χτυπάει συναγερμός και πολλές φορές σπεύδουν οι ίδιοι να διορθώσουν τα λάθη των παιδιών τους ή να τα κουκουλώσουν,«κρύβοντας τα κάτω από το χαλάκι» .

Ένα πολύ σύνηθες φαινόμενο στην ελληνική οικογένεια είναι οι γονείς να διαβάζουν οι ίδιοι τα παιδιά τους ή να στρέφονται στην παραπαιδεία (φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα) στην προσπάθειά τους να εκμηδενίσουν τα λάθη των παιδιών τους πριν τα δει και τα βαθμολογήσει το σχολείο.

Με αυτό τον τρόπο όμως τα αποκρύπτουν από τους εκπαιδευτικούς με αποτέλεσμα να μην διορθώνονται πραγματικά και σωστά.

Τα παιδιά εθίζονται και αυτά στο κρύψιμο των λαθών και των αδυναμιών τους και γίνονται τελειομανή αποκτώντας έντονα τον φόβο της αποτυχίας. Βέβαια αυτό βολεύει τους γονείς αυτούς γιατί τα παιδιά με τέτοια χαρακτηριστικά αφιερώνονται στην αναζήτηση της επιτυχίας και γίνονται καλοί μαθητές. Το κόστος όμως είναι πολύ μεγάλο.

Τα παιδιά που δεν τους επιτρέπονται τα λάθη τελικά δεν τα επιτρέπουν και στον εαυτό τους με αποτέλεσμα να μην ωριμάζουν πραγματικά.

Η αυτοπεποίθηση τους, παρά την αντίθετη εικόνα που ενδεχομένως προβάλλουν προς τα έξω, δεν ενισχύεται και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι μπορεί να καταρρεύσουν στην πρώτη αποτυχία. Αντίθετα από ότι νομίζουμε η αυτοπεποίθηση δεν αποκτάται από τις συνεχείς νίκες αλλά χτίζεται κυρίως μετά από την αυτενέργεια για την διόρθωση των λαθών.

Τα λάθη των παιδιών είναι εκείνα που θα τα ενεργοποιήσουν να δοκιμάσουν και άλλους δρόμους και θα τα μάθουν να δρουν με άλλους τρόπους.

Όσο οι περισσότεροι Έλληνες γονείς θα βλέπουν τα παιδιά τους σαν κομμάτι του εαυτού τους, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να θέλουν εκείνα να εκπληρώσουν τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.

Καλό είναι λοιπόν να αναγνωρίσουν την ατομικότητα των παιδιών τους και να τα αφήσουν να κάνουν τα δικά τους λάθη ώστε να μάθουν μέσα από αυτά. Στο κάτω κάτω αν δεν αφήνουν ποτέ τους τα παιδιά τους να πέφτουν πως εκείνα θα μάθουν να ξανασηκώνονται.

Τα λάθη των παιδιών είναι δικαίωμα τους και η μάθηση μέσα από αυτά είναι ατομική τους απόφαση.Τα λάθη των παιδιών είναι ο πολύτιμος θησαυρός τους .

Αν τους τον στερήσουμε και τον κρύψουμε βαθιά μέσα στη γη ενδέχεται να μην μπορέσουν ποτέ τους να τον βρουν ή αν τον βρουν να μην έχει πια γι’ αυτά καμία απολύτως αξία .

Δημήτρης Τσιριγώτης
Φυσικός

Πηγή

Η Νατάσσα Μποφίλιου ερμηνεύει τα τραγούδια του cd που συνοδεύουν το παιδικό βιβλίο «Παιδιά από αστέρια» που έγραψαν τα παιδιά του Ειδικού Νηπιαγωγείου Τυφλών, του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Τυφλοκωφών, του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Τυφλών Καλλιθέας και του Προνηπιακού τμήματος ΚΕΑΤ με την καθοδήγηση της συγγραφέως Λιλής Γάτη και το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εντύποις.

Πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο για την αποδοχή στη διαφορετικότητα, τη σημασία να ονειρεύεσαι και να πιστεύεις στον εαυτό σου που αξίζει να διαβαστεί από κάθε παιδί.

