Το στήριγμα σου . Ο άνθρωπος σου . Σε εκείνον θα τρέξεις στην πρώτη δυσκολία , στην πρώτη ερωτική απογοήτευση , στο πρώτο στραβοπάτημα . Θα σε ακούσει με υπομονή , μέχρι και την τελευταία σου λέξη . Θα σε συμβουλεύσει ,καθώς μόνη έγνοια του συνιστά η προστασία σου . Και αν καμιά φορά σε μαλώνει ή έρχεστε σε αντιπαράθεση , μην θυμώνεις . Σ’ αγαπάει , για αυτό τα κάνει όλα . Η αγάπη είναι το ομορφότερο συναίσθημα που μπορείς να νιώσεις με αυτόν τον άνθρωπο . Πόσα ποιήματα , στίχοι , τραγούδια , έχουν γραφτεί για αυτό το ιερό πρόσωπο . Πόσοι αγώνες για την απελευθέρωση της μάνας -γης ; Ναι καλά καταλάβατε ! Η μάνα , αυτό το άτομο που σε φέρνει στον κόσμο , που επωμίζεται μια τόσο μεγάλη ευθύνη ,αξίζει εκατοντάδες λέξεις , φράσεις για να την περιγράψεις ! Πόσο χαρούμενη/ος/ο νιώθεις παραπάνω , εφόσον έχεις την μανούλα σου δίπλα ;

Φυσικά δεν περιορίζεται ο ρόλος της πατρικής φιγούρας . Ο πατέρας είναι πάντα εκεί όταν θα τον χρειαστείς , ακοίμητος φρουρός στο πλευρό σου . Μαζί , συνιστούν το τέλειο αχτύπητο δίδυμο που θα σε στηρίξουν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Σ ‘αγαπάνε πιο πολύ από ότι αγαπάς εσύ τον εαυτό σου. Μην αμφιβάλλεις . Επιστημονικά , τεκμηριωμένα πράγματα αυτά που σου λέω .Φυσικά , υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα… Όμως κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αγάπη της μάνας προς το παιδί !

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την αγάπη αυτή , με μια μόνο λέξη . Ανιδιοτελή .Κατά την κρίση μου , είναι ίσως η μοναδική , σπάνια , λέξη που θα μπορούσε να σκιαγραφήσει ένα τέτοιο μεγαλειώδες συναίσθημα. Και φυσικά , μία άλλη λέξη που θα ήταν αρκετή για να αντικατοπτρίσει αυτή την σχέση είναι αμφίρροπη. Ή έστω έτσι θα πρέπει να είναι . Η αγάπη οφείλει να εκδηλώνεται και από τις δυο πλευρές . Αν νιώθετε ότι η μητέρα σας δεν σας αγαπάει , ποντάρετε στο λάθος συμπέρασμα . Στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα , οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής , η πολύωρη εργασία των γονέων , δεν επιτρέπει στο παιδί να αναπτύξει ομαλές σχέσεις , γεμάτες συναίσθημα, με τους ίδιους.

Η σημερινή μάνα είναι εργαζόμενη , γονιός , νοικοκυρά , σύζυγος , καταλαμβάνει δηλαδή πολλούς και διαφορετικούς ρόλους στην κοινωνία όπου ζει . Με τι να ασχοληθεί πρώτα πρώτα ; Ξεχάστε τις εποχές , που οι γυναίκες είχαν ως αποκλειστική αρμοδιότητα την ανατροφή των παιδιών και έμεναν στο σπίτι , περιορίζοντας τον χρόνο τους σε υφαντά και αργαλειούς. Η σύγχρονη γυναίκα μπορεί να είναι τα πάντα. Την επομένη φορά που θα παραπονεθείτε για την απουσία της μητέρας σας από το μεσημεριανό , αναλογιστείτε ποιος εργάστηκε για να έχετε αυτό το πιάτο φαί στο τραπέζι σας . Φυσικά δεν επευφημώ την μη ισορροπημένη αυτή σχέση , όμως αξίζει να σημειωθεί ότι δεν αλλάζει τίποτα στα συναισθήματα της ….

Σε περίπτωση που το ιερό αυτό πρόσωπο δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσα σας , μην σας παίρνει από κάτω . Η απώλεια ενός αγαπημένου μας ανθρώπου είναι ένα ιδιαίτερα μεγάλο κεφάλαιο , με ατελείωτες σελίδες , που χρειάζεται μια λεπτή και ευαίσθητη μεταχείριση . Όμως , οι άνθρωποι δεν φεύγουν . Ανόητος , όποιος πιστεύει ότι η μάνα ξεχνάει εν τέλει το παιδί της. Ο μόνος εχθρός που στέκεται απέναντι , είναι η λησμονιά. Οι άνθρωποι , λένε , πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε. Και έχει δίκιο ο ανώνυμος ποιητής. Η μάνα , είναι εκεί για το παιδί της , ό,τι και να συμβεί .

Πολλές φορές , όντας μικρότεροι , δεν μπορούμε να συλλάβουμε την έννοια αυτή. Πως γίνεται η μαμά μου , εφόσον έχει φύγει , να βρίσκεται κοντά μου ; Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν πολλές θεωρίες περί του συγκεκριμένου ζητήματος. Δεν είμαστε ούτε κληρικοί , ούτε επιστήμονες προκειμένου να αναζητήσουμε τις ρίζες του . Το σίγουρο είναι , όμως , μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την αγάπη της μάνας , όπου και αν βρίσκεται . Θέλοντας και μη , το πράγμα είναι αυτονόητο . Δεν φεύγει η αγάπη με την απώλεια . Ίσα ίσα , είναι η μόνη πηγή ελπίδας για να ξεπεράσεις τον χαμό . Τρέφεσαι με την δύναμη της αγάπης που σου έδινε τόσα χρόνια και χαράζεις τον δρόμο σου μπροστά ! Δεν ξεχνάς , μνημονεύεις. Οι αναμνήσεις σε συντροφεύουν καθ όλη την διάρκεια της ζωής σου και σου συμπαραστέκονται σε κάθε δύσκολη στιγμή που αντιμετωπίζεις .

