Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.

Κάρολος Κουν, 1908-1987, Ο Ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης

Το θέατρο αποτελεί έναν κλάδο της τέχνης που αναφέρεται στη δημιουργία και την απόδοση ιστοριών (πραγματικών ή φανταστικών) ζωντανά μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου. Βέβαια, συνδράμουν και άλλες τέχνες όπως τα εικαστικά, η μουσική και ο χορός με σκοπό την τέρψη και την επιμόρφωση των θεατών.

Το θέατρο είναι εντελώς διαφορετικό από την παρακολούθηση μιας ταινίας γιατί είναι ζωντανό, άμεσο και ασκεί μια διαφορετική επίδραση και γοητεία στον άνθρωπο.

Πλέον, έχουμε τη δυνατότητα να «εισέλθουμε» στον κόσμου του θεάτρου πιο εύκολα από ότι παλαιότερα διότι έχουμε περισσότερες επιλογές, ευκαιρίες να ξεφύγουμε λίγο από την καθημερινότητα μας και να συναντήσουμε μια άλλη πραγματικότητα, λίγο πιο «καλλιτεχνική»!

Τα οφέλη του θεάτρου είναι αναμφισβήτητα πολλά και ευτυχώς, πλέον, πολλά σχολεία έχουν εντάξει τη θεατρική αγωγή στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα ή το θέατρο αποτελεί επιλογή για εκδρομή. Επομένως, μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με τον υπέροχο αυτόν κόσμο από μικρή ηλικία. Ακόμη, μη ξεχνάμε δεν είναι λίγα τα παιδιά που έχουν ως εξωσχολική δραστηριότητα το θεατρικό παιχνίδι.

Η θεατρική αγωγή στα παιδιά συμβάλλει σημαντικά στη συνολική μόρφωση και εκπαίδευση τους και προσφέρει ποικιλία γνώσεων. Το θέατρο έχει την ικανότητα να συμβάλλει στην πνευματική ανάπτυξη του παιδιού κάνοντας το να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι έκφρασης. Είναι μια ζωντανή τέχνη που παραδίδει συγκλονιστικά συναισθήματα, γνώσεις, πληροφορίες σε ένα παιδί και ενεργοποιεί τα πνευματικά του χαρίσματα.

Μέσα από αυτό, μπορεί να προβάλει υψηλή αξία και να δημιουργήσει πρότυπα. Το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει για τα παιδιά με δύο τρόπους: από την οπτική του κοινού και από την οπτική των ηθοποιών, τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά και βιώνουν τον ρόλο του έργου.

Το παιδί λόγω του θεατρού:

1. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πράγματα καθώς μαθαίνει να συζητάει τις ιδέες του.

2. Αποκτά μεγαλύτερη κατανόηση για τον κόσμο, τις αξίες, τον συνάνθρωπο.

3. Το άγχος του μειώνεται καθώς η συγκέντρωση του ενισχύεται.

4. Η φαντασία του αναπτύσσεται.

5. Λαμβάνει γλωσσικά ερεθίσματα και ιδέες που το βοηθούν να αναπτύξει το λεξιλόγιό του.

Αναστασία Κακλαμάνου

Βρίσκομαστε στην περίοδο όπου οι περισσότεροι μαθητές έχουν πάρει το πρώτο σχολικό τους έλεγχο ή ετοιμάζονται γι’ αυτό. Οι βαθμοί είναι ένα θέμα που συζητιέται διακαώς από τους δασκάλους, τους γονείς, τους μαθητές καθ’ όλη τη σχολική χρονιά.

Όταν οι βαθμοί είναι «άριστοι» ή είναι καλύτεροι από αυτούς που «περιμέναμε», σίγουρα η χαρά είναι τεράστια. Τι γίνεται, όμως, όταν τα αποτελέσματα δεν είναι τα επιθυμητά για τους μαθητές και τους γονείς;

Σίγουρα, δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου και εύκολα μπορεί να αξιοποιηθεί αυτή η κατάσταση υπέρ του μαθητή. Κάθε παιδί έχει ταλέντα και ικανότητες, όμως, το σχολείο δεν έχει πάντα τον τρόπο να τα ανακαλύψει. Καλό θα ήταν να μιλάμε με τους εκπαιδευτικούς και να υποστηρίζουμε το παιδί ενισχύοντας τις αδυναμίες του με κάθε δυνατό τρόπο.

