Μερικές φορές οι γλώσσες το έχουν αυτό: με την πάροδο των χρόνων, με την καθημερινή χρήση και τριβή, συχνά συγχέουν τις έννοιες. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό ή απαραίτητα καλό, απλώς είναι ντε φάκτο, ισχύει. 
Μερικές φορές. 
Και μερικές φορές το κάνουν δικαιωματικά, μερικές φορές το κάνουν γραμματολογικά και κανείς δεν μπορεί να τους πει το αντίθετο, καθότι η συγχώνευση/σύγχυση αυτή είναι φυσικό επόμενο.
Εγώ έχω ανακαλύψει μία τέτοια συγχώνευση , που είναι ολόσωστη γλωσσικά και ενώνει τις δύο λέξεις-έννοιες, ταυτίζοντάς τες μεταξύ τους, χωρίς όμως να υφίσταται αυτή η ταύτιση καθολικά. Δε με πιάνετε. Δεν πειράζει. 

Είναι εύλογο να θεωρήσουμε ότι οικογένεια=συγγενείς. 
Και είναι κλισέ το να πούμε ότι “την οικογένεια δεν τη διαλέγεις, τους φίλους όμως ναι”.
Και επαλαμβάνω ότι η ταύτιση αυτή, γλωσσολογικά, είναι απόλυτα αποδεκτή.
Όμως δεν είναι νοηματικά. 
Όχι πάντα. Όχι παντού. 
Και είναι μπόλικες οι φορές που το αίμα που κυλά μέσα στις φλέβες μας μεταγγίζεται και αναμειγνύεται με αίμα ξενικό, μέσω της ψυχής.
Και στην ψυχή δεν καίγεται καρφάκι για ίδιο αίμα, ίδιο επώνυμο, γενεαλογικά δέντρα και τα συναφή.

Και γιατί να της καίγεται άλλωστε ;
Γιατί να δοξάζει και να σέβεται αυτομάτως έναν κατά τύχη δοσμένο τίτλο, ο οποίος δεν έχει απαραίτητα κερδηθεί, ο οποίος απλούστατα παραδόθηκε και η σχέση πάτησε αυτομάτως πάνω του ; 
Τους κατέκτησα όμως όλους εκείνους που μπορώ πια αναμφίβολα να τους αποκαλώ “οικογένειά” μου και δεν έχουμε ούτε στάλα ίδιου αίματος στις φλέβες μας. Τους κατέκτησα και με κατέκτησαν.

Είδα και γνώρισα ανθρώπους δίχως συγγενείς, γεμάτους από οικογένεια. Και γι’ αυτούς τους ανθρώπους σε πληροφορώ, εαυτέ μου, πως η έννοια τούτη ηχεί χίλιες φορές πιο δυνατά στην καρδιά τους απ’ το μεγαλύτερο σόι. 
Είναι που αυτή η έννοια είναι αέναη, είναι άπειρη, όπως η έννοια της αγάπης και του έρωτα και του Θεού κι εμείς επιλέξαμε να την ορίσουμε μονάχα λεξιλογικά, μα είναι αδύνατον. Είναι αδύνατον στον κόσμο να καταφέρεις να χωρέσεις όλα αυτά που θα χωρέσει μια οικογένεια. 
Και όχι, σε καμία περίπτωση όλα αυτά δε θα χωρέσουν στην έννοια “συγγενείς” ή στην έννοια “σόι”.

Ίσως οικογένεια να είναι ένα σύμπλεγμα ανθρώπων με συγχρονισμένο τον παλμό της ψυχής τους. Ίσως να είναι εκείνοι που όταν η ψυχή του ενός βροντοφωνάζει από το άλγος, από ευτυχία, από σθένος, από οργή, τότε οι άλλες-ακόμη κι άθελά τους-ειδοποιούνται και ακολουθούν.
Ίσως οικογένεια να είναι κάτι ακόμη πιο μονολεκτικό: τρέξιμο.
Ίσως οικογένεια να είναι μια φράση:
δεν έχω επιλογή. 
Δεν έχω επιλογή να μην τρέξω.

Όπως ένα παιδί. 
Άφαντο. Χαμένο απ’ το φως, κινούμενο στα ζοφερά σοκάκια της καρδιάς του-σπάνια βγαίνει έξω. 
Κι όμως, όταν το φως πέφτει επάνω μου και ξεγυμνώνομαι, τρέχει να με σκεπάσει. 

Ίσως οικογένεια να έπρεπε να είμαστε όλοι μαζί. 
Ίσως οικογένεια να είναι η πιο λιτή και συνάμα η πιο φουσκωμένη από νόημα και χρόνια και ζωή περιγραφή ενός ατόμου.
Κι όλοι έχουμε κάποιον που όταν έρθει η ώρα να τον περιγράψουμε θα πούμε απλώς: οικογένεια.

Εξαιρετικά αφιερωμένο. 

Χρειάστηκαν πολλά χρόνια αυτοπαρατήρησης και αυτοανάλυσης για να συνειδητοποιήσω πως μερικά από τα «αρνητικά» χαρακτηριστικά μου, είχαν φυτρώσει μέσα μου ήδη στην παιδική ηλικία, από κουβέντες που είχαν ειπωθεί επιπόλαια και αστόχαστα από τη μητέρα ή από τον πατέρα μου, πάνω στο θυμό ή πάνω σε έναν καυγά. Επειδή αργούσα να ξυπνήσω, για παράδειγμα, τα πρωινά της Κυριακής, άκουγα συχνά πίσω από την πόρτα του εφηβικού μου δωματίου, τη μητέρα μου, ανάμεσα από τους ήχους της ηλεκτρικής σκούπας, να λέει:  «Έτσι όπως πας θα γίνεις τεμπέλα».

