Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν επιστρέφεις επιτέλους στο σπίτι με το μωρό, το βραχιόλι του μαιευτηρίου είναι ακόμα στον καρπό σου. Και το γλυκό σου νεογέννητο κλαίει και φωνάζει όλη τη νύχτα. Όταν δοκιμάζεις όλα όσα γνωρίζεις για να το ανακουφίσεις και τίποτα δε φαίνεται να λειτουργεί. Και τελικά τα δάκρυα χαράς που περίμενες γίνονται… δάκρυα εξάντλησης και απογοήτευσης.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν κουνάς, νανουρίζεις και τραγουδάς ότι τραγούδι ξέρεις χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Και αυτή η κούνια που επιλέξατε με τόση αγάπη και φροντίδα είναι κενή, ενώ περπατάς το μήκος του σπιτιού σου ξανά και ξανά. Και κουνάς με τα χέρια σου και ψιθυρίζεις σσσς και προσεύχεσαι να έρθει επιτέλους ο ύπνος.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν ο πυρετός είναι υψηλός, τα ματάκια του συνήθως είναι θαμπά και κουρασμένα. Όταν το μικρό του σώμα ταλαιπωρείται από την άτιμη ασθένεια και δεν ξέρεις τι συμβαίνει. Όταν ψάχνεις online να βρεις τα συμπτώματα της αρρώστιας επειδή είναι πολύ αργά και απλά καταλήγεις τρομοκρατημένη.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν δε σε πιάνει ύπνος τη νύχτα γιατί αναρωτιέσαι αν το μωρό σου όταν μεγαλώσει και θα κάνει φίλους στο σχολείο όταν μεγαλώσει. Το σώμα είναι εξαντλημένο από την ημέρα αλλά το μυαλό δεν κοιμάται ποτέ και κάνει ερωτήσεις: Θα προσαρμοστεί εύκολα, θα είναι ευτυχισμένο, θα του έχω διδάξει αρκετά για να περιηγηθεί σε νέες εμπειρίες;

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν γεμίζουν τώρα το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου σου με περισσότερες ερωτήσεις και τραγούδια από όσα μπορείς να αντέξεις, λίγα χρόνια αργότερα θα ασχολούνται μόνο με το κινητό τους και η ησυχία θα είναι αποπνικτική. Όταν τα μάτια που κάποτε ήταν γεμάτα από διασκέδαση και γέλιο τώρα είναι στραμμένα προς τον ουρανό πιο συχνά από όσο θα θέλαμε, και θα αναρωτιέσαι αν είναι όλα καλά στον κόσμο τους.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν βγαίνει σε ραντεβού και αναρωτιέσαι αν όλα όσα της δίδαξες και όλες οι συζητήσεις που είχατε μαζί είναι αρκετές. Όταν βγαίνει έξω με τους φίλους του και ελπίζεις ότι θα είναι ηγέτης και όχι οπαδός. Και ότι μπορείς να του δείξεις το σωστό τρόπο να πάρει αποφάσεις. Όταν το αυτοκίνητο είναι έτοιμο και γεμάτο και τα χέρια σου κρατούν τα δικά τους μέσα από το παράθυρο αλλά εκείνα τα τραβούν μακριά.

Ναι. Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Αλλά τα χρόνια;

Ωωω ναι! Τα χρόνια περνούν γρήγορα…

Όταν το μικρούλι πλασματάκι που κάποτε δεν κοιμόταν στη κούνια του, είναι πλέον πολύ μεγάλο για να χωρέσει ακόμα και στο κρεβατάκι του.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν το πιο μικροσκοπικό χεράκι που έσφιξε δυνατά το δάχτυλό σου τόσο σφιχτά, αφήνει το χέρι σου πολύ εύκολα και τρέχει στην αυλή του νηπιαγωγείου.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν τα μωρά μας, τα οποία κάποτε κούρνιαζαν στην αγκαλιά μας και τραβούσαν τα μαλλιά μας γεμίζοντας τις γροθιές τους με αυτά, τώρα τα ισιώνουν, βάζουν ζελέ και χτενίζουν περίτεχνα τα δικά τους μαλλιά.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν αυτός που σκεφτόσουν ότι δεν πρόκειται να κοιμηθεί ποτέ, θα κοιμηθεί τώρα μέχρι το μεσημέρι αν τον αφήσεις.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν βλέπεις το χέρι, αυτό το χεράκι που μόλις χθες του έμαθες να χαιρετάει. Και του έλεγες ενθαρρυντικά «Κάνε γεια σου, γεια σου!», σε χαιρετάει για αντίο καθώς οδηγεί μακριά.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν τα μικρούλια μας γίνουν τα μεγάλα μας. Όταν ο δρόμος μας γίνει ο δρόμος τους. Όταν η αγάπη μας είναι τόσο μεγάλη σε σημείο να πονάει …

Θα θυμόμαστε …

Ότι οι νύχτες ήταν τόσο μεγάλες. Αλλά τα χρόνια περνούν τόσο γρήγορα.

Το υπέροχο αυτό κείμενο είναι δική μου ελεύθερη (αρκετά ελεύθερη θα έλεγα) μετάφραση από ένα post της σελίδας «No Mama’s Perfect» που σημαίνει «Καμία μαμά δεν είναι τέλεια».

Λίζα

Πηγή

Όπως ακριβώς εμείς μπορεί να νιώσουμε φόβο και καχυποψία μπροστά σε καταστάσεις απροσδόκητες, έτσι και τα παιδιά μας νιώθουν διάφορους φόβους, όταν πρέπει να αντιμετωπίσουν περιστατικά ή γεγονότα που δεν μπορούν να κατανοήσουν.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

Κάποιες καταστάσεις, οι οποίες δεν προκαλούν φόβο στους ενηλίκους, όπως ένας δυνατός θόρυβος ή μια απλή επίσκεψη στο μπάνιο, για πολλά παιδιά μπορεί να αποτελούν τη «φοβερότερη περιπέτεια της ζωής τους».

