Γεγονός είναι, ότι για πολλά παιδιά η διαδικασία της μελέτης των μαθημάτων για την επόμενη μέρα μοιάζει… βουνό.

Κάποιοι γονείς, δίνετε αγώνα κάθε απόγευμα, προκειμένου να πείσετε το παιδί να «στρωθεί» και να διαβάσει, ενώ δεν είστε λίγοι αυτοί που βρίσκεστε στα όρια της απελπισίας.

Τι πρέπει να κάνετε; Καταρχάς να αλλάξετε στάση και συμπεριφορά. Όσο το παιδί σας βλέπει γεμάτους άγχος και νεύρα, εξίσου αρνητικό προς τα μαθήματα θα είναι και το ίδιο. Κατά δεύτερον… ακολουθήστε τις οδηγίες μας:

Καθοδηγήστε το παιδί σας –μην προσπαθείτε να το ελέγξετε

Δεν ισχύει πάντα ότι το παιδί δεν βρίσκει κίνητρο για να διαβάσει. Μπορεί απλά να μη βρίσκει το κίνητρο που εσείς θα θέλατε. Αντί, λοιπόν, να του γκρινιάζετε, να το απειλείτε ή να τσακώνεστε μαζί του, δοκιμάστε να:

Αναρωτηθείτε τι «έπιανε» παλαιότερα, στις προηγούμενες τάξεις του παιδιού, όταν τα μαθήματα δεν του ήταν τόσο μεγάλος βραχνάς. Ρωτήστε το ίδιο το παιδί, το πιστεύει ότι θα του έδινε κίνητρο.

Σταματήστε να τσακώνεστε κάθε βράδυ. Ξεκινήστε από απόψε. Οι σχολικές εργασίες είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί τον δάσκαλο και το παιδί σας. Η δική σας δουλειά είναι βοηθάτε το παιδί σας να κάνει την δική του δουλειά.

Κάντε ένα διάλειμμα. Όταν νιώθετε την πίεση στο αίμα σας να ανεβαίνει, βγείτε για 5-10 λεπτά από το δωμάτιο και επιστρέψτε αργότερα.

Βάλτε όρια και δομή στο διάβασμα της επόμενης μέρας, π.χ.:

-Ορίστε ότι θα γίνετε την ίδια ώρα κάθε μέρα.

-Σε έναν χώρο του σπιτιού όπου θα έχετε πρόσβαση κι εσείς.

-Αν οι βαθμοί του παιδιού πέφτουν, μειώστε του τον χρόνο στην τηλεόραση ή το tablet, ώστε να συγκεντρώνεται περισσότερο στη δουλειά του.

-Θέστε ως κανόνα, ότι δεν θα γίνονται οι δραστηριότητες του σαββατοκύριακου, αν το παιδί δεν έχει κάνει πρώτα τα μαθήματά του.

Αφήστε το παιδί να κάνει τις δικές του επιλογές –και να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις

Αν θέλετε πραγματικά να βοηθήσετε το παιδί σας να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, χρειάζεται να κάνετε ένα βήμα πίσω. Αν έχετε εσείς διαρκώς τον έλεγχο στα μαθήματά του, κάποια στιγμή, σε μία μάχη ισχύος μεταξύ σας, αυτό θα στραφεί εναντίον σας. Και πιστέψτε με, δεν σας συμφέρουν αυτές οι μάχες, όταν το διακύβευμα είναι το διάβασμα το παιδιού.

Δεν είναι λίγα τα παιδιά που είναι ικανά να μην κάνουν καθόλου τα μαθήματά τους, μόνο και μόνο να εκνευρίσουν τους γονείς τους και να τους δείξουν «ποιος κάνει κουμάντο».

Από την άλλη, υπάρχουν και παιδιά που συμβιβάζονται, ακριβώς γιατί δεν αντέχουν την γκρίνια των γονιών τους, αλλά είναι τα ίδια ακριβώς παιδιά που ποτέ δεν μαθαίνουν να σκέφτονται και να παίρνουν μόνα τους αποφάσεις.

Οι φυσικές συνέπειες είναι εξαιρετικά χρήσιμες, αναφορικά με το διάβασμα των παιδιών. Στο πλαίσιο διαβάσματος που έχετε θέσει, το παιδί μπορεί να επιλέξει να κάνει ή όχι τα μαθήματά του, και να τα κάνει σωστά, με σοβαρή προσπάθεια ή όχι. Οι συνέπειες θα έρθουν βάσει αυτών των επιλογών –κι αν έχει επιλέξει «λάθος», οι βαθμοί του υα πέσουν.

Όταν γίνει αυτό, ρωτήστε το παιδί:

-Είσαι ευχαριστημένος με τις επιδόσεις σου στο σχολείο;

-Αν όχι, τι θα ήθελες να κάνει για να τις διορθώσεις;

-Εγώ πώς μπορώ να σε βοηθήσω;

Η προσδοκία είναι το παιδί να αλλάξει στάση ως προς το διάβασμα και εσείς να το βοηθήσετε να βάλει ένα πρόγραμμα, να οργανώσετε τον χρόνο και των χώρο στον οποίο διαβάζει και να είστε στο πλευρό του κάθε φορά που «κολλάει» κάπου, ώστε να το κατευθύνετε στο πού ή πώς θα βρει τη λύση. Επίσης, η βοήθειά σας, τουλάχιστον στις πρώτες τάξεις, θα πρέπει να είναι να ελέγχετε τι έχει να κάνει το παιδί σας για την επόμενη μέρα, ώστε να είστε βέβαιοι ότι δεν θα ξεχαστεί κάτι.

Όταν το παιδί δηλώνει αδιαφορία για τους κακούς βαθμούς

Πάρα πολλά παιδιά, στον θυμό τους λένε «δεν με νοιάζει», ως μέρος του αγώνα ισχύος με τους γονείς. Στην πραγματικότητα αυτό που λέει το παιδί τότε είναι «Δεν μπορείς να με αναγκάσεις να με νοιάζει. Δεν σου ανήκει η ζωή μου» -και η αλήθεια είναι, ότι έχει δίκιο. Επικεντρωθείτε, λοιπόν, στο τι μπορεί να βελτιώσει την συμπεριφορά του. Επιπλέον, πράγματι, αφήστε το λίγο να «κουμαντάρει» μόνο του το θέμα αυτό, να γευτεί τις επιπτώσεις της αποτυχίας του. Είναι προτιμότερο να πάρει αυτά τα μαθήματα ζωής στα 10 (όταν θα χρειαστεί π.χ. να ξαναδιαβάσει για να περάσει μια τάξη), παρά στα 25, όταν π.χ. θα χάσει την δουλειά του.