Ο χαρακτηρισμός γινόταν χωρίς κακή πρόθεση, απλώς για να με κινητοποιήσει σε δράση. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν ήμουν καθόλου τεμπέλα. Ήμουν επιμελής και δραστήρια σε όλη τη μαθητική μου ζωή, και βοηθούσα με κάθε τρόπο την οικογένειά μου, είτε κάνοντας μπέιμπι- σίτινγκ στον αδελφό μου, είτε κάνοντας δουλειές για να βοηθήσω τη μητέρα μου που εργαζότανε. Βέβαια, αγαπούσα το χουζούρεμα και, ειδικά στην εφηβεία, σηκωνόμουν από το κρεβάτι αργά το μεσημέρι της Κυριακής, λίγο πριν το φαγητό,  αφού το προηγούμενο βράδυ είχε προηγηθεί συνήθως η τυπική – και μοναδική- Σαββατιάτικη έξοδος με την παρέα.

Ωστόσο, η λέξη «τεμπέλα» καρφώθηκε στο μυαλό μου και στην ψυχή μου με ένα πολύ δυνατό καρφί. Παρόλο που η μητέρα μου με επαινούσε συχνά για τις μαθητικές μου επιδόσεις και με ευχαριστούσε ζεστά για την βοήθειά μου στο σπίτι, εκείνο το Κυριακάτικο «τεμπέλα» με στοίχειωσε. 

Για χρόνια μετά από την ενηλικίωσή μου, σε ανύποπτες στιγμές, και χωρίς να το συνειδητοποιώ, αυτός ο χαρακτηρισμός ερχόταν στον μυαλό μου και με «μαστίγωνε», όπως ένα καμουτσίκι μαστιγώνει ένα άλογο. Έπρεπε να αποδείξω πως δεν είμαι τεμπέλα, οπότε δούλευα από το πρωί ως το βράδυ. Έπρεπε να αποδείξω πως είμαι εργατική, οπότε υποχωρούσα και στις πιο παράλογες απαιτήσεις του αφεντικού μου, μένοντας ως αργά στην εταιρία χωρίς καμία φορά να πληρώνομαι για τις υπερωρίες μου. Έπρεπε να αποδείξω πως δεν είμαι τεμπέλα οπότε υποχωρούσα και στους φίλους μου, κάνοντας τα  «θελήματα» και τις δικές τους αγγαρείες ακόμη κι αν ήμουν πτώμα στην κούραση.

Μετά παντρεύτηκα κι συνέχισα το ίδιο βιολί: έπρεπε να μη ζητώ βοήθεια για το σπίτι, αν και δούλευα 12ωρο, για να μην με θεωρήσουν τεμπέλα. Έπρεπε να μαγειρεύω ακόμη κι όταν κουτουλούσα από τη νύστα τα βράδια και να μην παραγγείλω φαγητό απ’ έξω, γιατί αν το έκανα θα ένιωθα πως είμαι «τεμπέλα» στα μάτια του άντρα μου. Στο τέλος οδηγήθηκα σε μία βαρβάτη υπερκόπωση, σωματική και ψυχική, η οποία με οδήγησε σε ψυχολόγο. Με την ψυχανάλυση κατάφερα να βρω την πηγή του κακού. Δεν ήμουν τεμπέλα, αλλά εκείνος ο χαρακτηρισμός  μού είχε δημιουργήσει αυτή τη βασική πεποίθηση. Κι όλη η ζωή μου ήταν ένας αγώνας για να ξεκολλήσει από πάνω μου αυτή η ετικέτα. Όταν έγινα μητέρα λοιπόν άρχισα να παρατηρώ και τον εαυτό μου και άλλες μητέρες. Και έφριξα!

Άκουγα τις φίλες μου και τον εαυτό μου (!) να κολλάνε χωρίς να το ξέρουν ετικέτες στα παιδιά. Όλες βέβαια οι «ετικέτες» έμπαιναν πάνω στο θυμό, χωρίς κακιά πρόθεση, παρόλο που όλες μας, φυσικά, λατρεύαμε τα παιδιά μας.

Τέτοιοι χαρακτηρισμοί, όμως, μπορούν να εντυπωθούν στο μυαλό των παιδιών και να τα πληγώσουν ανεπανόρθωτα. Είναι υποχρέωσή μας να διηθούμε τα λόγια μας, εμείς οι γονείς. Να μην χαρακτηρίζουμε το παιδί όταν η συμπεριφορά του μας δυσαρεστεί ή μας θυμώνει, αλλά να «χαρακτηρίζουμε» μόνο τη δυσάρεστη συμπεριφορά. Αντί να πούμε πάνω στην οργή της στιγμής: «Ανόητε!», να πούμε: « Ήταν παρακινδυνευμένο που ανέβηκες στο δέντρο, θα μπορούσες να βλάψεις τον εαυτό σου…».

Αντί να πούμε: «Παλιόπαιδο!», να πούμε: «Με στεναχώρησε και με προβλημάτισε που χτύπησες τον συμμαθητή σου».

Είναι φυσικά πολύ δύσκολο να συγκρατήσουμε το θυμό μας και να κοντρολάρουμε τον εαυτό μας, αλλά είναι υποχρέωσή μας. Ένας επιπόλαιος χαρακτηρισμός εκ μέρους μας σήμερα, μπορεί να δημιουργήσει διάφορα προβλήματα στο μέλλον, καθώς σιγά- σιγά, εγκαθίσταται « βασική πεποίθηση» στο παιδί.