Όλα τα παιδιά φοβούνται στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Ξεπερνούν σιγά σιγά ορισμένους φόβους, αλλά στη συνέχεια μπορεί να αποκτήσουν άλλους. Όποιοι κι αν είναι οι φόβοι τους, υπάρχει σ’ όλους ένα κοινό στοιχείο: η ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί.
Γνωρίζοντας αυτό το γεγονός, είναι υποχρέωσή σας να βοηθήσετε τα παιδιά να τους ξεπεράσουν.
Tα τέρατα, το σκοτάδι και κατά συνέπεια η ώρα του ύπνου είναι συνηθισμένοι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας.
Μπορείτε να τα καθησυχάσετε αν τους διηγηθείτε μια όμορφη ιστορία προτού κοιμηθούν, αν τους αφήσετε κάποιο μικρό φως αναμμένο στο διάδρομο και την πόρτα μισάνοιχτη ή κάποιο αρκουδάκι που θα τους κάνει συντροφιά και θα τα προστατέψει από οποιαδήποτε απειλή.
Kάποια στιγμή, θα σας ξαφνιάσουν με κάποια απρόσμενα σχόλια πάνω στο θάνατο. Iδιαίτερα όταν πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, όπου μπορεί ν’ ακούσουν συζητήσεις πάνω στο θέμα. O μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι οι γονείς τους μπορεί να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.
Tο μόνο που επιδιώκει ένα παιδί είναι να νιώσει ασφαλές και να σιγουρευτεί ότι οι «προστάτες» του θα είναι δίπλα του.
Aπό τα επτά έως τα έντεκα χρόνια, ο «κόσμος του παιδιού» γίνεται ολοένα και πιο ρεαλιστικός. Oι σχέσεις με τα συνομήλικα ή ακόμα και με τα μεγαλύτερα παιδιά γίνονται πιο στενές και μαζί τους δημιουργούνται καινούρια «φαντάσματα»· ο φόβος για τους βαθμούς, για τη σχέση με τους φίλους τους, για την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι δάσκαλοι κ.λπ.
Σιγά σιγά, με την ενθάρρυνσή σας, θα αρχίσουν να αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση.
Tα παιδιά μαθαίνουν να κυριαρχούν στους φόβους τους, χάρη στην κατανόηση και την αγάπη που τους δίνετε. Mόνο εξηγώντας τους συνεχώς πως οι φόβοι μπορούν να ξεπεραστούν και πως «γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ», θα τους δώσετε όλη την υποστήριξη που χρειάζονται, ώστε να καταφέρουν να νικήσουν, χωρίς προβλήματα, όλους τους κινδύνους που νιώθουν ότι παραμονεύουν.
Θυμηθείτε ότι…
Tο παράδειγμά σας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς τα μάτια του παιδιού σας είναι στραμμένα πάνω σας. Αν τα λόγια σας διαφέρουν από τον τρόπο που λειτουργείτε στην πράξη, στην καθημερινότητά σας, αναλογιστείτε ποιες είναι οι αντιδράσεις σας.

Αν, για παράδειγμα, φοβάστε με το παραμικρό, είστε υπερπροστατευτικοί, διαρκώς του λέτε «μην», τότε σκεφτείτε πώς θα διαφοροποιήσετε τη συμπεριφορά σας. Αν διαπιστώσετε ότι δεν τα καταφέρνετε ζητήστε βοήθεια από ειδικό.

Πηγή

Όταν ο γιος μου ήταν τεσσάρων ετών, πήγαμε μία ημερήσια εκδρομή για να παίξουμε στο χιόνι. Ήταν μια όμορφη, κρύα αν και ηλιόλουστη ημέρα. Σ’ένα βουνό, με φόντο τις Άλπεις, ανεβήκαμε ένα λόφο και τον κατεβήκαμε με το έλκηθρο περίπου 25 συνεχόμενες φορές. Όταν ένιωσα να κρυώνω και να κουράζομαι, είπα στο γιο μου ότι θα έκανα ένα διάλειμμα.

Μέσα σε δευτερόλεπτα ένιωσα ένα αιχμηρό, παγωμένο χτύπημα στο πρόσωπό μου. Το μάτι μου πονούσε τρομερά. Ήταν ένα παράξενο μείγμα καυτού και κρύου πόνου και ήμουν εντελώς ζαλισμένη.

Καθώς επεξεργαζόμουν τι συνέβη, κατάλαβα ότι ο γιος μου, μου είχε ρίξει στο πρόσωπο ένα μεγάλο κομμάτι πάγου.

Δεν είχε ιδέα ότι ήταν ένα μεγάλο κομμάτι πάγου.
Είχε κάνει ένα λάθος.
Δεν είχε ιδέα ότι θα με πλήγωνε.
Απλά ήθελε να συνεχίσουμε να παίζουμε.
Αλλά δεν ήταν πια ευχάριστο. Καθόλου. Είχα πέσει κάτω από τον πόνο.
Καθώς πόνεσα, ο μικρός μου γιος φοβήθηκε.

Έμαθα πολλά απ’αυτή την οδυνηρή στιγμή, που με βοήθησε μέσα στα χρόνια να γίνω καλύτερη, πιο ήρεμη μητέρα:

– Τα παιδιά κάνουν λάθη.
– Τα παιδιά συμπεριφέρονται άσχημα.
– Η κακή συμπεριφορά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται.
– Οι γονείς και τα παιδιά έχουν διαφωνίες και αποσυνδέσεις.

Η διαφορά βρίσκεται στο πώς επιλέγουμε να αντιμετωπίσουμε την αποσύνδεση, την ανάρμοστη συμπεριφορά και τα λάθη. Όταν εμφανιστεί η ανάρμοστη συμπεριφορά μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί να αισθανθεί ικανό να γίνει καλύτερο. Κι αυτό σημαίνει πως το παιδί μπορεί ν’αλλάξει τη συμπεριφορά του προς το καλύτερο. Επειδή τα παιδιά είναι πολύ πρόθυμα να μάθουν όταν νιώθουν ασφαλή και πως τα αγαπάνε.

Βοηθώντας τα παιδιά να μάθουν από τα λάθη τους:

Αυτό που έμαθα εκείνη την ημέρα, όταν υποχώρησε ο πόνος, είναι πως το παιδί μου χρειαζόταν τη βοήθειά μου για να κατανοήσει το λάθος του. Χρειαζόταν να τον συγχωρήσω, να τον αγαπώ και να τον βοηθήσω να αισθανθεί ξανά ασφαλής.

«Αυτό ήταν πάγος. Αισθάνθηκα τον πάγο στο δέρμα μου σκληρό και κρύο. Για την ακρίβεια καίει. Με πόνεσε πολύ. Είμαι σίγουρη πως ο πόνος μου σε τρόμαξε κι εσένα».

Αγκαλιαστήκαμε για πολλή ώρα και κλάψαμε κι οι δυο.

Τελικά, είπα κάτι σχετικά με το τι συνέβη: «Εάν δεν σου αρέσει, όταν σου λέω ότι πρέπει να σταματήσουμε το παιχνίδι, θέλω να μου το λες και όχι να μου πετάς οτιδήποτε. Καταλαβαίνεις;», πρόσθεσα. «Ναι μαμά, καταλαβαίνω», ήρθε ως απάντηση. «Ήθελα να παίξω, όχι να σε πληγώσω».

Κι ήμασταν ξανά έτοιμοι να παίξουμε.

«Βλέπεις πόσο βαρύς είναι ο πάγος; Το χιόνι που είναι ελαφρύ και αφράτο, είναι πιο εύκολο να το πετάξουμε. Θέλεις να προσπαθήσουμε ξανά;»

Προσφέροντας μια κάποια καθοδήγηση, ο γιος μου ήταν πρόθυμος να με ακούσει και να με εμπιστευτεί.

Αυτό ήταν. Ούτε καρεκλάκια σκέψης, ούτε συνέπειες, ούτε τιμωρίες.