Η μάνα ,σύμβολο αγάπης , δεν αφορά μόνο το πρόσωπο .Μάνα γη αποκαλούμε το χώμα , από το οποίο προερχόμαστε . Κατά το πέρασμα των αιώνων, χύθηκε αίμα , έγιναν αγώνες για την επικράτηση λαών και εθνών , στο χώμα αυτό . Η μάνα γη , ως μητέρα όλων μας , απαιτεί εξίσου σεβασμό με αυτόν που δείχνουμε στον άνθρωπο που μας κουβαλούσε 9 μήνες . Η περιβαλλοντική ρύπανση , το καυσαέριο , οι πόλεμοι και άλλες χιλιάδες ανθρώπινες παρεμβάσεις στην φύση , καταστρέφουν το οικολογικό σύστημα , που ονομάζουμε μη ειρωνικά μάνα ! Πως μπορεί ο άνθρωπος , γέννημα θρέμμα φύσης , να σέβεται τον άνθρωπο που του χάρισε ζωή , την ίδια στιγμή που εμποδίζει την καθαυτή γενέτειρα του , την μάνα-γη να επιβιώσει;

Τα τελευταία χρόνια , γίνονται ορισμένες προσπάθειες για αναδιαμόρφωση του φυσικού περιβάλλοντος και υιοθέτηση- φιλικών προς το περιβάλλον- συνηθειών. Ανακύκλωση , ανανεώσιμες πηγές ενέργειας , μη χρήση πλαστικών , αποτελούν μερικές από τις προτεινόμενες λύσεις για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε , όλοι μαζί , σαν μια γροθιά , την γη που μας γέννησε , που μας έθρεψε και συνεχίζει να μας θρέφει. Μην ξεχνάμε , άλλωστε , ότι η κατάσταση αυτή θα γυρίσει boomerang κάποια στιγμή για μας . Η μάνα γη θα επαναστατήσει , απέναντι στην υποτίμηση της ανθρωπότητας . Η μεταβολή των καιρικών φαινομένων συνιστά μια από τις αντιδράσεις του φυσικού περιβάλλοντος. Μήπως ήρθε η ώρα να της συμπεριφερθούμε ως μάνα μας ;

Ξαναγυρνώντας στην μητέρα , θα ήθελα να καταγράψω μερικά από τα χαρακτηριστικά της , για να αναδείξω το μεγαλείο της ψυχής που διαθέτει . Αρχικά , μάνα σημαίνει αγάπη . Μάνα σημαίνει αποδοχή για αυτό που είσαι , όχι αυτό που θα ήθελε η ίδια να είσαι . Η μάνα θα σκύψει να μαζέψει τα σπασμένα σου κομμάτια και θα προσπαθήσει να τα συνδέσει ξανά , ώστε να γίνεις ευτυχισμένος. Μάνα, είναι η γυναίκα που θα της ζητήσεις το τελευταίο κομμάτι πίτσας και θα στο δώσει κατευθείαν , ακόμη και αν επιθυμούσε να το φάει . Με ένα φιλί , μια αγκαλιά , ένα βλέμμα της , παίρνεις θάρρος , γίνεσαι απευθείας καλά. Μάνα , είναι αυτή που της λες δεν έχω τίποτα και έχει καταλάβει αμέσως τι συμβαίνει . Μάνα είναι εκείνη που την διώχνεις , πάνω στα νεύρα σου και εκείνη στέκεται δίπλα σου , ακλόνητη σαν βράχος , προσπαθώντας να σε συμβουλεύσει .

Φαινομενικά , ποτέ δεν αρρωσταίνει , διαθέτει 10 χέρια και πόδια , έχει χρόνο για όλα. Τρέχει , αγωνίζεται για τα παιδιά της , δεν προδίδει , δεν εγκαταλείπει , δίνει απλόχερα την αγάπη της ! Εγωισμός , άγνωστη λέξη για εκείνη . Μάνα είναι η γυναίκα που υιοθέτησε 17 παιδιά γιατί είχε μέσα της μόνο αγάπη. Η μάνα που δεν έδωσε το παιδί της για υιοθεσία, παρ΄ όλο που η ίδια δεν είχε να φάει. Μάνα , όμως δεν είναι μόνο η γυναίκα που σε γεννά , αλλά αυτή που σε δημιουργεί .Μάνα είναι αυτή που σε μαθαίνει να πετάς για να βρεθείς εκεί που αγαπάς…

Μάνα είναι αυτή που από τη μέρα που σε πρωτοαντίκρισε έγινε η ζωή της ομορφότερη, που δε σου είπε ποτέ πόσο έκλαψε για σένα. Μητέρα είναι αυτή που δε σε είδε ποτέ ως λάθος. Μητέρα είναι αυτή που σε βλέπει όταν κοιμάσαι ! Είναι αυτή που σου σκουπίζει τα δάκρυα, σου ψιθυρίζει πως όλα θα πάνε καλά ακόμα κι αν η ίδια μέσα της ραγίζει…Μάνα που ξενύχτησε μέρες ολόκληρες στο νοσοκομείο , στο προσκέφαλο σου , όταν την είχες ανάγκη , την σέβεσαι , την τιμάς . Και ας φωνάζει ολημερίς για τα πεταμένα βιβλία στο δωμάτιο σου. Και ας λες πως ώρες ώρες δεν την αντέχεις . Και ας επαναστατείς , θέλοντας να φύγεις από το σπίτι .

Η μάνα , σε πολλές περιπτώσεις αναλαμβάνει τον ρόλο του πατέρα . Μάνες που χάνουν τα παιδιά τους , την γη κάτω από τα πόδια τους , τις θαυμάζεις , τις δοξάζεις . Είναι πραγματικές ηρωίδες . Ένα ευχαριστώ σε όλες τις μαμάδες του κόσμου είναι λίγο για αυτά που πραγματοποιούν καθημερινά . Αγκαλιάσετε , λοιπόν , την μαμά σας και πείτε της σαγαπώ. Είναι ίσως η ομορφότερη επιβράβευση που μπορεί να λάβει !

Αφιερωμένο στην δική μου μανούλα , και σε όλες τις μανούλες του κόσμου !

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Παρατηρείται πως εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο πέφτουν θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένες έρευνες που διεξήγαγε ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, σημειώνεται πως 152 εκατ. παιδιά-εκ των οποίων 64 εκατ. κορίτσια και 88 εκατ. αγόρια- υποχρεώνονται να δουλέψουν, γεγονός που τους στερεί το θεμελιώδες δικαίωμα στην εκπαίδευση και φυσικά στη ζωή. Είναι ευρύτατα εδραιωμένη η άποψη πως η παιδική εργασία και η εργασιακή εκμετάλλευση που υφίστανται τα παιδιά, έχει αντίκτυπο στη ψυχική, κοινωνική και σωματική τους υγεία. Tα παιδιά δεν δύναται να απολαύσουν τα προνόμια που τους παρέχει η ξέγνοιαστη παιδική ηλικία, δεν λαμβάνουν την κατάλληλη υποστήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον και αναλαμβάνουν καθήκοντα, τα οποία απευθύνονται αποκλειστικά για ενήλικες.