Με απλά λόγια, κάτι που εμείς λέμε πάνω στο θυμό μας και που συνήθως δεν το εννοούμε, μπαίνει και ριζώνει στη ψυχή του παιδιού και του μετέπειτα ενήλικα, τροποποιώντας τον τρόπο που διαχειρίζεται τη ζωή του.

Μόνο θετικές δηλώσεις πρέπει να βγαίνουν από το στόμα ενός γονιού. Οι αρνητικές δηλώσεις όχι μόνο δεν διορθώνουν μία συμπεριφορά αλλά την ενισχύουν. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να «κακομαθαίνουμε» τα παιδιά, αφήνοντάς τα έρμαια σε κακές συνήθειες από φόβο μην τα βλάψουμε. Αντίθετα πρέπει να αποδυναμώνουμε την ενοχλητική συμπεριφορά, εξηγώντας στα παιδιά με σαφήνεια τη βλαπτική επίδραση που μπορεί να έχει αυτή στην εξέλιξη της ζωής τους, αποφεύγοντας όμως με κάθε τρόπο να πετάμε «βατράχια».

Οι γονείς είναι οι γεωργοί που πρέπει να σπείρουν το χωράφι της ψυχής των παιδιών τους, χρησιμοποιώντας «υγιείς» σπόρους. Η θετική ενίσχυση, η ενθάρρυνση, η επιβράβευση, αλλά και τα «όρια» χτίζουν υγιείς προσωπικότητες. Αντίθετα, οι αρνητικές δηλώσεις, οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί, η επίκριση και, τελικά, η έμμεση απόρριψη, κάνουν μόνο κακό.

Πηγή

«Mην πεις στην κόρη σου ότι έχασε κιλά.

Ούτε ότι πήρε κιλά.

Απλά μίλα της για το πώς λειτουργεί το σώμα της.

Εάν πιστεύεις ότι το σώμα της είναι υπέροχο, απλά μην της το πεις.

Ρώτα την αν αισθάνεται υγιής ή αν νιώθει δυνατή.

Καλύτερα να επαινέσεις κάτι επάνω της που δεν έχει σχέση με το σώμα της.

Ούτε να σχολιάζεις το σώμα άλλων γυναικών.

Όχι.

Κανένα σχόλιο. Ούτε θετικό, ούτε αρνητικό.

Μην τολμήσεις να εκφράσεις μπροστά της το πόσο απεχθάνεσαι το σώμα σου ή να της αναλύσεις την καινούργια δίαιτά σου.

Ακόμα καλύτερα… μην κάνεις δίαιτα μπροστά στην κόρη σου.

Αγόρασε υγιεινές τροφές. Μαγείρεψε υγιεινά.

Μην πεις: «δεν τρώω υδατάνθρακες».

Η κόρη σου δεν πρέπει να σκεφτεί ότι οι υδατάνθρακες είναι κάτι κακό, γιατί όταν ντρέπεσαι για ό,τι επιλέγεις να τρως, ουσιαστικά ντρέπεσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ενθάρρυνέ την να τρέξει, για να απελευθερωθεί από το στρες.

Ενθάρρυνέ την να ανέβει βουνά, για να ανακαλύψει την πνευματικότητά της στην κορυφή του κόσμου.

Ενθάρρυνέ την να σκαρφαλώσει τοίχους ή να κάνει βουτιά από ψηλά, γιατί ο φόβος νικιέται μόνο με φόβο.

Ενθάρρυνέ την να αγαπήσει τα αθλήματα, για να γίνει οδηγός στην ομάδα της και να αποκτήσει σιγουριά για τον εαυτό της.

Εξήγησέ της πως κι όταν μεγαλώσει, θα πρέπει να παίζει στους κανόνες της ομάδας.

Μην την αναγκάσεις να κάνει κάποιο άθλημα που δεν λατρεύει.

Δείξε της ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη τον άντρα για να μετακινήσουν ένα έπιπλο στο σπίτι.

Μάθε της να μαγειρεύει.

Δώσε της εκείνη τη συνταγή της μαμάς σου με τα πασχαλινά κουλουράκια με την κανέλα.

Κληροδότησέ της το θαυμασμό σου για τη φύση, σε όλες της τις αποχρώσεις.

Μάθε της να αγαπάει τους άλλους, αλλά πρώτα απ’όλα τον εαυτό της.

Μπορεί το κορμί σου ή και το δικό της να είναι «βαρύ», με δυνατούς μυς και θώρακα στιβαρό.

Είναι πολύ εύκολο να μισήσεις μέρη του σώματός σου, απλά γιατί απέχουν από το ανορεξικό μοντέλο.

Μην το κάνεις.

Πες της πως αν θέλει, με τα πόδια της μπορεί να τρέξει σε κάθε μαραθώνιο.

Πες της πως οι πνεύμονές της υπάρχουν για να της δώσουν δύναμη να φωνάξει, να τραγουδήσει, να ξεσηκώσει ολόκληρο τον κόσμο, αρκεί να το θελήσει.

Θύμιζε κάθε μέρα στην κόρη σου πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει με το σώμα της είναι να το χρησιμοποιήσει, για να ταξιδέψει την όμορφη ψυχή της.

(έμπνευση από κείμενο της Sarah Koppelkam)»

Μαρία Αϊβαζίδου Ψυχολόγος- Παιδοψυχολόγος

Οι γονείς κάνουν λάθος με το να μαλώνουν τα παιδιά τους σχετικά με τους σωρούς βρώμικων ρούχων, παλιών περιοδικών, αντικειμένων και άδειων συσκευασιών  από τρόφιμα που βρίσκονται εδώ κι εκεί στα υπνοδωμάτια τους.

