Μία ιστορία γεμάτη χιούμορ και περιπέτεια για τις ιδιαιτερότητες της συμπεριφοράς και την αποδοχή της διαφορετικότητας ξετυλίγεται στις σελίδες του παραμυθιού «Ο Βαρόνος που Δ.Ε.Π.Υ.» της Βούλας Γιαγκάζογλου Παπούδα, που κυκλοφορεί από την «Ελληνοεκδοτική» με εξαιρετική εικονογράφηση της Μαρίας Μανουρά.
Η ιστορία:
Ένας μικρός γάιδαρος, απόγονος μίας «μεγάλης» οικογένειας, αντιμετωπίζει προβλήματα συμπεριφοράς. Το σχολείο για αυτόν είναι ένα μαρτύριο! Τι θα συμβεί όταν ανακοινώνεται στην οικογένεια ότι οι υπερβολικές αταξίες του οφείλονται σε μία διαταραχή που λέγεται Δ.Ε.Π.Υ. ή, αλλιώς, στα απλά γαϊδουρινά, κάτι σαν Δεν Έχει Πολλή Υπομονή;
Ο ίδιος πάλι πιστεύει πως για όλα αυτά φταίει ένας θηλυκός ψύλλος με τσιριχτή φωνή, που κατοικεί στα αυτιά του και ελέγχει το μυαλό του. Όλα θα αλλάξουν, όταν η ίδια του η παραξενιά θα γίνει αιτία να σωθούν όλοι από βέβαιη καταστροφή.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν γίνεται ένα ελάττωμα να είναι μόνο ελάττωμα…
Το βιβλίο περιλαμβάνει δραστηριότητες που απευθύνονται σε γονείς και εκπαιδευτικούς
και στοχεύουν στην καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και της ενσυναίσθησης.

Η μυρωδιά, λένε, είναι μνήμη, το ίδιο και η γεύση, το ίδιο και ένα τραγούδι, ένας ήχος. Και έτσι είναι. Κάπως έτσι θέλω να με θυμάσαι όταν μεγαλώσεις. Δεν με νοιάζει να αναμασάς τσιτάτα και συμβουλές που σου έδωσα κάποτε. Θα βρεις δικούς σου κανόνες, θα δοκιμάσεις στο χρόνο όλα όσα σου έχω πει. Άλλα θα τα πετάξεις, και άλλα θα τα κρατήσεις. Αλλά αυτό δεν θα είμαι εγώ. Θα είσαι εσύ, που απλά τα χρησιμοποίησες με τον δικό σου τρόπο.

Εγώ θέλω να είμαι εικόνες, και μυρωδιές και φαγητά και κακαρίσματα κάτω από τα σκεπάσματα.

Θέλω να είμαι γαργαλητά μέχρι να σου κοπεί η αναπνοή και να φωνάξεις «έλεος» για να σταματήσω, να είμαι «κούκου τσα» πίσω από τοίχους και έπιπλα, η υδατική που βάζω πριν πάω για ύπνο και κάθε φορά που την μυρίζεις κάνεις «αχ αυτό μυρίζει μαμά». Θέλω να είμαι καμένα κουλουράκια στο φούρνο, πετυχημένα τυροπιτάκια, αυτοσχέδιες τούρτες γενεθλίων με μπόλικα «σκουληκάκια» σοκολάτας από πάνω. Να είμαι  η μοναδική τόσο παράφωνη και μπάσα φωνή στα γενέθλιά σου και όλες εκείνες, οι αστείες, οι βροντερές, οι ψηλές που έκανα όταν σου διάβαζα παραμύθια.

Αυτά που θέλω να θυμάσαι είναι μια οικογένεια σαν ανοιχτό όστρακο, τη δική μας, ένα σπίτι ζωντανό, με μια γόνιμη ακαταστασία, αυτή των ανθρώπων που δημιουργούν, ζωγραφίζουν, παίζουν, αράζουν και δεν κάνουν εκπτώσεις στις στιγμές τους, στην ίδια τη ζωή για να παραμείνει το πάτωμα γυαλιστερό και οι ξύλινες επιφάνειες λείες. Με πεταμένα βιβλία στο πάτωμα, ανακατεμένα με παιχνίδια, μια κάλτσα που έχασε το ταίρι της για πάντα και άπλυτα μπολ από κορνφλέικς στο νεροχύτη.

Δεν θέλω να λες η μάνα μου «θυσιάστηκε» για μένα, γιατί δεν το έκανα ποτέ.

Κάθε στιγμή που ήμουν μαζί σου δεν έκλεβε τίποτε από την ανεξαρτησία μου, ήταν επιλογή μου. Κρατούσα χώρο για τον εαυτό μου όταν κοιμόσουν, έλειπες στο σχολείο ή για διακοπές στους παππούδες, αλλά και όταν ήμασταν μαζί, στον ίδιο χώρο, κάνοντας διαφορετικά πράγματα.

Θέλω να με θυμάσαι δίπλα σου όποτε με χρειάστηκες, όπως εκείνο το βράδυ που χώρισες και οδήγησα σαν τρελή μέσα στη νύχτα Αθήνα Κομοτηνή (που σπούδαζες) δεν ξέρω κι εγώ πόσες ώρες για να βρεθώ δίπλα σου, να σου κάνω μια αγκαλιά μόνο και να σιωπήσω στον πόνο σου. Γιατί ήξερα πως οι πρώτοι έρωτες καταλήγουν στο παράδεισο, αφού πρώτα περάσουν από την κόλαση.

Δεν θέλω να ξεχάσεις τους καυγάδες μας, τα «όχι» μου, τις μέρες που μου φώναξες ότι με μισείς γιατί δεν σε καταλαβαίνω, γιατί όλες αυτές οι στιγμές τελικά μας πήγαν πιο μπροστά. Γιατί κι εσύ σήμερα κατάλαβες ότι τα όρια ήταν ένδειξη αγάπης, αλλά κι εγώ νιώθω ήρεμη που δεν σου χαρίστηκα σε πολλά, όσο κι αν μέσα μου το μόνο που ήθελα ήταν να σου λέω μόνο «ναι σε όλα».

Κι αν δεν θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά που εγώ θέλω, ας θυμάσαι αυτό:

Πως το μόνο όνειρο που έκανα για σένα ήταν να είσαι ευτυχισμένη και γελαστή. Τα υπόλοιπα όνειρα, για το τι θα γίνεις και τι θα κάνεις στη ζωή σου τα άφησα σε σένα, γιατί εσύ και μόνο εσύ ξέρεις καλύτερα απ’ όλους τι σου γεμίζει την ψυχή.

Γράφει η Αποστολία Καζάζη

Έρχομαι καθημερινά σε επαφή με την ελληνική οικογένεια.

Η επαφή μου με γονείς (κυρίως μητέρες) μέσω των ιδιωτικών μου ραντεβού ή μέσω των ομάδων, μου δίνει μια εικόνα. Η μεγαλύτερη εικόνα όμως έρχεται μέσα από τα λεγόμενα των γονιών και των δασκάλων για οικογένειες που δεν εμφανίζονται σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις ούτε καν στις δωρεάν ομιλίες που κάνω στα σχολεία.