Ο γιος μου δεν με χρειαζόταν για να τον κάνω να νιώσει άσχημα, μόνο και μόνο επειδή κατά λάθος μ’έκανε να αισθανθώ πόνο. Χρειαζόταν να ξέρει ότι έχω εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να κάνει κάτι καλύτερο απ’αυτό. Να μάθει, να επανορθώσει. Χρειαζόταν να γνωρίζει ότι το σωστό πράγμα που έχουμε να κάνουμε μετά από ένα λάθος, είναι να ζητήσουμε ολόψυχα συγγνώμη. Είχε ανάγκη να καταλάβει, τι θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Εκείνο το βράδυ, πριν κοιμηθεί, με πλησίασε και με φίλησε στο μάγουλο, ακριβώς στο κόκκινο σημείο που με είχε κάψει ο πάγος.

«Συγγνώμη που σε πλήγωσα με τον πάγο μαμά», είπε.

«Συγγνώμη που σε τρόμαξα, όταν φώναξα», είπα εγώ.

Όλοι θα’χουμε στιγμές όπου θα λάβουμε μηνύματα απ’τα παιδιά μας μ’έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από εκείνον που θέλουν. Θα μας πετάξουν πάγο, ακόμα κι αν σκοπεύουν να μας πετάξουν χιόνι. Κι αν μπορούμε να επιλέξουμε να δούμε τα λάθη των παιδιών μας ως ευκαιρίες για να τους προσφέρουμε καθοδήγηση, μπορούμε να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν σωστά. Αυτός ο θετικός τρόπος δεν είναι πάντα σαφής ή εύκολος. Σίγουρα, όμως, κάνει μεγάλη διαφορά στο δεσμό με το παιδί μας. Επίσης, με βοηθάει να θυμάμαι πως η ανάρμοστη συμπεριφορά δεν είναι πάντα αυτό που δείχνει.

Ακόμα και τώρα, αρκετά χρόνια μετά, όταν με το γιο μου δεν έχουμε βλεμματική επαφή, ίσως αναρωτηθώ εάν ψάχνει τρόπο να συνδεθεί μαζί μου, αλλά έχει χάσει εντελώς το στόχο. Χρειάζεται να διακόψουμε και να επανασυνδεθούμε; Ποια είδους καθοδήγηση λείπει εδώ; Ο φόβος και ο πόνος θολώνουν την κρίση και τις σκέψεις μου;

Το εκπληκτικό μ’αυτή την προσέγγιση στην ανάρμοστη συμπεριφορά είναι ότι λειτουργεί στα μικρά παιδιά και τώρα λειτουργεί και στις προ-εφηβικές περιπέτειες μας.

Στην ηλικία των δέκα, ο γιος μου γνωρίζει ότι μερικές φορές χρειάζεται να σταματήσουμε και να ξεκινήσουμε απ’την αρχή.

«Αυτό μοιάζει σαν την κατάσταση με τον πάγο», είπα πρόσφατα στο γιο μου όταν αισθάνθηκα μία πιθανή μάχη. Προσπάθησε να υποστηρίξει τον τρόπο του με όχι πολύ ωραίες λέξεις.

«Νομίζω ότι πρέπει να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο να μιλήσουμε γι’αυτό», συνέχισα. «Μαμά, εντάξει. Δεν νομίζω ότι με καταλαβαίνεις. Μισό λεπτό, θα προσπαθήσω ξανά», είπε ο γιος μου. Έπειτα πήρε μια βαθιά ανάσα και χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον. Λόγω αυτής της παύσης (και περίπου έξι χρόνια πρακτικής, ατελών στιγμών και προθυμίας επανασύνδεσης) ήμασταν σε θέση να συνεχίσουμε τη διαφωνία μας μ’ένα χρήσιμο τρόπο και με σεβασμό.

«Ανησυχώ, αυτό είναι που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή»… μου εμπιστεύτηκε τις ανάγκες και τα συναισθήματά του.

Αυτή η διαδικασία που προσφέρει καθοδήγηση, ακούγοντας τις ανάγκες και δείχνοντας εμπιστοσύνη ότι τα παιδιά είναι ικανά να μάθουν, βρίσκεται στον πυρήνα της ανατροφής των παιδιών με σεβασμό, αγάπη και καλοσύνη. Η ενσυναισθητική γονεϊκότητα δεν είναι ένας τρόπος να μάθουμε στα παιδιά να συμπεριφέρονται τέλεια όλη την ώρα. Είναι ένας τρόπος να βλέπουμε τα λάθη (δικά μας και δικά τους) ως μέρος του ταξιδιού. Η καθοδήγηση και η εμπιστοσύνη αντικαθιστούν την τιμωρία και τις συνέπειες. Ως αποτέλεσμα τα παιδιά θέλουν να γίνονται καλύτερα επειδή πιστεύουν, δικαίως, ότι μπορούν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι καθώς το παιδί σας μεγαλώνει, θα κάνει επιλογές που θα αποδειχθούν λανθασμένες.
Η ανάρμοστη συμπεριφορά είναι εγγυημένη στην παιδική ηλικία.

Το να είστε πρόθυμοι να αποδεχτείτε, να ακούσετε και να προσφέρετε καθοδήγηση αντί να τιμωρήσετε, είναι βέβαιο ότι θα γίνει θετική συμπεριφορά στη ζωή τους.

Πηγή

Στο κείμενο που ακολουθεί η μαμά Εύη εξηγεί τους 8 λόγους για τους οποίους ο γιος της Κωνσταντίνος θέλει να είναι συνεργάσιμος και όχι απλά ένα παιδί υπάκουο που τηρεί κατά γράμμα όσα του ζητούν οι γονείς.

8 Λόγοι που ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο!

1. Κανένας υπάκουος άνθρωπος δεν έγραψε ποτέ ιστορία !!!

Ε …Ναι …τον προορίζω για πρωθυπουργό τον Κώτσο …(χα χα αστειάκι)…Στους καιρούς που ζούμε θεωρώ ότι είναι ορθότερο να μπορείς να σκεφτείς, να έχεις άποψη και να μη σε φοβίζει καμία μορφή εξουσίας ! Να μην είσαι υπάκουος σε κανόνες που δεν εξυπηρετούν το γενικό καλό… διότι οι αλλαγές που χρειάζονται δε γίνονται από ανθρώπους που λένε ΝΑΙ και σκύβουν το κεφάλι !!!!

2. Η Εξουσία δεν είναι πάντα καλοπροαίρετη !!

Μπορεί εγώ τώρα να χαίρομαι όταν ο μικρός κάνει αυτό που του λέω αλλά αν το παιδί συνηθίσει στο να υπακούει όλους τους νόμους και όλους τους κανόνες που ορίζονται για αυτό πιθανόν να υπακούσει και σε κάποιο κανόνα που ΔΕΝ θέλω …..από κάποιον άλλο…

3. Η υπακοή αφήνει το παιδί απροστάτευτο!!!