Αυτό διατείνεται ο Δρ James Pease, παιδικός και εφηβικός ψυχίατρος, ο οποίος λέει ότι οι έφηβοι που ζουν σε ένα τεράστιο χάος απλά δείχνουν την «ατομικότητά τους» και επιδεικνύουν μια «ανάγκη αυτονομίας». Σύμφωνα με τον ψυχίατρο, μάλιστα,  η “άρρωστη”, κατά τους γονείς, άρνηση του παιδιού να καθαρίσει και να τακτοποιήσει το δωμάτιό του είναι τόσο φυσιολογική ώστε θα αμφισβητούσε της συναισθηματική υγεία του εφήβου που θα υπακούσει τους γονείς του σε αυτό το θέμα.

Οι ψυχοθεραπευτές θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτό το τρελό χάος που επικρατεί σε ένα εφηβικό δωμάτιο, ως έναν αγώνα του εφήβου να διαχωριστεί από τον γονέα. “Όταν ακούω ότι ένας έφηβος έχει πάντα άψογα τακτοποιημένο το δώματιό του αρχίζω να εξετάζω συμπτώματα για κάποια αναπτυξιακή διαταραχή”, λέει ο Pease.

Αυτό που προτείνει ο Pease είναι ένα «συμβόλαιο υπνοδωματίου», το οποίο θα υπογραφεί και από τα δύο μέρη. Η σύμβαση θα καθορίζει τα δικαιώματα του εφήβου και θα είναι κάπως έτσι: «Έχω την ελευθερία να καθορίσω την καθαριότητα και την γενική κατάσταση της οργάνωσης και του περιεχομένου του υπνοδωματίου μου. Το περιεχόμενο του δωματίου μου δεν θα αφαιρείται χωρίς προηγούμενη άδειά μου. Η παραπάνω σύμβαση ωστόσο, προστατεύει τους γονείς, απαιτώντας από τα παιδιά να συμφωνούν να διατηρούν τα ελάχιστα πρότυπα καθαριότητας καθώς και να χρησιμοποιούν τον κάδο απλύτων, αντί για το πάτωμα.

Πρωτότυπο telegraph.co.uk
Απόδοση Έλενα Θάνου
Πηγή

Η Διεθνής Ημέρα Εξαφανισμένων Παιδιών διοργανώνεται κάθε χρόνο στις 25 Μαΐου για να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με το παγκόσμιο πρόβλημα της εξαφάνισης παιδιών και παράλληλα να επισημάνει στους γονείς τα μέτρα που πρέπει να λάβουν για την προστασία των παιδιών τους.

Θα ήξερε το παιδί σας τι να κάνει αν τυχόν χωριζόταν από εσάς σε έναν πολυσύχναστο δημόσιο χώρο, όπως ένα πάρκο, μια παραλία ή ένα εμπορικό κέντρο; Είναι ένα από τα πιο τρομακτικά σενάρια για έναν γονέα, αλλά αποτελεί κρίσιμο θέμα ενημέρωσης και προετοιμασίας.

Πρέπει να δημιουργήσετε από κοινού ένα οικογενειακό σχέδιο έτσι ώστε να μην επικρατήσει σύγχυση αν το παιδί σας βρεθεί κάποτε σε αυτή την κατάσταση. Αυτό δεν σημαίνει ούτε να υπερπροστατεύετε το παιδί σας, ούτε να του δημιουργήσετε άγχος γι’ αυτό το θέμα. Πρέπει απλώς να βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας ξέρει τι πρέπει να κάνει και πώς να παραμείνει ασφαλές.

Σαφώς θα πρέπει να υπάρξει ενημέρωση και συνεργασία με όλους τους ενήλικες που ασκούν επιρροή στη ζωή ενός παιδιού, όπως είναι ένας δάσκαλος ή ένας προπονητής, καθώς για να εξαφανιστεί ένα παιδί, δεν χρειάζεται παραπάνω από ένα λεπτό. Και αυτό φαίνεται και από τις τόσες πολλές περιπτώσεις εξαφάνισης ανηλίκων που ακούμε στις ειδήσεις, τόσο παγκοσμίως, όσο και στη δική μας χώρα.

Ποιες είναι οι βασικές οδηγίες που πρέπει να διδάξετε στο παιδί σας;

1. Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας γνωρίζει τις βασικές πληροφορίες. Ότι έχει απομνημονεύσει, δηλαδή, τόσο το πλήρες όνομά σας, όσο και το δικό του, τον αριθμό τηλεφώνου σας και τη διεύθυνσή σας. Ορισμένα παιδιά από 3 ετών μπορεί να θυμούνται τον αριθμό τηλεφώνου ενός γονέα. Λάβετε υπόψη, ωστόσο, ότι ορισμένα μικρά παιδιά μπορεί να ξεχάσουν τα ονόματά σας, καθώς δεν τα χρησιμοποιούν για να αναφέρονται στους γονείς τους.

Εάν το παιδί σας είναι πολύ μικρό για να απομνημονεύσει τις πληροφορίες σας, γράψτε τα σε ένα κομμάτι χαρτί και βάλτε τα σε ένα ασφαλές μέρος όπως ένα παπούτσι ή μια τσέπη. Υπενθυμίστε στο παιδί σας πού βρίσκεται το χαρτί πριν πάτε στον προορισμό σας, ώστε να μπορεί να πει σε έναν ασφαλή ενήλικα ότι είναι εκεί σε περίπτωση που χωριστήκατε.