Τί θα κάνουμε με όλους αυτούς τους πλανεμένους γονείς και παππουδογιαγιάδες που μεγαλώνουν νοσηρές προσωπικότητες και νομίζουν πως κάνουν και το σωστό;

Πώς θα τους αφυπνίσουμε; Πώς θα τους φέρουμε στο δρόμο της αναγνώρισης των ευθυνών και των ορίων, πολύ περισσότερο των συνεπειών που δημιουργούν κατ’ αρχήν στα ίδια τα παιδιά και έπειτα στην κοινωνία;

Πώς θα διδάξουμε τη διάκριση;

Παρατηρώ άκρα στις συμπεριφορές των γονιών. Έχουμε εκείνη την ομάδα των ενηλίκων που όντας μειονεκτικοί και άσημοι γαλουχούν τα παιδιά τους να γίνονται μάγκες και θύτες και έχουμε και εκείνους τους μειονεκτικούς και άσημους που με την έλλειψη αποδοχής και παραδοχής οδηγούν τα παιδιά τους στο ρόλο του θύματος. Τι θα κάνουμε για να τα αποφύγουμε και τα δύο που είναι εξ ίσου νοσηρά και απευκταία; Μεγάλος ο προβληματισμός. Μεγάλο το δίλημμα. Υπάρχουν περιπτώσεις που μόνο ο εισαγγελέας θα έπρεπε να παρέμβει. Υπάρχουν οικογενειακές συνθήκες που είναι τόσο νοσηρές για τον ψυχισμό του παιδιού που μόνο ένα υγιές κοινωνικό σύστημα θα έπρεπε να παρέμβει και να εξυγιάνει. Υπάρχει όμως; Για ποιο σύστημα να μιλήσουμε; Το ανύπαρκτο ή το διαβρωμένο;

Και έτσι μένουμε να παρατηρούμε εκ του μακρόθεν ότι πέφτει στην αντίληψή μας και να φτύνουμε τον κόρφο μας που δεν συμβαίνει σε μας. Γινόμαστε όμως μάρτυρες της νοσηρής συνθήκης, γινόμαστε συνεργοί στο τραύμα της κοινωνίας επειδή ανεχόμαστε τον αποπροσανατολισμένο, τον μη αφυπνισμένο, τον εξυπνάκια, τον ανόητο, τον μειονεκτικό που συμπεριφέρεται αλαζονικά γιατί νομίζει πως αυτός και ο κανακάρης του είναι το κέντρο του κόσμου.

Γινόμαστε μάρτυρες της νοσηρής συνθήκης που ονομάζεται «δεμένη οικογένεια» με το τριώροφο με τα κλειδιά έξω απ’ τις πόρτες, όπου δεν υπάρχει όριο, δεν υπάρχει προσωπικός χώρος και χρόνος, δεν υπάρχει απογαλακτισμός.

Γινόμαστε μάρτυρες της θυσίας της γιαγιάς – μάνας που μεγαλώνει τα εγγόνια, βάζει πλυντήρια, μαγειρεύει για «να έρθουν τα παιδιά να τα βρουν έτοιμα»! Τα παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ και δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους ποτέ. Και στο βωμό της «δεμένης οικογένειες» θυσιάζονται όλοι αλλά κυρίως παραδειγματίζονται λανθασμένα τα παιδιά.

Γινόμαστε μάρτυρες εκείνης της μάνας που αφού δεν κατάφερε να γίνει βασίλισσα επιθυμεί να γίνει βασιλομήτωρ και κάνει στον κανακάρη της αυτά που θα έπρεπε να κάνει από χαρά και επιλογή για τον πατέρα του. Και παρατηρούμε τον πατέρα αποδυναμωμένο και δυστυχή να γίνεται ένα μοντέλο προς αποφυγήν του κανακάρη του. Παρατηρούμε εκείνη τη μάνα που υπομένει τον βάναυσο πατέρα και αναγκάζεται να σκύβει με θλίψη και μελαγχολία και μόνο της μέλημα να είναι οι δουλειές και η τηλεόραση. Τι εξαίρετο παράδειγμα για την κόρη που θέλει να φύγει με την πρώτη ευκαιρία να μην βλέπει να μην ακούει να μην αντιλαμβάνεται τον συμβιβασμό.

Και φεύγει με τον πρώτο που της υπόσχεται δράση και νόημα. Αλλά είναι ο κατάλληλος; Πώς να μάθει να επιλέγει! Αφού έζησε όλη τη ζωή μέσα στο συμβιβασμό. Έμαθε να κόβει με το μαχαίρι την δόνηση του συμβιβασμού, του φόβου, του θυμού, των ενοχών μέσα στο σπίτι. Έχω ακούσει πολλούς νέους να λένε. «Δεν θέλω να γυρίσω στο σπίτι μου». «Δεν έχω τίποτα να κάνω στην απέραντη σιωπή των γονιών μου», «Δεν θέλω να τους ακούω να κατηγορεί ο ένας τον άλλο», αλλά εκείνοι αν τους ρωτήσεις θα πουν «θυσιάζομαι για τα παιδιά» και άλλα τέτοια τραγικά και ολέθρια για τον ψυχισμό του νέου ανθρώπου που υποτίθεται βάζει τα θεμέλια της δικής του συντροφικής ζωής. Πώς να χτίσει σχέσεις! Πώς να συνεργαστεί! Πώς να συνυπάρξει! Πού το είδε αυτό; Ποιος του το δίδαξε;

Χρειάζονται αφύπνιση οι γονείς. Χρειάζονται εκπαίδευση. Χρειάζονται μαθητεία.

Δεν υπάρχει σπουδαιότερος ρόλος στη ζωή. Δεν υπάρχει πιο σημαντική ενασχόληση εκτός από εκείνη του γονιού. Ποιος μας έχει πείσει ότι είναι ένστικτος ο ρόλος; Ποιος μας έχει αναγκάσει να θεωρούμε ότι ξέρουμε ενώ δεν ξέρουμε και δεν κάνουμε και καμία προσπάθεια για να μάθουμε. Αφού η πολιτεία δεν το κάνει, αφού το Σχολείο δεν μπορεί γιατί το βάζουν να κάνει άλλα, ας το κάνουν οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων. Ας μην ασχολούνται με τις εμπάθειες και τις ίντριγκες των μεταξύ των σχέσεων. Ας οδηγηθούν να αντιληφθούν πως ο ρόλος τους είναι να γίνουν οι ίδιοι καλύτεροι γονείς και να εμπνεύσουν την αφύπνιση και όσων κοιμούνται ακόμη.

Δεν μπορεί να ακούω από στόματος Διευθυντού Δημοτικού Σχολείου, «κυρία μου τα Σχολεία έχουν γίνει parking παιδιών. Έχω τουλάχιστον 20 ανεπίδοτα ενδεικτικά μαθητών της προηγούμενης χρονιάς στο συρτάρι μου. Δεν έχουν έρθει να τα πάρουν! Δεν έχουν έρθει να μάθουν τι κάνει το παιδί τους στο Σχολείο».
Και απ’ την άλλη έχουμε γονείς οι οποίοι παρασυρόμενοι από τις διαδόσεις διασύρουν δασκάλους, εμποδίζουν το έργο του Σχολείου, παρεμποδίζουν τη δομή και την οργάνωση γιατί αμφισβητήθηκε η πρωτιά του παιδιού τους! Ας εμπνευστούν οι Σύλλογοι ιδέες για να φέρουν τους γονείς σε δράσεις συνεργατικές, δράσεις χαράς και ομαδικότητας. Ας δουν πώς να συνδράμουν στη ανάπτυξη σχέσεων. Έτσι κι αλλιώς η γειτονιά έχει εκλείψει ας την αναπαράγουμε στην αυλή του Σχολείου.

Νοσεί η κοινωνία μας. Νοσεί βαρύτατα! Χρειάζεται να κάνουμε κάτι.