Κάθε αποτυχία μπορεί να μας διδάξει κάτι και να μας βοηθήσει να πάμε ένα βήμα μπροστά!

Πώς οι γονείς, όμως, να βοηθήσουν τα παιδιά σε μια τέτοια περίπτωση; Αρχικά, θα πρέπει να εκτιμήσουν την προσπάθεια του παιδιού τους και να δουν πέρα από την κακή βαθμολογία. Μην του βάλετε τις φωνές και μην το συγκρίνετε με κάποιο αδερφάκι ή συμμαθητή, δεν θα οδηγήσει πουθένα μόνο θα ρίξει τη ψυχολογία και την αυτοπεποιηθήση του κι άλλο!

Επίσης, δώστε του κίνητρο να προσπαθήσει σε καθημερινή βάση και να μελετήσει μόνο του. Μην εστιάζετε μόνο στους βαθμούς των διαγωνισμάτων αλλά στην προσπάθεια που καταβάλλει καθώς οι βαθμοί δεν είναι το πάν. Πραγματικά, υπάρχουν πολλοί λόγοι που συνδράμουν για να μην πάρει άριστο βαθμό και η πίεση που ασκούν οι γονείς μετατρέπεται σε άγχος για το παιδί.

Ακόμη, να επικοινωνείτε συχνά με δασκάλους ή καθηγητές του παιδιού. Η συνεργασία σχολείου-οικογένειας μπορεί να βοηθήσει το παιδί να βελτιωθεί. Εν ανάγκη, αν το παιδί έχει πολλά «κενά» τότε σκεφτείτε σοβαρά το ενδεχόμενο της ενισχυτικής διδασκαλίας.

Το πιο σημαντικό, όμως, από όλα είναι να μην ξεχνάτε να ενθαρρύνετε το παιδί σας, πρέπει να λειτουργείτε ως σύμμαχος και όχι ως εχθρός του που αν δεν φέρει «καλό βαθμό» θα το τιμωρήσει. Κανένας δεν λειτουργεί αποτελεσματικά με τις φωνές, τις απειλές και την παρουσία του φόβου.

Το σύστημα εκπαίδευσης είναι ένα μέσο διαμόρφωσης των παιδιών και οι βαθμοί είναι μέρος αυτής της διαδικασίας, δεν καθορίζουν την αξία του παιδιού ούτε προκαθορίζουν το μέλλον του. Υποστηρίξτε τις ανάγκες του και η βελτίωση θα έρθει…

Αναστασία Κακλαμάνου

Σίγουρα οι εποχές έχουν αλλάξει, και οι μέρες κυλάνε διαφορετικά. Άλλες προτεραιότητες, άλλες ανησυχίες. Τα αρνητικά συναισθήματα όπως και οι αρνητικές σκέψεις χρειάζονται και αυτά για να μην καβαλάμε το καλάμι και περάσουμε τα όρια που θα μας οδηγήσουν σε επιπόλαιες αποφάσεις. Το καλό και το κακό αντίστοιχα υπάρχουν για να υπάρχει μια ισορροπία, μιας και ο άνθρωπος εύκολα παρασύρεται.

Δεν είμαι υποστηρικτής του φόβου, αλλά ακόμη και αυτό πρέπει να υπάρχει, γιατί είναι το κυρίως συναίσθημα που σε βάζει σε σκέψεις, σε φρενάρει πριν να είναι πολύ αργά. Το πρόβλημα με αυτό το συναίσθημα είναι ότι καμιά φορά του δίνουμε περισσότερο χώρο στο μυαλό και στην ζωή μας, με συνέπεια να χάνουμε και ευκαιρίες και ανθρώπους. Εννοείται όμως όσοι άνθρωποι είναι να είναι δίπλα μας πάντα θα είναι ασχέτως αν εμείς τους απομακρύνουμε ή όχι.   