2. Διδάξτε στο παιδί σας πώς να ζητήσει βοήθεια με ασφάλεια. Αντί να διδάξετε στο παιδί σας να μην μιλάει ποτέ σε αγνώστους, ενημερώστε το παιδί σας και πείτε του να ζητήσει βοήθεια από συγκεκριμένα άτομα, όπως μια μητέρα με ένα παιδί. Εάν δεν μπορούν να εντοπίσουν ένα, πείτε τους να αναζητήσουν μια γυναίκα, έναν πωλητή καταστήματος ή έναν αστυνομικό.

Διδάξτε τους να πουν στον ενήλικα ότι έχουν χαθεί και να δώσουν το πλήρες όνομά τους, τον αριθμό τηλεφώνου σας, το όνομά σας και άλλες βασικές πληροφορίες.

3. Πείτε στο παιδί σας να μην σας ψάξει ποτέ αν χαθεί. Το καλύτερο που πρέπει να κάνουν είναι να μείνουν ακριβώς εκεί που είναι, έτσι ώστε να μπορείτε να έρθετε και να τα βρείτε. Επίσης, μάθετε το παιδί σας να λέει «όχι», καθώς και να μην ακολουθεί ξένους.

4. Κανονίστε ένα σημείο συνάντησης από πριν. Με τα μεγαλύτερα παιδιά (άνω των 9 ετών) μπορείτε να επιλέξετε ένα συγκεκριμένο σημείο όπου θα δώσετε ραντεβού σε περίπτωση που χαθείτε μεταξύ σας, πχ κάπου με έντονα χρώματα ή ιδιαίτερη διακόσμηση, ώστε να μπορούν να τα ξεχωρίσουν.

5. Εξασκηθείτε στο role-playing με το παιδί σας. Ανατρέξτε σε αυτές τις συμβουλές περιοδικά, ειδικά προτού πάτε σε μια πολυσύχναστη τοποθεσία. Μπορείτε να εξετάσετε διάφορα σενάρια, με ερωτήσεις τύπου: «Τι θα έκανες αν..;» ή «Τι θα έκανες αν ένας ξένος είπε ότι πρέπει να πας μαζί τους για να με βρεις;». Αυτό βοηθά να δείτε σε τι βαθμό έχει κατανοήσει το παιδάκι σας όλα όσα του έχετε διδάξει.

6. Συμβουλέψτε το να παραμείνει ήρεμο. Μάθετέ του ότι ο πανικός δεν αποτελεί καλό σύμβουλο. Διαβεβαιώστε το πως ακόμα κι αν μείνετε κάποια λεπτά χωριστά, θα κάνετε τα πάντα για να το βρείτε και θα είστε και πάλι μαζί. Έχει φανεί πως τα παιδιά που φαίνονται αναστατωμένα, γίνονται ευκολότεροι και πιο ελκυστικοί στόχοι σε επιτήδειους που έχουν πρόθεση να τα εκμεταλλευτούν.

Μια σημαντική συμβουλή για όταν ξαναβρεθείτε είναι να μην το μαλώσετε που απομακρύνθηκε από κοντά σας. Μην ξεχνάτε ότι, όπως και εσείς, έτσι και το παιδί, είναι το ίδιο αναστατωμένο και αγχωμένο! Όταν ηρεμήσει και νιώσει ασφαλές, χρησιμοποιήστε την εμπειρία για να του διδάξετε μία ακόμα φορά όλες τις συμβουλές που του μάθατε.

Πηγή

Ποιος θ’ αλλάξει τη λάμπα;

Τις τελευταίες μέρες παίζουμε εδώ στο σπίτι με τον 16χρονο γιο μου ένα δικό μας μπρα ντε φερ, το παιχνίδι «ποιος θ΄ αλλάξει τη λάμπα».
Όταν θέλουμε, σ’ αυτήν την ηλεκτροκινούμενη κοινωνία, να πούμε ότι κάποιος είναι παντελώς ανίκανος, λέμε «δεν μπορεί ν αλλάξει ούτε μια λάμπα».
Καλά λέμε.
Εγώ με τις καμένες λάμπες έχω τραύμα, ή μάλλον, για να το πω πιο σωστά, «εικονογραφούν» για μένα τις συνέπειες του βασικού τραύματος μου.
Αλλά και όχι μόνο του δικού μου
Παντρεύτηκα και έζησα δέκα χρόνια με έναν άντρα ο οποίος όταν καιγόταν η λάμπα φώναζε τον ηλεκτρολόγο.
Προτιμούσε να πληρώσει κερατιάτικα παρά να την αλλάξει μόνος του.
Αυτή ήταν γενικώς και η ιστορία της ζωής του, η αντίληψη ότι ΟΛΑ αγοράζονται και ΟΛΑ φτιάχνονται με τα χρήματα, κάτι που φυσικά δεν ισχύει, ή πάντως δεν πρέπει.
Το πλήρωσε, οκ, αφού δεν ήθελε να ακούσει…
Έζησα, επίσης, με έναν άλλον άντρα ο οποίος μια μέρα βγήκε από το μπάνιο και μου είπε: «κάηκε η λάμπα».
Θυμάμαι τη σκηνή σαν τώρα, πάντα τη θυμάμαι.
Σήκωσα το βλέμμα από τον υπολογιστή και τον κοίταξα με απορία.
«Και λοιπόν;», είπα.
Συνέχισε να με κοιτάει.
Και κατάλαβα ότι ζητούσε από μένα να λύσω το θέμα της καμμένης λάμπας.
Αυτουνού το θέμα είναι η επίκτητη «αναπηρία». Κάθε είδους. Μην με βρίσετε πάλι που τα λέω στα εγγλέζικα, learned helplessness, το λένε οι Εγγλέζοι, που είναι μάστορες στους όρους. Κι αυτό οδηγεί στην απόλυτη εργαλειοποίηση των άλλων για να σου κάνουν τα δεκανίκια. Πρακτικά και συναισθηματικά.
Και είναι η ιστορία της δικής του ζωής…
Εγώ, από την άλλη, είμαι ο άνθρωπος που μπορεί ν’ αλλάξει όχι απλώς τη λάμπα, αλλά και και την ηλεκτρολογική εγκατάσταση του άνω Χαλανδρίου αν χρειαστεί.
Όταν, λοιπόν, αποφάσισα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να πάψουν να με αφορούν οι ιστορίες της ζωής των άλλων σε οποιοδήποτε επίπεδο πέραν του εκπαιδευτικού και άρχισα να κοιτάω την ιστορία της δικής μου ζωής, μέρος της οποίας είναι όλοι αυτοί οι αποπάνω αλλά κυρίως τα παιδιά μου κι εγώ, συνέβη το αυτονόητο.
Είπα, «όχι καλά μου παιδιά, δεν θα γίνετε τέτοιοι εσείς, που να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα».