Χρειάζεται να λειτουργήσουμε ως πυρήνες αφύπνισης όποιος αντιλαμβάνεται την αλήθεια αυτών που λέγονται σ’ αυτές τις γραμμές ας τολμήσει. Ας γίνει η αλλαγή που θέλει. Ας φανταστεί! Ας οραματιστεί και ας τραβήξει το χορό. Ο δρόμος είναι δύσκολος έτσι κι αλλιώς, καλύτερα να τον πάμε χορεύοντας.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη
Οικογενειακή Σύμβουλος

Tα παιδιά που έχουν σκύλο ως κατοικίδιο πριν από την ηλικία των 12 ετών έχουν μικρότερο κίνδυνο σχιζοφρένειας.

Μια νέα μελέτη από το Johns Hopkins University School of Medicine αναφέρει κάποια ευρήματα σχετικά με τη σχέση μεταξύ ιδιοκτησίας ενός σκύλου και της ανθρώπινης ψυχικής υγείας, τα οποία είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρα αλλά και κάπως αινιγματικά.

Έχει καθιερωθεί ότι η κατοχή ενός κατοικίδιου σκύλου βελτιώνει την ψυχική ευεξία και μειώνει τον κίνδυνο των ψυχικών νοσημάτων. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι που έχουν σκύλο είναι λιγότερο πιθανό να υποφέρουν από προβλήματα που σχετίζονται με το άγχος και την κατάθλιψη. Ωστόσο, αυτή η νέα μελέτη δείχνει ότι όσο πιο μικροί ερχόμαστε σε επαφή με τους τετράποδους φίλους, τόσο πιο πολύ μειώνεται ο κίνδυνος εμφάνισης της σχιζοφρένειας.

Ένας λόγος για τον οποίο αυτό το αποτέλεσμα είναι τόσο σημαντικό οφείλεται στη φύση της σχιζοφρένειας. Αρχικά, η σχιζοφρένεια πρόκειται μάλλον για ένα πρόβλημα όπου οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα, δεν μπορούν να σκεφτούν λογικά και να συμπεριφέρονται κατάλληλα σε κοινωνικές καταστάσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι άνθρωποι μπορεί να χάνουν ακόμη και τη δυνατότητά τους να χρησιμοποιούν τη γλώσσα με συνεκτικό τρόπο ή να επικοινωνούν με νόημα. Οι ασθενείς με σχιζοφρένεια παρουσιάζουν μειωμένη μακροζωία και πολύ αυξημένη πιθανότητα αυτοκτονίας. Τα αποτελέσματα είναι αρκετά σημαντικά ώστε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας να κατατάσσει τη σχιζοφρένεια ως μία από τις 10 πιο δύσκολες ασθένειες που μπορεί να υποφέρουν οι άνθρωποι.

Για τους ψυχολόγους, μια ιδιαίτερα ανησυχητική πτυχή της σχιζοφρένειας είναι ότι είμαστε ακόμα μακριά από το να έχουμε μια θεραπεία. Είναι μια δια βίου ασθένεια, και παρόλο που ακραία ψυχωτικά συμπτώματα μπορεί να έρθουν και να φύγουν, τα αρνητικά συναισθηματικά συμπτώματα και οι γνωστικές διαταραχές είναι εξαιρετικά επίμονες. Σύμφωνα με το εγχειρίδιο διαγνωστικού συμπτώματος της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας για τα άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια η πλήρης ανάκαμψη είναι ασυνήθιστη. Οι εκτιμήσεις είναι ότι μόνο το 15 με 20 τοις εκατό των ανθρώπων με σχιζοφρένεια έχουν ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα. Επιπλέον, η συχνότητα της σχιζοφρένειας είναι εκπληκτικά μεγάλη και μπορεί να επηρεάσει 1 στους 100 ανθρώπους παγκοσμίως.

Δεδομένης της περίεργης φύσης της σχιζοφρένειας, είναι σχετικά υψηλός ο επιπολασμός στην κοινωνία μας και η αδυναμία μας να την αντιμετωπίσουμε επιτυχώς, υποδηλώνει πως οποιοδήποτε μέσο που μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου είναι σημαντικό.

Ο επικεφαλής ερευνητής στην παρούσα μελέτη είναι ο Robert Yolken του τμήματος Παιδιατρικής Νευροβιολογίας στο Παιδικό Κέντρο John Hopkins. Η λογική αυτής της έρευνας προέρχεται από το γεγονός ότι σε προηγούμενη έρευνα ο Yolken και οι συνάδελφοί του βρήκαν μια σύνδεση μεταξύ σοβαρών ψυχολογικών διαταραχών (συγκεκριμένα σχιζοφρένειας ή διπολικής διαταραχής ) και έκθεσης σε περιβαλλοντικές πτυχές στην πρώιμη ζωή, που μπορεί να επηρεάσουν το ανοσοποιητικό σύστημα του αναπτυσσόμενου παιδιού. Υπάρχουν πολλά δεδομένα που επιβεβαιώνουν ότι η κατοχή ενός σκύλου κατά την πρώιμη παιδική ηλικία μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα ενός παιδιού.

Αυτό, με τη σειρά του, μπορεί να έχει ορατά οφέλη, όπως χαμηλότερη συχνότητα αλλεργιών στη μετέπειτα ζωή. Εάν το κατοικίδιο ζώο επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα και το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να εμπλέκεται στην εμφάνιση ψυχολογικών προβλημάτων, ο Yolken και οι συνεργάτες του υποστήριξαν ότι μπορεί να αξίζει να εξετάσουμε τη σχέση μεταξύ της έκθεσης ενός παιδιού σε ένα κατοικίδιο και τον κίνδυνο διάγνωσης σχιζοφρένειας ή διπολικής διαταραχής αργότερα ως ενήλικας.

Σύμφωνα με τα πρότυπα των περισσότερων κλινικών ερευνών, αυτή ήταν μια μεγάλη μελέτη που αφορούσε 1.371 άτομα ηλικίας 18 έως 65 ετών. Είναι δύσκολο να συγκεντρωθούν μεγάλοι αριθμοί ασθενών με διαγνώσεις για συγκεκριμένες ψυχολογικές διαταραχές, ωστόσο αυτή η ερευνητική ομάδα κατάφερε να ελέγξει 396 άτομα με σχιζοφρένεια και 381 με διπολική διαταραχή. Αυτοί οι ασθενείς στη συνέχεια συγκρίθηκαν με 594 άτομα ελέγχου χωρίς προβλήματα. Μεταξύ άλλων πληροφοριών που ελήφθησαν, όλοι οι συμμετέχοντες στη μελέτη ρωτήθηκαν αν είχαν ένα κατοικίδιο σκύλο ή γάτα κατά τα πρώτα 12 χρόνια της ζωής τους.

Όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες μελέτες, οι στατιστικές αναλύσεις ήταν εκτεταμένες και συχνά δύσκολο να ερμηνευθούν, ωστόσο τα κυριότερα ευρήματα είναι αρκετά σαφή. Αρχικά, η κατοχή μιας γάτας φαίνεται ότι δεν έχει στατιστικά σημαντική επίδραση στον κίνδυνο σχιζοφρένειας ή διπολικής νόσου. Τα κατοικίδια ζώα επίσης δεν έχουν καμία επίδραση στον κίνδυνο διπολικής διαταραχής.

Ωστόσο, όταν εξετάζουμε τη σχέση μεταξύ ιδιοκτησίας σκύλου και μεταγενέστερου κινδύνου σχιζοφρένειας, τα αποτελέσματα έχουν αρκετό ενδιαφέρον. Τα άτομα που εκτίθενται σε σκύλο πριν από τα 13α γενέθλιά τους είχαν λιγότερες πιθανότητες να διαγνωστούν αργότερα με σχιζοφρένεια. Για τα παιδιά που είχαν σκύλο κατά τη γέννηση τους ή που είχαν εκτεθεί για πρώτη φορά σε σκύλο πριν από την ηλικία των 3 ετών, η μείωση του κινδύνου σχιζοφρένειας μπορεί να φτάσει το 50%.

