Μπαμπά,

Δεν υπάρχουν κατάλληλες λέξεις να σου πω ‘ευχαριστώ’ ή να σου περιγράψω τι σημαίνεις για μένα.

Όλοι οι άντρες αλλάζουν από τη στιγμή που αποκτούν μία κόρη. Και όταν με κράτησες για πρώτη φορά στην αγκαλιά σου, είμαι σίγουρη ότι σκέφτηκες σε τί κόσμο θα ζήσω. Είμαι σίγουρη ότι ανησύχησες αν θα μπορούσες να μου δώσεις όλα όσα πίστευες ότι αξίζω. Είμαι σίγουρη ότι φοβήθηκες πως θα τα κάνεις θάλασσα μερικές φορές. Είμαι σίγουρη ότι αναρωτήθηκες τί άνθρωπος θα γίνω, ενώ σιωπηλά μου υποσχέθηκες ότι θα είσαι περήφανος για μένα ό,τι κι αν γίνει.

Ήξερες ότι στη ζωή μου θα έχυνα και πολλά δάκρυα. Ήξερες ότι θα μου έφτιαχνες πολλά σπασμένα παιχνίδια αλλά ότι δεν θα μπορούσες να κολλήσεις την καρδιά μου μετά την πρώτη μου ερωτική απογοήτευση. Ήξερες ότι θα αντιμετωπίσω αγενείς ανθρώπους και δεν θα είσαι εκεί για να με προστατέψεις. Ότι θα υπήρχαν επιλογές που θα έπρεπε να κάνω χωρίς να σε έχω δίπλα μου, να μου λες ποια είναι η σωστή.

Δεν πληρώνονται οι θυσίες που έχεις κάνει για μένα και ο χρόνος που αφοσίωσες από τη δική σου ζωή. Γιατί δεν ήταν μόνο τα χρήματα που μου έδινες καθώς έβγαινα από την πόρτα, χωρίς καν να πω ένα γεια, ως έφηβη. Ήταν η άνευ όρων αγάπη ανάμεσα στον μπαμπά και την κόρη που μας βοήθησε να ξεπεράσουμε κάθε φάση της ζωής μας. Ήταν κάθε αγκαλιά και κάθε φιλί στο μάγουλο, καθώς μεγάλωνα. Ήταν αυτό το ‘σ’αγαπώ’, απλά για να το ξέρω. Ήταν που μου έλεγες πόσο όμορφη είμαι, παρόλο που δεν το πίστευα μερικές φορές. Ήταν που έδινες πάντα την καλύτερη συμβουλή ακόμη κι αν την αγνοούσα.

Σαν παιδί, δεν έβλεπα ποτέ τις ρυτίδες στο μέτωπό σου όταν έρχονταν λογαριασμοί στο σπίτι.  Αυτό που έβλεπα μόνο είναι ‘Μπαμπά μπορούμε να αγοράσουμε αυτό’, καθώς βγαίναμε από κάποιο μαγαζί με μια καινούρια κούκλα. Δεν ήξερα τί έκανες στη διάρκεια της μέρας, αυτό που ήξερα ήταν ότι ‘Ο μπαμπάς πρέπει να δουλέψει’. Ζούσα ξένοιαστα μεταξύ σχολείου και παιχνιδιού. Έτρεχα στις σκάλες όταν άκουγα να παρκάρεις το αυτοκίνητο στον δρόμο. Δεν ήξερα ότι οι διακοπές κόστιζαν λεφτά, το μόνο που ήξερα ήταν ότι έπρεπε να πάμε κάπου. Δεν ήξερα το καθημερινό στρες και τα προβλήματα που σε κρατούσαν ξύπνιο τη νύχτα, ήξερα μόνο ότι θα ήσουν ο πρώτος που θα τρέξει στο κρεβάτι μου, όταν θα έβλεπα έναν εφιάλτη. Δεν ήξερα ότι ο πόνος θα περάσει, το μόνο που ήξερα ήταν πως θα τρέξεις να με πάρεις αγκαλιά με την παραμικρή γρατζουνιά.

Και καθώς τα χρόνια περνούσαν, άρχισα να μαθαίνω περισσότερα γι’αυτόν τον κόσμο. Όλοι γερνούσαν με τον καιρό και ξέρω ότι κι εσύ απεχθανόσουν τον χρόνο, βλέποντάς με να μεγαλώνω. Και παρακολουθούσες από μακριά, γνωρίζοντας ότι τελικά θα καταλάβαινα πώς ήταν πραγματικά ο κόσμος.

Και ήσουν πάντα εκεί, σε κάθε παιχνίδι, σε κάθε νίκη και σε κάθε ήττα. Ήσουν ο εμψυχωτής σε κάθε όνειρο που είχα και που δεν ξέραμε αν τελικά θα πραγματοποιηθεί. Ήσουν εκεί σε κάθε μου αποτυχία.

Και σου ράγισε η καρδιά όταν θα έφευγα για το πανεπιστήμιο, καθώς στεκόσουν κοιτάζοντας το άδειο μου δωμάτιο. Και καινούριοι λογαριασμοί άρχισαν να στέλνονται με το ταχυδρομείο. Αγάπη είναι να δίνεις σε κάποιον το καλύτερο ακόμα κι αν σου ραγίζει η καρδιά και να προσφέρεις στα παιδιά σου τα πράγματα που ίσως εσύ δεν είχες ποτέ.

Και το μόνο που ήθελες ήταν να γίνω καλός άνθρωπος, να παίρνω έξυπνες αποφάσεις και να είμαι ανεξάρτητη.

Μέσα από την αγάπη των γονιών γινόμαστε έντιμοι άνθρωποι. Μέσα από την αγάπη των γονιών γινόμαστε οι άνθρωποι που είναι γραφτό να γίνουμε. Μέσα από την αγάπη των γονιών θέλουμε να γίνουμε αυτοί που θα τους κάνουμε περήφανους. Αυτοί που θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους. Θέλουμε να μην κάνουμε ποτέ λάθη, γιατί μια από τις χειρότερες κουβέντες που δεν θέλουμε να ακούσουμε από το στόμα τους είναι ‘με απογοήτευσες’. Αλλά ακόμα και μέσα στις απογοητεύσεις και τα λάθη, όπου οι γονείς ήταν αυτοί που μάζεψαν τα κομμάτια, ξεχώριζε η αγάπη.

Τότε μια μέρα σου γνωρίζω κάποιον και το μόνο που θέλεις γι’αυτόν είναι να με κάνει ευτυχισμένη. Το μόνο που θέλεις είναι ο άντρας αυτός να φροντίσει το κοριτσάκι σου, όπως το φρόντιζες εσύ όλα αυτά τα χρόνια. Να ξέρεις όμως πως ούτε κι εμείς οι κόρες μπορούμε να φανταστούμε μια ζωή χωρίς εσένα και πως πονάει και η δική μας η καρδιά.