– «Μαμά, κάηκε η λάμπα».
– «Ωραία». (Δεν κούνησα βλέφαρο)
Τρεις μέρες αργότερα μπαίνω στο δωμάτιό του. Σκοτάδι.
– «Κάηκε η λάμπα», είπα κι εγώ με τη σειρά μου.
– «Στο έχω πει εδώ και μέρες», απαντάει μ’ αυτή την εφηβική ξινοτσαντίλα του στιλ «δεν μ ακούς, δεν με φροντίζεις».
– «Ωραία», ξαναείπα, χαμογέλασα και έφυγα.
Όχι αγάπη μου, δεν θα σου αλλάζω εγώ τη λάμπα στα 16, που να χτυπιέσαι κάτω.
Μου είπε προχθές «θα πάω να πάρω λάμπα να την αλλάξω».
Προφανώς κάπου γκρίνιαξε και του είπαν να το κάνει μόνος του.
Λέω πολύ ωραία, ξέρεις που έχει χρήματα. Και λάμπες. Και σκάλα, αν και φτάνεις πλέον και χωρίς.
Ακόμη στο σκοτάδι είναι.
Διαπραγματεύεται με τον εαυτό του:
α. την ίδια την αλλαγή της λάμπας
β. το ουσιαστικό βήμα που πρέπει να κάνει προς την αυτοεξυπηρέτηση και
γ. το γεγονός ότι ενώ ξέρει ότι έχω δίκιο, προσωρινά βολεύεται να ξινίζει στην «κακιά μαμά» και να αυτοθυματοποιείται. Μέρος της διαδικασίας του μεγαλώματος είναι κι αυτό. Όλα κουλ.
Δεν πειράζει.

Ακόμη κι αν είμαι η «κακιά μάνα που δεν φροντίζει», μόνο καλό θα του κάνει ν’ αλλάξει τη λάμπα μόνος του.
Να μάθει γενικά ν’ αλλάζει τις λάμπες μόνος του στη ζωή, ώστε οι άνθρωποι δίπλα του να μην είναι ούτε μόνο κάποιοι που τους πληρώνουμε για να μας κάνουν τις «δουλειές» μας, ούτε μόνο εργαλεία που μας κάνουν τις «δουλειές» μας.
Εξίσου κακοποιητικό για τα παιδιά να τα αμελείς, με το να τα κάνεις ανήμπορα. Ίσως το δεύτερο να είναι και πιο.
Άλεξ, αν με διαβάζεις, σήμερα είναι κλειστά τα μαγαζιά, αλλά έχει λάμπες το μίνι μάρκετ.
Ξεβιδώνουμε προς τα αριστερά, βιδώνουμε προς τα δεξιά.

Maria Dedoussi

Πηγή

Η Shagy, μία μαμά τριών παιδιών, ενθαρρύνει με ανάρτησή της στο Tik Tok τους γονείς να αποδεχτούν πως τα παιδιά τους μεγαλώνουν και αλλάζουν. Ισχυρίζεται πως είναι φυσιολογικό και υγιές για τους εφήβους να εξερευνούν το σώμα τους και τη σεξουαλικότητά τους, ενώ συμπλήρωσε πως οι γονείς θα πρέπει να δίνουν στα παιδιά τους προφυλακτικά για να κάνουν «εξάσκηση».

Τί ακριβώς εννοούσε; Με λίγα λόγια, θέλησε να τονίσει πως κάνοντας δώρο προφυλακτικά σε νεαρά παιδιά, τους δίνεις την ευκαιρία να εξοικειωθούν με τη χρήση τους αλλά και την… ύπαρξή τους! Παράλληλα, τα εξοικιώνεις με το ασφαλές σεξ διώχνοντας την προκατάληψη ότι η ερωτική πράξη είναι κάτι «απαγορευμένο» για το οποίο πρέπει να ντρέπονται.

Μάλιστα, επισήμανε πως τα προφυλακτικά δεν αρκούν! Καλό είναι τα παιδιά να μάθουν και τους βασικούς κανόνες υγιεινής γύρω από το σεξ: «Σκεφτείτε το λιγάκι… μαζί με τα προφυλακτικά, δίνεις στα παιδιά και μαντηλάκια καθαρισμού, χαρτομάντηλα και λιπαντικά. Έτσι, μαθαίνουν πώς πρέπει να τα χρησιμοποιούν όλα αυτά πριν κάνουν σεξ! Όταν λοιπόν θα έρθει η ώρα να κοιμηθούν πρώτη φορά με τον/τη σύντροφό τους, δεν θα έχουν αμηχανία, θα ξέρουν πώς να φερθούν και το σημαντικότερο θα παραμείνουν ασφαλείς με τη χρήση προφυλακτικού!».