Αν μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι αναλογίες κινδύνου που παρουσιάζονται στην παρούσα έκθεση είναι ακριβείς, τότε περίπου 840.000 των κρουσμάτων σχιζοφρένειας (δηλαδή 24% των 3.500.000 ανθρώπων που διαγνώστηκαν με τη διαταραχή στις ΗΠΑ) δεν θα έπασχαν από τη νόσο, εάν απλώς είχαν σκύλο στο σπίτι τους όταν ήταν μικρά παιδιά. Θυμηθείτε ότι η πρόληψη είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε σήμερα να καταπολεμήσουμε τη συχνότητα της σχιζοφρένειας, διότι είναι πολύ δύσκολο να θεραπευτεί.

Υπάρχουν αρκετές εύλογες εξηγήσεις για την πιθανή αυτή προστατευτική επίδραση από την επαφή με σκύλους – ίσως κάτι στο μικροβιοκτόνο του σκύλου που μεταδίδεται στον άνθρωπο και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα ή υποβαθμίζει μια γενετική προδιάθεση στη σχιζοφρένεια.

Η καλύτερη εικασία αυτών των επιστημόνων είναι ότι ο σκύλος μεταφέρει ορισμένες ουσίες στο αναπτυσσόμενο παιδί με το γλείψιμο. Αυτές οι ουσίες ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού και αυτό, με τη σειρά του μειώνει τον κίνδυνο της μεταγενέστερης εξέλιξης της σχιζοφρένειας.

Προφανώς, τέτοια αποτελέσματα είναι τόσο σημαντικά ώστε η μελέτη αυτή πρέπει να αναπαραχθεί, έτσι ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να αγαπήσουν τα ζώα και να έχουν κατοικίδια στο σπίτι τους. 

Πηγή

Έχοντας μια ιδιαίτερη (πονεμένη, που χρήζει ψυχανάλυσης και βέβαια δεν είναι της παρούσης) σχέση με την πρωτιά, καθώς ως παιδί και έφηβη ήμουν «η πρώτη μαθήτρια», αλλά και ως μαμά έχω ένα γιο και μια κόρη «πρώτους μαθητές», το θέμα των σχολικών και εξωσχολικών επιδόσεων των παιδιών και οι ψυχολογικές προεκτάσεις του με έχει απασχολήσει και προβληματίσει πολύ. Κυρίως γιατί βλέπω ότι, όσο και αν συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι λάθος, είμαι ιδιαίτερα απαιτητική με τα παιδιά μου. Αναρωτιέμαι, συχνά, λοιπόν, σε ποιο βαθμό η πρωτιά είναι επιδίωξη του παιδιού και σε ποιο βαθμό είναι επιδίωξη του γονέα; Τα ίδια τι θα έκαναν αν δεν με είχαν πάνω από το κεφάλι τους; Άραγε είμαι απαιτητική για το δικό τους καλό ή γιατί επιδιώκω τη δική μου ψυχική ικανοποίηση, μέσα από τις επιτυχίες τους;

Αναρωτιέμαι ακόμα τι συμβαίνει με τον συναγωνισμό ή αλλιώς με την -προ πολλού χαμένη- «ευγενή άμιλλα», που πανεύκολα μετατρέπεται σε σκληρό ανταγωνισμό και… σε ξεκατίνιασμα; Εσείς προβληματίζετε σχετικά με το πότε το κυνήγι για την πρωτιά έγινε τόσο επικίνδυνο; Και κυρίως ποια προβλήματα κουβαλάμε όλοι εμείς οι γονείς, που σε πηγαδάκια έξω από το σχολείο, σε μακροσκελή τηλεφωνήματα και σε διαδικτυακά fora κατηγορούμε δασκάλους, καθηγητές και προπονητές ότι αδικούν κατάφορα τα «αστέρια μας»; Γιατί μας ενδιαφέρει πόσο πήρε στα μαθηματικά ο Γιώργος, ενώ ο γιος μας είναι ο Δημήτρης; Γιατί χρονομετράμε πόση ώρα έπαιξε πεντάδα ο Νίκος, ενώ ο γιος μας είναι ο Κώστας; Γιατί δυσανασχετούμε με την κόρη μας την Κατερίνα που πήρε Α στο τεστ γλώσσας και όχι Α! όπως η Σοφία, της γειτόνισσας; Γιατί ερχόμαστε  στα χέρια με τον μπαμπά του Παναγιώτη που κάθεται δίπλα μας στην κερκίδα για το αν ήταν φάουλ ή όχι το κλωτσομπουνίδι που έκανε στο γιο του ο Αντωνάκης μας; (Και μετά, off the record, λέμε στον Αντωνάκη ένα μεγαλοπρεπές «Καλά του έκανες, του κωλόπαιδου, στην είχε φυλαγμένη»). Και τέλος πάντων, γιατί απαιτούμε από τα παιδιά μας να είναι πάντα εξαιρετικά σε ό,τι κάνουν και δεν αποδεχόμαστε ότι μπορεί και να μην είναι εξαιρετικά ή τουλάχιστον να μην είναι πάντα εξαιρετικά ή να μην είναι εξαιρετικά σε όλα; Και γιατί πέφτουμε στα πατώματα με τις αποτυχίες τους;

Για όλους αυτούς τους προβληματισμούς, μιλήσαμε για την πρωτιά και τον ανταγωνισμό με την ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια παιδιών και εφήβων Δρ Λήδα Αναγνωστάκη.

Μέτρον Άριστον

Η κ. Αναγνωστάκη μάς λέει καταρχάς ότι η ανάγκη για πρωτιά (δηλαδή ο ανταγωνισμός) είναι μία μορφή επιθετικότητας. Ας μη μας φοβίζει η λέξη. Η επιθετικότητα στον άνθρωπο θεωρείται εγγενής και ως ένα βαθμό επιθυμητή και αναγκαία. Αυτή μας επιτρέπει να επιζήσουμε (να σκεφτούμε, για παράδειγμα ως αντιδιαστολή, ένα βρέφος που είναι νωθρό, υποτονικό, δεν εξερευνά το σώμα της μητέρας με στόχο να βρει τη θηλή και να κρατηθεί γερά από αυτή) και να εξερευνήσουμε τον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που λέμε «κατακτάμε» τη γνώση. Ο ανταγωνισμός, επίσης, θεωρείται ένα απαραίτητο στάδιο στην ψυχική ανάπτυξη του ανθρώπου Άλλωστε, τι άλλο είναι το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, που το παιδί καλείται να ανταγωνιστεί το γονέα του ίδιου φύλου για να κάνει δικό του το γονέα το άλλου φύλου; Όμως, όλο αυτό χρειάζεται μέτρο. Διότι η επιθετικότητα, αν δεν μετριάζεται, μπορεί να αποβεί ψυχικά επιζήμια. Το ότι έχω την επιθυμία να κατακτήσω κάτι, να διακριθώ, δεν σημαίνει (ή δεν πρέπει να σημαίνει) ότι καταστρέφομαι αν αυτό δεν συμβεί.