Ένα υπάκουο παιδί σαφώς και είναι βολικότατο !! Ένα υπάκουο παιδί δεν ορθώνει το ανάστημα του σε κάποιον που του επιβάλλεται! Όλα είναι νορμάλ για αυτό και τα δέχεται χωρίς αντιδράσεις !!

4. Το υπάκουο παιδί αλλάζει την υπακοή του από το γονιό ..στο φίλο …στο δάσκαλο …

ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο διότι διατρέχει το κίνδυνο να μη μπορεί να διαχειριστεί ένα πιεστικό φίλο …(β.λ bullying…)! Πιθανόν να κάνει ότι του λέει το κολλητάρι του για να μη τον πει φλούφλη (β.λ κάπνισμα , ναρκωτικά…)! Μπορεί η εξουσία να αλλάξει μορφή και να γίνει κάποιος δάσκαλος που δεν έχει το καλύτερο σκοπό για το παιδί… δε θέλω να σας τρομάξω αλλά ακούμε τα μύρια πλέον για εκπαιδευτικούς, προπονητές κλπ .Μπορεί το υπάκουο κορίτσι να δέχεται ένα καταπιεστικό φίλο …και αργότερα ένα πιεστικό σύζυγο …Στατιστικά πολλά κορίτσια που υπήρξαν υπάκουα έτυχε στη ζωή τους να βιώσουν κακοποίηση!

5. Το υπάκουο παιδί δεν μπορεί να πάρει ευθύνες!

Όταν δεν έχει κάποιον να τον διατάζει δε μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες και να κάνει κάτι μόνο του ! Θέλει πάντα την καθοδήγηση και τη πίεση ότι κάποιος βρίσκεται από πάνω του! Φοβάται πολύ να κάνει λάθος και πολλές φορές δε θέλει καν να προσπαθήσει …..

6. Όταν λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια !!

Όταν η εξουσία είναι απούσα γίνεται χαμός ! Δεν έχει καμία αρχή ούτε συνοχή …θέλει να κάνει όλα όσα του απαγορεύουν …απλά για να τα κάνει ..

7. Τα παιδιά που υπακούν τυφλά φοβούνται και αυτό τα εμποδίζει να αναπτύξουν όλες τις δεξιότητες τους!!

Ένα παιδί για να δοκιμάσει και να αναπτύξει τις δεξιότητες του χρειάζεται χώρο για λάθη , για δοκιμές και πιθανόν έντονα συναισθήματα ! Όταν όμως τιμωρείται για αυτά και πρέπει να υπακούσει σε ένα τρόπο που δεν είναι δικός του αλλά κάποιου άλλου μπλοκάρεται η ανάπτυξη των φυσικών του ταλέντων , η εσωτερική του φωνή , τα θέλω του, τα μπορώ του …..

8. Πάντα φταίει κάποιος άλλος !!

Τα παιδιά που έχουν συνηθίσει να υπακούν όταν θα κάνουν κάποιο λάθος, από φόβο θα ρίξουν το φταίξιμο αλλού ! Μπορεί να μπλέξουν τον αδερφό για τη ζημιά αλλά και το φίλο…από τα απλά μέχρι τα πιο σύνθετα …Αργότερα θα κατηγορούν οποιονδήποτε άλλο από τον εαυτό τους για το ζαβό το ριζικό τους …για τη ζωή που τους μισεί ….Αυτό όμως δεν αφήνει χώρο για να κατανοήσει κάποιος τα λάθη του, να διορθωθεί ….και κατ επέκταση να βελτιωθείτε σαν άνθρωπος !!

ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο θέλω το παιδί μου να είναι ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΟ!!!

Να δουλεύουμε μαζί και να αποφασίζουμε παρέα !! Να μην αποφασίζω εγώ γι αυτόν ερήμην του και μετά να απαιτώ να κάνει αυτό που του λέω εγώ Γιατί το λέω εγώ!!!

Θέλω να με αμφισβητεί και να με ρωτάει ! Να εναντιώνεται αν πιστεύει πως κάποιος κανόνας μου δεν είναι δίκαιος ώστε να βρούμε μια πιο συμφέρουσα λύση και για τους δυο μας με επικοινωνία ώστε να μάθει να ζητάει τα δικαιώματα του !! Θέλω να είναι ένα χαρούμενο παιδί που θα υποστηρίξει το δίκαιο και θα κάνει αλλαγές όταν χρειαστεί !! Θέλω να ακούει την εσωτερική του φωνή και ποτέ να μη κάνει κάτι που δε θέλει !

Να ξέρει και να βάζει όρια σε όλους και να προστατεύει τον εαυτό του διότι δεν θα είμαι πάντα εκεί για να το κάνω εγώ για αυτόν!

Να παίρνει την ευθύνη των πράξεων του και είτε είμαι εκεί είτε όχι να κρατάει το ήθος και τις αρχές που του μετέδωσα!!

Να είναι ένας άνθρωπος της δράσης και να μεγαλώσει με δύναμη ψυχής που ακόμα και σε κακοτοπιές να λυγίζει αλλά να μη σπάει !!

Να είναι ένα υπέροχο, ευτυχισμένο παιδί με εσωτερική γαλήνη και να απολαμβάνει το ταξίδι της ζωής χωρίς φόβο και πάθος !!

…..και του το εύχομαι….

Μαμά Εύη

Πηγή

Θέλω το παιδί μου να ζήσει μια μεγάλη ζωή.

Ίσως όμως μεγάλη δεν σημαίνει αυτό που το έχουμε κάνει πλέον να σημαίνει. Ίσως μεγάλη ζωή να είναι εκείνη η ζωή που κόβουμε ταχύτητα για χάρη των παιδιών μας..

Ίσως να είναι εκείνη η ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να περπατούν στον διάδρομο με τα παιχνίδια μόνο και μόνο για να δουν όλα εκείνα τα τρελά και να ξεκαρδιστούν.

Γιατί έτσι.

Ίσως να είναι εκείνη η ζωή που στεκόμαστε στο ύψος τους.. Ή ίσως είναι η ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να φορέσουν εκείνη την αγαπημένη αποκριάτικη στολή τους για μήνες. Γιατί έτσι.

Ίσως η μεγάλη ζωή δεν έχει να κάνει τελικά με ταξίδια σε όλον τον κόσμο ή με το να ζούμε όλων των ειδών τις εμπειρίες..

Ίσως να είναι μόνο μια ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να κολυμπούν στην θάλασσα το καλοκαίρι, κάθε μέρα. Ή μια ζωή που διαβάζουμε παρέα τους το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά και ξανά, κάθε βράδυ.. Γιατί αυτό είναι εκείνο που λατρεύουν τόσο.

Μπορεί μια μεγάλη ζωή να είναι μερικά λεπτά παραπάνω για πλατσούρισμα στο βραδινό τους μπάνιο. Μπορεί να είναι τα οικογενειακά πάρτι με χορό χωρίς κανένα λόγο..!