Το βίντεο της Shagy το παρακολούθησαν 248,000 φορές και συγκέντρωσε πάνω από 45,700 likes. Όπως συμβαίνει πάντα, αρκετοί εναντιώθηκαν στις απόψεις της αλλά οι περισσότεροι συμφώνησαν μαζί της. Κάποιος μάλιστα σχολίασε πως είναι καλύτερο να έχεις μία μαμά σαν τη Shagy, παρά κάποια που ντρέπεται να θίξει τέτοια θέματα και αφήνει το παιδί της στην άγνοια. Κι εμείς συμφωνούμε μαζί του!

Πηγή

Πόσων από εμάς τα παιδιά φορούν το ειδικό ποδηλατικό κράνος, κάθε φορά που βγαίνουν βόλτα με το ποδήλατο; Οι κανόνες ασφαλείας για την κυκλοφορία μας με οποιοδήποτε όχημα ξεκινούν από την παιδική ηλικία και είναι κάτι που δυστυχώς παραβλέπουμε.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει με το post της μία παιδίατρος, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει τους γονείς των παιδιών που κάνουν ποδήλατο, πατίνι, rollers ή οτιδήποτε μπορεί να τα ρίξει εύκολα και απότομα στο έδαφος, να φορούν ΠΑΝΤΑ κράνος.

Η Dr. Free Hess, παιδίατρος, ειδικός στην παιδική ασφάλεια και μαμά, δημοσίευσε μία φωτογραφία στη σελίδα της στο Facebook, δείχνοντας ένα εντελώς κατεστραμμένο κράνος ποδηλάτου, έπειτα από ατύχημα παιδιού με ποδήλατο. Η ίδια εξηγεί, ότι αν δεν υπήρχε το κράνος, κάπως έτσι θα γινόταν το… κεφάλι του παιδιού.

Διαβάστε το post της Dr. Hees

«Βλέπω πολύ συχνά παιδιά στο ιατρείο μου με τραύματα στο κεφάλι, έπειτα από πτώση από ποδήλατο. Κάποια από αυτά τα παιδιά έχουν χτυπηθεί ακόμα και από αυτοκίνητα, ενώ πολλά έχουν απλά πέσει, επειδή ένα αυτοκίνητο πέρασε γρήγορα από δίπλα τους και δεν κατάφεραν να κρατήσουν την ισορροπία τους. Στις περιπτώσεις αυτές, είναι το κράνος που θα κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα απλό κάταγμα, σε ένα σοβαρό νευρολογικό ατύχημα ή ακόμα και στον θάνατο!

Πρόσφατη δημοσκόπηση που έλαβε χώρα στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν έδειξε, ότι το 18% των γονιών παραδέχεται, ότι τα παιδιά δεν φορούν κράνος. Αυτό αντιστοιχεί στο 1 στους 5 γονείς. Αυτό ΔΕΝ το καταλαβαίνω!

Κοιτάξτε το κράνος της φωτογραφίας. Φανταστείτε να δεχόταν το κεφάλι του παιδιού σας ΧΩΡΙΣ να φορά κράνος.

Αν εσείς ή το παιδί ανεβαίνετε σε ποδήλατο, skateboard, παγοπέδιλα, rollers, hover board, μηχανάκι ή οτιδήποτε άλλο ενέχει τον κίνδυνο τραυματισμού στο κεφάλι χρειάζεται να φοράτε πάντα κράνος. ΠΑΝΤΑ.

Δώστε το καλό παράδειγμα στα παιδιά σας και φορέστε κι εσείς κράνος. Τα παιδιά σας χρειάζονται, όσο τα χρειάζεστε κι εσείς».

Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή της και ας κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να προστατεύσουμε έμπρακτα τη ζωή των παιδιών μας.

Πηγή

Το οικογενειακό περιβάλλον διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην αγωγή και ανάπτυξη του παιδιού. Στους κόλπους της οικογένειας, και ανάλογα με τη στάση των γονέων, το παιδί αναπτύσσει συναισθήματα -καθοριστικής σημασίας- για την παγίωση της αυτοπεποίθησής του. Έτσι, διαμορφώνει αισθήματα επάρκειας ή ανεπάρκειας, καθώς και τη γενικότερη αυτοεικόνα του.

Πλέγματα σχέσεων, βιώματα, ερεθίσματα, μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο -της οικογένειας- καθίστανται ικανά για να υιοθετήσει το παιδί αξίες, να αποκτήσει δεξιότητες και να διαμορφώσει στάσεις. Πιθανόν να είναι η εντονότερη επίδραση, αυτή του οικογενειακού περιβάλλοντος, στην ανάπτυξη του παιδιού και δεύτερη να έρχεται εκείνη του σχολείου.

Μάλιστα οι ίδιοι P. Bourdieu και J. Passerron, αποκάλεσαν «μορφωτικό κεφάλαιο» τις εμπειρίες που αποκτά το παιδί εντός οικογενειακού πλαισίου, φέρνοντάς τις ως παρακαταθήκη στο σχολείο. Ειδικότερα, ως μορφωτικό κεφάλαιο φρονούν το σύνολο των στάσεων, γνώσεων και δεξιοτήτων, που φυσικά διαφοροποιεί έκαστο παιδί ανάλογα με την κοινωνική τάξη προέλευσής του. Επιπλέον, συμπεριλαμβάνεται η κάθε είδους πληροφόρηση περί μορφώσεως, κοινωνικών σχέσεων, καλλιτεχνικής κουλτούρας και γλωσσικής άνεσης.