Το χρονικό μιας χαμένης παιδικότητας

Η παιδική εργασία είναι ένα φαινόμενο το οποίο εκδηλώθηκε το 19ο και 20ο αι. λόγω της οικονομικής ύφεσης πολλών κρατών. Aνήλικα παιδιά αναλάμβαναν αγροτικές εργασίες και δουλειές σε εργοτάξια, βιοτεχνίες και ορυχεία. Παρατηρείται πως η παιδική εργασία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες μιας χώρας. Οι οικογένειες, οι οποίες λόγω δυσχερής οικονομικής κατάστασης στερούνται βασικών πρώτων αναγκών, υποχρεώνουν τα παιδιά τους να δουλέψουν, συνεισφέροντας με αυτόν τον τρόπο στην οικονομική ενίσχυση. Βέβαια, γνωστοποιούνται και άλλοι παράγοντες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση του φαινομένου της παιδικής εργασίας, όπως η πολιτική αστάθεια, οι κοινωνικές ανισότητες, η μετανάστευση και η απουσία Εκπαίδευσης.

Σήμερα, οι χώρες στις οποίες εμφανίζεται έντονα το φαινόμενο της παιδικής εργασίας είναι η Ινδία, το Κονγκό, η Αργεντινή, το Περού, η Βολιβία, η Κολομβία, και η Βραζιλία. Τα παιδιά βιώνουν συνθήκες εξαθλίωσης, καθώς δουλεύοντας στα λατομεία και στα ορυχεία παρουσιάζουν συμπτώματα άσθματος, υποφέρουν από πνευμονικές λοιμώξεις, πνευματικές παθήσεις, βρογχίτιδα, φυματίωση και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν καρκίνο. Παρόλα αυτά τα ποσοστά της παιδικής εργασίας μειώθηκαν, όμως ανεξαρτήτως ποσοστιαίας κλίμακας, το φαινόμενο της παιδικής εργασίας καθίσταται το σημαντικότερο πρόβλημα παγκοσμίως.

Αντίκτυπο στη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία

Η παιδική εργασία έχει αρνητική επίδραση στη σωματική δύναμη,  ψυχική υγεία και κοινωνικότητα. Διαπιστώνεται πως τα παιδιά αναλαμβάνουν σκληρές εργασίες, γιατί για τους εργοδότες αποτελούν την ανειδίκευτη εργατική δύναμη. Η πλειονότητα των παιδιών σηκώνουν βαριά φορτία. Η παιδική εργασία στο τομέα των μεταλλείων και ορυχείων είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη. Σε έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2016 από τη Διεθνής Αμνηστία και το Africa Resources Watch δηλώνεται πως παιδιά πέφτουν θύματα εργατικής εκμετάλλευσης για τη κατασκευή εξαρτημάτων μπαταρίας. Το κοβάλτιο που χρησιμοποιείται εξορύσσεται από παιδιά, τα οποία έρχονται αντιμέτωποι με επικίνδυνες για την υγεία τους καταστάσεις. Δεν τους παρέχεται ο κατάλληλος προστατευτικός εξοπλισμός, ενώ κινδυνεύουν από σοβαρές ασθένειες. Τα βάρη που σηκώνουν έχουν αρνητική επίδραση στη σωματική τους ακεραιότητα και εξυπηρετούν τις ανάγκες μεγάλων βιομηχανιών εισπράττοντας χρήματα, τα οποία, σαφώς, δεν καλύπτουν όλες τις απαραίτητες βιολογικές ανάγκες.

Χρήζει, εξίσου, ιδιαίτερης προσοχής οι επιπτώσεις που έχει η παιδική εργασία στη ψυχική υγεία του παιδιού. Το παιδί στην ηλικία αυτή έχει ανάγκη από τη προστασία και την ασφάλεια της οικογένειάς του. Είναι γνωστό πως η υποστήριξη των γονιών συντελεί στην ενδυνάμωση της ψυχικής τους υγείας. Οι γονείς αποτελούν σημαντικό παράγοντα στη καλλιέργεια σημαντικών πτυχών της προσωπικότητας του. Φυσικά, οι οικογένειες που ωθούν τα παιδιά στην εργασία χαρακτηρίζονται δυσλειτουργικές. Δεν συνάπτονται υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις στα πλαίσια της οικογένειας, καθώς οι γονείς δείχνουν να διατηρούν μία παθητική και πιο επιτακτική στάση απέναντι στα παιδιά τους. Τα παιδιά δεσμεύονται και περιορίζονται στα καθημερινά τους καθήκοντα και δεν βιώνουν την ελευθερία που δικαιούνται. Η έλλειψη αυτής της ελευθερίας συνεπάγεται ψυχική κατάπτωση.

Μια επιπλέον βασική συνιστώσα της ψυχικής κατάπτωσης είναι η έλλειψη κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Το σχολείο ως βασικός (δευτερογενής) παράγοντας κοινωνικοποίησης θέτει ως κύριο στόχο τη πνευματική καλλιέργεια και τη κοινωνικοποίηση των παιδιών. Τα παιδιά που δεν δύνανται να πάνε σχολεία και επιδίδονται καθημερινά στην εργασιακή τους ενασχόληση, δεν αποκτούν τα σημαντικά εφόδια που τους παρέχει η Εκπαίδευση. Καθίσταται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης διαπροσωπικών σχέσεων και παροχής ευκαιριών κοινωνικής αλληλεπίδρασης, συμβάλλοντας στη καλλιέργεια αυτοεκτίμησης, αυτοσεβασμού και ενσυναίσθησης. Στα παιδιά δεν ικανοποιείται αυτή η βασική ανάγκη.

Καταπάτηση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Τα παιδιά που υπόκεινται στην εργασιακή εκμετάλλευση στερούνται του θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος: της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν τους παρέχεται το δικαίωμα στη μόρφωση και δεν καλύπτεται η ανάγκη και κοινωνικοποίηση. Τα παιδιά είναι ανήλικα και δεν έχουν αναπτύξει ολοκληρωμένη προσωπικότητα και κριτική σκέψη, ώστε να μπορούν να διακρίνουν τα επίπεδα εκμετάλλευσης και να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για τη προάσπιση των δικαιωμάτων τους. Δεν μπορούν να αντιληφθούν τι είναι ηθικά σωστό. Οι άνθρωποι στο εργασιακό χώρο λειτουργούν ως κοινωνικά πρότυπα και τα παιδιά συμμορφώνονται με αυτά. Ακόμη, είναι γνωστό πως τα παιδιά προέρχονται από οικογένειες που αντιμετωπίζουν δυσμενείς οικονομικές συνθήκες και ενώ εργάζονται σκληρά πληρώνονται μόλις δύο δολάριο την ημέρα (Σκόρα Σ., 2019). Τα παιδιά δεν απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια με αυτά των παιδιών που ζουν σε αναπτυγμένες χώρες και αυτό συνιστά καταπάτηση αρχών κοινωνικής δικαιοσύνης. Χρήζει ιδιαίτερης προσοχής αυτό που ειπώθηκε από τη Πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Κοινωνικής Παιδιατρικής και Παραγωγής της υγείας πως «το φαινόμενο της παιδικής εργασίας πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα παγκόσμιο κοινωνικό πρόβλημα που έχει τις ρίζες του όχι μόνο σε καταστάσεις οικονομικής ύφεσης αλλά και σε μία ρευστή πραγματικότητα που γεννά νέα προβλήματα ή οξύνει τα ήδη υπάρχοντα». Κάθε παιδί έχει δικαίωμα στη ζωή και στη σωστή διαβίωση. Το κράτος οφείλει να προστατεύσει το δικαίωμα μιας αξιοπρεπούς διαβίωση.