Τέλος, όπως έχουμε πολλές φορές ξαναπεί, το παιδί χρειάζεται από εσάς καθοδήγηση, όχι να κάνετε τα πάντα για εκείνη. Μην φορτώνετε τις δικές του ευθύνες στην δική σας πλάτη. Μιλήστε με τον δάσκαλο, σκεφτείτε το ενδεχόμενο να του προσφέρετε βοήθεια με κάποιον άλλο δάσκαλο, δείξτε του τρόπους να βοηθήσει μόνο του τον εαυτό του.

Πάνω απ΄όλα, όμως, βάλτε μία δομή στο διάβασμα και δείξτε εμπιστοσύνη στο παιδί σας. Αντί να του λέτε διαρκώς «προσπαθώ να σε βοηθήσω», περάστε του το μήνυμα: Ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Και πιστεύω αρκετά σε εσένα, ώστε να σε αφήσω να κάνεις τις δικές σου επιλογές και να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες.

Πηγή

Χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτός μας κάτι το οποίο έχει σαν συνέπεια να γινόμαστε υποχείρια σε σχέσεις, φιλίες καθώς επίσης και στον επαγγελματικό μας τομέα.

Θεωρούμε καθήκον να ευχαριστήσουμε τους άλλους παραβλέποντας τον άσχημο τρόπο τον οποίο μας αντιμετωπίσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν πιστεύουμε ότι είμαστε όμορφοι, ικανοί, έξυπνοι και άξιοι να αγαπηθούμε .Σε γενικές γραμμές αμφισβητούμε τον ίδιο μας τον εαυτό και ψάχνουμε συνεχώς επιβεβαίωση με αποτέλεσμα να πέφτουμε θύματα εκμετάλλευσης.

Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε γυναίκες θύματα κι ενώ προσπαθούμε να τους ανοίξουμε τα μάτια, εθελοτυφλούν ακόμη κι αν τα στοιχεία που έχουν είναι αδιάψευστά. Άραγε γεννιούνται θύματα οι γυναίκες ή γίνονται κατά την διάρκεια της ζωής τους;

Πίσω από μια γυναίκα που δέχεται ξυλοδαρμούς, υπάρχει μια μητέρα και ένας πατέρας που δεν της πέρασαν στο υποσυνείδητο σαν ήταν μικρή ότι αξίζει πολλά.

Πίσω από μια γυναίκα ή έναν άντρα που πιστεύουν ότι είναι άσχημοι, υπάρχει μια οικογένεια που τους αντιμετώπιζε όταν ήταν μικροί σαν ασχημόπαπα.

Πίσω από κάθε εργαζόμενο που αμείβεται ελάχιστα και δουλεύει πολλές ώρες, δέχεται προσβολές ενώ όλοι οι συνάδελφοί του αναπαύονται, υπάρχουν γονείς που από μικρό παιδί του έλεγαν ότι δεν θα καταφέρει τίποτα στην ζωή του και τον θεωρούσαν άχρηστο.

Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης καλλιεργείται από την παιδική ηλικία και σε αυτό υπεύθυνοι είναι οι γονείς. Δεν χρειάζονται τα παιδιά άψυχα υλικά αγαθά για να είναι ευτυχισμένα.

Δεν χρειάζονται ξένες γλώσσες και σπουδές στο εξωτερικό για να είναι επιτυχημένα. Χρειάζονται γονείς που να πιστεύουν σε αυτά σε τόσο μεγάλο βαθμό που να τους κάνουν να πιστέψουν ότι μπορούν να φτάσουν να αγγίξουν τα αστέρια. Χρειάζονται γονείς που να τους μεταδώσουν τόσο πολύ αγάπη και να τους διδάξουν ότι δεν αξίζουν τίποτα λιγότερο από αυτή που οι ίδιοι τους προσέφεραν.

Μήπως ήρθε η στιγμή να το πράξεις και για το δικό σου παιδί;

Πηγή

Μια από τις πιο σημαντικές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας σύγχρονος γονέας είναι η οριοθέτηση του παιδιού του. Πώς μπορεί να βάλει όρια στο παιδί του με σεβασμό και αγάπη, χωρίς να προσβάλλει ή ακόμα και να συνθλίψει την προσωπικότητά του? Το σύγχρονο γονεϊκό πρότυπο πόρω απέχει από αυτό των προηγούμενων γενεών, όπου οι γονείς είχαν πιο αυταρχικό, ίσως και πιο απόμακρο προφίλ. Οι γονείς σήμερα είναι πιο ενημερωμένοι, έχουν καλύτερη μόρφωση και πρόσβαση σε περισσότερα αγαθά, υλικά και πνευματικά. Ωστόσο, η δυσκολία παραμένει. Πολλοί γονείς αγανακτούν με την άσχημη συμπεριφορά των παιδιών τους και νιώθουν αβοήθητοι, απειλημένοι από την παρουσία του “μικρού δικτάτορα”. Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο τραγικά.

Τα πάντα ξεκινάνε εκ των έσω

Παραφράζοντας τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, θα έλεγα ότι γονέας δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι. Όταν ζούμε το θαύμα της ζωής, δύο ζωηρά ματάκια να μας κοιτούν βαθιά, δεν μπορούμε  παρά να νιώθουμε την απέραντη χαρά αλλά και την ευθύνη να δώσουμε στο πλάσμα αυτό ό,τι καλύτερο μπορούμε. Το “καλύτερο” , ωστόσο, είναι μια πολύ σχετική έννοια. Έχει να κάνει με το δικό μας αξιακό σύστημα, τους στόχους μας και την ευρύτερη στάση ζωή μας και όχι μόνο τη δική μας, αλλά και του συντρόφου μας, πράγμα που περιπλέκει καμιά φορά περισσότερο τα πράγματα. Με άλλα λόγια, όταν γινόμαστε γονείς πρέπει να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια μέσα μας και να αναλογιστούμε ποια είναι τα δυνατά μας σημεία και ποια πρέπει να βελτιώσουμε, πώς θέλουμε το παιδί μας να μας βλέπει και τι τελικά θέλουμε να του μάθουμε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε όρια από τα παιδιά μας όταν εμείς οι ίδιοι πρώτοι δεν τα τηρούμε σε οποιοδήποτε επίπεδο. Γι αυτό το λόγο, η “παραβατική” συμπεριφορά των παιδιών  είναι μια καλή ευκαιρία για τους γονείς να κάνουμε ενδοσκόπηση και να αναρωτηθούμε τι δεν κάνουμε καλά και εάν αυτό προέρχεται  από δική μας αδυναμία χαρακτήρα, την οποία ως υπεύθυνοι ενήλικες πρέπει να διαχειριστούμε αποτελεσματικά. Τα παιδιά περισσότερο βλέπουν παρά ακούν, περισσότερο διδάσκονται από το παράδειγμα παρά από τα λόγια. Οι πειθαρχημένοι, οριοθετημένοι γονείς έχουν περισσότερες πιθανότητες να βιώσουν ένα πειθαρχημένο, οριοθετημένο παιδί. 