Ας γνωρίσουμε την ιστορία του βιβλίου «Παιδιά από αστέρια»

Τα παιδιά από μικρή ηλικία ξεκινούν τα κάνουν όνειρα. «Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω…» Ονειρεύονται το επάγγελμα που θέλουν να κάνουν, για όλα όσα θέλουν να πετύχουν αύριο στη ζωή τους και είναι πολύ σημαντικό να πιστεύουν στον εαυτό τους.

Οι μαθητές των Ειδικών Σχολείων που στο Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (Κ.Ε.Α.Τ.) στην Καλλιθέα εμπνεύστηκαν και έγραψαν  μια ιστορία με θέμα τα όνειρα και τους στόχους των παιδιών, στο πλαίσιο του προγράμματος της φιλαναγνωσίας. Με στόχο να παίξουν το παιχνίδι των ονείρων και των στόχων, και θέλοντας να απεγκλωβίσουν τη σκέψη των παιδιών από τη συνηθισμένη διαδικασία «κατασκευής» ιστοριών, αναζήτησαν εκφωνήσεις και χρησιμοποίησαν τεχνικές απελευθερωτικές για τη σκέψη και τη φαντασία.

Η Νατάσσα Μποφίλιου αποδέχθηκε την πρόσκληση των παιδιών, χωρίς δεύτερη σκέψη να ερμηνεύσει τα τραγούδια του CD σε στίχους Λίλης Γάτη ενώ ο Γιάννης Μποσταντζόγλου και ο Χρήστος Μπαλτάς αφηγούνται το παραμύθι με τις ζεστές φωνές τους.

Πηγή

Οι μαθητές ηλικίας έξι έως δεκαέξι ετών στη Δανία παρακολουθούν υποχρεωτικά μαθήματα ενσυναίσθησης.

Ως ενσυναίσθηση ορίζουμε την δεξιότητα να κατανοούμε τα συναισθήματα του άλλου: μπορούμε δηλαδή να δούμε τον κόσμο με τα μάτια του και σταματάμε να τον κρίνουμε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας.

Δεδομένου ότι η Δανία είναι μια από τις τρεις «πιο χαρούμενες» χώρες στον κόσμο, ίσως έχουμε κάτι να κερδίσουμε με το να μιμηθούμε τους βόρειους γείτονές μας.

Από πολύ μικρή ηλικία, αυτό που διδάσκονται οι μαθητές στα δανέζικα σχολεία είναι η προτεραιότητα στην συνεργασία και όχι στον ανταγωνισμό. Για μια ώρα την εβδομάδα τα παιδιά παρακολουθούν μαθήματα ενσυναίσθησης, τα οποία τα ενθαρρύνουν να ασχοληθούν με το ευ ζην των άλλων, να ακούν τον πλησίον με στόχο να τον κατανοήσουν καλύτερα και να ξεπεράσουν τα στεγανά που γίνονται προκαταλήψεις όσο μεγαλώνουμε.

Διαβάζω, αντιλαμβάνομαι και ακούω τα συναισθήματα των άλλων

Σύμφωνα με την Selon Brené Brown, Αμερικανίδα συγγραφέα, η δεξιότητα της ενσυναίσθησης απαιτεί την ικανότητα να μπούμε κάτω από το «πετσί» του άλλου, να μην τον κρίνουμε, να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά του και να του τα επικοινωνούμε. Σε αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινίσουμε την διαφορά ανάμεσα στην ενσυναίσθηση και στην συμπόνια. Πρόκειται για την συναισθηματική στάση που μας κάνει να «μπαίνουμε στη θέση του άλλου», που επιτρέπει να βρίσκουμε τις κατάλληλες λέξεις για να βοηθήσουμε ένα άτομο ή για να κατανοήσουμε ακόμη και τις πιο αλλόκοτες για εμάς πράξεις του.

Στη Δανία, κατά τη διάρκεια του μαθήματος της ενσυναίσθησης, τα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν, να κατανοούν και να ακούνε τα συναισθήματα των άλλων. Με τη βοήθεια εικόνων αναπαριστούν διαφορετικά συναισθήματα όπως η θλίψη, ο φόβος, η χαρά, η απογοήτευση, καλούνται να περιγράψουν τα συναισθήματα των άλλων με δικά τους λόγια και να εκφράσουν και τα δικά τους. Αυτά τα μαθήματα είναι η ευκαιρία να εκφράσουν τα συναισθήματά τους δημόσια και να ακούσουν κι εκείνα των άλλων.

