Η αγάπη είναι το πιο ισχυρό φάρμακο!

Η σημερινή μέρα είναι διαφορετική από τις άλλες και αυτό γιατί είναι αφιερωμένη στους μεγαλύτερους μαχητές της ζωής: τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο.

Κάθε χρόνο, περισσότερα από 150.000 παιδιά παγκοσμίως διαγιγνώσκονται με καρκίνο, ενώ όσο αφορά την Ελλάδα υπολογίζονται στα 280-300. Αυτό καθιστά τον καρκίνο την πρώτη αιτία θανάτου παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες, και τη δεύτερη στις αναπτυγμένες. Ο παιδικός καρκίνος δρα και θεραπεύεται διαφορετικά απ’ ότι ο καρκίνος των ενηλίκων. Η συνολική διαδικασία, ξεκινώντας από τη διάγνωση, είναι ιδιαίτερα στρεσογόνα και ψυχοφθόρα για τους μικρούς μαχητές. Ακόμη και για τα παιδιά που θεραπεύονται, η μάχη δεν τελειώνει. Πάνω από το 60% των μακροχρόνια επιζώντων του καρκίνου της παιδικής ηλικίας έχουν μια χρόνια ασθένεια ως συνέπεια της θεραπείας που έλαβαν.

Με αφορμή την 15η Φεβρουαρίου, την Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Παιδικού Καρκίνου, κυκλοφορεί στα social media ένα πολύ συγκινητικό βίντεο με τον τίτλο «Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει» που δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Νοσοκομείου Cancer De Barretos στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.

Πρόκειται για ένα διεθνούς φήμης κέντρο θεραπείας για τον καρκίνο των παιδιών που μάλιστα έχει μετονομαστεί σε Νοσοκομείο της Αγάπης!

Το animation διάρκειας μόλις 3 λεπτών αφηγείται την ιστορία της Νίνα, ενός μικρού αλλά γενναίου κοριτσιού, που καταφέρνει να νικήσει τον καρκίνο με τη φροντίδα και την ενθάρρυνση των ανθρώπων που την αγαπούν, με την υποστήριξη της οικογένειας της, των φίλων της αλλά και ολόκληρης της νοσοκομειακής ομάδας!

Το ταινιάκι δεν έχει λόγια αλλά καθόλη τη διάρκεια του ακούγεται το τραγούδι «Heart Full Of Love» που γράφτηκε αποκλειστικά για τους σκοπούς της ταινίας, και ερμηνεύει η Rebecca Peters.

Δείτε το συγκινητικό βίντεο:

Πηγή

Τίποτα δεν συγκρίνεται με μια βόλτα στον κινηματογράφο μαζί με τα παιδιά. Όσες βόλτες και αν πάμε, όσα πάρκα κι αν επισκεφθούμε, σε όσα πάρτι κι αν χορέψουμε η αίσθηση που αφήνει η παρακολούθηση μιας ταινίας στο σινεμά και οι χιλιάδες συζητήσεις που μπορεί να ξεκινήσουν στο τέλος της, είναι κάτι το μοναδικό.

Συγκεντρώσαμε και σας προτείνουμε 3 ταινίες που παίζονται τώρα στους κινηματογράφους και αξίζει να δείτε μαζί με τα παιδιά αυτόν τον Φεβρουάριο.

Μικρές Κυρίες

Η δραματική ταινία ‘Little Women’ παρακολουθεί τη ζωή τεσσάρων αδερφών, των Jo, Meg, Amy και Beth, οι οποίες μεγαλώνουν με την μητέρα τους, αφού ο πατέρας έχει φύγει να πολεμήσει στον αμερικανικό εμφύλιο.

Οι περιστάσεις που έρχονται είναι όλες δύσκολες, αλλά οι στενοί δεσμοί ανάμεσα τους είναι αυτοί που θα τις κάνουν να τις ξεπεράσουν. Η Ronan υποδύεται την ατίθαση Jo, η Watson τη γλυκιά Meg, η Eliza Scanlen την συντηριτική Beth και η Pugh τη μικρή Amy. Η Meryl Streep ενσαρκώνει το ρόλο της θείας March και η Laura Dern τη μαμά τους, ενώ ο Chalamet, τον ορφανό γείτονα των κοριτσιών, Theodore ‘Laurie’ Laurence.