Ένα μικρό βήμα για τους γονείς, ένα τεράστιο βήμα για το παιδί

Τα καλά νέα είναι ότι τα όρια μπορούν να διδαχθούν και μπορούν να γίνουν πια μέρος της καθημερινότητας της οικογένειας. Τα όρια βοηθούν στο να καταλάβει το παιδί ποια συμπεριφορά είναι αποδεκτή και ποια όχι, να καλλιεργήσει τον έλεγχο, κυρίως των δύσκολων συναισθημάτων του, καθώς και να κάνει τις σωστές επιλογές όταν ο γονέας δεν θα είναι δίπλα του. Ωστόσο, το μοτίβο της οριοθέτησης χτίζεται σταδιακά και με ποικίλους τρόπους και αυτό που φαίνεται εύκολο, αυτονόητο στα μάτια του γονέα φαίνεται τεράστιο και δύσκολο στο παιδί, ειδικά αυτό των μικρών ηλικιών. Γι αυτό το λόγο πρέπει να δίνεται χρόνος, να υπάρχει  κατανόηση, υπομονή και προσήλωση στο (ρεαλιστικό) στόχο από την πλευρά του ενήλικα-γονέα. Όσο πιο νωρίς ξεκινήσει η εκπαίδευση της οριοθέτησης,  αργά και σταδιακά, τόσο το καλύτερο και για τις δύο πλευρές.

Κεφάλαιο Πρώτο: Κανόνες

Είναι σημαντικό να καταλάβει το παιδί ότι οι κανόνες τόσο εντός όσο και εκτός της οικογένειας είναι σημαντικό μέρος της ζωής μας. Συζητώντας μαζί του και εμπλέκοντάς το στη διαμόρφωση των κανόνων, του δίνουμε να καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο είμαστε ασφαλείς και πάνω από όλα ήρεμοι ότι όλα πηγαίνουν καλά. Αναγνωρίζοντας ποια είναι τα όριά του, το παιδί καλλιεργεί την αξία της ενσυναίσθησης και αναπτύσσει καλύτερες και αυθεντικότερες σχέσεις κυρίως επειδή γνωρίζει πότε κάποιος προσπαθεί να εισβάλλει/καταστρατηγήσει τον προσωπικό του χώρο ή πότε το ίδιο το παιδί επιδεικνύει αυτήν τη συμπεριφορά.

Κεφάλαιο 2: Συνέπειες

Αφού συμφωνήσουν οι γονείς με  το παιδί ποιοι είναι οι κανόνες μέσα και έξω από το σπίτι, είναι ανάγκη να συζητήσουν και τι θα ακολουθήσει σε περίπτωση που το παιδί γίνει “παραβατικό”. Από την εμπειρία μου, όλα τα παιδιά , από μικρή κιόλας ηλικία, άλλο περισσότερο και άλλο λιγότερο, θέλουν να δοκιμάσουν σε ποιο βαθμό οι γονείς  τους θα κάνουν πράξη τις συνέπειες. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι του γονεϊκού ρόλου, πως δηλαδή θα επιβληθούν οι συνέπειες μιας παραβατικής συμπεριφοράς χωρίς να στεναχωρηθεί/πληγωθεί το παιδί. Έτσι, πολλοί γονείς αναθεωρούν και κάνουν πίσω στα συμφωνηθέντα με αποτέλεσμα το παιδί να πάρει το μήνυμα ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, μπορεί να χειριστεί τους γονεις του όπως θέλει και να διαμορφώσει το προφίλ του παιδιού “δικτάτορα” που όλοι τρέμουν  ανίκανοι μπροστά του και τρέχουν να του ικανοποιήσουν όλες του τις επιθυμίες πριν από αυτό γι αυτό. Στο πέρασμα των ετών αναπτύσσεται ένας φαύλος κύκλος εγωκεντρικής συμπεριφοράς, με παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης, και το κυριότερο, παντελή διαστρέβλωση της έννοιας “αίτιο-αποτέλεσμα”. Δυστυχώς, η κοινωνία αργότερα δε θα χαριστεί στο παιδί  έτσι όπως του χαρίζεται η οικογένειά του. Οι συνέπειες καλό θα ήταν να έχουν τη μορφή στέρησης προνομίων αναλογα με την ηλικία και σε καμία περίπτωση με τη μορφή σωματικής ποινής ή άσχημων χαρακτηρισμών.  Ο στόχος είναι τα παιδιά να καταλάβουν και να μην επαναλάβουν το λάθος τους και όχι να καταρρακωθεί η αυτοεικόνα και η αξιοπρέπειά τους.

Κεφάλαιο 3: Έπαινος

Τα παιδιά λατρεύουν να ακούνε το μπράβο, γιατί όχι μόνο δείχνει την αποδοχή του γονέα αλλά και επειδή  καταγράφεται έμπρακτα στο μυαλό τους ποια συμπεριφορά είναι η σωστή και ποια όχι. Η επιδοκιμασία (Μπράβο, τα κατάφερες! Είμαι περήφανη για σένα!) , σε αντίθεση με την αποδοκιμασία (Τι να περιμένω από σένα, πάλι τα ίδια έκανες…) ενισχύει την αυτοεικόνα και αυτοπεποίθηση  των παιδιών ότι “ Ναι, μπορω να τα καταφέρω, δεν είναι και τόσο δύσκολο!” Το χαμόγελο και η επιδοκιμασία στα μάτια των γονέων είναι προίκα που θα καθορίζει για πάντα τα παιδιά στη ζωή τους. 

“Miss Nancy, αγαπάτε όλα τα παιδάκια, ακόμα και τα άτακτα;” με ρώτησε κάποτε ένας μαθητής μου.  Του απάντησα ότι αγαπάμε όλα τα παιδάκια και ότι άτακτη είναι μόνο μια συμπεριφορά την οποία μπορούμε να διορθώσουμε εύκολα. Χαμογέλασε κι έφυγε τρέχοντας μέχρι να κάνει την επόμενη σκανταλιά του, γιατί έτσι είναι κυρίως τα μικρά παιδιά, θέλουν υπομονή, προσοχή και ενίσχυση μέχρι να φτάσουν το στόχο τους. Παράλληλα, ωστόσο, τρέχει στο μυαλό τους το παράδειγμα και τα λόγια μας. Είναι μακρύς ο δρόμος της οριοθέτησης, με επιτυχίες και αποτυχίες,  αλλά αξίζει τον κόπο να τον ακολουθήσουμε.