Μια κουλτούρα που προάγει την συνεργασία

«Αυτή η άσκηση γίνεται με τον εξής στόχο: να εξηγήσουν αυτό που αισθάνεται ο άλλος, και να μην κρίνουν ποτέ τα συναισθήματά του» σχολιάζει η Jessica Joelle Alexander, συνεργάτης στη συγγραφή του βιβλίου «Ο δανέζικος τρόπος να είσαι γονιός».

Όπως υποστηρίζει, είναι ένας τρόπος να ενδιαφερόμαστε για τους άλλους αντί να επικεντρωνόμαστε στην προσωπική μας επιτυχία. Ένας τρόπος για να ενισχύσουμε αξίες όπως την αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη. Κοινωνίες υπερβολικά επικεντρωμένες στο άτομο και στην οικονομική επιτυχία, μήπως θα έπρεπε να εμπνευστούν από αυτό το παράδειγμα;

Θα ήταν ίσως παρακινδυνευμένο να συνδέσουμε την κατάταξη της Δανίας στη λίστα των πιο ευτυχισμένων χωρών του κόσμου (3η θέση το 2017) με τα μαθήματα ενσυναίσθησης που παραδίδονται στα σχολεία. Πρέπει να λάβουμε υπόψιν και άλλους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, κυρίως τις ελάχιστες ανισότητες ανάμεσα στους πιο πλούσιους και στους πιο φτωχούς. Εξάλλου, το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας διακρίνεται και για άλλα χαρακτηριστικά: οι μαθητές δεν παίρνουν βαθμούς πριν την ηλικία των δεκατριών ετών, ώστε να μην ωθούνται στο να συγκρίνονται συνεχώς με τους άλλους.Η διδασκαλία της ενσυναίσθησης είναι λοιπόν περισσότερο μια ένδειξη ενός γενικότερου πνεύματος που επικρατεί στην χώρα το οποίο καλλιεργεί μια νοοτροπία συνεργασίας ανάμεσα στα άτομα πολύ περισσότερο από την προσωπική επιτυχία. Το σχολείο και ο τρόπος με τον οποίο είναι οργανωμένο είναι ένα βασικό όχημα για την διάδοση αυτής της αξίας. Αδιαμφισβήτητα, κανένα σύστημα δεν είναι αλάνθαστο, γιατί όμως να μην εμπνευστούμε από κάτι που δείχνει να λειτουργεί;

Πηγή

Μια μεγάλη έκπληξη περίμενε τους θαυμαστές της Κάμερον Ντίαζ την Παρασκευή 3 Ιανουαρίου: η ανακοίνωση για την γέννηση της κόρης της μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Instagram.

H Kάμερον Ντίαζ και ο Μπέντζι Μάντεν κρατούν στην αγκαλιά τους το πρώτο τους παιδί και η χαρά φαίνεται ότι θα είναι το κυρίαρχο συναίσθημα της δεκαετίας που μόλις ξεκίνησε. Στα 47 της χρόνια, η Κάμερον Ντίαζ υποδέχτηκε ένα υγιέστατο κοριτσάκι, του οποίου φωτογραφία δεν θα δούμε σύντομα, όπως η ίδια αποκάλυψε στο δημόσιο μήνυμά της.

Το ζευγάρι θέλοντας να προστατέψει την μικρή από την δημοσιότητα, δεν θα προβεί σε δημοσίευση κάποιας φωτογραφίας. Το μόνο που μπορεί να μας αποκαλύψει προς το παρόν είναι το όνομά της: Raddix!

Αυτά ήταν τα λόγια του ζευγαριού στο ποστ της ηθοποιού στο Instagram:

«Kαλή χρονιά από τους Maddens. Είμαστε ευτυχείς, ευλογημένοι και ευγνώμονες που ξεκινάμε αυτή την δεκαετία ανακοινώνοντας την γέννηση της κόρης μας, Raddix Madden. Αμέσως κέρδισε τις καρδιές μας και συμπλήρωσε την οικογένειά μας. Αν και νιώθουμε ενθουσιασμό που μοιραζόμαστε την είδηση, νιώθουμε την ανάγκη να προστατεύσουμε την ιδιωτικότητα της μικρής μας. Γι’αυτό τον λόγο δεν θα δημοσιεύσουμε φωτογραφίες, ούτε θα μοιραστούμε περισσότερες λεπτομέρειες, πέραν του γεγονότος ότι είναι πραγματικά χαριτωμένη…»