Γιατί ήσουν εκεί για τα πάντα, ζούσες τα δάκρυα και τις απογοητεύσεις μου, και στενοχωριόσουν πιο πολύ κι από μένα. Και όσο σκεπτικός κι αν ήσουν γι’αυτόν τον άντρα, για τον οποίο πιστεύεις πως ποτέ δεν θα είναι αρκετά καλός, ελπίζεις ότι θα με αγαπήσει με τον σωστό τρόπο.

Τότε μια μέρα μου ζητάει να τον παντρευτώ και η καρδιά σου σταματάει για λίγο.

Και είναι μια βόλτα στην εκκλησία, την οποία σκεφτόσουν από τη στιγμή που με πήρες αγκαλιά τη μέρα που γεννήθηκα. Ήξερες ότι μια μέρα θα έπρεπε να με αποχωριστείς. Και καθώς κρατάς τα δάκρυά σου και με φιλάς στο μάγουλο, με ακούς να σου ψιθυρίζω: 

‘Αλλά να θυμάσαι μπαμπά, εσένα αγάπησα πρώτο’.

By Kirsten Corley

Πηγή

Ένα πολυβραβευμένο animation του Örs Bárczy το “Hey Deer” εδώ και χρόνια καταφέρνει να συγκινεί μικρούς και μεγάλους.
Με πάνω από 6 εκατομμύρια views και ένα αναπάντεχο… τέλος

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα δικαιωμάτων του παιδιού που ήταν στις 20 Νοεμβρίου, ας ρίξουμε μια ματιά διεξοδικά στα δικαιώματα αυτά που θεσπίστηκαν με στόχο να προστατεύονται όλα τα παιδιά παγκοσμίως από ευάλωτες καταστάσεις.

Όλα τα παιδιά έχουν δικαιώματα και αυτό απαιτεί μια νομική δέσμευση για να γίνει πραγματικότητα. Παγκοσμίως, 196 χώρες έχουν υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού και στη χώρα μας η Σύμβαση αυτή αποτελεί νόμο από το 1992. Πέρα από τη νομική δέσμευση χρειάζεται και προσωπική ευαισθησία αλλά και συνειδητοποίηση καθώς σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταβάλεται είναι αναγκαίο η θέση του παιδιού να προστατεύεται.

Η Σύμβαση αυτή αναγνωρίζει ότι η παιδική ηλικία είναι ιδιαίτερη και χρήζει ειδική φροντίδα και προστασία. Υπάρχουν 54 άρθρα στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, τα οποία θέτουν πρότυπα για την ευημερία των παιδιών σε όλα τα στάδια ανάπτυξης τους. Ισχύει για όλα τα παιδιά κάτω των 18 ετών, ανεξάρτητα από το φύλο, την καταγωγή, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ή την αναπηρία τους.

Η Σύμβαση στηρίζεται σε τέσσερις θεμελιώδεις αρχές, οι οποίες είναι οι εξής:

• Η απαγόρευση διακρίσεων. 
• Το συμφέρον του παιδιού. 
• Η επιβίωση, ανάπτυξη και προστασία. 
• Η ελευθερία γνώμης και συμμετοχή. 

Ας δούμε, λοιπόν, κάποια από τα δικαιώματα του παιδιού:

1. Δικαίωμα στη ζωή.
2. Διατήρηση της ταυτότητας του.
3. Υγεία και παροχή ιατρικών υπηρεσιών.
4. Εκπαίδευση.
5. Ελευθερία γνώμης.
6. Ελευθερία έκφρασης.
7. Ελευθερία σκέψης και θρησκείας.
8. Ελευθερία συνάντησης και συνεργασίας.
9. Ιδιωτική ζωή.
10. Πληροφόρηση – Ενημέρωση.
11. Κοινωνική πρόνοια.
12. Ελεύθερος χρόνος και ψυχαγωγία.

Τα παραπάνω είναι ορισμένα από τα δικαιώματα του παιδιού που οφείλουμε όλοι μας να τηρούμε. Είναι νομικά κατοχυρωμένα, εξασφαλίζουν την ευημερία και την ομαλή σωματική και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών σε όλα τα στάδια της εξέλιξης τους από την γέννηση ως την ενηλικίωση.

Ωστόσο, ακόμη και στις μέρες μας πολλά από αυτά συνεχίζουν να παραβιάζονται για πλήθος παιδιών ανά τον κόσμο με αποτελέσμα παιδιά να είναι τραυματισμένα, παραμελημένα, κακοποιημένα και να υποφέρουν καθημερινά από την αδυναμία των ενηλίκων να τα φροντίσουν όπως τους αξίζει.

Σε γενικές γραμμές, ο πιο σημαντικός παράγοντας για τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι η βιωματική εμπειρία. Επεξηγηματικά, οι άνθρωποι που έχουν δεχτεί στην παιδική τους ηλικία φροντίδα μπορούν να μεταφέρουν αβίαστα αγάπη, σεβασμό και προστασία στους άλλους. Σε αντίθεση με εκείνους των οποίων οι βασικές ανάγκες παραμελήθηκαν και παραβιάστηκαν, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται στο να προστατεύσουν τα δικαιώματα των άλλων για τους οποίους έχουν ευθύνη.

Φυσικά, υπάρχουν εξαιρέσεις σε κάθε κανόνα, αλλά εκτός από τη σύμβαση, αυτό που χρειάζεται είναι η εκπαίδευση των γονιών, των δασκάλων και όλων των άλλων που ασχολούνται με την ανατροφή των παιδιών. Το κράτος, οι κοινωνικές υπηρεσίες και οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να μεταδώσουν γνώσεις και λύσεις σε ενήλικες που φροντίζουν παιδιά.

Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι όλα τα παιδιά μπορούν να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους, να απολαμβάνουν την παιδική τους ηλικία και να εξελιχθούν σε ανεξάρτητους, χαρούμενους και υπεύθυνους ενήλικες.

Αναστασία Κακλαμάνου

Το πιο ισχυρό μέσο έκφρασης ενός παιδιού και αναπόσπαστη δραστηριότητα της καθημερινότητάς του είναι το παιχνίδι. Μέσω αυτού μπορεί να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, να μαθαίνει, να πειραματίζεται, να ευχαριστιέται και να ανακαλύπτει σιγά-σιγά τον εαυτό του και τον κόσμο που το περιβάλλει.

Το παιχνίδι ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των παιδιών προϋπάρχει από την αρχαιότητα, διαφέρει όμως σημαντικά με το παιχνίδι στις μέρες μας. Τα παιδιά στην αρχαιότητα με τα υλικά που μάζευαν από τη φύση (ξύλα, πέτρες, πηλό) έφτιαχναν τα αυτοσχέδια παιχνίδια τους ενώ στην σημερινή εποχή υπάρχει μια τεράστια μαζική παραγωγή παιχνιδιών από αλυσίδες καταστημάτων. 

Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού, η οποία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική, ψυχοσυναισθηματική, κοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα από το παιχνίδι, το παιδί έχει την δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να αναπτύξει τις σωματικές και γλωσσικές του ικανότητες. Επίσης, να οξύνει τη σκέψη του, την κρίση του, τη λογική του, να ερευνήσει τον υλικό κόσμο, να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του και το κυριότερο να εκφράσει τα συναισθήματα του. Ακόμη, το παιχνίδι δίνει την ευκαιρία στο παιδί να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του, να μάθει να κοινωνικοποιείται και να συνεργάζεται.

 Η αξία του παιχνιδιού είναι μέγιστη διότι μπορεί:

1. να ενσωματώνει γνωστικά, συναισθηματικά και κοινωνικά ερεθίσματα.
2. Nα διευκολύνει τη μάθηση εκθέτοντας τα παιδιά σε νέες εμπειρίες, δραστηριότητες και ιδέες.
3. Nα επιτρέπει στα παιδιά να δομούν νοήματα από τις εμπειρίες τους.
4. Nα εντάσσει τα παιδιά στο κοινωνικό σύνολο καθώς τα βοηθάει στην αντίληψη της ομαδικότητας με τους κανόνες και τις αξίες της.
5. Nα προσαρμόζει την ψυχοσύνθεση του με την δημιουργία του αυτοελέγχου, του σεβασμού και της ωρίμανσης του.

Η απουσία του παιχνιδιού από τη ζωή του παιδιού θα μπορούσε να συνδεθεί με φτωχές κινητικές δεξιότητες, χαμηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας, μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τη δυσκολία διαχείρισης κοινωνικών καταστάσεων, όπως η επίλυση συγκρούσεων, θεμάτων διαφορετικότητας, αυτοεκτίμησης, αποτυχίας. Γεγονός που θα επηρεάσει και τη μετέπειτα ζωής τους.

Επιπλέον, παίζει καθοριστικό ρόλο στη σωματική, την ψυχοσυναισθηματική, την κοινωνική και τη γνωστική του ανάπτυξη ενός παιδιού γιατί εμπεριέχει την έννοια της ελευθερίας, προβάλλει πρότυπα συμπεριφοράς και συνάμα αποτελεί μια εξελικτική διαδικασία. Επίσης, βοηθάει στην εύκολη προσέγγιση της γνώσης με διασκεδαστικό τρόπο.

Επομένως, το παιχνίδι δεν είναι απλώς μια τυχαία παράμετρος της παιδικής ηλικίας αλλά έχει συγκεκριμένες λειτουργίες και σκοπό, όπως την ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού και τη ψυχική του ισορροπία.

Καταλήγοντας, μην ξεχνάμε και τα ψηφιακά παιχνίδια. Χάρη στη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα περισσότερα παιδιά από μικρή ηλικία ξέρουν να χειρίζονται κινητό, tablet και υπολογιστή. Συνήθως, η πρώτη επαφή γίνεται σε βρεφική ακόμη ηλικία όταν ορισμένοι γονείς για να κοιμίσουν, ταΐσουν ή απασχολήσουν τα παιδιά τους τους δίνουν το κινητό για να ακούσουν παιδικά τραγουδάκια ή για να δουν παιδικά.

Τα παιδιά, έτσι, εξοικειώνονται με την τεχνολογία και μεγαλώνοντας εντάσσουν στην καθημερινότητα τους τα ψηφιακά παιχνίδια. Ορισμένες φορές, όμως, αυτή η εξοικείωση γίνεται εμμονή…

 Αναστασία Κακλαμάνου

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως όλοι μας έχουμε ανάγκη να περιτριγυριζόμαστε από ανθρώπους και να αναπτύσσουμε σχέσεις μαζί τους, φιλικές ή ερωτικές. Η πιο «στενή» σχέση λένε πως είναι η αγάπη. Πράγματι, αλλά δεν είναι ο μοναδικός τύπος «στενής» σχέσης που μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Με τον όρο «σχέση» εννοούμε όταν δύο άνθρωποι ή περισσότεροι έρχονται πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον. Οι διαπροσωπικές μας σχέσεις είναι πολύ σημαντικό μέρος της ζωής μας και αναπτύσσονται, αρχικά, στο οικογενειακό μας περιβάλλον.

Όλοι μας έχουμε την ανάγκη να έχουμε φίλους, δεσμό αλλιώς μας «κυριεύει» το αίσθημα της μοναξιάς. Σε κάθε περίπτωση, όμως, επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε μια υγιής σχέση που θα μπορεί να αντέξει στο χρόνο. Κατά κοινή ομολογία, υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά που οφείλουν να έχουν αυτές οι «στενές» σχέσεις.

Η εμπιστοσύνη, η ζεστασιά και η στοργή, η αποκάλυψη προσωπικών στοιχείων και η αφοσίωση αποτελούν μερικά από αυτά τα χαρακτηριστικά. Ας τα δούμε, αναλυτικά:

Εμπιστοσύνη: Η πίστη στον άλλον, η οποία εμπεριέχει μια δόση ρίσκου διότι δεν μπορείς να γνωρίζεις εξ’ αρχής εάν το ατόμο που αναπτύσσεις σχέση μαζί του δεν θα σε προδώσει ή αν θα σου προσφέρει τη συναισθηματική στήριξη που επιζητάς. Για να υπάρχει εμπιστοσύνη σε μια σχέση είτε φιλική είτε ερωτική πρέπει να υπάρχει εξίσου αξιοπιστία, ανταπόκριση, δυνατότητα και επιθυμία επίλυσης των συγκρούσεων μεταξύ σας αλλά και πίστη.

Ζεστασιά και στοργή: Αν δεν ανυπομονείς να βρεθείς με τους στενούς σου φίλους ή με τη σχέση σου και να περάσεις χρόνο μαζί τους/του, μάλλον κάτι πάει λάθος. Η ζεστασία και η στοργή είναι από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά μιας σχέσης. Πολύ βασικό να νιώθεις οικειότητα και αγάπη για τον άλλον, να χαίρεσαι με τη χαρά του, να απολαμβάνεις την παρέα του κ.α.

Αποκάλυψη προσωπικών στοιχείων: Οι άνθρωποι γνωρίζονται και καταλαβαίνονται καλύτερα όταν εκμυστηρεύονται ο ένας στον άλλον εμπειρίες, επιθυμίες κ.α. Μέσα από τις αποκαλύψεις, η σχέση γίνεται πιο δυνατή διότι δεν ανοιγόμαστε σε όλους και δεν υπάρχει κιόλας λόγος.