Στο σημείο αυτό, η κ. Αναγνωστάκη εισάγει στη συζήτηση την έννοια της αντοχής στη ματαίωση, ότι, δηλαδή, αντέχω αν κάτι δεν γίνει όπως το θέλω (και προσπαθώ ξανά). Οι ματαιώσεις είναι δεδομένες στη ζωή μας. Όλοι, μα όλοι, θα βιώσουμε αποτυχίες, δεν γίνεται διαφορετικά. Και μάλιστα, οι ματαιώσεις, οι μικρές «αποτυχίες» εισάγονται από πολύ νωρίς στη ζωή μας. Η πρώτη, ας πούμε, ματαίωση γίνεται φυσιολογικά, όταν ένα βρέφος πεινάει και δεν εμφανίζεται αυτόματα η μαμά για να το θηλάσει ή για να του δώσει το μπουκάλι. Το αφήνει λίγο να περιμένει… Όχι γιατί το έχει βάλει σκοπό να το κάνει, αλλά γιατί έτσι είναι η πραγματικότητα. Όλοι χρειάζεται να περιμένουμε κάποιες φορές. Η μαμά που δεν εμφανίζεται μαγικά (αλλά εμφανίζεται μετά από λίγο) δίνει το πρώτο μάθημα για την αντοχή στη ματαίωση, μία τόσο βασική ικανότητα για τους ανθρώπους. Σύμφωνα με τη θεωρία, αυτό που ονομάζουμε «αρκετά καλή μητέρα» (η «τέλεια μητέρα» είναι ένα αφύσικο ον) με κάποιο τρόπο καταφέρνει να συντονίζεται με το παιδί της και γνωρίζει πόσο μπορεί να το αφήσει να περιμένει, δίνοντάς του μεν την ικανοποίηση που ζητά, αλλά και από την άλλη, προετοιμάζοντάς το σιγά-σιγά να αντέχει τη ματαίωση.

Ο ρόλος των γονέων στην πρωτιά

Επιστρέφουμε στις σχολικές και εξωσχολικές επιδόσεις. Τι κάνουν ή καλύτερα τι πρέπει να κάνουν οι γονείς; Η απάντηση, σύμφωνα με την κ. Αναγνωστάκη, είναι μάλλον απλή. Δίνουμε κίνητρα στα παιδιά για να προσπαθούν, επιβραβεύουμε την προσπάθεια και την επιτυχία και δεν απογοητευόμαστε με την αποτυχία. Οι έπαινοι που δίνουμε (και πρέπει να δίνουμε) πρέπει να είναι πάντα ειλικρινείς, αντίστοιχοι με αυτό που κατάφερε το παιδί. Τα μικρά μας δεν βοηθιούνται από την υπερβολή. Άλλωστε τι νομίζουμε; Ότι δεν καταλαβαίνουν τα ίδια αν αυτό που κατάφεραν είναι σημαντικό και σε ποιο βαθμό; Από την άλλη η επιβράβευση πρέπει να δίνεται. Είναι η ενθάρρυνση και για άλλες προσπάθειες και μία σημαντική ανταμοιβή για την κατάκτηση του στόχου. Ας μην φαντάζεται κάποιος γονιός ότι τα παιδιά διαβάζουν τα μαθήματά τους για τη χαρά της γνώσης, αυτό έρχεται πολύ αργότερα, στην εφηβεία και αν… Επίσης, ο έπαινος είναι μία σοβαρή ένδειξη ότι ο γονέας «βλέπει» το παιδί, παρακολουθεί με τι ασχολείται, τι προσπαθεί και πού δυσκολεύεται…

Γονείς- νάρκισσοι

Γιατί, όμως, γύρω μας βλέπουμε τόση ανησυχία και ένταση για τις επιδόσεις των παιδιών; Όπως εξηγεί η κ. Αναγνωστάκη, το πρόβλημα αρχίζει όταν το παιδί γίνεται η ναρκισσιστική προέκταση του γονέα. Γονείς που οι ίδιοι δεν είναι ώριμοι ψυχικά για να αντέξουν τη ματαίωση και να στραφούν σε ρεαλιστικές προσδοκίες (και που πολύ πιθανό να έχουν οι ίδιοι στραπατσαριστεί από τις απογοητεύσεις της πραγματικότητας) βλέπουν το παιδί τους σαν το όγδοο θαύμα του κόσμου, καθώς προβάλλουν σε αυτό όλο το δικό τους ναρκισσισμό. Αλίμονο σε όποιον το αμφισβητήσει (δάσκαλοι, άλλοι γονείς, προπονητές), αλλά αλίμονο και στο ίδιο το παιδί, που δεν του δίνεται κανένα περιθώριο να μην τα καταφέρει. Αλλά και αν τα καταφέρει ενσταλάζεται μέσα του ότι αυτό που μετράει δεν είναι το ίδιο, αλλά οι επιδόσεις του. Ο φόβος της αποτυχίας που πιθανά έχει το παιδί αυτό δεν είναι μόνο ότι φοβάται αν θα αποτύχει σε κάτι, αλλά, πολύ περισσότερο, φοβάται γιατί η αγάπη των γονέων του μοιάζει να δίνεται υπό όρους.

Μιλάμε λοιπόν για γονείς που δεν έχουν αντοχή στη ματαίωση και αυτό μεταδίδουν στο παιδί τους, προσφέροντας του μία πολύ κακή υπηρεσία, καθώς δεν το διδάσκουν να διαχειρίζεται τις αποτυχίες (που είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα βιώσει, τουλάχιστον σε κάποιο τομέα -μαθησιακό, κοινωνικό, επαγγελματικό, ερωτικό…) και να «ξανασηκώνεται» και να ξαναπροσπαθεί. Ναι, είναι αυτοί οι γονείς που «στήνουν» το πού θα πέσει το φλουρί της βασιλόπιτας, καθώς δεν σκέφτονται (ίσως δεν αντέχουν να σκεφτούν) ότι αυτή η πιθανή μικρή, ανώδυνη, αποτυχία (το φλουρί να πέσει σε κάποιον άλλο!) είναι μία απαραίτητη και ωφέλιμη εισαγωγή στην πραγματικότητα για το παιδί τους.

Η ελληνική κοινωνία

Η κ. Αναγνωστάκη εκτιμά ότι η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει την ματαίωση και αισθάνεται ότι αυτό αντανακλάται και στην εκπαίδευση. Με άλλα λόγια, εξηγεί, οι Έλληνες δεν αντέχουμε το γεγονός ότι έχουμε τρωτά και αδυναμίες, ότι δεν μας χρωστάνε όλοι, και ότι οφείλουμε εμείς να παλέψουμε για να κατακτήσουμε αυτό που επιθυμούμε. Και μάλιστα, αισθανόμαστε μεγάλη καχυποψία όταν κάποιος διαπρέπει σε κάποιο τομέα, σαν να απειλούμαστε από αυτό, αντί να έχουμε τη συναισθηματική ασφάλεια να αναγνωρίσουμε ότι δεν τα καταφέρνουμε όλοι σε όλα και στον ίδιο βαθμό, ότι ο καθένας οφείλει να κάνει τη δική του προσπάθεια και ότι θα αναμετράται πάντα με μέτρο τις δικές του δυνατότητες και επιθυμίες.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, δεν υπάρχει τελειότητα. Αυτή είναι μύθος και ταυτόχρονα φυλακή για αυτόν που την κυνηγάει. Ας μην την απαιτούμε από τα παιδιά μας και ας μην έχουμε μεγάλες προσδοκίες, αλλά προσδοκίες ρεαλιστικές. Τι σημαίνει αυτό; Να αποδεχτούμε τα παιδιά μας όπως είναι. Άριστα σε κάποιους τομείς, πολύ καλά σε άλλους, μέτρια κάπου αλλού, ακόμα και… χάλια. Να μην τα συγκρίνουμε. Να μην τα βάζουμε να ανταγωνίζονται τους φίλους, τους συμμαθητές, τους συναθλητές τους. Να μην κατηγορούμε όσους τα διδάσκουν ότι τα αδικούν. Μόνο με τον τρόπο αυτό θα τα οδηγήσουμε να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, να προσπαθούν, να αγωνίζονται, να βελτιώνονται, να έχουν ως στόχο τους το καλύτερο δυνατόν. Όχι το άριστο. Όχι το τέλειο. Ό,τι καλύτερο μπορούν, με βάση την ευφυΐα και τα ταλέντα που διαθέτουν. Αυτή θα είναι η πιο μεγάλη νίκη τους. Τότε θα είναι πραγματικοί σούπερ ήρωες.