Ίσως μεγάλη ζωή να είναι όταν τ’αφήνουμε να σκαρφαλώσουν σ’εκείνο το ψηλό πεζούλι γυρνώντας στο σπίτι. Κι ας έχουμε αργήσει.. Κι όταν τ’αφήνουμε ν’ανακατέψουν τις πλαστελίνες κι ας ξέρουμε πως μετά θα γίνουν χάλια.

Όχι, μια μεγάλη ζωή δεν είναι μια πολυέξοδη ζωή ή μερικά χλιδάτα αντικείμενα. Μια μεγάλη ζωή είναι μια ζωή που ξεχειλίζει απο φιλιά, γαργαλητά και χάδια στο κρεβάτι.

Κι αν νιώθεις πως δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου τη μεγάλη ζωή που αξίζουν.. Θέλω να σου πω, πως η μεγάλη ζωή βρίσκεται μέσα στις καθημερινές χαρές και τα χαμόγελα…

Θέλω το παιδί μου να έχει μια μεγάλη ζωή.. Γι’αυτό το άφησα σήμερα να χτενίσει εκείνο τα μαλλιά μου.

Και το άκουσα με μεγάλη μου χαρά να μου λέει όλες τις ιστορίες που έχει στο κεφάλι του, εκείνες που δεν τις καταλαβαίνω καθόλου. Και ρώτησα τα πάντα για να καταλάβω καλύτερα.

Πρωτότυπο: Sarah Lango – Gracefield growth

Πηγή

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα στην Ελληνική Μυθολογία ήταν και ο Νάρκισσος. Κάποια μέρα καθισμένος ο ωραίος νεαρός κοντά σε μια πηγή είδε το πρόσωπό του στα νερά της. Γοητεύτηκε από την εικόνα του που καθρεφτιζόταν στο νερό και θέλησε, βυθίζοντας το βραχίονα του να την αιχμαλωτίσει. Επειδή όμως παρά τις προσπάθειές του δεν το κατόρθωνε, παρέμεινε στη θέση αυτή αυτοθαυμαζόμενος μέχρι που μαράζωσε και πέθανε. Από τον Νάρκισσο λοιπόν προέκυψε η έννοια του ναρκισσισμού αλλά και η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας.

Όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή μας θα τύχει να βάλουμε τον εαυτό μας πάνω από τους άλλους. Έτσι, ο εγωισμός δεν είναι κάτι που θα λέγαμε ότι συναντάται σπάνια. Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι άνθρωποι που κατ’ επανάληψη τοποθετούν τις δικές τους επιθυμίες πάνω από τις ανάγκες των άλλων γύρω τους. Τα συμπτώματα της ψυχικής αυτής διαταραχής συχνά αρχίζουν να γίνονται εμφανή στα χρόνια της εφηβείας ή και της προεφηβείας. Αν και δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς την προκαλεί, σύμφωνα με μια ερμηνεία αυτή των Beck, Freeman, Davis,& associates (2004) οι ναρκισσιστικές τάσεις διαμορφώνονται από γονείς, οι οποίοι για να καταπολεμήσουν τα αισθήματα κατωτερότητας που βιώνουν, αποζητούν συνεχώς την εξωτερική επιβεβαίωση. Έτσι, τα παιδιά τους μαθαίνουν μέσω της μίμησης προτύπου να αποζητούν διαρκώς την επιβράβευση και να προσλαμβάνουν τις απειλές προς την αυτοεκτίμησή τους ή τα φυσιολογικά και παροδικά αισθήματα κατωτερότητας ως απαράδεκτες και ανυπόφορες εμπειρίες που πρέπει να καταπολεμηθούν μέσω της εξωτερικής επιβεβαίωσης.

Οι γονείς με ναρκισσιστικές διαταραχές δεν έχουν όρια, θέλουν  να έχουν  τον απόλυτο έλεγχο στη ζωή των παιδιών τους, από τα πιο ασήμαντα θέματα μέχρι τα πιο σημαντικά και σε κάθε ηλικία! Τους φίλους, τις σχέσεις, το διάβασμα, το ντύσιμο,  τους τρόπους διασκέδασης, τα σπορ, τη μουσική, τα πάντα. Θέλουν  να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και κατά κάποιον τρόπο ζουν τη ζωή μέσα από τα παιδιά τους αντιμετωπίζοντάς τα ως προέκταση του εαυτού τους. Δυσκολεύονται να αφήσουν τα παιδιά τους να ανοίξουν τα φτερά τους. Είναι τόσο βαθιά βυθισμένοι στον εαυτό τους που αδυνατούν να κατανοήσουν πώς αισθάνονται, δεν μπορούν να χαρούν με τη χαρά και να λυπηθούν με τη λύπη τους.

Είναι τελειομανείς και όταν κάτι δεν πάει όπως το θέλουν οι ίδιοι τότε κατηγορούν τους άλλους γύρω (παιδί, σύζυγο, δάσκαλο). Αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη για τα λάθη τους αντί να αναγνωρίζουν και τη δική τους συμβολή στο πρόβλημα. Πιστεύουν ότι είναι το σημαντικότερο πρόσωπο μέσα στην οικογένεια και στον κόσμο γύρω τους. Διαρκώς συγκρίνουν τα παιδιά τους με άλλα παιδιά που τα έχουν καταφέρει καλύτερα σε κάτι, π.χ. στις σχολικές επιδόσεις. Συχνά χρησιμοποιούν την αγάπη τους για τα παιδιά είτε ως ανταμοιβή είτε ως τιμωρία για τυχόν συμπεριφορές τους.

Έτσι τα παιδιά τους ζουν σε ένα συναισθηματικό κενό. Δεν μαθαίνουν να αναγνωρίζουν ή να εμπιστεύονται τα ίδια τους τα συναισθήματα, φοβούνται να είναι αληθινά και έτσι διδάσκονται λανθασμένα ότι η εικόνα είναι σημαντικότερη από την αυθεντικότητα Οι συνέπειες αυτής της συναισθηματικής παραμέλησης από τους γονείς ναρκισσιστές είναι ιδιαίτερα ζημιογόνες καθώς ενώ οι ίδιοι θεωρούν ότι συμπεριφέρονται φυσιολογικά, στα παιδιά τους δημιουργείται μια σύγχυση. Μια μόνιμη σύγχυση για το πώς θα βρουν την αγάπη, την αποδοχή και την προσοχή νιώθοντας παράλληλα ότι δεν θα είναι ποτέ αρκετά καλοί.

Συμπερασματικά λοιπόν, η ανατροφή από έναν ναρκισσιστή γονέα είναι κακοποιητική τόσο συναισθηματικά όσο και ψυχολογικά και προκαλεί μακροχρόνια, αρνητικά αποτελέσματα στα παιδιά. Χρειάζεται οπωσδήποτε να γίνει θεραπευτική δουλειά για να βοηθηθούν και να νιώσουν καλύτερα.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111» ώστε να συζητήσετε με έναν ψυχολόγο όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας.