Αφοσίωση: Για να γίνει μια σχέση ανθεκτική και ανεπηρέαστη στο πέρασμα του χρόνου και να αποκρούσει κάθε πιθανό εμπόδιο χρειάζεται η αφοσίωση.

Για τους περισσότερους ανθρώπους, τα πρόσωπα με τα οποία διατηρούν «στενές» σχέσεις είναι ελάχιστα γιατί λίγοι είναι αυτοί που είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν ανά πάσα στιγμή, ενδιαφέρονται για την ευτυχία σου και βρίσκονται δίπλα σου στις χαρές και στις λύπες, χωρίς επικριτικά σχόλια και πικρία.

Βέβαια, στη ζωή μας θα συναντήσουμε και ανθρώπους που δεν μας προσφέρουν την υποστήριξη τους ή δεν χαίρονται με τη χαρά μας αλλά αντιθέτως μας δημιουργούν προβλήματα, μας μειώνουν ή μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι κάνουμε λάθη και γι’ αυτό μας επικρίνουν συνεχώς. Οι σχέσεις αυτές, λοιπόν, σαμποτάρουν τις προσπάθειες μας για να φτάσουμε στην προσωπική μας ευτυχία.

Όσο δύσκολο και να είναι σε κάποιες περιπτώσεις, πρέπει να τους αποφεύγουμε και να μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να διατηρούμε τοξικές σχέσεις μακροχρόνια. Δεν έχουν τίποτα να μας προσφέρουν και είναι κρίμα να σπαταλάμε χρόνο σε ανθρώπους που δεν μας νοιάζονται πραγματικά.

Αναστασία Κακλαμάνου

Ο γιος σας πλησιάζει στην εφηβεία και έχετε ήδη αρχίσει να αγχώνεστε για το τι θα συμβεί; Η εφηβεία είναι κομμάτι της ανάπτυξης ενός παιδιού και όπως τα περισσότερα στάδια αυτής δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης ούτε για τους γονείς ούτε για τα παιδιά. Τα παιδιά συνήθως εισέρχονται σε αυτήν λιγάκι… απότομα και οι γονείς προσγειώνονται στην πραγματικότητά της… επίσης απότομα. Συνήθως, λένε, πως ξεκινά γύρω στα 12 έτη, αλλά μπορεί να ξεκινήσει και πολύ νωρίτερα, ειδικά για τα αγόρια, πράγμα το οποίο ορισμένες φορές αποτελεί έκπληξη για τους γονείς, που θα ήθελαν να έχουν πει πολλά στα παιδιά τους για αυτό το στάδιο της ανάπτυξής τους, αλλά δεν πρόλαβαν ή δεν ένιωσαν έτοιμοι εγκαίρως.

Μία μαμά, η οποία βλέπει την εφηβεία να πλησιάζει τον μεγάλο της γιο σαν …χιονοστιβάδα, συγκεντρώνει όλα αυτά που αποφάσισε να αρχίσει να του λέει καθημερινά, ελπίζοντας ότι έτσι θα μεγάλωσει έναν σωστό άνθρωπο:

1. Υποστήριξε τη γνώμη σου και όσα πιστεύεις ότι είναι σωστά. Δεν θα είναι πάντα εύκολο, αλλά θα νιώθεις πιο όμορφα αν υπερασπίζεσαι τα πιστεύω σου και δεν δειλιάζεις να πεις τη γνώμη σου.
2. Το παιδιάστικο χιούμορ δεν θα σε βοηθήσει με τα κορίτσια. Σε παρακαλώ μην κάνεις περίεργους ήχους με το σώμα σου μπροστά σε κορίτσια. Μην τα προσβάλλεις και πάντα να τα σέβεσαι. Οι αηδιαστικοί χαρακτήρες ποτέ δεν είχαν πραγματική επιτυχία.
3. Μην κάνεις bullying και μην ανέχεσαι όποιον εκφοβίζει τους άλλους. Υπερασπίσου και πάλι τη γνώμη σου και τους άλλους και θα δεις ότι πολλοί θα ακολουθήσουν το παράδειγμά σου.
4. Σε παρακαλώ, μη σταματήσεις να μου μιλάς και να κάνεις παρέα μαζί μου. Λατρεύω αυτές τις στιγμές και ξέρω ότι κάποια στιγμή θα με θεωρείς ξινή και «ξεπερασμένη», αλλά αν δεν μου μιλάς για την καθημερινότητά σου, το σχολείο, τους φίλους σου, πραγματικά νομίζω… θα πεθάνω.
5. Εμπιστεύσου το ένστικτό σου. Τις περισσότερες φορές δεν κάνει λάθος. Αν νιώθεις ότι κάτι δεν πρέπει να το κάνεις, μην το κάνεις όσο κι αν σε πιέζουν οι συμμαθητές σου.
6. Επίλεξε την ευτυχία. Η ευτυχία είναι επιλογή, αρκεί να το θέλουμε. Να είσαι αισιόδοξος, διαφορετικά η ζωή σου θα είναι δυστυχισμένη…
7. Να είσαι ευγνώμων για όσα έχεις. Μην ασχολείσαι με εκείνα που έχουν οι άλλοι και με το τι δεν έχεις εσύ. Να είσαι ευχαριστημένος για την καλύ σου υγεία, την οικογένειά σου και τους φίλους σου. Να νιώθεις εντάξει με τις επιλογές σου. Τα ρούχα και τα κινητά δεν καθορίζουν ποιος είσαι!
8. Τα αδέρφια σου μπορεί να σε εκνευρίζουν, αλλά θα γίνουν οι καλύτεροί σου φίλοι. Σου ακούγεται απίστευτο τώρα, αλλά είναι η αλήθεια.
9. Μείνε ταπεινός, αλλά όχι χωρίς αυτοπεποίθηση. Μην σε παρασύρει κάποια επιτυχία σου ή τα θετικά σχόλια των άλλων, όλοι είμαστε ικανοί για πολλά, αλλά κανένας δεν αξίζει περισσότερα από τον άλλο. Καμία ζωή και καμία ύπαρξη δεν έχει λιγότερη ή περισσότερη αξία από τη δική σου.
10. Ο μπαμπάς και εγώ σε αγαπάμε πάρα πολύ. Τώρα και για πάντα. Και αυτό είναι το μόνο «για πάντα» που πρέπει να πιστεύεις και να θυμάσαι σε όλη σου τη ζωή. Θα είμαστε πάντα δίπλα σου σε ό,τι κι αν χρειαστείς, θα σε υποστηρίξουμε, θα σε καθοδηγήσουμε, θα σε αγαπάμε…

Πηγή

Η οικογένεια αποτελείται από μια ομάδα ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους μέσω στενών, κοινωνικών και προσωπικών δεσμών, οι οποίοι δημιουργούνται είτε με συγγένεια εξ΄ αίματος είτε όχι σε πολλές περιπτώσεις. Θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει την οικογένεια ως ένα υποσύστημα της κοινωνίας. Ένα υποσύστημα που συγκροτείται από ένα σύνολο ατόμων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, θέτουν στόχους, συλλογικούς αλλά και προσωπικούς.