Πηγή

Δεν χρειάζεται να μεγαλώνουμε άλλους στρατιώτες. Ανθρώπους με αγάπη στην καρδιά χρειαζόμαστε.

Εμείς αποτύχαμε.

Η Αυστραλία καίγεται. Ο Αμαζόνιος κάηκε. Οι γείτονες μας πολεμούν. Εμείς βουτάμε όλο και περισσότερο στην εγκληματικότητα.

Μοιάζει σαν ο πλανήτης να καταστρέφεται. Βασικά ο πλανήτης Γη καταστρέφεται.

Εμείς αποτύχαμε.

Η μόνη ελπίδα μας είναι τα παιδιά. Να μεγαλώσουμε παιδιά με ενσυναίσθηση, να μεγαλώσουμε ανθρώπους που ξέρουν να αγαπούν και νοιάζονται.

Για αυτό μπαμπάδες και μαμάδες του κόσμου δεν έχει καμία σημασία με τι ρούχα ντύνετε τα μωρά σας, αρκεί να τους μαθαίνετε να νιώθουν ζεστασιά στην αγκαλιά σας ώστε να μπορέσουν να την προσφέρουν στον κόσμο, έπειτα.

Δεν έχει σημασία αν θηλάζετε η δίνετε ξένο γάλα, αρκεί το μωρό σας να νιώθει χορτάτο για να μπορεί να δίνει απλόχερα φαγητό σε όποιον το έχει ανάγκη έπειτα.

Δεν έχει σημασία αν πρέπει να επιστρέψετε στη δουλειά… Αρκεί όταν γυρνάτε σπίτι να αφοσιώνεστε στο παιχνίδι μαζί του. Έτσι θα του μάθετε να αφιερώνει χρόνο και προσοχή σε ότι αγαπάει.

Δεν έχει σημασία αν το κοιμήσετε στο κρεβάτι του η στο κρεβάτι σας… Αρκεί να του μάθετε να αγκαλιάζει όσους το έχουν ανάγκη.

Τίποτα δεν έχει σημασία από όσα κάθε μέρα μας βασανίζουν το μυαλό… Αν δεν έχουμε πλανήτη για να ζήσουν τα παιδιά μας.

Γυρίστε σπίτι και χορέψτε μαζί του… Χρειαζόμαστε χαρούμενους ανθρώπους.

Γυρίστε και φιλήστε το, αγκαλιάστε το…

Χρειαζόμαστε τρυφερούς ανθρώπους.

Γυρίστε και μιλήστε ΣΕ αυτό, ΟΧΙ για αυτό, όσο ημερών, μηνών η χρόνων και να είναι…

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα νοιάζονται να ακούσουν.

Γυρίστε σπίτι, πάρτε το αγκαλιά και βγάλτε το έξω… Να γνωρίσει τον κόσμο.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα επιθυμούν να προστατεύσουν το “σπίτι” τους.

Είστε ο πλανήτης τους… Ότι τους δώσετε απλόχερα θα το μοιράσουν αβίαστα στο μέλλον.

Και να ξέρατε πόσο το χρειαζόμαστε στο παρόν.

Πηγή

«Χαιρέτισε το ΠΑΙΔΙ σου με ένα ΧΑΜΟΓΕΛΟ – ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ» γράφει η μεγάλη κίτρινη πινακίδα που τοποθετήθηκε έξω από το Δημοτικό σχολείο Redwood, στην περιοχή Sinfin του Derby της Μ. Βρετανίας, καλώντας τους γονείς να ασχολούνται περισσότερο με τα παιδιά τους έπειτα από μια ολόκληρη ημέρα χωριστά.

Η πρωτοβουλία αυτή δύο δασκάλων του σχολείου, να τοποθετήσουν αντίστοιχες πινακίδες και στις τρεις εξόδους του σχολείου έγινε δεκτή με θετικές αντιδράσεις από την πλειοψηφία των γονιών, με πολλούς να συμφωνούν με την εν λόγω παρότρυνση.

Όπως χαρακτηριστικά λένε οι εκπαιδευτικοί που ανέλαβαν την τοποθέτηση των πινακίδων: «Οι πινακίδες αυτές στόχο έχουν να θυμίσουν στους γονείς πόσο σημαντικό είναι να χαιρετούν τα παιδιά τους και να τα ενθαρρύνουν να μιλήσουν για τη μέρα τους και για όσα έκαναν στο σχολείο.»

«Υπερβολικά απασχολημένοι με το κινητό»

Μια μαμά που έχει δύο παιδιά στο σχολείο είπε σχετικά: «Οι γονείς δεν θα πρέπει να περιμένουν από μία πινακίδα να τους πει, ότι πρέπει να ασχολούνται περισσότερο με τα παιδιά τους. Εγώ ρωτώ πάντα τα παιδιά μου πώς ήταν η μέρα τους και ποια η αγαπημένη τους στιγμή.

Αν, όμως, κάτσεις στην παιδική χαρά και κοιτάξεις γύρω σου θα δεις, ότι ο αριθμός των γονιών που κοιτάζουν αποκλειστικά το κινητό τους είναι σοκαριστικός. Είναι λυπηρό να βλέπεις, ότι μία συσκευή είναι πιο σημαντικό από ένα παιδί.»

Μια άλλη μαμά συμφωνεί, ότι συχνά οι γονείς είναι υπερβολικά αφοσιωμένοι στο κινητό τους, τόσο που ούτε καν βλέπουν τα παιδιά τους την ώρα που βγαίνουν από το σχολείο. «Δεν ξέρουν καν τι συμβαίνει στη ζωή του παιδιού τους», λέει η εν λόγω μαμά.

Έχει το σχολείο δικαίωμα να λέει στους γονείς τι πρέπει και δεν πρέπει να κάνουν; Ίσως όχι. Θα καταφέρει, όμως, η ταμπέλα αυτή να τους τραβήξει την προσοχή και ίσως να τους κάνει να κλείσουν το κινητό τους; Το πιθανότερο…

Πηγή

Ξέρετε ότι η Δανία είναι η πιο ευτυχισμένη χώρα και οι Δανοί οι πιο ευτυχισμένοι γονείς στον κόσμο; Οι Δανοί διακρίνονται για την ρεαλιστική άποψη που έχουν για τη ζωή και την οποία προσπαθούν διακαώς να εμφυσήσουν στα παιδιά τους από μικρή κιόλας ηλικία.