Στο σημείο αυτό είναι καλό να αναφερθεί το γεγονός ότι όσο περισσότερο συσχετίζονται τα χαρακτηριστικά αυτά με την κουλτούρα που μεταδίδει το σχολείο, τόσο ευκολότερα αφομοιώνονται οι γνώσεις και αποκωδικοποιούνται τα μηνύματα.

Οι σχολικές επιδόσεις των μαθητών διαφοροποιούνται περισσότερο ανάλογα με το μορφωτικό επίπεδο των γονέων.

M. Paul Clerc

Ο Bourdieu επηρεασμένος από τις απόψεις του M. Paul Clerc, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σχολική επιτυχία είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτιστική, τονίζοντας στην συνέχεια με τον Passeron ότι ο παράγων γλώσσα αποτελεί την ικανότητα για κατανόηση και χειρισμό σύνθετων λογικών και αισθητικών δομών και εξασφαλίζεται από ένα σύστημα κατηγοριών, το οποίο εξαρτάται άμεσα από τη συνθετότητα της γλωσσικής δομής που πρωτοακούστηκε στο γλωσσικό περιβάλλον.

Από εμπειρικά δεδομένα ανακύπτει ότι στα θετικά στοιχεία αυτού του μορφωτικού κεφαλαίου συνυπολογίζονται και η καλή υγεία, η ευεξία, η κάλυψη των συναισθηματικών αναγκών, τα ισχυρά κίνητρα για μάθηση, η συναισθηματική ασφάλεια του παιδιού, η θετική στάση ολόκληρης της οικογένειας απέναντι στη μόρφωση και τις αξίες του σχολείου, το σταθερό ενδιαφέρον των γονέων, για τις σχολικές δραστηριότητες του παιδιού και για τα συναισθήματα που βιώνει εκεί, η ερμηνεία και η κατανόηση τους των αιτίων της τυχούσας σχολικής αποτυχίας και όχι η τιμωρία της, αλλά η ενθάρρυνση και υποστήριξη της προσπάθειας του παιδιού και, φυσικά, η εσωτερική εστία ελέγχου, δηλαδή οι επιδόσεις και επιτυχίες που είναι καρπός προσωπικής προσπάθειας και όχι ιδιαίτερα αποτέλεσμα εξωτερικών και τυχαίων παραγόντων.

Βέβαια, στην άλλη όψη του νομίσματος, αρνητική επίδραση ασκούν, η έλλειψη όλων των ανωτέρω, διάφορα σοβαρά προβλήματα του οικογενειακού περιβάλλοντος, όπως ανεργία, ασθένειες, διαζύγιο, μετανάστευση, καθώς και η απουσία των δύο γονέων.

Από όλα τα άνωθεν προκύπτει ότι, προκειμένου ο εκπαιδευτικός να σχεδιάζει, να εκτελεί τη διδασκαλία, να παίρνει τις αναγκαίες παιδαγωγικές του αποφάσεις είναι απαραίτητο να λαμβάνει σοβαρά υπόψη του και τις οικογενειακές προϋποθέσεις μάθησης των μαθητών του. Έτσι, απαιτείται να προσαρμόζει καταλλήλως τα κίνητρα μάθησης που φέρνουν τα παιδιά από την οικογένειά τους, προωθώντας και ενισχύοντάς τα.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Αποτελεί μεγάλη πρόκληση το γεφύρωμα της νευροεπιστήμης με την καθημερινή ζωή και την πρακτική εφαρμογή των επιστημονικών συμπερασμάτων. Μπορούν να δοθούν, βέβαια, κατευθύνσεις από τους γονείς, τους δασκάλους για την ορθή αξιοποίηση των δυνατοτήτων του εφηβικού εγκεφάλου.

Ο νευροεπιστήμονας, του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ, Jay Giedd  σχολιάζει ότι με την πρόοδο της επιστήμης ολοένα και συχνότερα επικρατούν κατευθύνσεις προς τα πίσω, στις παλιές κλασικές οικογενειακές αρχές και συνήθειες.

Βάση ερευνών, λόγω του ανθρώπινου εκτεταμένου υπόβαθρου νευρικών συνδέσεων του εγκεφάλου για την ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων, οι έφηβοι επιθυμούν να περνούν περισσότερο ποιοτικό χρόνο διαθέτοντας περισσότερη επικοινωνία με τους γονείς τους, μέσα σε κλίμα αγάπης. Σε μια καθοριστική χρονική περίοδο, η παροχή videogames, internet ως ανταπόκριση των γονιών επιδρά μόνο αρνητικά, αφού αποστασιοποιούνται οι γονείς απομακρύνοντας τα παιδιά τους.

Η πιο καθοριστική «ανακαλωδίωση» του εγκεφάλου -ανεξαρτήτου ηλικίας- που μεταμορφώνει εκ βαθέων τον τρόπο σκέψης του ανθρώπου, είναι η αναγέννηση. Εδώ, νοείται η πνευματική γέννηση καθιστώντας τον άνθρωπο παιδί του Θεού, ελευθερωμένο από φθοροποιές επιθυμίες και δεσμεύσεις παθών και συντελείται διά του Λόγου του Θεού και Αγίου Πνεύματος.

Συνακολούθως, αναδεικνύεται η αξία της Αγίας Γραφής, συστήνοντας τις οικογενειακές αξίες που έχουν απαξιωθεί καθιστώντας το μείζον πρόβλημα.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