Πηγή

Με τις διαστάσεις που έχουν πάρει τα social media, έχουν γίνει, ίσως, το μοναδικό μέσο επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης μεταξύ των νέων. Το να αφήνουμε, όμως, ένα παιδί κάτω των 13 χρονών να χρησιμοποιεί κοινωνικά μέσα χωρίς καμία επίβλεψη μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τόσο τον ψυχισμό του, όσο και την ανάπτυξή του. Οι κίνδυνοι είναι πολλοί και πρέπει να τους λάβουμε σοβαρά υπόψη μας και να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα.

Υπερβολική πίεση να ακολουθήσουν τα διάφορα «πρότυπα»

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν αρχίζουν και ασχολούνται περισσότερο με την εμφάνισή τους. Ακολουθούν μόδες και τάσεις και επηρεάζονται από τα διάφορα πρότυπα ομορφιάς που προβάλλονται στα social media. Η επιρροή τους στην εικόνα του σώματος και στην αντίληψη της ομορφιάς συχνά, όμως, οδηγεί σε εσφαλμένα μονοπάτια, μειώνοντας την αυτοπεποίθησή τους.

Ένα παιδί κάτω των 13 χρονών δεν μπορεί να επεξεργαστεί όλες τις πληροφορίες που δέχεται με αποτέλεσμα να κυνηγάει μια υποτιθέμενη τελειότητα βάζοντας σε κίνδυνο πολλές φορές ακόμη και την ίδια του την υγεία όπως για παράδειγμα με εξαντλητικές δίαιτες. 

Μοιράζονται προσωπικά δεδομένα

Ο κόσμος των social media είναι πραγματικά αχανής και δύσκολα ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας μπορεί να τον διαχειριστεί. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να μοιραστούν προσωπικές πληροφορίες και να γίνουν στόχος κακόβουλων χρηστών στο διαδίκτυο. Ακόμα κι αν μοιράζονται μόνο την τοποθεσία τους ή μια φωτογραφία που δείχνει εύκολα πού βρίσκονται είναι αρκετά στοιχεία για να κινδυνεύσουν.

Bullying

Σημαντικός κίνδυνος, τον οποίον διατρέχουν τα παιδιά που ασχολούνται με το διαδίκτυο ή συμμετέχουν σε online games και forums είναι και οι ηλεκτρονικές επιθέσεις, οι οποίες μπορούν να πάρουν πολλές μορφές (π.χ. μέσω e-mail με υβριστικό περιεχόμενο ή μέσω social networks, όπως το Facebook). Και, παρόλο που δεν περιλαμβάνουν σωματική βία, οι ψυχολογικές επιπτώσεις είναι τρομερά τραυματικές για το παιδί.

Ο εκφοβισμός σε ιστότοπους κοινωνικών μέσων μπορεί να είναι ακόμη χειρότερος από τον εκφοβισμό στην πραγματική ζωή, επειδή αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να ενεργούν ελεύθερα και τις περισσότερες φορές το κάνουν ανώνυμα. 

Πηγή

H Alice Miller (1923-2010) ήταν Ελβετίδα ψυχολόγος, ψυχαναλύτρια και φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, η οποία έγινε γνωστή για τα βιβλία της πάνω στην κακοποίηση παιδιών από τους γονείς τους, τα οποία μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.

Στην Ελλάδα τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ροές. Πιο συγκεκριμένα, στο βιβλίο της «Δρόμοι της ζωής. Έξι ιστορίες» δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη βία που ασκείται στα παιδιά και στο πώς αυτή ανακυκλώνεται έπειτα στην κοινωνία. Αντίστοιχα και στο βιβλίο «Το ξύπνημα της Εύας» εξετάζονται τα αίτια και οι συνέπειες των παιδικών τραυμάτων, ενώ η συγγραφέας υποστηρίζει, ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί βία από τους γονείς ή τους δασκάλους τους στη βρεφική ή παιδική τους ηλικία κάποια στιγμή θα στρέψουν τη βία αυτή εναντίον της κοινωνίας.

Και στα δύο βιβλία την επιμέλεια έχει αναλάβει η ψυχολόγος κ. Κρυσταλία Πατούλη.

Αποσπάσματα των βιβλίου αναφορικά με τις επιπτώσεις της κακοποίησης έχει δημοσιεύσει η κ. Πατούλη στο blog της και από αυτά αξίζει να μείνουμε σε ορισμένους «κανόνες», τους  οποίους κάθε γονιός πρέπει να διαβάσει:

-«Όποιος ασχολείται με την παιδική κακοποίηση βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με το ανεξήγητο φαινόμενο γονείς να κακοποιούν ή να παραμελούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο που υπέστησαν την κακοποίηση και την παραμέληση οι ίδιοι ως παιδιά. Όμως, ως ενήλικοι δεν θυμούνται πια τι υπέφεραν.»

-«Όσο ο θυμός απέναντι σε έναν γονιό παραμένει ασυνείδητος και απωθημένος δεν μπορεί να σβήσει. Μπορεί μόνο να μετατεθεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, στα ίδια τα παιδιά αυτού που τον νιώθει ή σε υποτιθέμενους εχθρούς.»

-«Άνθρωποι που ως παιδιά έλαβαν στοργή και συμπαράσταση υιοθετούν από νωρίς τον γεμάτο κατανόηση και αυτόνομο τρόπο συμπεριφοράς των γονιών τους. Η αυτοπεποίθηση, η ικανότητα να αποφασίζουν και να συμπονούν ήταν κοινές σε όλους τους σωτήρες.»

-«Ένα παιδί που έχει ανατραφεί με τη χρήση βίας φοβάται να προσλάβει νέες εμπειρίες, γιατί στα μάτια του ελλοχεύει παντού ο κίνδυνος εντελώς ξαφνικά να τιμωρηθεί για υποτιθέμενα σφάλματα. Στον μετέπειτα ενήλικο θα λείπει η πυξίδα των εμπειριών, που θα τον καθοδηγούσε.

Γι’ αυτό και θα υποκλίνεται με δουλοπρέπεια μπροστά στην εξουσία και θα φέρεται στους πιο αδύναμους σαν να ήταν δούλοι του, έτσι όπως βίωσε ως παιδί την αυθαιρεσία των γονιών του.»