Μαρία Τσουρέκα

Ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία του Ευγένιου Τριβιζα είναι το Χριστουγεννιάτικο παραμύθι “Ένα δέντρο, μια φορά”. Το βιβλίο αυτό έγινε ταινία 3d animation για τις ανάγκες της ΕΡΤ.

Με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου (δέντρο) και των Δανάη Σκιάδη (αγόρι) και Μαρία Ναυπλιώτου(πριγκίπισσα) το παραμύθι ζωντανεύει στις οθόνες μας.

Μία όμορφη ιστορία, για μικρούς και μεγάλους.

Επιβιώσαμε, βρεθήκαμε δυνατοί και είμαστε έτοιμοι για ακόμη μια φορά να ενωθούμε και να συμβάλουμε μαζί στη καταπολέμηση της πανδημίας. Ήρθε η στιγμή για δεύτερη φορά να κάνουμε υπομονή και να στερηθούμε πολλά. Όμως τι γίνεται πίσω από τις πόρτες ορισμένων νοικοκυριών;

Η πρώτη καραντίνα ήταν κάτι πρωτόγνωρο και επομένως κάτι δύσκολο για μερικούς και δυσκολότερο για άλλους. Η αναγκαστική παραμονή στο σπίτι εξαιτίας του Covid-19 ήταν παράγοντας για την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας σε πολλές χώρες του πλανήτη. Παράλληλα με τη ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού, στα μέσα Μαΐου, το ποσοστό των τηλεφωνημάτων που έλαβε η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 που αφορούσαν περιστατικά βίας χτύπησε κόκκινο φτάνοντας στο 63%.

Έχουν καταγραφεί μηνύματα τα οποία προέρχονται από γυναίκες κλειδωμένες στο μπάνιο, τη ντουλάπα τους, κρυμμένες κάτω από το κρεβάτι τους, χτυπημένες και βαριά τραυματισμένες αλλά και μηνύματα τα οποία προέρχονται από τα μικρά μέλη της οικογένειας, φοβισμένα και ανήμπορα. Αυτές οι γυναίκες πέρασαν την καραντίνα με τον σύντροφο τους χωρίς να ξέρουν ότι στη πραγματικότητα είναι ο χειρότερος εχθρός τους.

Τρανό παράδειγμα από τα πολλά αποτελεί η υπόθεση της 27χρονης φοιτήτριας ιατρικής, που έγινε ευρέως γνωστή κατα τη διάρκεια της καραντίνας, Lorena Quaranta στην Ιταλία η οποία βρισκόταν στο τέλος των σπουδών όταν στις 30 Μαρτίου απεβίωσε. Όχι, δεν ήταν άλλο ένα θύμα του κορονοϊού. Η Lorena δολοφονήθηκε από τον σύντροφο της με τον οποίο εργαζόταν μαζί στο ίδιο νοσοκομείο ως νοσηλευτές. Ο δολοφόνος είπε στους αστυνομικούς πως την σκότωσε γιατί πίστευε πως η Lorena του μετέδωσε τον ιό Covid-19. Στη κηδεία της, γείτονες, συγγενείς και φίλοι, άπλωσαν έξω στα μπαλκόνια τους λευκά σεντόνια συμβολίζοντας έτσι το χρώμα της στολής που ονειρευόταν οτί σύντομα θα φορέσει, της ιατρικής. Αλλά δεν πρόλαβε.

Κανείς μας δεν περίμενε πως θα εξελιχθούν έτσι τα πράγματα για πολλές οικογένειες. Πάλι είμαστε αναγκασμένοι να το ξαναζήσουμε όλο αυτό που ζήσαμε τον Μάρτιο του 2020 που φαίνεται τόσο μακρινό. Όμως τώρα ξέρουμε και θα δράσουμε. Όλοι μαζί. Θα σταθούμε δίπλα σε αυτές τις γυναίκες.

Σε περίπτωση που δεχτείτε σωματική ή λεκτική βία ή ακούσετε και καταλάβετε ότι κάποιος υφίσταται οποιαδήποτε βία, μη το προσπεράσετε. Καλέστε στο 15900, τηλεφωνική γραμμή SOS, κατα της βίας των γυναικών. Η γραμμή SOS παρέχει 24ωρη τηλεφωνική υποστήριξη. Καλέστε και σώστε!

Μάκης Θεοχαράκης

Επιτέλους αρχίζουν να αυξάνονται οι μελέτες που αφορούν το μητρικό γάλα και τον θηλασμό μετά το πρώτο έτος. Αυτή η μελέτη έρχεται να προστεθεί σε άλλες ως προς την σύσταση του μητρικού γάλακτος μετά το έτος του μωρού και συντελεί στο να μας δείξει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να μπει πια ως κεκτημένη γνώση στο ευρύ κοινό.

Η μελέτη μας λέει ότι η λακτοφερρίνη, μια πρωτεΐνη στο μητρικό γάλα που έχει διάφορες καλές λειτουργίες – μεταφορά του σιδήρου, ανοσολογικές ιδιότητες δηλαδή προστασία από λοιμώξεις και πιθανόν από αυτοάνοσα και κακοήθειες – έχει αυξημένη συγκέντρωση (γραμμάρια ανά ml γάλακτος) στο πολύτιμο πρωτόγαλα των πρώτων ημερών από την γέννηση, μετά καθ’όλο το πρώτο έτος η συγκέντρωση στο μητρικό γάλα είναι μειωμένη, και από το 2ο έτος της ζωής και έπειτα πάλι αυξάνεται η συγκέντρωσή της σαν στις πρώτες μέρες μετά τη γέννα.