Σκηνοθεσία: Greta Gerwig
Πρωταγωνιστούν: Saoirse Ronan, Emma Watson, Florence Pugh
Διάρκεια: 135′

Playmobil The Movie

Μετά τα Lego, έρχονται τα Playmobil στη μεγάλη οθόνη!

Όταν ο μικρότερος αδελφός του Τσάρλι εξαφανίζεται απροσδόκητα στο μαγευτικό, κινούμενο σύμπαν του PLAYMOBIL, η Μάρλα καταβάλει όλες της τις προσπάθειες για να επιστρέψει σπίτι.

Ενώ ξεκινάει το φανταστικό της ταξίδι στους εντυπωσιακούς νέους κόσμους, η Μάρλα συνεργάζεται με μερικούς απίθανους και ηρωικούς νέους φίλους: τον ομαλό οδηγό τροχόσπιτων Ντελ, τον αστείρευτο και χαρισματικό μυστικό πράκτορα Ρεξ Ντάσερ, ένα ολόψυχο ρομπότ, μία νεράιδα και πολλούς άλλους.

Μέσα από τη ζωντανή τους περιπέτεια, η Μάρλα και ο Τσάρλι συνειδητοποιούν ότι ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στη ζωή, ο καθένας μπορεί να επιτύχει το οτιδήποτε όταν πιστεύει στον εαυτό του!

Η ταινία κινουμένων σχεδίων ‘Playmobil’ θα προβληθεί μόνο μεταλωττισμένη στα ελληνικά.

Σκηνοθεσία: Lino DiSalvo
Διάρκεια: 99′

The Snow Queen: Mirrorlands

Η ταινία βασισμένη στο διάσημο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν δημιουργεί ένα νέο ψυχρό κόσμο όπου ένας πολικός άνεμος έχει παγώσει τις ανθρώπινες ψυχές.

Η Βασίλισσα του Χιονιού προσπαθεί να βρει και να καταστρέψει κάθε καλλιτέχνη και κάθε δημιουργικό έργο. Σε αυτό τον ψυχρό και μαγεμένο κόσμο η μικρή Τζέρντα αναζητά τον χαμένο αδελφό της Κέι. Στη διαδρομή της θα συναντήσει πολλά εμπόδια αλλά και καινούριους φίλους σε μία περιπέτεια που η αγάπη νικάει τα πάντα!

Η ταινία κινουμένων σχεδίων «The Snow Queen: Mirrorlands» θα προβληθεί μόνο μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

Σκηνοθεσία: Robert Lence, Aleksey Tsitsilin
Διάρκεια: 80′

Πηγή

Ένα μικρό κορίτσι κοιμάται ήσυχο στο κρεβατάκι του.
Ξαφνικά ξυπνάει και συνειδητοποιεί με ενθουσιασμό τι μέρα είναι. Φοράει το πιο όμορφο φόρεμά της, τα πιο καθαρά της παπούτσια και κάθεται μπροστά στον καθρέφτη για να φτιάξει τα μαλλιά της. Μόνο που τα μαλλιά της είναι τόσο σγουρά, τόσο ογκώδη και τόσο ατίθασα που μόνο ένας άνθρωπος στον κόσμο μπορεί να τα χτενίσει.
Η beauty editor μαμά της. Μόνο που η μαμά της δεν είναι εκεί.

Ποιος μπορεί, λοιπόν, να την βοηθήσει;

H μικρή δείχνει απελπισμένη. Ο μπαμπάς της θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να δώσει λύση στο πρόβλημα με κάπως κακά, αρχικά, αποτελέσματα. Ώσπου, ως από μηχανής θεός, ακούγεται από το τάμπλετ η φωνή της μαμάς που καθοδηγεί, συμβουλεύει και ζεσταίνει με την αγάπη της το δωμάτιο.