Ο κάθε άνθρωπος κληρονομεί τις αρχές, τις ιδέες και τις αντιλήψεις για τη ζωή επηρεασμένος από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε. Η οικογένεια μεταδίδει τον πολιτισμό, τη γλώσσα, διαμορφώνει τη συμπεριφορά και επηρεάζει τη μόρφωση που λαμβάνει το παιδί της.

Είναι το κύριο περιβάλλον του παιδιού και το πρώτο «ανεπίσημο» σχολείο καθώς συμβάλλει στη γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική του ανάπτυξη. Διαμορφώνει τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του με τις επιδράσεις που του ασκεί.

Ακόμη, μπορεί να επηρεάσει τη πρόοδο του στο σχολείο σε μεγάλο βαθμό. Πιο συγκεκριμένα, η οικογένεια είναι σε θέση να επηρεάσει την αποδοτικότητα του παιδιού καθώς και τη γενικότερη στάση του απέναντι στο σχολικό σύστημα.

Η οικογένεια θα πρέπει να είναι σε θέση να προσφέρει στο παιδί με ορθό τρόπο αξίες, στάσεις, αντιλήψεις για τη ζωή και να το βοηθήσει να αναπτύξει μια προσωπικότητα ισχυρή και ισορροπημένη. Επιπλέον, να του παρέχει ασφάλεια αλλά και χώρο αυτοβελτίωσης και εξέλιξης, να λειτουργεί ως αρωγός στη ζωή του με κύριο στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη του.

Με λίγα λόγια, η επιρροή που ασκεί η οικογένεια στο παιδί είναι μέγιστη. Όταν το παιδί βρίσκεται σε μικρή ηλικία, αφομοιώνει όσα του λέει η οικογένεια του και προσπαθεί να μιμηθεί πράξεις και κινήσεις των ατόμων που συναναστρέφεται καθημερινά χωρίς δεύτερη σκέψη. Μεγαλώνοντας, όμως, αποκτώντας βέβαια και κριτική ικανότητα είναι σε θέση να «φιλτράρει» όσα του έχει διδάξει το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, να «ζυγίσει» τις καταστάσεις και να «καταλήξει», αν μπορούμε να το πούμε έτσι, σε αυτά που θέλει να συνεχίσει στη ζωή του να κάνει και σε αυτά που τα θεωρεί λάθος και θέλει να τα αλλάξει.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη υποχρέωση που έχει η οικογένεια είναι να αγαπήσει και να προστατεύσει το παιδί της στο έπακρο. Μέσα από ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και πληρότητα ως προς το αίσθημα της ασφάλειας, ένα παιδί μπορεί να αναπτυχθεί ομαλά και να εξελιχθεί με σκοπό την προσωπική του επιτυχία αλλά και ευτυχία.

Αναστασία Κακλαμάνου

Ο Θανάσης η Χαρά και το εμβόλιο…
Ο Θανάσης και η Χαρά γνωρίστηκαν λίγο πριν ξεσπάσει το πρώτο κύμα του covid, κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ, με τον πλέον γνωστό τρόπο των συνομιλιών στα social.
Το τραγικό του μέρους ήταν πως μόνο μισή ώρα χώριζε το ζευγάρι, αλλά αυτή ήταν αρκετή για να μπουν ανάμεσα στη σχέση τα σύνορα δύο νομών.

Τα σύνορα, όπως ήταν φυσικό, έγιναν εμπόδιο στην πρώτη καραντίνα για το ζευγάρι. Είχαν όμως την ευκαιρία να ζήσουν ένα όμορφο καλοκαίρι και να περάσουν ξένοιαστα τους δύο πρώτους μήνες του καλοκαιριού.
Η δεύτερη καραντίνα όμως ήταν δύσκολη… Ο Θανάσης προσπαθούσε να κλείνει ραντεβού σε γιατρούς για να την βλέπει και εφόσον οι περισσότερες ειδικότητες πιστοποίησαν ότι χαίρει άκρας υγείας, η σχέση άντεξε, μέχρι τη λήξη του εγκλεισμού.

Εκεί κάπου άρχισαν να σοβαρεύουν τα πράγματα εφόσον μπήκε και ένα μονόπετρο στη μέση (αν και πιστεύω ότι μια σχέση δεν την σοβαρεύει μια πρόταση γάμου, θα πρέπει να διατηρεί το στοιχείο της σοβαρότητας, χωρίς βούλες και σφραγίδες), τέλος πάντων… άλλη συζήτηση αυτή.
Η Χαρά με περισσή χαρά δέχτηκε την πρόταση και έτσι η ευτυχία ήρθε και στέριωσε στις ζωές τους, μέχρι που εμφανίστηκε η δήλωση του εμβολίου, στο προσκήνιο.

Ο Θανάσης δεν ήθελε με τίποτε να βάλει τον υιό μέσα του, φοβόταν να συμμετάσχει σε ένα παγκόσμιο πείραμα, ανησυχούσε για τις παρενέργειες και είχε πολλές επιφυλάξεις…
Η Χαρά όμως ήταν στην απέναντι όχθη.

Τη χρυσή τομή την είχαν βρει, μια που ο έρωτας, κορονοϊούς δεν κοιτά. Συμφώνησαν να διατηρήσει ο καθένας την ελευθερία του και τις απόψεις του, πλήρως δημοκρατικό και να συνεχίσουν να αγαπιούνται. Απέφευγαν να συζητούν για το θέμα, οπότε δεν υπήρχαν και συγκρούσεις. Όμως τώρα τα πράγματα γινόταν όλο και πιο δύσκολα, ειδικά μετά την ανακοίνωση των μέτρων που αφορούσαν τους ανεμβολίαστους.

Γυρίζει η Χαρά από το γραφείο και ανακοινώνει τις αποφάσεις της κυβέρνησης στο Θανάση, ο οποίος σημειωτέων εργαζόταν εκείνο το πρωί και δεν πρόλαβε να ενημερωθεί.
Τι θα γίνει αγάπη μου το χειμώνα; τον ρώτησε.. Αρχικά.
Θα πιάσει κρύο; την ρώτησε κι αυτός με τη σειρά του.

Όοοχι! Δεν θα μπορούμε να βγαίνουμε μαζί, έριξε τη βόμβα η Χαρά, που μόνο χαρούμενη δεν ήταν που είχαν “φάει” τη μισή σχέση τους στο skype και την άλλη μισή στα τηλέφωνα στους δύσκολους μήνες του εγκλεισμού.
Όπως λένε Θανασάκι μου, δεν θα επιτρέπεται η είσοδος σε κλειστούς χώρους σε όσους δεν έκαναν το εμβόλιο.
Το ε..και του Θανάση, ήταν και αυτό που έδωσε το σήμα για πυρ, στη Χαρά.
Τι ε.. και Θανάση μου, πρέπει να το κάνεις.