Παρόμοια σε άλλες μελέτες έχει διαπιστωθεί ότι η συγκέντρωση και άλλων πολύτιμων στοιχείων στο μητρικό γάλα μετά το έτος δεν μειώνεται όπως θα ήταν η κοινή εντύπωση αλλά αντίθετα αυξάνεται. Οι πρωτεΐνες έχουν αυξημένη συγκέντρωση στο μητρικό γάλα μετά το έτος σε σύγκριση με τους πρώτους μήνες, η λυσοζύμη το ίδιο αυξάνεται με τον χρόνο, τα αντισώματα iga το ίδιο αυξάνεται η συγκέντρωσή τους μετά τον χρόνο και όσο περνάει ο καιρός, κύτταρα άμυνας πολυδύναμα αρχέγονα κύτταρα συνεχίζουν να υπάρχουν σε σημαντικές συγκεντρώσεις μετά τον χρόνο.

Τι μας λένε αυτά με απλά λόγια;

Μας λένε ότι το μητρικό γάλα στον συνεχιζόμενο θηλασμό όσο λιγότερο σε ποσότητα γίνεται τόσο πιο “χρυσάφι” γίνεται, τόσο επανέρχεται στην κατάσταση του πολύτιμου πρωτογάλακτος. Ότι στο μητρικό γάλα μετά το έτος αυτό που μειώνεται είναι η θρεπτική του σημασία, οι θερμίδες και η λακτόζη, που το παιδί πρέπει να αναζητήσει ολοένα περισσότερο από τις στερεές τροφές και το οικογενειακό τραπέζι.

Ως προς το ανοσολογικό περιεχόμενο όμως, κύτταρα ένζυμα παράγοντες άμυνας ανάπτυξης κλπ, ενώ μειώνεται η συνολική ποσότητα του γάλακτος που λαμβάνει το παιδί στο 24ωρο, μπορεί να αυξάνονται οι συγκεντρώσεις αυτών των πολύτιμων παραγόντων στο γάλα της μαμάς μετά το έτος, επομένως συνεχίζει ο θηλασμός να προσφέρει στο χτίσιμο της άμυνας του παιδιού. Πράγμα βέβαια που το βλέπουμε και κλινικά κάθε μέρα όσοι έχουμε την τύχη να βλέπουμε παιδιά που θηλάζουν συνεχόμενα 2, 3, 4 ετών, ότι δηλαδή έχουν την τάση να αρρωσταίνουν αραιότερα λιγότερο και ελαφρύτερα.

Στην κοινή γνώμη λοιπόν κάποια στιγμή θα περάσει ότι δεν είναι μόνο οι σταγόνες πρωτογάλατος χρυσάφι, πολύτιμες για τις πρώτες μέρες της ζωής – αν και συχνά συνεχίζουν να πετιούνται – , αλλά το μητρικό γάλα μετά το έτος γίνεται σταδιακά σαν πρωτόγαλα, λιγότερες σταγόνες από πολύτιμο όμως χρυσάφι.

Η σημερινή διάχυτη αντίληψη ότι το μητρικό γάλα μετά τους 6 μήνες όσο πάει γίνεται “νεράκι” χάνει την αξία του και δεν χρειάζεται, είναι τόσο μακριά από την επιστημονική πραγματικότητα όσο η δήλωση ότι ο Ήλιος γυρίζει γύρω από τη Γη.

Όπως φαίνεται στο πρόχειρο σχεδιάγραμμα, αυτό που εννοούμε ως “πρωτόγαλα” – το κίτρινο κομμάτι – δεν σταματάει να υπάρχει ποτέ στο μητρικό γάλα, σε περίπου ίδιο όγκο ανά 24ωρο, είτε μιλάμε για το γάλα της πρώτης μέρας είτε του πρώτου μήνα είτε του πρώτου χρόνου είτε του δεύτερου χρόνου.

Εκείνο που αλλάζει είναι ο συνολικός όγκος μητρικού γάλακτος – το κίτρινο μαζί με το κόκκινο κομμάτι – , που από μερικά ml την πρώτη μέρα αυξάνεται μετά τις πρώτες μέρες και φτάνει τα 700-900ml το 24ωρο στον αποκλειστικό θηλασμό από 1 μέχρι 6 μηνών και έπειτα με τις στερεές τροφές μειώνεται σταδιακά σε 400, 300, 200ml το 24ωρο. Αυτή η αύξηση όγκου γίνεται με την λακτογένεση 2 κυρίως από περισσότερο νερό, λακτόζη, θερμίδες.

Το πρωτόγαλα σαν συγκέντρωση επί του συνολικού όγκου είναι αυξημένο στην αρχή και στο τέλος, όχι γιατί αλλάζει το κίτρινο, αλλά γιατί αυξάνεται και μειώνεται το κόκκινο. Το γάλα της μαμάς δεν γίνεται ποτέ νεράκι, αντίθετα είναι στις φάσεις της γαλουχίας που έχει το λιγότερο όγκο, στην αρχή και στο τέλος της, που οι σταγόνες γίνονται περισσότερο χρυσάφι, έχουν αυξημένη συγκέντρωση από τα πολύτιμα.

Στον συνεχιζόμενο θηλασμό μετά το έτος, το θρεπτικό κομμάτι του θηλασμού περνάει σε δεύτερη μοίρα, με πρώτες τις στερεές τροφές, τα υπόλοιπα όμως κομμάτια διατηρούνται και παραμένουν σημαντικά: το συναισθηματικό, το χτίσιμο άμυνας.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τη μελέτη: www.ncbi.nlm.nih.gov

Πηγή

Νηπιακή ηλικία. Η πιο τρυφερή και ταυτόχρονα πιο απαιτητική περίοδος στη ζωή κάθε γονιού. Τα μικρά μας από τη μια στιγμή στην άλλη μεταμορφώνονται από αγγελούδια σε… διαολάκια, καθώς δεν ξέρουν ακόμη πώς να διαχειρίζονται τις επιθυμίες και τις απογοητεύσεις τους. Έτσι, όταν νιώθουν «πνιγμένα» από κάθε λογής συναισθήματα που δεν μπορούν να εκφράσουν αρχίζουν τις τσιρίδες, τη γκρίνια και έχουν εκρήξεις θυμού.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, είναι δική μας δουλειά να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους με όμορφο και ήρεμο τρόπο, χωρίς φωνές -όσο δύσκολο κι αν είναι τη δεδομένη στιγμή. Μόνο έτσι θα πετύχουμε τον σκοπό μας και θα αποφύγουμε και τις ενοχές που μας ζώνουν κάθε φορά που τους φωνάζουμε.

Κρατήστε την ψυχραιμία σας

Η ψυχραιμία του γονιού είναι το Α και το Ω για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα ξεσπάσματα του παιδιού του. Για να μπορέσετε να το βοηθήσετε, όταν βρίσκεται σε συναισθηματικό χάος είναι απαραίτητο να είστε ψύχραιμοι και να μην παρασυρθείτε σε φωνές και σε πολλά λόγια που, το μόνο που κάνουν, είναι να προκαλούν περισσότερη υστερία στο παιδί.