Πηγή

Ο Νευρολόγος – Ψυχίατρος, Θάνος Ασκητής, περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, κάνει αναλυτική αναφορά και στους τομείς, οι οποίοι έχουν υποστεί αλλαγή, λόγω της αλλαγής των ανθρώπων, που αποτελούν την κοινωνία της Ελλάδας. Αναλυτικότερα:

«Η ελληνική κοινωνία του χθες κρατούσε τις παραδόσεις»

«Η Ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια στον τρόπο σκέψης. Στον τρόπο νοοτροπίας και συμπεριφοράς, αντίληψης και κουλτούρας ζωής της Νεοελληνικής πραγματικότητας. Το πως όμως αλλάζουμε και που πάμε, νομίζω ότι είναι ένας προβληματισμός ανοιχτός. Εάν παρακολουθήσουμε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας με τα προβλήματα να αυξάνονται ακόμα περισσότερο, τώρα στην εποχή της κρίσης.

Η Ελληνική κοινωνία του χθες κρατούσε τις παραδόσεις από γενιά σε γενιά. Οι ρόλοι των συζύγων υπήρχαν ως πρωταγωνιστές μιας μεγάλης οικογένειας του μόχθου και της αξιοπρέπειας. Με τα πολλά παιδιά να είναι ο καρπός της μάνας και του πατέρα.

Σήμερα στα χρόνια του καταναλωτισμού, γεννάμε ένα παιδί και αυτό με το ζόρι! Παλιά κάναμε παιδιά, γιατί θέλαμε χέρια για τα χωράφια, για τις δουλειές. Ήταν βλέπετε τα πέτρινα χρόνια. Τώρα χρειαζόμαστε αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, κινητά, που μάλιστα τα δίνουμε και στα επτάχρονα παιδιά μας!

Πως θα μιλάμε στο παιδί μας, όταν βρίσκεται έξω από το σπίτι, εφόσον δεν του μιλάμε μέσα στο σπίτι, γιατί λείπουμε όλη την ημέρα στις δουλειές μας; Εργαζόμαστε και οι δύο για να μη του λείψει τίποτα! Του αγοράζουμε τα πάντα για να μην αισθάνεται άσχημα. Αυτό, διότι εμείς φεύγουμε το πρωί και γυρίζουμε αργά το βράδυ, κουρασμένοι.

Κι αυτό το παιδί που μεγαλώνει με όλες τις ανέσεις, ψάχνει να βρει τους γονείς του, τα πρότυπά του! Κατά τ’ άλλα όμως, δεν του λείπει τίποτα! Ότι ζητάει το έχει. Κανένα όριο. Όλα αγοράζονται μπροστά στο συναισθηματικό κενό».

«Δεν γίνεται χωρίς σεξ»

«Χρήματα βγάζουμε για το καλύτερο αύριο του παιδιού μας, που μεγαλώνει με την τηλεόραση, το play station, και άλλα ψηφιακά ευχάριστα πράγματα που η σημερινή τεχνολογία του προσφέρει. Μόνο του, επικοινωνεί με τους ήρωες του star system, του εμπορικού πακέτου της βίας, της αντίδρασης και φυσικά του σεξισμού.

Δεν γίνεται χωρίς σεξ. Όσο μάλιστα μεγαλώνει, τόσο η περιέργειά του αυξάνεται. Μαθαίνει από μόνο του ή από φίλους του τι είναι σεξ. Μαθαίνει τι είναι αγόρι – κορίτσι. Εάν ρωτήσει τους γονείς του, αποφεύγουν ή του λένε όπως εκείνοι αντιλαμβάνονται τους ρόλους τους από τα δικά τους βιώματα ή εμπειρίες. Γνώση μηδέν. Θα μου πείτε υπάρχει και το σχολείο.

Εκεί νομίζω, κανείς μπορεί να δει το μήνυμα της Ελληνικής πραγματικότητας. Δηλαδή, το πως σήμερα το σχολείο διαπαιδαγωγεί και μορφώνει τα παιδιά μας. Ακόμη και οι γονείς οι ίδιοι, αισθάνονται ότι το σχολείο επιτελεί το ρόλο που αυτοί δεν έχουν.

Εάν ο δάσκαλος, τους καλέσει και τους μιλήσει για την εικόνα του παιδιού τους, μπορεί και να του δείξουν πόσο ανάξιος και κακός δάσκαλος είναι που κυνηγάει το «διαμάντι» τους, το μονάκριβο και πανέξυπνο παιδί τους!

Προφανώς δεν προλαβαίνουν να δουν τις επιδόσεις του και κυρίως τη συμπεριφορά του, με τα μακριά μαλλιά (που του πάνε τρέλα), το κινητό τελευταίας τεχνολογίας. Μετά τα 13-14 χρόνια έχοντας μεγαλώσει αρκετά, αγοράζει και τα τσιγάρα της αρεσκείας του, το αλκοόλ προστίθεται στη «μαγκιά» της εφηβείας, μετά τα 16 του μπαίνει και στα μπαρ ανενόχλητο, ενώ το χασίς έρχεται να συμπληρώσει το παζλ της σύγχρονης εικόνας του».

«Το παιδί υιοθετεί τις συνήθειές μας»

«Μέσα στην τάξη, δεν σηκώνει κουβέντα από κανέναν. Πρώτο στη «γλώσσα», τελευταίο στα μαθήματα, ξεδιπλώνει τη χαρισματικότητά του στα πειράγματα, στη σεξουαλική του ορμή προς πάσα κατεύθυνση, στη βία, εάν δε τολμήσει ο καθηγητής να του κάνει παρατήρηση, τότε «μαύρο φίδι» που τον έφαγε.

Μπορεί και να του πει ότι ξέρει που μένει, ότι το αυτοκίνητό του θα βρεθεί χωρίς τζάμια και άλλα όμορφα πράγματα, που δείχνουν την δύναμη του και τη γοητεία του! Όλα αυτά βέβαια, μπορείτε να τα βρείτε ως υπερβολικά ακραία, ότι η κοινωνία μας συνολικά δεν είναι έτσι.

Μπορεί να έχετε και δίκιο. Αναρωτιέμαι όμως πως ο σημερινός γονιός, γιατί εκεί κατ’ αρχήν είναι το ουσιαστικό πρόβλημα, διαχειρίζεται και πείθει το παιδί του ότι είναι ο γονιός του; Πόσοι από εμάς που γεννάμε ένα παιδί, μαζί με έναν άνθρωπο που ερωτευτήκαμε και παντρευτήκαμε, χάνουμε το τρένο στη διαδρομή της πορείας μας, ως σύζυγοι, σύντροφοι, γονείς;

Πόσο αυτό το παιδί, μας σέβεται μας εκτιμά, καταλαβαίνει ότι εμείς είμαστε οι πυλώνες της ζωής του, που όμως θέλει να γκρεμίσει; Ξέρουμε, ότι από εμάς εισπράττει όλα τα δεδομένα της δικής του ζωής;

Αντιγράφει τη συμπεριφορά μας, την ομιλία μας και τα λόγια που λέμε, υιοθετεί τις συνήθειές μας, ασπάζεται τα πιστεύω μας, διαφωνεί και συγκρίνει όσο μεγαλώνει τον τρόπο που του φερόμαστε και αυτό είναι υγιές γιατί στην εφηβεία διαμορφώνει τη προσωπικότητά του, αλλά κυρίως έχει μάθει τα όρια που βάλαμε εμείς οι γονείς, το σχολείο και ασφαλώς η πολιτεία».