Πηγή

O χειμώνας φτάνει και μαζί του φτάνουν και τα κρυολογήματα και οι ιώσεις που ταλαιπωρούν παιδιά και γονείς. Αν και είναι αδύνατον να μην αρρωστήσει καθόλου το παιδί μας, υπάρχουν τρόποι να το προφυλάξουμε ώστε είτε να αρρωσταίνει λιγότερο συχνά, είτε να περνάει τις ασθένειες ηπιότερα. Επίσης, υπάρχουν τρόποι φροντίδας του όταν είναι αδιάθετο, που θα του (μας) διευκολύνουν την καθημερινότητα. Σας δίνουμε, λοιπόν, οδηγίες, σύμφωνα με τις συμβουλές της παιδιάτρου μας, κ. Μαρίας Θ. Αυγέρη.

Από ποιες ιώσεις και κρυολογήματα κινδυνεύουν περισσότερο βρέφη και νήπια το φθινόπωρο και τον χειμώνα;

Πιο επικίνδυνοι για βρέφη και νήπια είναι ο ιός της γρίπης και ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV). Και οι δύο μεταδίδονται εύκολα μέσω των αναπνευστικών εκκρίσεων και του σάλιου. Η γρίπη εκδηλώνεται με υψηλό πυρετό, μυαλγίες, καταρροή, πονόλαιμο, πονοκέφαλο, εμετούς και διάρροιες. Οι επιπλοκές της, ειδικά στα παιδιά κάτω των 5 ετών, περιλαμβάνουν ωτίτιδα, πνευμονία και μυοσίτιδα. Ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός είναι το συχνότερο αίτιο βρογχιολίτιδας και εκδηλώνεται με έντονη καταρροή, βήχα και δύσπνοια. Τα βρέφη κάτω των 6 μηνών μπορεί να παρουσιάζουν ανησυχία και άρνηση λήψης τροφής, ενώ είναι πιθανότερο να χρειαστούν νοσηλεία.

Έχω παιδί που πηγαίνει σχολείο και μωρό στο σπίτι. Πώς προστατεύω το μωρό από τα κρυολογήματα και τις ιώσεις που θα φέρνει το μεγάλο παιδί στο σπίτι;

Καταρχάς, τηρώντας τους βασικούς κανόνες υγιεινής, δηλαδή συχνό πλύσιμο των χεριών, καλό αερισμό του σπιτιού, απαγόρευση καπνίσματος στο σπίτι και στο αυτοκίνητο. Εάν το μεγαλύτερο παιδί μας αρρωστήσει, φροντίζουμε να μην έρθει σε επαφή με το μωρό. Επιπλέον, είναι απαραίτητος ο εμβολιασμός όλων των μελών της οικογένειας για γρίπη και κοκκύτη (ανοσία αγέλης).

Υπάρχουν ουσιαστικοί τρόποι προστασίας από τα κρυολογήματα τις ιώσεις;

Ναι, μπορούμε να βασιστούμε στο τρίπτυχο «πλύσιμο χεριών−αποφυγή συγχρωτισμού σε κλειστούς χώρους−εμβόλια».

Πότε δίνω αντιπυρετικά; Ανά πόση ώρα; Πότε πρέπει να με ανησυχήσει ο πυρετός;

Αντιπυρετικά δίνουμε σε θερμοκρασία σώματος μεγαλύτερη ή ίση των 38 βαθμών Κελσίου. Χρησιμοποιούμε σιρόπι παρακεταμόλης και σιρόπι ιβουπροφαίνης εναλλάξ κάθε 3 με 4 ώρες. Ο πυρετός μάς ανησυχεί αν είναι πολύ υψηλός (39°-40°), αν δεν υποχωρεί με τα αντιπυρετικά, αν συνοδεύεται από έντονη καταβολή του παιδιού, κεφαλαλγία, εμετό και εξανθήματα.

Σε ποιες περιπτώσεις επιβάλλεται το παιδί να πάρει αντιβίωση;

Όταν έχει μικροβιακή λοίμωξη και όχι μια απλή ίωση και αυτό θα πρέπει να το κρίνει ο παιδίατρός του. Το ίδιο ισχύει και για τα αντι-ικά φάρμακα για τη γρίπη, που δίνονται με πολύ συγκεκριμένες ενδείξεις.