Δείξτε κατανόηση, αφήνοντας του χώρο και χρόνο για να ξεσπάσει και δείξτε του έμπρακτα ότι είστε δίπλα του για οτιδήποτε χρειαστεί. 

Δώστε τους επιλογές

Ήδη από τη νηπιακή ηλικία είναι σωτήριο και για εμάς αλλά και για τα ίδια τα παιδιά να τους δίνουμε επιλογές και όχι διαταγές! Το «θα φορέσεις αυτό το παντελόνι;» θα φέρει άσχημες αντιδράσεις, αντί του «θέλεις να φορέσεις το κόκκινο ή το γκρι παντελόνι;», η οποία φράση δείχνει έμπρακτα ότι η γνώμη και τα θέλω του παιδιού πραγματικά μετράνε για εσάς.

Φροντίστε να είστε συγκεκριμένη στην ερώτησή σας για να πάρετε μια συγκεκριμένη απάντηση. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγετε διαμαρτυρίες, οι οποίες μπορούν να μετατραπούν σε τσιρίδες ανά πάσα ώρα.

Μείνετε σταθερή σε όσα λέτε

Τα παιδιά, χρειάζονται ισχυρά όρια και σαφείς, συνεπείς κατευθύνσεις γιατί μόνο έτσι νιώθουν ασφαλή. Τις περισσότερες φορές τα ξεσπάσματα θυμού είναι ο τρόπος των παιδιών να διεκδικήσουν τα θέλω τους, αφού οι γλωσσικές τους ικανότητες δεν είναι ακόμα αναπτυγμένες.

Υπεύθυνοι όμως για τις αποφάσεις είναι μόνο οι γονείς! Όσο απαραίτητο είναι να δώσετε στο παιδί τη δυνατότητα να κάνει επιλογές καθημερινά, τόσο σημαντικό είναι να βάζετε όρια με αγάπη, έτσι ώστε να νιώσει ασφαλές και προστατευμένο. 

Αγκαλιάστε τα

Το απόλυτο μυστικό για ήρεμα και χαρούμενα νήπια είναι οι αγκαλιές, ακόμα και όταν είναι σε υστερία! Τις στιγμές που το παιδί πλημμυρίζεται από δύσκολα συναισθήματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί είναι σημαντικό να του παρέχουμε ένα καταφύγιο-ένα ασφαλές και δεκτικό στο περιβάλλον στο οποίο να νιώσει την αγάπη και την προσοχή μας.

Μόνο έτσι μπορούν τα παιδιά μεγαλώνοντας να μάθουν να ηρεμούν και να ρυθμίζουν τα συναισθήματά τους. Τι περιμένετε, λοιπόν, αγκαλιάστε τα!

Πηγή

Οι περισσότεροι από εμάς, σε αρκετές στιγμές της ζωής μας, έχουμε νιώσει φόβο, κυρίως όταν βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια κατάσταση ή κάποιο πραγματικό γεγονός δυσάρεστο ή και απειλητικό για την ασφάλειά μας.

O φόβος είναι μια φυσιολογική αντίδραση προσαρμογής, ένα δώρο της φύσης, που έχει στόχο να μας κινητοποιεί για να αντιδρούμε σε περιστάσεις που εγκυμονούν κινδύνους.

Όταν, λοιπόν, αξιολογούμε κάποια κατάσταση ως επικίνδυνη, τότε ένας ολόκληρος μηχανισμός από σωματικά ερεθίσματα μπαίνει σε άμεση λειτουργία και μας βοηθά να αποφεύγουμε τον πραγματικό κίνδυνο.

Όλα τα παιδιά έχουν ανεπτυγμένο αυτόν το σωτήριο μηχανισμό του φόβου και είναι φυσιολογικό να φοβούνται διάφορα ερεθίσματα, ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξής τους.

Φόβοι των παιδιών ανά ηλικία

Tο νεογέννητο, όταν έρχεται σε επαφή με τον εξωτερικό κόσμο, παρουσιάζει με το κλάμα του μια αντίδραση φόβου στους ισχυρούς θορύβους.

Kατά τη διάρκεια της προσχολικής ηλικίας αναπτύσσονται στα παιδιά αρκετοί φόβοι που συνδέονται κυρίως με καταστάσεις ή ερεθίσματα που τους δημιουργούν ανασφάλεια. Tέτοια ερεθίσματα μπορεί να είναι τα μεγάλα ζώα, οι σκύλοι, οι μάγισσες, το σκοτάδι, οι δυνατοί θόρυβοι, ο γιατρός.

Συγκεκριμένα:

• 0-2 χρόνια. Φοβάται τους δυνατούς ήχους ή θορύβους, τον αποχωρισμό από τους γονείς του, τους ξένους όταν το πλησιάζουν, τα μεγάλα αντικείμενα.

• 2-4 χρόνων. Φοβάται τα ζώα, τα έντομα, τους δυνατούς θορύβους, να μένει μόνο του, το μπάνιο, την εκπαίδευση της τουαλέτας, τα τέρατα, τα φαντάσματα.

• 4-6 χρόνων. Φοβάται τον ύπνο, το σκοτάδι, τα τέρατα, δείχνει συστολή προς τους αγνώστους, φόβο για την απώλεια ενός γονιού, φόβο για το διαζύγιο.

• Mετά τα 6 χρόνια, οι φόβοι αγγίζουν την καθημερινή ζωή. Tο παιδί φοβάται μήπως χτυπήσει, να μείνει μόνο του στο σπίτι, τις καταιγίδες, ενώ παράλληλα παρουσιάζεται ο φόβος για το θάνατο κάποιου από τους γονείς του.

• Aπό τα 8-9 χρόνια οι φόβοι βαθμιαία ελαττώνονται. Οι φόβοι του έχουν πιο ορθολογική βάση· νιώθει φόβο για το πώς θα τα πάει στο σχολείο, για την απόρριψη από τα συνομήλικα παιδιά, ανησυχεί περισσότερο για το θάνατο, τους κλέφτες, τον πόλεμο.

• Μέχρι τα 11 χρόνια, και τα αγόρια και τα κορίτσια τείνουν να εκπροσωπούνται ισότιμα στους φόβους. Μετά τα 11 χρόνια, τα αγόρια μειώνουν πιο γρήγορα τους φόβους τους από τα κορίτσια. Υπολογίζεται ότι 90% των παιδιών ηλικίας από 2-14 χρόνων παρουσιάζουν τουλάχιστον ένα συγκεκριμένο φόβο που είναι φυσιολογικός.

Υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα παιδιά ως προς το βαθμό που βιώνουν τους φόβους τους αλλά και τους τρόπους που τους εκφράζουν. Έτσι, ενώ κάποια παιδιά μπορεί να είναι επικίνδυνα τολμηρά, άλλα είναι τόσο φοβισμένα που η δειλία τους δυσχεραίνει την ομαλή ανάπτυξή τους.