«Αυτοσεβασμός»

«Πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια βλέπουμε εμείς οι μεγάλοι όλο και περισσότερο τη γύμνια μας. Είναι καιρός να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας, να τους δείξουμε τον ρόλο μας αλλά και τον δικό τους. Να οριοθετήσουμε αυτό που ίσως εμείς οι παλιότεροι είχαμε με υπερβολικό τρόπο δεχτεί από την παλιά Ελλάδα: την πειθαρχία.

Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τους δασκάλους, να τους «δείξουμε» ότι κυβερνάμε το σπίτι μας, το παιδί μας, χτίζοντας ίσως αυτό που σιγά-σιγά αποκαλύπτεται ως καθοριστικό έλλειμμα της σύγχρονης Ελλάδας: τον αυτοσεβασμό.

Ναι, όλα μπορούν να αλλάξουν, όχι πηγαίνοντας προς τα πίσω, δεν χρειάζεται να γεμίσουμε φοβίες για το ίντερνετ, για τους ξένους που μας αλλάζουν, για την τηλεόραση που μας ταΐζει σκουπίδια, για τους κακούς φίλους των παιδιών μας, για τα κακά δημόσια σχολεία».

Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές, το παιδί μας είναι το μεγάλο μας όνειρο, το σχολείο είναι το τραπέζι μας, η κοινωνία είναι η αλήθεια μας. Πόσο ωραίο είναι να μπορούμε να πούμε απλά στο παιδί μας:

Μέσα στο σπίτι μας υπάρχουμε, λειτουργούμε, ζούμε και σου δείχνουμε παιδί μας, αυτό που σου αξίζει να είσαι αύριο, στο δικό σου σπίτι.

Πηγή

Τα περισσότερα κορίτσια – ειδικά από μια ηλικία και μετά – αρχίζουν να σκέφτονται την εικόνα τους σώματός τους και να ανησυχούν για το πώς δείχνει το κορμί τους. Θα έχετε ακούσει και εσείς μικρά κορίτσια, ακόμα και μικρότερα των 10 ετών, να σχολιάζουν τα παραπανήσια κιλά τους, τα πόδια τους που είναι «χοντρά», τα χέρια τους που «πλαταρίζουν» ή την κοιλιά τους που «διπλώνει».

Δυστυχώς, αυτό είναι ένα φαινόμενο παγκόσμιο, που – όπως όλα δείχνουν – δεν θα εκλείψει σύντομα. Γι’ αυτό, λοιπόν, επειδή η κοινωνία και τα πρότυπα που προβάλλονται στα ΜΜΜ και τα social media οδηγούν τα κορίτσια και τις νεαρές γυναίκες – που θέλουν να ακολουθήσουν αυτά τα πρότυπα – σε ακραίες αντιδράσεις, είναι στο χέρι μας ως μαμάδες, θείες, νονές, ξαδέρφες, φίλες, δασκάλες να δώσουμε στα κορίτσια μας να καταλάβουν, ότι το σώμα τους είναι ο ναός τους. Το σώμα τους είναι το σπίτι τους και όπως και αν μοιάζει, είναι στην δική τους ευχέρεια το αν θα το αλλάξουν ή όχι.

Μία παιδίατρος, δίνει σε ένα πολύ συγκινητικό κείμενο μικρές συμβουλές για το πώς να προσεγγίσουμε το ζήτημα «κιλά και μικρά κορίτσια».

“Μην πεις στην κόρη σου ότι έχασε κιλά. Ούτε ότι πήρε κιλά. Απλά μίλα της για το πώς λειτουργεί το σώμα της.

Εάν πιστεύεις ότι το σώμα της είναι υπέροχο, απλά μην της το πεις. Ρώτα την αν αισθάνεται υγιής ή αν νιώθει δυνατή. Καλύτερα να επαινέσεις κάτι επάνω της που δεν έχει σχέση με το σώμα της.

Ούτε να σχολιάζεις το σώμα άλλων γυναικών. Όχι. Κανένα σχόλιο. Ούτε θετικό, ούτε αρνητικό.

Μην τολμήσεις να εκφράσεις μπροστά της το πόσο απεχθάνεσαι το σώμα σου ή να της αναλύσεις την καινούργια δίαιτά σου. Ακόμα καλύτερα.. μην κάνεις δίαιτα μπροστά στην κόρη σου. Αγόρασε υγιεινές τροφές. Μαγείρεψε υγιεινά. Μην πεις: «δεν τρώω υδατάνθρακες». Η κόρη σου δεν πρέπει να σκεφτεί ότι οι υδατάνθρακες είναι κάτι κακό, γιατί όταν ντρέπεσαι για ό,τι επιλέγεις να τρως, ουσιαστικά ντρέπεσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ενθάρρυνέ την να τρέξει, για να απελευθερωθεί από το στρες. Ενθάρρυνέ την να ανέβει βουνά, για να ανακαλύψει την πνευματικότητά της στην κορυφή του κόσμου. Ενθάρρυνέ την να σκαρφαλώσει τοίχους ή να κάνει βουτιά από ψηλά, γιατί ο φόβος νικιέται μόνο με φόβο. Ενθάρρυνέ την να αγαπήσει τα αθλήματα, για να γίνει οδηγός στην ομάδα της και να αποκτήσει σιγουριά για τον εαυτό της. Εξήγησέ της πως κι όταν μεγαλώσει, θα πρέπει να παίζει στους κανόνες της ομάδας. Μην την αναγκάσεις να κάνει κάποιο άθλημα που δεν λατρεύει.

Δείξε της ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη τον άντρα για να μετακινήσουν ένα έπιπλο στο σπίτι. Μάθε της να μαγειρεύει. Δώσε της εκείνη τη συνταγή της μαμάς σου με τα πασχαλινά κουλουράκια με την κανέλα. Κληρονόμησέ της το θαυμασμό σου για τη φύση, σε όλες της τις αποχρώσεις. Μάθε της να αγαπάει τους άλλους, αλλά πρώτα απ’όλα τον εαυτό της.