Σας παρουσιάζουμε 6 σπουδαία μαθήματα ανατροφής που μας δίνουν οι Δανοί και τα οποία πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι οι γονείς που θέλουμε να μεγαλώσουμε ευτυχισμένα, χαρούμενα και ανεξάρτητα παιδιά. Παιδιά που μπορούν να διαχειριστούν τη ζωή, δεν το βάζουν κάτω με την παραμικρή δυσκολία, έχουν αυτοεκτίμηση και ψυχική ανθεκτικότητα. Ευτυχισμένα παιδιά, που μεγαλώνουν και γίνονται ευτυχισμένοι ενήλικες που μεγαλώνουν ευτυχισμένα παιδιά.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

Οι Δανοί, ακολουθούν μια φιλοσοφία που ονομάζεται «εγγύς ανάπτυξη», βάσει της οποίας στα παιδιά πρέπει να δοθεί χώρος ώστε να μπορέσουν να μάθουν και να ανακαλύψουν το κόσμο από μόνα τους. Με άλλα λόγια, δίνουν στα παιδιά την ελευθερία να ανακαλύψουν εκείνα ποια είναι τα ενδιαφέροντα και οι κλίσεις τους, να παίξουν με όποια παιχνίδια και όπως θέλου, να δοκιμάσουν πράγματα και εμπειρίες και γενικότερα να παίρνουν πρωτοβουλίες. Οι γονείς είναι φυσικά κοντά στα παιδιά τους όμως σε καμία περίπτωση δεν τα καταπιέζουν και δεν τους προσφέρουν έτοιμες λύσεις σε κάθε τους πρόβλημα. Μην ξεχνάμε εξάλλου, ότι τα Lego, τα δημοφιλή τουβλάκια που αποτελούν ύμνο στο ελεύθερο και δημιουργικό παιχνίδι, έχουν δημιουργηθεί από Δανούς.

Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Οι Δανοί αναμφισβήτητα έχουν μια πιο ρεαλιστική άποψη για τη ζωή. Αυτό μπορεί να αποτυπωθεί ξεκάθαρα στο πώς επαινούν τα παιδιά τους. Επιβραβεύουν το παιδί για τη σκληρή δουλειά που κατέβαλε για να κατακτήσει μια δεξιότητα αντί να επαινέσουν την εγγενή νοημοσύνη που επέτρεψε να συμβεί αυτό. Ακολουθώντας αυτή την τακτική δείχνουν στα παιδιά τη σημασία της προσωπικής προσπάθειας και του μόχθου και ότι δεν θα πρέπει να θεωρούν τίποτα ως δεδομένο. Μπορεί να έχουν γεννηθεί με συγκεκριμμένες δυνατότητες όμως τα περιθώρια βελτίωσης και περαιτέρω εξέλιξης είναι πάντα ανοιχτά.

Η ΑΝΑΠΛΑΙΣΙΩΣΗ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ένα από τα κατεξοχήν χαρακτηριστικά των Δανών είναι η τάση τους να ωραιοποιούν τις καταστάσεις και να βλέπουν τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Αν για παράδειγμα ο καιρός είναι κρύος και καταρρακτώδης, δεν θα διστάσουν να πουν ότι τουλάχιστον αυτό συμβαίνει σε μια μέρα που δεν είναι διακοπές. Με άλλα λόγια, οι Δανοί θέλουν να εμφυσήσουν στα παιδιά να μην βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο αλλά αντιθέτως να αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία. Να πιστεύουν στις δυνάμεις και τις προσωπικές τους ικανότητες. Ακόμη κι αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, να μην απογοητεύονται αλλά να συνεχίζουν να θέτουν υψηλούς στόχους και να κάνουν όνειρα.

Η ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΑΡΕΤΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ

Οι Δανοί μεγαλώνουν τα παιδιά τους δείχνοντάς τους ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από εκείνα και τις ανάγκες τους μόνο, αλλά και ότι οι ανάγκες των άλλων είναι εξίσου σημαντικές με τις δικές τους. Μάλιστα μια φράση που τους λένε συχνά είναι η εξής «πώς πιστεύεις ότι νιώθει ο άλλος με αυτό που έκανες;». Με τον τρόπο αυτό το παιδί, αντί να νοιάζεται μόνο για τα δικά του αισθήματα, και να προσπαθεί να τα προβάλει στους άλλους, μαθαίνει να νοιάζεται και για τα αισθήματα των άλλων. Επιπλέον, δίνεται έμφαση στην επίλυση και τη διαχείριση των διαφορών συγκρούσεων καθώς τα παιδιά αντιμετωπίζουν εκείνους που θεωρούν «διαφορετικούς» με μεγαλύτερη ευελιξία, αφού είναι σε θέση να κατανοήσουν και να «νιώσουν» τα προβλήματά τους.

Η ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ

«Μια φορά λέμε όχι παιδί μου. Τι δεν καταλαβαίνεις;» «Πόσες φορές θα σου πω να μην το κάνεις αυτό;» «Μην τολμήσεις να το ξανακάνεις. Θα στο πετάξω και δεν θα ξαναπαίξεις.» Τέτοιου είδους απειλές και τελεσίγραφα προς τα παιδιά είναι άγνωστα για τους Δανούς που ακολουθούν μια εντελώς διαφορετική τακτική οριοθέτησης και πειθαρχίας των παιδιών. Δεν φωνάζουν στα παιδιά για να επιβάλλουν τη θέλησή τους, είναι υπέρ των κανόνων αλλά με ελαστικότητα, χρησιμοποιούν την ενθάρρυνση και τον έπαινο και είναι υπέρμαχοι της καθοδήγησης αντί της επιβολής. Τα παιδιά έχουν λόγο που λαμβάνεται σοβαρά από τους γονείς. Η γνώμη τους μετράει και οι γονείς έχουν μάθει να τα ακούν και να συζητούν μαζί τους. Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν από μικρή ηλικία να σέβονται τις απόψεις των άλλων, να αναπτύσσουν τον διάλογο και έτσι να αποκτούν μια πιο ισορροπημένη προσωπικότητα.

 Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΕΡΝΑ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΜΑΖΙ ΑΞΙΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ

Οι Δανοί απολαμβάνουν να περνούν τον ελεύθερό τους χρόνο με την οικογένειά τους. Παίζουν παιχνίδια, φτιάχνουν κατασκευές, απολαμβάνουν δημιουργικές δραστηριότητες  που αποτελούν πηγή ικανοποίησης για τα παιδιά και συμβάλλουν στην εξέλιξή τους και στην ολόπλευρη ανάπτυξή τους σε όλους τους τομείς, γνωσιολογικό, ψυχοκινητικό και συναισθηματικό.

Πηγή

Η φωτογραφία αυτή, που είναι γεμάτη συναισθήματα, δημοσιεύθηκε την Τετάρτη και ήδη έχει γίνει viral.

Φαινομενικά θα μπορούσε μα είναι μια απλή φωτογραφία ενός μικρού αγοριού που έχει κάνει τον σκύλο του μαξιλάρι και παίζει στο τάμπλετ του. Όμως η μητέρα του γιατί κλαίει;Το εξηγεί η ίδια: γιατί αυτή τη στιγμή δεν την έχει ξαναζήσει.

Ο 5χρονος Kainoa Niehaus είναι αυτιστικός. Δεν είχε αφήσει ποτέ κανέναν να τον αγγίζει. Ούτε καν την ίδια του την μητέρα.