Έχουμε βγάλει δύο χειμώνες μπροστά στο Νetflix έχουμε πάρει από δέκα κιλά ο καθένας, έχει βουλιάξει ο καναπές και εσύ μου λες ε…και…
Πως θα πάμε για φαγητό, για ποτό, σε ένα θέατρο, σε έναν κινηματογράφο, σε μια εκδήλωση;
Ρε Χαρά μου, είπε να λειάνει τις γωνίες ο Θανάσης και να πέσουν οι τόνοι.. Άσε θα δούμε μέχρι τότε…
Για την ιστορία, τα επόμενα βράδια ο Θανάσης την έβγαλε στον καναπέ, να τρώει πατατάκια και η Χαρά κοιμόταν αγκαλιά με το laptop, στο κρεβάτι.

Όταν όμως το πρόβλημα ήρθε πάλι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δηλαδή της κουζίνας με τον καφέ στο χέρι τα πράγματα έγιναν λιγάκι πιο δύσκολα.

Κάπου εκεί καταργήθηκαν οι δημοκρατικοί δεσμοί που έδεναν το ζευγάρι και μπήκε ανάμεσά τους το γνωστό δίλημμα που θέτει εδώ και χρόνια ο γυναικείος πληθυσμός, ως επιχείρημα.
Θανάση ή κάνεις το εμβόλιο ή χωρίζουμε. Ανακοίνωσε η Χαρά και μόνο χαρά δεν του ήρθε του χριστιανού.
Κι ενώ αυτός άρχισε να ζητά διαπραγματεύσεις και συζητήσεις, η Χαρά του είπε πως η κυρία Ευτέρπη του περιπτερά η γυναίκα της είπε πως οι ανεμβολίαστοι δεν θα μπορούν να αλλάξουν ούτε νομό σε λίγο…οπότε;
Δύο τινά. Ή που θα περάσει ο Θανασάκης δεύτερο ιατρικό τσεκάπ για να βρίσκονται, ή που θα βάλει το τσιπάκι μέσα του, να υποστεί την αλλαγή του DNA του, να μην μπορεί να χαρεί παιδί και εγγόνι, (τόση διορατικότητα ο Θανασάκης), όπως ισχυριζόταν ότι θα γίνει, σε περίπτωση που εμβολιαστεί. Η Χαρά όμως ήθελε να ζήσουν τον έρωτά τους γιατί εδώ και δύο περίπου χρόνια δεν είχαν προλάβει να κάνουν τίποτε από αυτά που ήθελαν. Επέμενε λοιπόν, πολύ!

Κάπου εκεί άρχισαν οι καυγάδες, με τους μισούς γείτονες να υποστηρίζουν τη Χαρά και τους άλλους μισούς το Θανάση, μια που οι χριστιανοί δεν έκλειναν μάτι τα βράδια από τις φωνές του πάλαι ποτέ ευτυχισμένου, ήρεμου και γλυκυτάτου, όπως το χαρακτήριζαν, ζευγαριού.
Με τα λίγα και τα πολλά, το σκοινί τέντωσε. Έτσι ένα πρωί μάζεψε η Χαρά με πολύ λύπη τα πράγματα της και είπε το σκληρό αντίο στο Θανάση.
Πέρασαν έτσι περίπου είκοσι μέρες, ώσπου το κουδούνι της Χαράς χτύπησε, για να της παραδοθεί μια ανθοδέσμη και ένα φάκελος.

Μέχρι τότε να σημειωθεί ότι η Χαρά είχε χάσει τη χαρά της και τρία κιλά γιατί οι καφέδες που συνοδευόταν με αναστεναγμούς για τον Θανάση της, ως γνωστόν δεν περιέχουν θερμίδες.
Παρέλαβε τα άνθη και έτρεξε στον καναπέ να ανοίξει το φάκελο. Αντί για αφιέρωση και τα λοιπά, αντίκρυσε το πιστοποιητικό εμβολιασμού του Θανάση, με μια μικρή καρδούλα στο τέλος.
Το ίδιο βράδυ η Χαρά φόρεσε και ένα πολύ ωραίο μονόπετρο στο αριστερό χεράκι της και η ευτυχία εγκαταστάθηκε ξανά στη σχέση του ζευγαριού..
Τώρα τα μικροπροβληματάκια για να είμαστε ακριβοδίκαιοι υπήρχαν, γιατί κάθε πρωί που σηκωνόταν ο Θανάσης έπαιρνε κουταλάκια, πιρουνάκια, νομίσματα του ενός, δύο, ευρώ και τα τοποθετούσε πάνω στο σημείο εμβολιασμού.

Όταν τον έβλεπε η Χαρά, έκανε πιο πολλούς σταυρούς από ότι την Ανάσταση στον περίβολο της Αγίας Βαρβάρας, που πήγαινε, ενώ οι γείτονες άφηναν ξανά τις ασχολίες τους ή τον ύπνο τους, για να ακούσουν το λόγο, που δεν τους άφηνε να κοιμηθούν.
Παρ΄όλα αυτά, όταν η Χαρά του ανακοίνωσε πως σε περίπου οκτώ μήνες θα τους επισκεφτεί το γνωστό πτηνό, με μια πάνα γαντζωμένη στα πόδια, ο Θανάσης δεν ξανάνοιξε το συρτάρι με τα κουταλοπίρουνα.
Άρχισε να τρέχει στα μαγαζιά για να εφοδιαστούν τα πάντα για το δικό του υιό, (αγόρι έδειξε ο υπέρηχος) και ξέχασε εντελώς τον άλλον υιό, που η μετάλλαξή του είχε φτάσει στο γράμμα ‘’Μ’’.
Βλέπετε η Χαρά του θα του έκανε ένα δώρο, που άρχιζε με το ίδιο ακριβώς γράμμα!
Όσο για τη Χαρά δεν σκεφτόταν πια εξόδους και ξενύχτια, παρά μόνο τη στιγμή που θα ερχόταν ο δικός της υιός, στον κόσμο!

Η ιστορία έχει κάποια δόση αλήθειας… ίσως σε αυτούς τους γκρίζους και περίεργους καιρούς που διανύουμε, το χαμόγελο μας βοηθήσει.