Στα παιδιά όλων των ηλικιών μπορεί να αυξηθούν οι φόβοι τους σε φάσεις πίεσης, όπως όταν έρχεται νέο μωρό στην οικογένεια, όταν υπάρχει διαζύγιο των γονιών ή εντάσεις και φασαρίες.

Αλεξάνδρα Καππάτου
Από το βιβλίο μου “Οι γονείς κάνουν την διαφορά ”

“Να κοιμηθεί” να ξεκουραστώ. Το είπα δεκάδες φορές, δεν ξεκουράστηκα ποτέ. Και με τον καιρό κατάλαβα ότι η νύχτα είναι αυτή που είμαι πιο “απαραίτητη”.

Τότε που πέφτει το σκοτάδι, που τα πάντα ησυχάζουν, που η φασαρία του δρόμου κοπάζει. Τότε που δεν “ακούει” τη μαμά να πηγαινονέρχεται, τότε που η ασφάλεια των θορύβων του σπιτιού δεν υπάρχει. Τότε που όλα κοιμούνται “ξυπνά” η ανησυχία και η ανάγκη “θέλω τη μαμά” γίνεται πιο επιτακτική.

Ατελείωτα ξενύχτια, όχι με κλάμματα και πυρετούς. Δεν θα πω γι’ αυτά. Με παρέα, αγκαλίτσες, αστειάκια, χάδια. Με “;άναψέ μου το φως”, “είδα μια σκιά”. Με παιδικά ξυπόλητα ποδαράκια να σουλατσάρουν στο διάδρομο, στο πάτωμα, για να βρουν την αγκαλιά.

Τότε “ξυπνάνε” και όλες οι “φανταστικές” ανάγκες για νερό, γάλα, λιγουρίτσα. Τότε έρχονται κάτι παράξενες ιδέες και περίεργες ερωτήσεις που εμφανίστηκαν στο μυαλό μέσα από παραμύθια και ιστορίες την πιο “ακατάλληλη” ώρα για τους μεγάλους, την πιο κατάλληλη για τα μικρά. Τώρα που οι γονείς δεν έχουν “δουλειές”, είναι διαθέσιμοι. Τώρα που δεν μπορούν να πουν “πρέπει να τελειώσω αυτό”, “μιλάω στο τηλέφωνο”, “θα μου καεί το φαγητό”, “πρέπει να φύγω”, “όχι τώρα”, “σε λίγο”. Τώρα που όλες οι «δικαιολογίες» έχουν χαθεί κάτω από το πέπλο της νύχτας. Τώρα μας θέλουν.

Είναι κουραστικό, το ξέρω. Είναι εξαντλητικό, κι αυτό το ξέρω. Αλλά έρχομαι στη θέση τους. Τότε που κι εγώ μέσα στη νύχτα ξυπνούσα με το αρκουδάκι μου αγκαλιά για να σκαρφαλώσω στο κρεβάτι των γονιών μου. Τότε που φώναζα “μαμάααα” 10 φορές για να είμαι σίγουρη ότι θα έρθει ό,τι κι αν γίνει. Τότε που το μικρό φωτάκι που μου άφηνε αναμμένο δεν με κάλυπτε και όλα μέσα στο μαύρο έπαιρναν μια άλλη μορφή, πιο απειλητική. Νόμιζα ότι θα ζωντανέψει η κούκλα, πως κάποιος ήταν πίσω από την κουρτίνα. Και ας μου είχε πει η μαμά μου χιλιάδες φορές ότι δεν έχω λόγο να φοβάμαι, και ας με είχε αποκοιμήσει με παραμύθια που είχαν όμορφο τέλος. Θυμάμαι ότι τίποτα από αυτά δεν μου έφτανε. Την ήθελα εκεί, δίπλα μου, άγρυπνο φρουρό.

Αυτά θυμάμαι. Εμένα μικρή και έρχομαι στη θέση τους. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ενσυναίσθηση. Μάλλον είναι κι αυτό. Να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου. Κι αυτό κάνω. “Μπαίνω” σε αυτά τα μικρά παπουτσάκια με τα λουλούδια και τα ζωάκια και γίνομαι παιδί. Και νιώθω αυτή την ανάγκη. Γι’ αυτό και σπεύδω να παρηγορήσω, να κάνω παρέα, να αγκαλιάσω, να μιλήσω, να ανάψω έναν φακό κάτω από το σεντόνι. Θέλω να ξέρει ότι οι ανάγκες της θα καλυφθούν, θέλω να νιώθει ότι θα είμαι εδώ – και αυτές οι νύχτες τελικά μας φέρνουν πιο κοντά και μας δένουν όσο τίποτα.

Και όχι δεν πιστεύω ότι φτιάχνω κακομαθημένα παιδιά. Φτιάχνω παιδιά που νιώθουν ασφάλεια, που ξέρουν πως ό,τι κι αν συμβεί κάποιος θα τρέξει στο δωμάτιό τους. Και κρατάω αυτές τις στιγμές μέσα μου για να φωτίζουν το μέλλον όπου οι όροι θα αντιστραφούν. Τις κρατάω για τότε που πια θα θέλω να μπω εγώ στο δωμάτιο αυτό, να χαιδέψω ένα κεφάλι ή να ακούσω μια αναπνοή, αλλά η πόρτα θα είναι κλειστή, ενδεχομένως με ένα τεράστιο προειδοποιητικό αυτοκόλλητο “απαγορεύεται η είσοδος”. Το λένε εφηβεία. Κάπως έτσι θα την περάσω κι αυτή. Με τις αναμνήσεις των γλυκών αγρυπνιών του παρελθόντος. Τότε που ήξερα ότι, τελικά, τη μέρα το παιδί σε θέλει λιγότερο. Η νύχτα, είναι που μετράει.

Πηγή

Με το που γεννιούνται τα παιδιά, γίνονται η νούμερο ένα προτεραιότητά μας και αυτό είναι –εν μέρει- το σωστό. Εν μέρει, γιατί πολλές φορές είμαστε τόσο απορροφημένοι από το να καλύψουμε τις ανάγκες των παιδιών, που παραμελούμε όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τον σύντροφό μας. Δεν του δείχνουμε πόσο σημαντικός είναι, τον θεωρούμε δεδομένο και κάθε εκδήλωση στοργής, τρυφερότητας και έρωτα σταδιακά χάνεται. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν προφανές: η σχέση των συντρόφων φθείρεται και ακολουθεί η φθορά στη σχέση με τα παιδιά μας. Γι’ αυτό, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ζωντανό τον έρωτά μας για να είναι ευτυχισμένα (και) τα παιδιά μας.