Όσο μεγαλώνουμε αλλάζουν και τα θέλω μας, πέραν των βασικών μας  στόχων , που σημαίνει ότι αλλάζει και ο τρόπος σκέψεις μας πάνω σε κάποια ζητήματα, όπως η απόκτηση οικογένειας. Για άλλους είναι μια απλή διαδικασία, μια φυσιολογική εξέλιξη στην ζωή, χωρίς περαιτέρω σκέψη. Για άλλους όμως είναι μια πιο βαθυστόχαστη απόφαση, ειδικότερα όταν οι δικές τους ηθικές αξίες έρχονται σε αντιπαράθεση με εκείνα της τωρινής κοινωνίας. Εκείνοι που δεν μπαίνουν σε τέτοιου είδους προβληματισμούς είναι και εκείνοι που έχουν και τις περισσότερες πιθανότητες να γίνουν μέτριοι γονείς, αλλά και μέτριοι σύντροφοι, μιας και ο συναισθηματικός κόσμος των γύρο του δεν έχει τόση πολύ σημασία σε σύγκριση με τον υλικό κόσμο, που πιστεύουν ότι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία.

 Οι άνθρωποι που αφήνουν στα χέρια της τύχης τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού, βασιζόμενοι στα δικά τους παιδικά τραύματα ότι εν τέλει όλοι τα ξεπερνάμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αντί να φέρει στον κόσμο μια ευτυχισμένη ψυχή, αυτοί ήδη το έχουν καταδικάσει να ταλαιπωρηθεί. Η μεγαλύτερη αμαρτία, τα δικά τους τραύματα να μην τους έχουν γίνει μάθημα, και αντιθέτως να τα μεταφέρουν στις επόμενες γενιές, με την δικαιολογία και τι έγινε μωρέ θα στρώσει, έτσι όπως έστρωσα και γω. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που όσο πλησιάζει αυτή η σκέψη τόσο τους πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι, ένας φόβος τους κυριεύει αν θα είναι αρκετοί, αν θα είναι σωστοί, αν θα μπορέσουν να ισορροπήσουν τις δικές τους ηθικές με εκείνα της κοινωνίας, αλλά κυρίως αν θα μπορέσουν να τα μεταδώσουν όλα αυτά σε αυτήν την καινούργια ψυχή που προφανώς θα είναι κάτι ενδιάμεσο του παλιού και του μελλοντικού.

 Ο φόβος σε αυτήν την περίπτωση είναι καλός μέχρι ένα σημείο, γιατί έτσι σκέφτεσαι και διαλύεις τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες σου πριν ακόμα έρθει εκείνη η ώρα που θα κρατήσεις εκείνο το πλασματάκι στα χέρια σου και πέραν των απροόπτων και εξωτερικών παραγόντων έχεις αποφασίσει ότι θα δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό. Επίσης όταν ήδη έχεις φιλτράρει εκείνα που είδες στην ανατροφή ενός παιδιού από άλλους γονείς και αποφάσισες ότι δεν σου αρέσουν, δεν θα έπρεπε να σε φοβίζει αν θα είσαι αρκετά καλός, γιατί εσύ ήδη διάκρινες τι είναι σωστό και τι λάθος. Οπότε μόνο και μόνο από αυτό είσαι σίγουρα πιο έτοιμος γονιός, γιατί αυτό δείχνει επίσης ότι ξέρεις ποιος είσαι, γνωρίζεις τον εαυτό σου, ξέρεις τι ζητάς και το κυριότερο δεν θα προσπαθείς απλά για το καλύτερο, αλλά θα ψάχνεις και για τον πιο σωστό τρόπο για να κάνεις το καλύτερο. Οπότε μην φοβάσαι, σε αυτό ο φόβος είναι σύμμαχος σου, ακολούθα τον και θα βγεις νικητής.

Ιωάννα Γκαβριλίου