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Μπορεί να ανήκει στον προηγούμενο αιώνα , ως μέθοδο πειθαρχίας , μπορεί να το θεωρείτε ένα απλό “μάθημα” για το παιδί σας , μπορεί να μην δίνετε σημασία στις επιπτώσεις που έχει. Κάποιος , όμως οφείλει να επιστήσει την προσοχή σε νεοσύλλεκτους γονείς – παλαιούς για την μέθοδο διαπαιδαγώγησης που έχει ως βάση …. την βία , σωματική και λεκτική. Η φράση “Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο “κάποτε μας έκανε να γελάμε , βλέποντας την Αλίκη Βουγιουκλάκη , ως μαθήτρια να δέχεται ράπισμα από τους καθηγητάς της. Φούσκωνε τα περήφανα στήθη των γονέων που το παιδί τους , είχε εξελιχθεί σε ήρεμο και υπάκουο στρατιωτάκι. Και αναρωτιόταν , πολλές φορές , έχοντας την λύση στα χέρια τους , τι έφταιγε και εκείνο επαναστατούσε και ήθελε να κόψεις τις επαφές μαζί τους. Μπορεί να μην ανήκουμε στην σφαίρα του 19ου , στην εποχή που η ψυχή του μικρού Καζαντζάκη δεχόταν αλλεπάλληλα στίγματα από την βάναυση και παράλληλα αδιανόητη συμπεριφορά του πατέρα του , καθώς και του δασκάλου του . Όμως , μέχρι και σήμερα , αρκετοί γονείς θεωρούν ότι το να σηκώσει χέρι κάποιος επάνω στο παιδί του ,αποτελεί την τέλεια διδακτική μέθοδο !

Είναι κρίμα να συγκρίνουμε γονείς με παιδιά και την συμπεριφορά αμφότερων. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον έχουν συχνές εκρήξεις και ξεσπάσματα , ενώ οικιοποιούν το αίσθημα της ανάγκης να επιβληθούν σε κάποιον διά της βίας . Μα φυσικά , πρότυπο τους είναι η συμπεριφορά των γονιών , οπότε δεν μου φαίνεται διόλου παράξενο , που παρατηρείται συχνά διαμάχη με κινήσεις βίας , μεταξύ αδελφών , όταν οι ίδιοι οι γονείς αδυνατούν να διαχειριστούν την ιδιοσυγκρασία των παιδιών τους και καταφεύγουν στην χρήση βίας. Και το να σύρεις από τα μαλλιά ένα δεκάχρονο παιδί , ναι είναι βία. Και το να πετάξεις ένα αντικείμενο πάνω στο αδύναμο σώμα του παιδιού , πάνω στα νεύρα σου , ναι είναι βία. Γιατί γνωρίζεις πως εκείνο , επειδή σέβεται την ιεραρχία της οικογένειας δεν θα μπορέσει να κάνει το ίδιο. Και το να βομβαρδίσεις το παιδί με ανούσιες κατηγορίες τύπου “ θα μείνεις μόνος σου , δεν θα σε θέλει κανένας” , “ είσαι άχρηστος /ανίκανος” , ναι είναι βία. Ψυχολογική μεν , λεκτική δε , όμως πάλι είναι βία. Και κανένα δικαστήριο , κανένας ουρανός , καμιά δύναμη δεν πρόκειται να δικαιολογήσει την βίαιη συμπεριφορά σου , επειδή απλά είσαι ο γονιός και έχεις το δικαίωμα να συνετείς το παιδί σου.

Οι γονείς συχνά χρησιμοποιούν την εξουσία που τους δίνεται , βάσει της ιεραρχίας της κοινωνίας και συνάμα της οικογένειας , για να επιβληθούν πάνω στην προσωπικότητα του ατόμου και να το χειραγωγήσουν προς όφελος τους. Κανένας χαρακτήρας παιδιού , δεν αξίζει μια βίαιη , σε συνδυασμό με σκληρές τιμωρίες , αντιμετώπιση. Το να χτυπήσεις το παιδί σου είναι εύκολο, το να κερδίσεις τον σεβασμό του όμως , είναι η αληθινή σου πρόκληση. Σαφώς , δεν υπονοούμε να μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς όρια και παραδείγματα. Εφόσον πιστεύετε ότι είναι ο καθρέφτης της ψυχής σας , πως νομίζετε ότι ένα παιδί αποκτά ειρωνική – βίαιη συμπεριφορά απέναντί σας ; Ξυπνώντας μια μέρα με κακή διάθεση , αποφασίζοντας να χαλάσει το σύμπαν ; Ή μήπως υιοθετώντας την στάση σας , ως προς αυτό ; Τα σωματικά τραύματα είναι καταδικαστέα και αξίζουν αμέριστη προσοχή. Τι γίνεται όμως , με τα ψυχολογικά ; Το ξύλο φαίνεται να αποδίδει όσο πίστευαν παλαιότερα ; Τα ψυχικά τραύματα , είναι εκείνα που διαμορφώνουν σε μεγάλο ποσοστό την συμπεριφορά των ατόμων και καλλιεργείται η εικόνα του χεριού που σηκώνεται , με βία , πάνω στο σώμα του παιδιού ως η αποτελεσματικότερη μέθοδος για να μάθει ένα παιδί.

Στον αντίποδα , ο διάλογος , τα όρια και η ηρεμία μπορούν να διαπαιδαγωγήσουν με τον καλύτερο τρόπο το παιδί , χωρίς βίαια ξεσπάσματα και σωματικούς τραυματισμούς. Μιλήστε στο παιδί σας , για τον τρόπο που συμπεριφέρεται . Ξανά και ξανά . Εξηγείστε του ότι ο σωστός τρόπος για να μιλάμε μεταξύ μας εμπεριέχει σεβασμό και διάλογο , όχι φωνές και φασαρία. Δείξτε του ότι το εμπιστεύεστε , καθώς με αυτόν τον τρόπο εμπνέετε σεβασμό και συγκρατήστε τον θυμό σας , σε περίπτωση που προβεί σε μη επιτρεπτές ενέργειες. Εκφράστε την δυσαρέσκεια σας και την απογοήτευση σας για ένα ζήτημα με λόγια και όρια , όχι με το σήκωμα του χεριού . Το παιδί σας θα μάθει , ότι για να λύνουμε τα προβλήματα μας, χρησιμοποιούμε βία και όχι διάλογο. Αργότερα , ως καλλιεργημένο άτομο πλέον , θα μπορεί να αντιμετωπίζει προβληματικές καταστάσεις με λόγια και ψυχική ηρεμία. Για το κομμάτι της λεκτικής βίας , θα μπορούσα να μιλάω για ώρες. Σκεφτείτε εσάς , στην θέση του και τους γονείς σας , κάθε φορά που μαλώνετε ( γιατί φυσιολογικό είναι , εφόσον είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι) να εκφράζουν με βίαια ξεσπάσματα τον θυμό τους. Σκηνές , βγαλμένες από ταινία του ‘60 , με γονείς να λένε στα παιδιά τους “ Αν συνεχίσεις έτσι , θα μείνεις μόνος σου “ και “ δεν θα καταφέρεις τίποτα “. Ευτυχώς , για μερικούς από εμάς , τέτοιες ανούσιες προσβολές μόνο καλό μας κάνουν , γιατί συνειδητοποιούμε πως πρέπει να δουλέψουμε σκληρότερα . Μετατρέποντας την βία ( λεκτική και σωματική ) σε όπλο , καταλαβαίνουμε ότι δεν μας χρειάζεται και μπορούμε να σταθούμε πλέον στα πόδια μας , με ηρεμία και αυτοπεποίθηση.