Μπορεί το κορμί σου ή και το δικό της να είναι “βαρύ”, με δυνατούς μυς και θώρακα στιβαρό. Είναι πολύ εύκολο να μισήσεις μέρη του σώματός σου, απλά γιατί απέχουν από το ανορεξικό μοντέλο. Μην το κάνεις. 
Πες της πως αν θέλει, με τα πόδια της μπορεί να τρέξει σε κάθε μαραθώνιο. Πες της πως οι πνεύμονές της υπάρχουν για να της δώσουν δύναμη να φωνάξει, να τραγουδήσει, να ξεσηκώσει ολόκληρο τον κόσμο, αρκεί να το θελήσει.

Θύμιζε κάθε μέρα στην κόρη σου πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει με το σώμα της είναι να το χρησιμοποιήσει, για να ταξιδέψει την όμορφη ψυχή της”

Από το Facebook της παιδιάτρου Αλεξάνδρας Κοσμαρίκου

Πηγή

Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, σε συνεργασία με δημόσιους φορείς παιδικής προστασίας, καθόρισε τη διαδικασία της σύνδεσης αλλά και των σταδίων μέχρι την τελική τοποθέτηση του παιδιού σε οικογένεια.

Τι αλλάζει στις υιοθεσίες παιδιών

Σήμερα λοιπόν, Δευτέρα 6 Ιουλίου, θα ξεκινήσει η διαδικασία της σύνδεσης παιδιών με υποψήφιους γονείς μέσω του Πληροφοριακού Συστήματος Αναδοχών και Υιοθεσιών, anynet.gr.

Μετά την ολοκλήρωση της καταγραφής των παιδιών που φιλοξενούνται σε δομές παιδικής προστασίας, την εκπαίδευση επαγγελματιών σε θέματα παιδικής προστασίας, την εκπαίδευση των Κοινωνικών Λειτουργών του Συλλόγου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (ΣΚΛΕ) και την έναρξη των εκπαιδευτικών σεμιναρίων υποψήφιων ανάδοχων και θετών γονέων, το Υπουργείο απέστειλε νωρίτερα σήμερα οδηγίες σε όλους τους φορείς παιδικής προστασίας της χώρας, με πρωτοβουλία της Υφυπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου.

Με αυτό τον τρόπο θα αποσαφηνιστούν τα στάδια της διαδικασίας στους επαγγελματίες παιδικής προστασίας τόσο σε δημόσιες όσο και σε ιδιωτικές δομές προκειμένου να αποφευχθούν καθυστερήσεις.

Πώς θα γίνει η διαδικασία σύνδεσης παιδιών με υποψήφιους γονείς

Συνοπτικά, η διαδικασία ξεκινά με την πρόταση σύνδεσης των δύο μητρώων – του παιδιού και του υποψηφίων γονέων – από το Πληροφοριακό Σύστημα, το οποίο διενεργεί συνδέσεις μεταξύ των βάσεων δεδομένων κάθε 24 ώρες.

Κάθε φορά που προκύπτει πρόταση σύνδεσης, ενημερώνονται αρχικά οι κοινωνικοί λειτουργοί του παιδιού και των υποψήφιων γονέων προκειμένου να επεξεργαστούν την πρόταση σύνδεσης. Ακολουθεί συνάντηση και επικοινωνία μεταξύ των κοινωνικών λειτουργών και των υποψηφίων γονέων.

Σε περίπτωση συμφωνίας και των δύο μερών ξεκινά η περίοδος προσαρμογής κατά την οποία, το παιδί προς αναδοχή ή υιοθεσία συναντά τους υποψήφιους γονείς υπό την εποπτεία του κοινωνικού του λειτουργού. Μετά την ολοκλήρωση της περιόδου προσαρμογής, το παιδί τοποθετείται στην οικογένεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά την αρχική διασύνδεση των μητρώων, όλα τα υπόλοιπα στάδια πραγματοποιούνται από επαγγελματίες κοινωνικούς λειτουργούς- του παιδιού και των υποψηφίων γονέων- και ότι σε κάθε στάδιο της διαδικασίας, λαμβάνεται υπόψη η γνώμη του ανηλίκου, κατά τρόπο που να συνάδει με την ηλικία και την ωριμότητά του.

Τέλος, τα πρώτα αποτελέσματα της σύνδεσης (αριθμητικά δεδομένα) των παιδιών και υποψήφιων γονέων θα ανακοινωθούν την επόμενη εβδομάδα.

Οι δηλώσεις της υφυπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου

Για την έναρξη της διαδικασίας η Υφυπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου δήλωσε:

Τον Δεκέμβριο ανακοινώσαμε ενώπιον του Πρωθυπουργού το σχέδιό μας για την εφαρμογή ενός διαφανούς συστήματος αναδοχής και υιοθεσίας στη χώρα. Έχοντας δουλέψει σκληρά και αψηφώντας τις δυσκολίες της πανδημίας, κατορθώσαμε μέσα σε λίγους μήνες να κάνουμε όλα τα απαραίτητα βήματα για τη σύνδεση υποψήφιων γονιών και παιδιών με τρόπο αποτελεσματικό και ισότιμο. Το όραμα μας ήταν και παραμένει παιδοκεντρικό: στόχος μας είναι η οικογενειακή αποκατάσταση των παιδιών που ζουν σε μονάδες παιδικής προστασίας μέσα από τη σύνδεση τους με υποψήφιους γονείς οι οποίοι ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τις ευθύνες του κάθε παιδιού.

Πηγή

Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που
Καθώς τα παιδιά μου μεγαλώνουν θα το νιώθουν σαν
Πηγή χαράς και στήριξης
Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που οι φίλοι των παιδιών μου
Θα βρίσκουν πόρτα ανοιχτή
Τα καλύτερα γέλια και τα καλύτερα σνακ.
Θέλω τα παιδιά μου να αγαπάνε το σπίτι τους.
Θέλω οι φίλοι τους που χρειάζονται παραπάνω αγάπη και κάποιον να μιλήσουν
Να έρχονται εδώ για την αγάπη και τη συζήτηση.
Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου και οι φίλοι τους
Ότι σε αυτό το σπίτι θα βρουν στήριξη,
Θα πάρουν συμβουλές, γνώμες και ιδέες,
Αλλά όχι επικρίσεις, ούτε ακύρωση.
Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου ότι εδώ μπορούν να είναι
Ο αυθεντικός τους εαυτός
Θα τους δώσω τον χώρο. Τη στήριξη. Την αισιοδοξία. Την αίσθηση ασφάλειας και αποδοχής.
Τη θετικότητα. Την αγάπη άνευ όρων.
Αλλά θα βάλω όρια στις συμπεριφορές που εμποδίζουν την εξέλιξη των παιδιών μου.
Πάντα θα αγαπάω όποιον διαβαίνει το κατώφλι μας, για όσο χρειάζεται την αγάπη αυτή.
Ίσως για μια μέρα, ίσως για πάντα.
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αγάπη
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αποδοχή
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο θετικότητα
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αισιοδοξία
Ένα σπίτι που τα παιδιά μου θα μπορούν να ακουμπήσουν τα βάρη τους
Και να είναι απλώς παιδιά

Δρ. Λίζα Βάρβογλη