-«Η πράξη της συγχώρεσης δεν μας βοηθάει, όσο συγκαλύπτει αυτά που συνέβησαν. Γιατί η αγάπη και η αυταπάτη αλληλοαποκλείονται.

Από την αναλήθεια, την άρνηση της οδύνης στο προσωπικό μας παρελθόν, γεννιέται το μίσος που μεταβιβάζεται σε αθώους. Αποτελεί μια προσκόλληση στην αυταπάτη και αδιέξοδο. Η πραγματική αγάπη αντέχει την αλήθεια.»

-«Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.»

Πηγή

Έφτασε, λοιπόν, αυτή η ώρα της χρονιάς που τα μπάνια και οι βραδινές ατασθαλίες αντικαθίστανται από σχολικές αγορές και ύπνο από νωρίς. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Όσο και να αντιστεκόμαστε (εμείς και τα παιδιά μας), η πρώτη μέρα στο σχολείο πάντα έρχεται. Οι παρακάτω πρακτικές θα βοηθήσουν όλη την οικογένεια για μια ομαλή επιστροφή στη ρουτίνα του ύπνου:

1. Βάλτε το παιδί για ύπνο λίγο πιο νωρίς κάθε φορά

Τα παιδιά συνήθως κοιμούνται πιο αργά το καλοκαίρι για πολλούς λόγους. Όταν κάνουμε την μετάβαση από τις ξέγνοιαστες νύχτες και μέρες στα…βάρβαρα πρωινά ξυπνήματα, τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα. Η καλύτερη προσέγγιση είναι η σταδιακή. Ακόμα κι αν το παιδί σας έχει αρχίσει το σχολείο, μπορείτε σιγά σιγά να το βάζετε όλο και νωρίτερα για ύπνο μέχρι να επιστρέψετε στην γνωστή, επιθυμητή ώρα.

2. Οργανώστε δραστηριότητες και γεύματα από πριν

Η αρχή μιας σχολικής χρονιάς σημαίνει και ταξινόμηση εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Ο προγραμματισμός των γευμάτων νωρίτερα μέσα στη μέρα βοηθάει στην αποφυγή προβλημάτων σχετικών με το φαγητό τη νύχτα και επίσης, στη χαλάρωση του παιδιού σας πριν τον ύπνο.

3. Διατηρήστε τη ρουτίνα ύπνου για όλη την οικογένεια

Είναι καλύτερο η ρουτίνα του ύπνου να είναι παρόμοια για όλα τα παιδιά της οικογένειας, γιατί αν ένα παιδί πρέπει να πάει για ύπνο πιο νωρίς από το άλλο, τότε μπορεί να του είναι πιο δύσκολο να προσαρμοστεί. Το ίδιο είναι καλό να ισχύει και για τους γονείς – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα κοιμάστε την ίδια ώρα, αλλά θα τηρείτε απ’ τη μεριά σας τα δικά σας ωράρια.

4. Διατηρήστε συνέπεια στη ρουτίνα του ύπνου

Τα παιδιά αναζητούν τη ρουτίνα περισσότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Όταν ξέρουν τι να περιμένουν, τους είναι πιο εύκολο να νιώσουν ασφάλεια και υποστήριξη – διευκολύνοντας έτσι και τη ρουτίνα του ύπνου. Το παιδί σας ανυπομονεί για την ώρα που θα περάσετε μαζί πριν κοιμηθεί, επομένως προσπαθήστε να ακολουθήσετε και πάλι την ίδια ρουτίνα και αφιερώστε του τον χρόνο που έχει μάθει να μοιράζεστε μαζί μέχρι να αποκοιμηθεί.

5. Περιορίστε την ώρα που περνάει στην οθόνη πριν τον ύπνο

Ο έντονος φωτισμός (ειδικά απ’την τηλεόραση και τα κινητά) μπορεί να προκαλέσει υπερδιέγερση και να μειώσει τη μελατονίνη, δυσκολεύοντας το παιδί να αποκοιμηθεί. Είναι καλύτερο να περνάει (λίγο) χρόνο στην οθόνη νωρίτερα μέσα στη μέρα, και όχι πριν πάει για ύπνο. Προτιμήστε ένα βιβλίο ή μια ήσυχη δραστηριότητα που προάγει ένα πιο ήρεμο περιβάλλον πριν τον ύπνο.

Γενικά, η μετάβαση από τη μια εποχή στην άλλη φέρνει μαζί της και αναπόφευκτες προκλήσεις. Η υπομονή και η συνέπεια είναι απαραίτητες για όποια μετάβαση. Και παρόλο που οι αλλαγές χρειάζονται χρόνο, δίνοντας έμφαση στις υγιείς συνήθειες ύπνου, τα παιδιά θα μπουν ξανά στους ρυθμούς τους φυσιολογικά.

Πηγή

Ο Μάνος και η Σοφία ζευγάρι, εδώ και τόσα χρόνια παντρεμένοι και εμπλεκόμενοι σε μια ρουτίνα που και η βύθιση του Τιτανικού δεν θα ήταν ικανή να την ταράξει…
Δουλειά, σπίτι και υποχρεώσεις… πολλές όμως!! Ένα στεγαστικό πιο κόκινο και από ώριμη ντομάτα, τρία παιδιά που στο καθένα ένα θέλω υπάρχει στην αρχή κάθε πρότασης και ένας σκύλος που κι εκείνος θέλει την βόλτα του μες τα μαύρα μεσάνυχτα…
Η Μαρία το δεξί χέρι του Μάνου στο γραφείο… Έξυπνη, με κορμί που κολάζει και Άγιο και με μπόλικο θαυμασμό προς τον προιστάμενό της…