Ένα εξαιρετικά συγκινητικό animation για την αγάπη του γονέα – αυτή την αγάπη που τίποτα δεν μπορεί να την υπερβεί. Ένα animation για όλους τους μπαμπάδες που καλούνται καθημερινά να παίξουν τον δύσκολο ρόλο της μαμάς επειδή εκείνη δεν είναι πια εκεί, για την μάχη με τον καρκίνο, αλλά και για για το δικαίωμα να έχεις τα μαλλιά που θέλεις.

Το «Ηair Love» κερδίζει το Όσκαρ για το Καλύτερο animation μικρού μήκους και γίνεται viral για την αλήθεια του.

Πηγή

Έξι σκύλοι απαραίτητοι για έξι ανθρώπους. Σε αυτό το τρυφερό πορτρέτο, η βραβευμένη ολλανδή σκηνοθέτης Heddy Honigmann εξερευνά τον στενό δεσμό των ανθρώπων με τα ζώα. Μια προβολή του KinderDocs για όλη την οικογένεια!

Η προβολή γίνεται σε συνεργασία με τους Σκύλους Οδηγούς Ελλάδας. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με παρουσία εκπαιδευτή από τους Σκύλους Οδηγούς Ελλάδας και σκύλου οδηγού.

Η ταινία προβάλλεται στα Ολλανδικά με ελληνικούς υπότιτλους.

Πηγή

Πόσες φορές δεν έχουμε γυρίσει τον χρόνο πίσω για να θυμηθούμε στιγμές από τη σχέση μας με τους γονείς μας; Σκεφτείτε, λοιπόν, πως το ίδιο θα κάνουν και τα δικά σας παιδιά, όταν μεγαλώσουν. Είτε μόνα τους είτε με άλλους, θα «βουτάνε» στο παρελθόν, επαναφέροντας αναμνήσεις και βιώματα  των παιδικών τους χρόνων. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να έχετε κατά νου ότι το παρόν με τα παιδιά σας, είναι το παρελθόν τους σε λίγα χρόνια. Φροντίστε, λοιπόν, να δημιουργήσετε ωραίες αναμνήσεις.

1. Τα βιβλία και τα παραμύθια που τους διαβάζετε

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο και πιο ουσιαστικό για να έρθει κοντά ένας γονιός με το παιδί του από το να καθίσουν παρέα και να του διαβάσει μια όμορφη ιστορία. Προσπαθήστε να βρίσκετε κάθε μέρα λίγη ώρα για να τους διαβάσετε ένα βιβλίο και να θυμάστε ότι είναι καλύτερο να επιλέγετε ώρα που είστε εσείς αλλά και το παιδί σας χαλαρωμένοι.

2. Τις φορές που καθίσατε και ακούσατε τα παράπονα, τις σκέψεις, τους προβληματισμούς, τα νέα τους

Μπορεί οι τρελοί ρυθμοί της καθημερινότητας να μην μας δίνουν την ευκαιρία να σπαταλάμε χρόνο για να καθίσουμε και να ακούσουμε όλα όσα απασχολούν το παιδί μας όμως δεν πρέπει να το αποφεύγουμε συστηματικά και να το αντιμετωπίζουμε ως κάτι δευτερευούσης σημασίας. Μερικές φορές οφείλουμε να θυσιάσουμε χρόνο από κάποια άλλη δραστηριότητα ή υποχρέωση, να καθίσουμε μαζί με το παιδί μας και να συζητήσουμε οτιδήποτε θέλει να μας πει. Τα παιδιά νιώθουν άσχημα όταν οι γονείς είναι απρόθυμοι να ακούσουν τους προβληματισμούς τους και να τους δώσουν μια συμβουλή για τη διαχείριση τους. Η καλή επικοινωνία πρέπει να βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό. Αμοιβαίος σεβασμός σημαίνει ότι τα παιδιά και οι γονείς επιτρέπουν ο ένας στον άλλον να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και τις πεποιθήσεις τους χωρίς τον φόβο της απόρριψης. Πιθανόν να μη συμφωνούμε με όλα όσα μας λένε τα παιδιά μας, μπορούμε όμως να δείξουμε ότι δεχόμαστε τα συναισθήματα τους. Για να γίνουμε καλοί ακροατές χρειάζεται συγκέντρωση. Κάποιες στιγμές η καλή ακοή απαιτεί από εμάς τη σιωπή, ενώ άλλες φορές πάλι χρειάζεται να απαντήσουμε με λόγια.