Είναι δύσκολο να κάνεις παιδιά και να τα μεγαλώνεις σωστά , το γνωρίζω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευθύνη από το να βγάλεις στην κοινωνία σωστούς ανθρώπους , όπως λέει και ο λαός μας. Το ξύλο , η βία , δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μέρος αυτής της διαπαιδαγώγησης. Διάλογος και πάλι διάλογος. Όσες φορές και αν χρειαστεί. Όρια , σαφή και απλά όρια . Εκείνο επιτρέπεται , το άλλο δεν επιτρέπεται. Κάποια οφείλετε να τα συζητήσετε μαζί με το παιδί σας , για να κάνει ο καθένας αμοιβαίες υποχωρήσεις και να βρείτε μια κοινή πορεία. Μην ξεχνάτε όμως , πως τα παιδιά μιμούνται με ιδιαίτερη ευκολία τις κινήσεις σας και τον τρόπο που τα αντιμετωπίζετε. Εάν ένα παιδί , την επικείμενη στιγμή του καυγά , εισπράξει βία και άσχημα λόγια , θα αποδεχτεί την όλη φάση , ως κάτι νορμάλ και ενδέχεται να υιοθετήσει αυτήν την στάση , αργότερα στην ζωή του. Εάν ένα παιδί νιώσει την αγάπη και την διαλεκτική συζήτηση που του προσφέρετε ως λύση , θα μάθει να λύνει τις διαφορές του με αυτόν τον τρόπο. Σαφώς , να τονίζετε κάθε φορά πως ο διάλογος έχει και αυτός όρια , καθώς εάν ξεφύγουν τα πράγματα θα καταφύγουμε σε άλλες λύσεις , που ωστόσο δεν εμπεριέχουν βία. Γίνε η αλλαγή που εσύ επιθυμείς για τον κόσμο , με μικρά σταδιακά βήματα , προς την κατανόηση και τον σεβασμό. Άλλωστε , το χρωστάμε σε αυτές τις ευγενικές και μικρές ψυχούλες….

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Το πέρασμα του χρόνου το καταλαβαίνω καλύτερα όταν σε βλέπω να μεγαλώνεις, μικρή μου αδελφή…

Σαν χθες θυμάμαι την μέρα που μάθαμε πως θα προστεθεί ένα ακόμη μέλος στην οικογένεια μας, σαν χθες θυμάμαι τότε που σε έπαιρνα στην αγκαλιά μου μέχρι να κοιμηθείς, τότε που δεν έφτανες τα ράφια της κουζίνας με τα γλυκά, ή τότε που σου διάβαζα παραμύθια γιατί δεν ήξερες ανάγνωση.

Τώρα όμως μεγάλωσες τόσο που δυσκολεύομαι να σε σηκώσω στην αγκαλιά μου, τώρα ψήλωσες πολύ και φτάνεις τα ψηλά ράφια, τώρα ξέρεις να διαβάζεις και εγώ ξέρω πως μπορώ να σε ακούω με τις ώρες να αφηγείσαι τις εκθέσεις που έγραψες στο σχολείο. Και τώρα οι εκθέσεις σου θα είναι πιο μεγάλες, τέτοιες γράφουν τα παιδιά που πάνε στο γυμνάσιο.

Φίλοι και συγγενείς λένε πως μοιάζουμε πολύ, γι’ αυτό άκου κάποια πράγματα που εύχομαι να είχα εμπεδώσει, όταν άφησα τα ανέμελα χρόνια του δημοτικού.

Όταν πας στο γυμνάσιο είμαι σίγουρη πως θα κάνεις πολλούς φίλους. Έχεις την δυνατότητα να γεμίζεις τα πιο άδεια δωμάτια με όμορφη αύρα , πράγμα που πηγάζει από την καλοσύνη σου. Με την πρώτη ματιά καταλαβαίνει κανείς πόσο γλυκός άνθρωπος είσαι. Έτσι γλυκιά είναι  και η φωνή σου. Μην αφήσεις ποτέ την φωνή σου να σβήσει. Να μιλάς. Όταν δεις κάτι που δεν θα σου αρέσει να το πεις, να λες την γνώμη σου. Μη διστάσεις να μοιραστείς τις υπέροχες ιδέες σου με τους συμμαθητές σου μέσα στην τάξη. Μη ντραπείς να ρωτήσεις για τυχόν απορίες κατά την διάρκεια του μαθήματος. Έχω δει πως λάμπουν τα μάτια σου μόλις ανακαλύπτεις νέα πράγματα…Κράτα αυτή τη λάμψη. Τη λάμψη που μεταδίδεις ακόμη και στους πιο μελαγχολικούς ανθρώπους.

Επίσης αν δεις κάποιο παιδί να κάθεται μόνο του στο προαύλιο χωρίς φίλους, πήγαινε κοντά του. Μιλά του, πες του να παίξετε με την παρέα σου. Μπορεί να ντρέπεται πολύ να μιλήσει με άλλους, αλλά να έχει πραγματικά ανάγκη για φίλους. Και που ξες; Ίσως η φιλία αυτή να κρατήσει πολλά χρόνια.

Δεν μπορώ να σου εγγυηθώ πως όλα τα παιδιά του γυμνασίου θα έχουν όρεξη για να παίξουν. Θα δεις πως υπάρχουν παιδιά που μπορεί να πειράζουν τους άλλους ή να τους κοροϊδεύουν. Αν συμβεί κάτι τέτοιο σε εσένα να μην το πάρεις στα σοβαρά, συνέχιζε να παίζεις με τους φίλους σου. Αν αναγνωρίζεις το ποσό καλό παιδί είσαι τίποτα από όσα θα ακούσεις δεν θα σε επηρεάσει. Εκτός αν μιλάμε για κάτι πιο σοβαρό. Τότε να απευθυνθείς σε κάποιον μεγάλο, δεν είναι κακό. Συνήθως τα παιδιά που πειράζουν τους άλλους έχουν τα δικά τους προβλήματα και ξεσπάνε σε λάθος άτομα…Μην τους παρεξηγείς. Να κάνεις πάντα αυτά που σε γεμίζουν, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να σε νοιάζει τι θα πουν. Έτσι θα δημιουργήσεις όμορφες σχολικές αναμνήσεις και θα ξέρεις πως δεν πρέπει να ανησυχείς για πράγματα τόσο μηδαμινά.