 Ο Αρης συνάδελφος στην τράπεζα που δουλεύει η Σοφία.. σχεδόν στα μισά της χρόνια και με τα ίδια χαρακτηριστικά της Μαρίας…
Τα υλικά της ιστορίας πασίγνωστα από καταβολής κόσμου…
Λίγο οι ανασφάλειες της Σοφίας λίγο η διάθεση για περιπέτεια και η γοητεία του Αρη και έτοιμη να υποκύψει στο αθώο και απονήρευτο αρχικά φλερτάκι, όπως η ίδια το βάφτισε για να ξορκίσει το κακό και τις τύψεις που είχε…
Στον Μάνο τα πράγματα πιο εύκολα!
 Η ηλικία του που πλησιάζει τα …ηντα η φούστα της Μαρίας που λίγο πιο στενή και θα τίναζε ότι γαζί υπήρχε πάνω της, φταίνε και εκείνοι οι φάκελοι που της πέφτανε τόσο συχνά λες και είχε παρκινσον σε προχωρημένο στάδιο ε.. να και η φύση του άντρα μωρέ που πρέπει ο καθείς αρσενικός να επιβεβαιώσει να υποστηρίξει και τελικά να δικαιώσει… πολύ θέλει να γίνει το κακό;;; ‘Ετσι λοιπόν από δύο γινήκανε τέσσερις και δεν έχει σημασία η χρονική σειρά που δημιουργήθηκε η κατάσταση..
Σημασία έχει ότι το ζευγάρι εξακολουθούσε να ζει την ρουτίνα του και να εκτελεί τις υποχρεώσεις του με απόλυτη ακρίβεια.. Κάτι λεπτομέρειες μόνο προστέθηκαν του τύπου περισσότερη δουλειά του Μάνου στο γραφείο και πιο συχνή η ανάγκη της Σοφίας να δει την ξαδέρφη της που στα πριν την συναντούσε τυχαία σε κανένα γάμο και έκανε πως την αγαπάει πολύ!!
Τώρα θα μου πείτε πως μπορείς να συνεχίσεις σε έναν γάμο όταν οι πρωταγωνιστές γίνουν περισσότεροι από δύο.. Και εδώ έρχονται οι ωραίες δικαιολογίες που για πολλά πολλά χρόνια παραμένουν ίδιες κι απαράλλαχτες…
Μα πως να χαλάσω το γάμο μου μετά από τόσα που περάσανε… τι θα γίνει με τα παιδιά… άσε που υπάρχει και εκείνο το στεγαστικό συν πεντε εξι καταναλωτικά και άντε να ξεμπλέκεις την ακίνητη και κινητή περιουσία μπλέκοντας με δικηγόρους… ταλαιπωρία σκέτη!! ‘Επειτα πόσο θα κρατήσει μωρέ.. ένα μήνα δύο.. ε θα είμαστε και προσεκτικοί, μύτη δεν θα ανοίξει…τις παραπάνω σκέψεις μοιράζονταν το ζευγάρι… τουλάχιστον είχαν κάτι ακόμη να μοιραστούν..
Ο διάολος όμως έχει πολλά πάρα πολλά ποδαράκια και με μεγάλη ευκολία σπάει ένα από αυτά.
Πριν δύο εβδομάδες με παίρνει η αγαπημένη μου φίλη και μου λέει πως έκλεισε εισιτήρια για ένα μαγευτικό προορισμό με τον αγαπημένο της και δεν εννοούσε βέβαια τον Μάνο… Μάλιστα μου ζήτησε να την καλύψω λέγοντας πως θα πηγαίναμε μέχρι τον Βόλο οι δυό μας καθώς εγώ μόλις είχα χωρίσει, γεγονός που εξυπηρετούσε την κατάσταση, καθώς σε τέτοιου είδους φάσεις συνιστάται φιλική υποστήριξη, αλλαγή παραστάσεων και τα λοιπά γνωστότατα…
Έτσι λοιπόν τα εισιτήρια κλείστηκαν και μάλιστα δύο μέρες πριν μου επεσήμανε όλες τις λεπτομέρειες που θα έπρεπε να γνωρίζω ώστε να καλύψω τις πομπές της..
Μη ξεχάσεις το Σάββατο έρχεσαι με παίρνεις από το σπίτι και φύγαμε για αεροδρόμιο.. Αν σας πω πως ούτε εγώ γνώριζα για που το βαλε η παλαι ποτέ πιστή Πηνελόπη και τι στο καλό της κόλλησε στον εγκέφαλο και σκαρφίστηκε και love trip, δεν θα με πιστέψετε… Κι όμως δεν ήθελε με κανέναν να το μοιραστεί παρά μόνο με τον άμεσα ενδιαφερόμενο..
 Σάββατο πρωί λοιπον κορνάρω και εμφανίζεται μπροστά μου σαν σταρ της δεκαετίας του 60 μόνο που το καπέλο ευτυχώς απουσίαζε…
Στην διάρκεια δε της διαδρομής θέλησα να εκμαιεύσω πληροφορίες όμως εκείνη το μόνο που είπε ήταν πως ευτυχώς ο Μάνος θα απουσίαζε κι εκείνος το συγκεκριμένο σκ για επαγγελματικούς λόγους και πως αυτό την έκανε να νιώθει καλύτερα..
Τώρα θα μου αναρωτηθείτε γιατί.. ε! Ούτε εγω κατανόησα…
 Παράξενος ο έρωτας κάνει τον καθένα μας να έχει ψευδαισθήσεις…και μια αλλη εικόνα της πραγματικότητας!
Την πόρτα ανοίγει ο αγαπημένος της και για κανένα δίλεπτο οι ερωτικές διαχύσεις εκτυλίσονται μπροστά σε όλους τους συνταξιδιώτες…
Λιγα μόλις δευτερόλεπτα και ενώ την καμαρώνω που κάνει σαν δεκαπεντάχρονη και λίγα λέω… τι να δω… ή μάλλον τι να δούμε λίγα μέτρα πιο κει ο Μάνος με την πιτσιρικα… τώρα το τι επακολούθησε δεν το περίμενα ούτε εγώ που φημίζομαι και για την αχαλίνωτη φαντασία μου.. τα ζευγάρια αντάλλαξαν στιγμιαία βλέμματα και ήμουν σίγουρη πως η κατάσταση θα τελείωνε με την επέμβαση της αστυνομίας… αντί τούτου όμως έκαναν πως δεν είδε κανείς τιποτε και συνέχισε ο Μάνος προς την είσοδο ενώ η δικιά μου είπε πως τα σχέδια αλλάζουν και θα φύγουν τελικά με το αυτοκίνητο του ερωτά της για κάπου αλλού…
Δύο μήνες μετά και το σκηνικό ολόιδιο, στους δύο χωρέσανε άλλοι δύο και δεν υπήρξε καμία νύξη, καμία μπηχτή από κανέναν.
Η υποκρισία, το βόλεμα και ότι άλλο κλείνει την έξοδο από αδιέξοδες και τελειωμένες σχέσεις καλά κρατεί.
Καμία  Αν..ησυχία!!!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Σήμερα πόσες φορές ένιωσες ανεπαρκής ως μαμά; Ότι κάτι δεν κάνεις σωστά. Τι στο καλό πρέπει να κάνεις πια για να είσαι καλή και αρκετή; Τι στο καλό κάνεις λάθος και τα παιδιά σου είναι τόσο ζωηρά, δεν σε υπακούν σχεδόν ποτέ!