Σε ποιες περιπτώσεις επικοινωνώ με τον παιδίατρο;

Επικοινωνούμε με τον παιδίατρο, αν ένα παιδί έχει κλείσει τρία εικοσιτετράωρα με πυρετό, αν δυσπνοεί, αν πονάει η κοιλιά του, αν κάνει εμετούς και διάρροιες και γενικότερα αν το βλέπουμε πολύ καταβεβλημένο.

Ποια είναι η ιδανική θερμοκρασία και υγρασία σε ένα δωμάτιο τον χειμώνα;

Η ιδανική θερμοκρασία είναι μεταξύ 20° και 22° και η ιδανική υγρασία είναι μεταξύ 30% και 50%.

Αν το παιδί μου είναι κρυωμένο, δεν μπορεί να εμβολιαστεί;

Μπορεί, αρκεί να είναι σε καλή γενική κατάσταση και να μην έχει υψηλό πυρετό. Σε κάθε περίπτωση, ο παιδίατρος εξετάζει το παιδί πριν από τον εμβολιασμό.

Όταν το παιδί έχει πυρετό, πώς το ντύνουμε και πώς το σκεπάζουμε;

Όπως το ντύνουμε και το σκεπάζουμε ανάλογα με την κάθε εποχή και φροντίζοντας να νιώθει άνετα.

Όταν το παιδί είναι άρρωστο, κάνει κανονικά μπάνιο ή περιμένουμε να υποχωρήσουν τα συμπτώματα;

Κάνει κανονικά μπάνιο. Μάλιστα, το χλιαρό, ολόσωμο μπάνιο βοηθά στην υποχώρηση του πυρετού.

Έχω παραλείψει κάποιες δόσεις εμβολίων. Τι κάνω;

Το συζητάμε με τον παιδίατρο, ώστε να μας πει τι χρονοδιάγραμμα εμβολιασμού να ακολουθήσουμε από εδώ και πέρα. Σημειώνεται ότι δε χάνονται οι δόσεις των εμβολίων, που έχουν ήδη γίνει.

Πώς αντιμετωπίζουμε το σχεδόν μόνιμο μπούκωμα των νηπίων το φθινόπωρο και τον χειμώνα;

Με άπειρες ρινοπλύσεις!

Όταν κάνει κρύο, να αποφεύγουμε να βγαίνουμε έξω με τα παιδιά μας;

Βγαίνουμε κανονικά έξω, ντύνοντάς τα κατάλληλα, χωρίς υπερβολές.

Όταν είναι κρυωμένο, πότε κρατάμε το παιδί μας στο σπίτι και πότε το ξαναστέλνουμε στο σχολείο;

Το κρατάμε στο σπίτι αν είναι καταβεβλημένο και ιδίως αν έχει πυρετό. Το ξαναστέλνουμε στο σχολείο όταν έχει κλείσει 24 ώρες απυρεξίας.

Τι πρέπει να τρώει ένα παιδί όταν είναι άρρωστο; Τι κάνουμε αν δεν θέλει να φάει τίποτα;

Πρέπει να τρώει ελαφρά και να παίρνει πολλά υγρά, για παράδειγμα σούπες, βραστό κρέας, πουρέ, λαχανικά, γάλα, χαμομήλι με μέλι. Αν δε θέλει να φάει δεν το πιέζουμε, εστιάζουμε όμως στη επαρκή πρόσληψη υγρών.

Υπάρχουν τροφές που θωρακίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών μας;

Το ανοσοποιητικό τους σύστημα θωρακίζεται τρώγοντας από όλες τις ομάδες τροφών στις κατάλληλες ποσότητες.

Το παιδί μου αρνείται να πάρει σιρόπι και την πλειονότητα των φορών κάνει εμετό όταν του το χορηγώ με τη σύριγγα. Τι μπορώ να κάνω;

Μία λύση είναι να το ανακατέψουμε με κάτι εύγευστο και σε μικρή ποσότητα, ώστε να εξασφαλίσουμε ότι θα λάβει την κατάλληλη δόση. Σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε υπόθετο, που όμως για παιδιά υπάρχει μόνο σε αντιπυρετικό.

Ευχαριστούμε την παιδίατρο Μαρία Θ. Αυγέρη. Μπορείτε να τη βρείτε στο maria.aygeri@gmail.com και στο 694579225.

Πηγή