Και η ίδια γράφει: «Αυτή η εικόνα αποτυπώνει το πρόσωπο μιας μητέρας που βλέπει το παιδί της, που δεν μπορεί να αγκαλιάσει, να πλύνει, να ντύσει, να αγγίξει ελεύθερα, να χώνεται στην αγκαλιά του νέου του σκύλου, με την δική του ελεύθερη βούληση. Αυτό είναι το πρόσωπο μιας μαμάς που έχει δει το γιο της να ζει αμέτρητες αποτυχημένες προσπάθειες κοινωνικής αλληλεπίδρασης στην παιδική χαρά, προσπαθώντας να κάνει φίλους. Οποιονδήποτε φίλο. Οποιοδήποτε είδος σχέσης.Έχει καθίσει με το γιο της, την ώρα που αυτός έκλαιγε το βράδυ επί μήνες επειδή δεν μπορούσε να έχει κάποιον φίλο εκτός της οικογένειας, άσχετα με το πόσο σκληρά προσπαθούσε και άσχετα με το πόσο σκληρά είχε δουλέψει γι’ αυτό στις θεραπείες. Και τώρα κάθεται πίσω από το γιο της, σιωπηλά παρακολουθώντας αυτή τη στιγμή, νιώθοντας πως δεν μπορεί να αναπνεύσει από τη χαρά της και χωρίς να μπορεί να αρθρώσει ούτε μία λέξη».

Η οικογένεια του Kainoa χρειάστηκε να ταξιδέψει από την Ιαπωνία, όπου ζει, στις ΗΠΑ, για να παραλάβει τον Tornado, τον νέο φίλο του Kainoa. Προετοίμαζαν αυτό το ταξίδι δύο χρόνια και παρέλαβαν τον σκύλο από το «4 Paws For Ability», τον μη κερδοσκοπικός διεθνής οργανισμός που παρέχει σκυλιά σε παιδιά με ειδικές ανάγκες και σε βετεράνους που έχουν χάσει τα άκρα τους ή την ακοή τους.

«Αξίζει κάθε αγώνα που κάναμε, κάθε διάγνωση, κάθε δολάριο που ξοδέψαμε, κάθε χαρτί που συμπληρώσαμε, κάθε δάκρυ που χύσαμε, κάθε βήμα μπροστά και κάθε βήμα πίσω» έγραψε η Shanna.«Κάπως, δεν ξέρω πώς, αλλά λόγω του Tornado, ξέρω πως όλα θα πάνε καλά. Ως μητέρα έχω δει αμέτρητες δύσκολες και επώδυνες στιγμές του γιου μου και έκλαψα αμέτρητες φορές. Χθες, όμως, έκλαψα για ένα διαφορετικό λόγο. Είναι ένα απερίγραπτο συναίσθημα.

Πηγή

Με κοιτάζεις με εκείνο το βλέμμα που θα ήθελα να μην είχα γνωρίσει ποτέ. Δεν είναι αυτό το βλέμμα που πρέπει να έχουν οι μαμάδες. Η μαμά είναι γλυκιά, είναι καλή, μ’ αγαπάει όσο κανέναν άλλον στον κόσμο, μα ξεχνά καμιά φορά ότι είμαι παιδί και περιμένει να συμπεριφερθώ σαν ενήλικας. Όχι, δε μου αρέσει όταν με κοιτάζεις έτσι, μαμά. Δεν είσαι το ίδιο άτομο που τα βράδια με βάζει στο κρεβάτι για ύπνο και με σκεπάζει τρυφερά για να μην κρυώσω. Εκείνη η μαμά μυρίζει αγάπη. Η άλλη με τρομάζει.

Μη μου φωνάζεις, μαμά! Αν δυσκολεύομαι να καταλάβω με τα λόγια σου, τότε να είσαι σίγουρη πως ποτέ δε θα μάθω με τις φωνές σου. Δε μου αρέσει να σε κουράζω, μαμά, μα είναι φορές που δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σε κάνω να με προσέξεις όσο θα ήθελα. Είναι φορές που γίνομαι περισσότερο παιδί απ’ όσο είμαι, που κάνω όλα αυτά τα παράξενα για σένα πράγματα, μόνο για να καταφέρω να στρέψεις την προσοχή σου εξ’ ολοκλήρου σε μένα. Βλέπεις, εγώ δε έχω δυνατή φωνή για να με ακούσεις και ο μόνος τρόπος να σου φωνάξω είναι να κάνω όσες περισσότερες ζημιές μπορώ.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, σε λυπάμαι. Ναι, καλά άκουσες. Στεναχωριέμαι, όταν σε βλέπω τόσο δυστυχισμένη εξαιτίας μου. Είμαι το παιδί που χρόνια επιθυμούσες να αποκτήσεις και αυτό που γέμιζε την κοιλίτσα σου για 9 ολόκληρους μήνες. Τί έχει αλλάξει και χάνεις την υπομονή σου μαζί μου; Ξέρω, είσαι κουρασμένη. Σε άκουσα που το έλεγες εχτές στον μπαμπά, μα αν καθίσεις για λίγο μαζί μου στο δωμάτιο, σου υπόσχομαι θα σου δείξω ένα φοβερό παιχνίδι, που θα σε παρασύρει σε κόσμους μαγικούς και θα σε κάνει να ξεχάσεις όλους σου τους προβληματισμούς.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, σε φοβάμαι. Και δε θέλω να σε φοβάμαι. Θέλω να με αφήσεις να κάνω τα λάθη μου, να πάρω πρωτοβουλίες να εξερευνήσω όλες αυτές τις νέες πληροφορίες για έμενα, να αποτολμήσω τα πιο παράτολμα πράγματα. Μπορείς απλά να έρχεσαι κοντά μου, να μου μιλάς, να μου εξηγείς, να με διορθώνεις. Μην ξεγελιέσαι, όταν κάνω πως δε σ’ ακούω. Θέλω να φανώ ισάξιο με το παιδί που ονειρεύτηκες και από πείσμα δεν παραδέχομαι το λάθος μου. Αγκάλιασέ με, μαμά και σταμάτα να με ρίχνεις στο σκοτάδι με τις φωνές σου. Σταμάτα να με εμποδίζεις να σ’ εμπιστευτώ και να σου ανοίξω την καρδιά μου. Κρύβω πολύτιμα πράγματα εκεί πέρα και, αν σταθούμε τυχεροί, θα ανακαλύψουμε μοναδικά πράγματα ο ένας για τον άλλον. Έχει κρύο σ’ εκείνο το μέρος που με στέλνουν οι φωνές σου. Ένα κρύο, που μόνο η δική σου αγκαλιά μπορεί να σπάσει και να με ζεστάνει ξανά.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, γιατί το μόνο που μου μαθαίνεις είναι να φωνάζω κι εγώ , κάθε φορά που τα πράγματα δεν πηγαίνουν, όπως θα ήθελα. Με κάνεις να νιώθω πιο μόνος από ποτέ και με πληγώνεις ανεπανόρθωτα. Με κάνεις να μη θέλω να πιστεύω πια στην αγάπη και προσπαθώ να πάω κόντρα στη φύση μου. Μου περνάς μπερδεμένα μηνύματα, όταν η ζωή από μόνη της είναι ήδη αρκετά πολύπλοκη για μένα. Μη φωνάζεις, μαμά. Πονάει η καρδιά μου και δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω, γιατί μου λείπεις. Μου λείπει το χάδι σου, η ηρεμία σου και το “σ’ αγαπώ” που έπνιξες μέσα στην οργή σου.

Μη μου φωνάζεις, μαμά. Μόνο άκουσε. Δε θα είμαι για πάντα μικρός, μα το κακό που μου κάνουν οι φωνές σου θα με ακολουθεί μέχρι να μεγαλώσω. ‘Αφησέ τα όλα στην άκρη και κοίταξέ με λίγο καλύτερα. Είμαι εγώ, το παιδί σου και δεν αξίζω μία παρά τρίχα καλή μαμά. Αξίζω τον καλύτερο εαυτό σου και την πλήρη προσοχή και αγάπη σου. Αγάπησέ με, μαμά, σου ανοίγω τα χέρια μου. Αγκαλιά και πάμε από την αρχή. Μπορείς.-

Περσεφόνη

Πηγή