Πόση επιπλέον ενέργεια πρέπει να ξοδέψεις για να βρεις μια στιγμή ηρεμίας και ησυχίας στο σπίτι; Λίγο ησυχία ώστε να μην ακούν πια τα αυτάκια σου φωνές! Ηρεμία βρε παιδιά, επιτέλους πια!

Μήπως κάτι δεν πάει κάτι καλά με εσένα;

Ειλικρινά δεν ξέρω αν σκέφτεσαι ποτέ έτσι. Αλλά αυτές ήταν μερικές από τις δικές μου σκέψεις σήμερα. Και τότε συνάντησα αυτό το ποστ μιας μαμάς που με έβαλε στη θέση μου. Όπως και εκείνην. Ναι, έχει τόσο δίκιο! Ναι, συμφωνώ τόσο πολύ που δάκρυσα!

Διάβασε το ποστ της μαμάς Con (mrsconstancehall):

Πριν δυο εβδομάδες, μια γνωστή μου παιδοψυχολόγος κοίταξε τα παιδιά μου και είπε:

«Είσαι πολύ καλή μητέρα!»

Όταν το άκουσα νόμιζα ότι με δουλεύει!

«Δεν αισθάνομαι ότι είμαι καλή μαμά… Τα παιδιά με τρελαίνουν και χάνω πολλές φορές την ψυχραιμία μου. Τα βράδια αναρωτιέμαι που στο καλό θα βρω δύναμη για να βγάλω την επόμενη μέρα!»

Τότε μου απάντησε κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ.

«Τα μωρά κλαίνε γιατί έτσι μπορούν να επικοινωνήσουν. Τα νήπια φωνάζουν, τα παιδιά γκρινιάζουν και οι έφηβοι παραπονιούνται. Και οι μαμάδες παίρνουν μια βαθιά ανάσα πριν απαντήσουν για να μην ξεσπάσουν. Έτσι κάπως επικοινωνούμε εμείς οι μαμάδες.

Όμως πίστεψε με. Αυτό είναι πολύ καλύτερο από την σιωπή.

Ένα σπίτι με παιδιά που φωνάζουν, εφήβους που μαλώνουν και δεν «ακούν» τους γονείς τους και συνεχίζουν τα δικά τους, είναι ένα υγιές σπίτι. Για εμένα.

Να σε ανησυχούν τα σιωπηλά παιδιά. Τα φοβισμένα νήπια. Οι έφηβοι που δε θέλουν να γυρίσουν σπίτι. Και τους γονείς που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους. Εμένα αυτά με ανησυχούν.

Και τα παιδιά σου δε σε τρελαίνουν. Είσαι ήδη τρελάρα γι αυτό και τα έκανες.»

Και κάπως έτσι, ένιωσα ότι είμαι καλή μαμά τελικά!

Πάρε βαθιές ανάσες μαμά, τελικά κάνουμε καλή δουλειά!

Λίζα

Πηγή

Ως ψυχολόγος, έχω δει στο γραφείο μου πολλές περιπτώσεις, στις οποίες η πηγή του πόνου βρίσκεται στην απομάκρυνση από την οικογένεια. Ασχέτως των λόγων, οι άνθρωποι που είναι πια αποκομμένοι, νιώθουν ντροπή, σύγχυση, στρες και ορισμένες φορές ακόμα και κατάθλιψη, όπως και παραίτηση. Όμως, υπάρχουν και πολλές ιστορίες, στις οποίες οι ίδιοι οι θεραπευόμενοί μου έχουν επιλέξει τη διάλυση των σχέσεων τους για μήνες, χρόνια ακόμα και για μια ζωή, χωρίς να έχουν έτοιμη μια ξεκάθαρη εξήγηση γι’ αυτό.

Οι ακόλουθοι είναι μερικοί από τους πιο συχνούς λόγους που ένας συγγενής μπορεί να απομακρύνει κάποιον άλλο ή να «παγώσει» τις επαφές τους. Η λίστα είναι ενδεικτική, αφού σίγουρα υπάρχουν και άλλοι, αρκετοί λόγοι που κάτι τέτοιο συμβαίνει.

10 λόγοι για τους οποίους απομακρύνονται οι συγγενείς

1. Μίμηση

Κάποιες οικογένειες διαθέτουν ιστορικό στην απομάκρυνση συγγενών. Συμβαίνει όταν κάποιος έχει απογοητευτεί, θυμώσει ή έχει γενικά βιώσει ένα μη ευχάριστο συναίσθημα από κάποιον συγγενή. Ίσως έχετε δει τη μητέρα σας να το κάνει αυτό στην πεθερά της, όσο εσείς μεγαλώνατε. Έτσι, μάθατε ότι η απομάκρυνση συγγενών αποτελεί επιλογή και μπορεί να την ακολουθήσετε όταν βρεθείτε και εσείς σε παρόμοια δυσάρεστη κατάσταση με κάποιον από τον οικογενειακό σας κύκλο. Είναι το φαινόμενο της μίμησης.

2. Εξουσία και έλεγχος

Σε όλες τις οικογένειες, υπάρχουν κυρίαρχα, αυταρχικά μέλη και μη αυταρχικά. Τα πρώτα μπορεί να προκαλέσουν την απομάκρυνση ενός μέλους, το οποίο ανταγωνιζόταν τη δική τους δύναμη και τον έλεγχο μέσα στην οικογένεια. Αυτές οι συγκρούσεις όμως για την επικράτηση μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο περνούν από τους ενήλικες στα παιδιά και εδώ έρχεται η ανάδυση του φαινομένου του bullying.

3. Συναισθηματική κόπωση

Υπάρχουν και φορές που τα μέλη μιας οικογένειας απλά κουράζονται και εξαντλούνται από έναν συγγενή. Νιώθουν ότι έχουν υπομείνει πολλές άσχημες και ακραίες συμπεριφορές του και ίσως πιστεύουν ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Μπορεί να αρχίσουν να τον αποφεύγουν και σταδιακά να καταργήσουν κάθε επαφή μαζί του. Όλοι έχουμε ένα προσωπικό όριο αντοχής και αν αυτό ξεπεραστεί, ο συγγενής διαγράφεται.

4. Ξαναγράφοντας το παρελθόν

Υπάρχουν κάποιοι συγγενείς που γνωρίζουν πολλά για την ιστορία σας και το νεότερο εαυτό σας. Ίσως όμως δεν θέλετε να σας υπενθυμίζουν το παρελθόν σας. Πώς μπορείτε να ξαναγράψετε την ιστορία σας; Ένας τρόπος είναι να αποκλείσετε από το παρόν σας αυτούς τους συγγενείς. Διηγηθείτε με άλλο τρόπο το παρελθόν σας, χωρίς να υπάρχει κανένας κίνδυνος να σας αποκαλύψουν. Αποφύγετε εκείνους τους συγγενείς και το παρελθόν σας θα μείνει εκεί που ανήκει- στο παρελθόν.