1. Ερωτευμένο ζευγάρι= ευτυχισμένο σπίτι

Οι γονείς είναι οι κυρίαρχοι στο σπίτι, γι’ αυτό και από εκείνους εξαρτάται το κλίμα που επικρατεί σ’ αυτό. Όταν ένα ζευγάρι είναι πραγματικά ευτυχισμένο, αυτό… βγαίνει προς τα έξω και τα παιδιά το αντιλαμβάνονται. Η θετική διάθεση, τα χαμόγελα και ό,τι άλλο συνεπάγεται ο ώριμος έρωτας ενός ζευγαριού που έχει αποκτήσει παιδιά, μόνο ευεργετικά μπορούν να λειτουργήσουν για την ατμόσφαιρα που επικρατεί στο σπίτι.

2. Το παράδειγμα για το μέλλον

Εμείς είμαστε η πρώτη σχέση που βλέπουν τα παιδιά, το παράδειγμα που θα χρησιμοποιήσουν ασυνείδητα για να κάνουν τις δικές τους ερωτικές σχέσεις στο μέλλον. Αν μεγαλώσουν σε ένα σπίτι όπου οι γονείς τους είναι δύο ξένοι, ενδόμυχα θα επηρεαστούν, είτε θεωρώντας ότι η ψυχρότητα είναι το «σωστό» είτε φοβούμενοι να κάνουν σχέσεις που θα μοιάσουν σ’ αυτή των γονιών τους.

3. Χτίζεται η εκτίμηση για το άλλο φύλο

Δύο γονείς που δείχνουν έμπρακτα την εκτίμησή τους ο ένας στον άλλον, που λύνουν μαζί τα προβλήματα και που δεν υποτιμούν το ταίρι τους, είναι το νούμερο ένα πρότυπο για το πώς πρέπει να σεβόμαστε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας αλλά και το αντίθετο φύλο. Αν το καταφέρουμε αυτό, έχουμε δώσει στα παιδιά το σημαντικότερο δώρο για τη στιγμή που θα φτιάξουν τη δική τους οικογένεια.

4. Τα παιδιά μαθαίνουν να εκδηλώνουν τα αισθήματά τους

Ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλί είναι όλα μικρές, καθημερινές εκδηλώσεις τρυφερότητας αλλά και πράξεις αγάπης που υπενθυμίζουν στον σύντροφό μας πόσο σημαντικός είναι για εμάς, δείχνουν στα παιδιά μας να μην φοβούνται να εκφράζουν ό,τι νιώθουν.

5. Η οικογένεια γίνεται το «καταφύγιό» τους

Σε ένα σπίτι που δεν επικρατούν οι φωνές, τα νεύρα και οι καυγάδες, αλλά που ακόμα και τα προβλήματα λύνονται με κατανόηση, διάλογο, συμπαράσταση αλλά και τρυφερότητα, τα παιδιά αισθάνονται ασφαλή και νιώθουν το σπίτι τους ότι είναι το «καταφύγιό» τους.

6. Βλέπουν τους γονείς τους να τραβάνε «κοινή πορεία»

Ο έρωτας ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που έχει κάνει οικογένεια σημαίνει κατανόηση, αγάπη, τρυφερότητα και όχι ανταγωνισμός για το ποιος γονιός θα κερδίσει την εύνοια των παιδιών. Σε μια τέτοια σχέση δεν υπάρχουν «καλός» και «κακός» γονιός αλλά δύο γονείς που χαράσσουν κοινή πορεία. 

Όσο δύσκολο κι αν είναι, φροντίστε να περνάτε χρόνο με τον σύντροφό σας και να του υπενθυμίζετε πόσο τον αγαπάτε αλλά και τι σας «τράβηξε» σε εκείνον. Η φράση «Το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας μπαμπάς στα παιδιά του είναι να αγαπήσει τη μαμά τους» πρέπει να ισχύει και από την αντίθετη πλευρά για να είναι όλη η οικογένεια ευτυχισμένη…

Πηγή

«Μαμά, δεν θέλω να πάω σχολείο»

«Γιατί;»

«Πονάει η κοιλιά μου»

Ένας διάλογος που πολλές μαμάδες έχουν κάνει τα πρωινά πριν το σχολείο και τη δουλειά με τα παιδιά τους και μια δικαιολογία που χρησιμοποιείται συχνά από τους μπόμπιρες της ζωής μας.

Γιατί τα παιδιά παραπονιούνται τόσο συχνά για πόνους στην κοιλιακή χώρα; Ψεύδονται ή υπάρχει κάποιος πραγματικός λόγος που χρησιμοποιούν την κοιλίτσα τους για να αποφύγουν ορισμένες υποχρεώσεις;

Το στομάχι πονάει πραγματικά

Τα παιδιά δεν λένε ψέματα. Η κοιλίτσα τους όντως πονάει όταν αγχώνονται. Το στομάχι είναι το κέντρο του εντερικού νευρικού συστήματος και συχνά χαρακτηρίζεται ως «δεύτερος εγκέφαλος». Το άγχος και το στρες κινητοποιούν τα νεύρα στην περιοχή με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια… περίεργη αίσθηση, την οποία τα παιδιά αντιλαμβάνονται ως πόνο.

Στην ουσία δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στη δίνη του οποίου η νευρικότητα προκαλεί ενόχληση στο στομάχι, η οποία με τη σειρά της επιδεινώνει τη νευρικότητα και πάει λέγοντας.

Το 51% των ανθρώπων που ερωτήθηκαν σε σχετική έρευνα, μάλιστα, παραδέχτηκαν ότι παραπονούνταν για πόνους στο στομάχι ως παιδιά και βίωσαν κάποια διατροφική διαταραχή αργότερα στη ζωή τους.

Αυτό που πρέπει να θυμούνται οι γονείς για τα παιδιά που παραπονιούνται για πόνους στο στομάχι, έχοντας φυσικά αποκλείσει τα παθολογικά αίτια, είναι ότι τα παιδιά δεν λένε ψέματα. Δεν φαντάζονται ούτε προσποιούνται τον πόνο. Η νευρικότητά «καταλαμβάνει» το σώμα τους και «κυριεύει» το στομάχι τους ως πόνος.

Πώς να αντιμετωπίσετε τη νευρικότητα των παιδιών

Για να ηρεμήσετε τα παιδιά που βιώνουν στιγμές άγχους μπορείτε με ήρεμο και ευγενικό τρόπο να τους εξηγήσετε τι ακριβώς συμβαίνει. Να τα καθησυχάσετε και να τα βεβαιώσετε ότι δεν τα εγκαταλείπετε. Προσπαθήστε να περνάτε ποιοτικό χρόνο μαζί τους μέσα στην ημέρα και βοηθήστε τα να μάθουν να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους, αποτελώντας εσείς το σωστό παράδειγμα.

Πηγή