5. Πίστη/αφοσίωση

Κάποιοι από εσάς πιθανώς να εξαναγκάζονται σε μια κατάσταση, όπου πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε ένα παιδί από προηγούμενο γάμο και σε ένα νέο σύντροφο. Ή ίσως νιώθετε ότι πρέπει να επιλέξετε ανάμεσα σε έναν γονέα και έναν/ μια σύζυγο. Πρόκειται πραγματικά για απαίσιες καταστάσεις, αλλά όλοι γνωρίζουμε κάποιον που το έχει υποστεί. Συχνό φαινόμενο; Ναι. Εύκολο; Καθόλου.

6. Υποτιθέμενες προσβολές/παρερμηνείες

Ορισμένες φορές, οι συγγενείς παρεξηγούνται μεταξύ τους. Αν αυτά τα ζητήματα δε συζητηθούν, μπορεί να συσσωρευτούν και στο τέλος να διαλύσουν τις σχέσεις. Αν το σκεφτεί κανείς, είναι τραγικό αυτές οι καταστάσεις να οδηγούν σε τέτοιες καταστροφές. Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν την αποφυγή, παρά την αντιπαράθεση, με ατυχή αποτελέσματα προφανώς.

7. Χρήματα

Τα οικονομικά ζητήματα συχνά αποτελούν την πηγή δυσκολιών στις σχέσεις. Τα χρήματα μπορεί να μην αγοράζουν την ευτυχία, αλλά η έλλειψή τους μπορεί να προκαλέσει πολλά άσχημα συναισθήματα. Σκεφτείτε τα δυναμικά μέσα σε μια οικογένεια που έχει να μοιράσει μια περιουσία ή τις συγκρούσεις που μπορεί να επέλθουν, όταν μια οικογένεια εργάζεται μαζί σε μια επιχείρηση.

8. Ηλικιωμένοι ή άρρωστοι γονείς

Θέλετε να δείτε μια οικογένεια να διαλύεται; Δείτε τι συμβαίνει όταν αδέλφια προσπαθούν να μοιράσουν τις ευθύνες που τους αναλογούν όσον αφορά σε έναν άρρωστο γονέα. Επισκέψεις στα νοσοκομεία, ιατρικά έξοδα, φροντίδα. Σίγουρα υπάρχουν και οικογένειες που ενώνονται και καταφέρνουν να συνεννοηθούν όμορφα και πολιτισμένα, αλλά αυτός ο λόγος βρίσκεται αρκετά ψηλά στη λίστα της διάλυσης των οικογενειακών δεσμών.

9. Κακοποίηση/κακομεταχείριση

Δυστυχώς, κάποια άτομα έχουν κακοποιηθεί σωματικά, σεξουαλικά ή ψυχολογικά από συγγενείς. Αυτές οι πληγές δεν μπορούν να επουλωθούν ποτέ πλήρως. Σε πολλές, αν και όχι όλες, τις περιπτώσεις, η πλήρης αποστασιοποίηση μπορεί να αποτελέσει μια λύση στις επώδυνες εκείνες σχέσεις.

10. Έλλειψη ελαστικότητας

Ορισμένες οικογένειες απλά δεν διαθέτουν καμία ελαστικότητα. Τους λείπει η ικανότητα να αναρρώνουν από δυσκολίες και έτσι οι δεσμοί «ξεχειλώνουν», όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν.

Barbara Greenberg, Ph. D., κλινική ψυχολόγος – Photo: Author/Depositphotos

Πηγή

Πολλές φορές, όταν το παιδί μας έχει αλλόκοτες συμπεριφορές, σκεφτόμαστε πως «είναι ακόμα παιδί» και πως όταν μεγαλώσει θα τις αποβάλει από μόνο του, μαγικά, χωρίς να κάνουμε κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια εμείς… Η αλήθεια όμως είναι πως κάποιες παιδικές συμπεριφορές μας υποδεικνύουν από νωρίς τι ενήλικες θα γίνουν και χρειάζεται να επέμβουμε από τώρα ώστε να τις αποτρέψουμε. 

Η συγγραφέας Κίκα Ουζουνίδου μιλάει γι΄αυτά τα σημάδια και μας προειδοποιεί: 

«Τα παιδιά, μας δείχνουν από νωρίς τι ενήλικες θα γίνουν! Στέλνουν από νωρίς τα σημάδια τους, αλλά εμείς με ένα “παιδί είναι ακόμα” πάμε παρακάτω, νομίζοντας πως τα προβλήματα θα φύγουν, μια μέρα με τρόπο μαγικό…

Όμως ένα παιδί…:
που είναι θυμωμένο θα γίνει ένας νευρικός ενήλικας…
που χτυπάει, θα λύνει τις διαφορές του με βία…
που βαριέται, θα συνεχίσει να το κάνει και ως μεγάλος…
που είναι ντροπαλό, θα του λείπει το θάρρος…
που είναι απόμακρο, θα ζει μοναχικά…
που δεν μοιράζεται, θα τα θέλει όλα δικά του…
που δεν εκφράζεται, θα είναι πάντα κλεισμένο στον εαυτό του…
που δεν συγχωρεί, θα ζει με τον θυμό…
που είναι μελαγχολικό, θα έχει μέσα του θλίψη…

Πρέπει να παρατηρούμε καλύτερα τα παιδιά μας και να μην προσπερνάμε τα μηνύματα που μας στέλνουν.

Να δώσουμε αγάπη στο θυμωμένο παιδί και σε αυτό που χτυπάει, παραπάνω στοργή!
Σε αυτό που βαριέται, να δώσουμε υποχρεώσεις και κίνητρα!
Στο ντροπαλό παιδί, να δείξουμε ότι πιστεύουμε σε αυτό και το απόμακρο να το κοινωνικοποιήσουμε!
Σε αυτό που δεν μοιράζεται, να του δείξουμε την ομορφιά του να δίνεις και σε αυτό που δεν εκφράζεται, να βρούμε τρόπους να το ξεκλειδώσουμε!
Σε αυτό που δεν συγχωρεί, να του μάθουμε τη συγνώμη με το να του την ζητήσουμε και στο μελαγχολικό παιδί, να δώσουμε χρόνο, παιχνίδι και χαρά!
Η ευθύνη είναι δική μας και είναι κρίμα να βασανίζονται μεγαλώνοντας με πράγματα που μας τα “είπαν” νωρίς!»

Πηγή