3. Τις αγκαλιές και τα τρυφερά μας χάδια

Τίποτα δεν είναι πιο καταπραϋντικό από μία ζεστή αγκαλιά. Οι αγκαλιές, τα φιλιά και τα χάδια προσφέρουν πολύ περισσότερα στα μωρά και στα παιδιά από μια πρόσκαιρη ανακούφιση ή επιβράβευση: τους μεταδίδουν αίσθημα ασφάλειας, αυξάνουν την αυτοπεποίθησή τους, αναπτύσσουν τον εγκέφαλό τους και τους μαθαίνουν πώς «χτίζονται» οι υγιείς ανθρώπινες σχέσεις. Για αυτό το λόγο ποτέ  δεν πρέπει να  τιμωρούμε  ένα παιδί στερώντας του τη φυσική επαφή μαζί μας. Αντίθετα, όσο θυμωμένοι κι αν είμαστε με τη συμπεριφορά του, αγκαλιάζοντάς το μπορούμε να του δείξουμε ότι το αγαπάμε, ακόμα κι αν δεν εγκρίνουμε  αυτό που έκανε.

4. Τηρήστε τις οικογενειακές παραδόσεις

Αλήθεια, ποιος δε θυμάται από τα παιδικά του χρόνια τις οικογενειακές παραδόσεις; Έχουμε πολλά ήθη και έθιμα που αξίζει να μεταδώσουμε στα παιδιά μας.  Εξάλλου, οι οικογενειακές παραδόσεις είναι πολύ σημαντικές για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών και δεν χρειάζεται να είναι πολύπλοκες ή χρονοβόρες. Χρειάζεται να είναι ευχάριστες και να επαναλαμβάνονται συχνά. Με λίγη φαντασία, μπορούμε να φτιάξουμε τις δικές μας οικογενειακές παραδόσεις που θα μας κάνουν όλους χαρούμενους και θα αποτελέσουν για τα παιδιά το υλικό από το οποίο θα χτίσουν τις πιο όμορφες αναμνήσεις από την παιδική ηλικία τους.

5. Τα οικογενειακά γεύματα

Τα οικογενειακά γεύματα αποτελούν μια παραδοσιακή αξία και μια περίσταση κατά την οποία δίνεται η ευκαιρία στα μέλη της οικογένειας να επικοινωνήσουν και να αναπτύξουν τους συναισθηματικούς τους δεσμούς. Είναι μια καλή ευκαιρία για την οικογένεια ώστε να συζητήσει, να μοιραστεί την καθημερινότητα, να ακούσουν οι γονείς τα προβλήματα των παιδιών τους και όπου κρίνουν να συμβουλεύσουν .Τέλος, μην ξεχνάτε  ότι τα οικογενειακά τραπέζια μένουν χαραγμένα στο μυαλό μας και είναι ότι πιο χαρακτηριστικό θυμόμαστε από τη παιδική μας ηλικία.  Και αν τα τελευταία χρόνια, λόγω της έντονης καθημερινότητας , τα οικογενειακά γεύματα όλο και μειώνονται, δε νομίζετε πως ήρθε η στιγμή να τα επαναφέρετε;

6. Τα θετικά σας σχόλια και τα λόγια ενθάρρυνσης κάθε τους προσπάθειας 

Το παιδί χρειάζεται να ακούσει από εσάς λόγια ενθάρρυνσης, λόγια που θα του τονώσουν το ηθικό, που θα ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση του.Τα παιδιά δεν ενεργούν πάντα όπως θέλουμε εμείς. Πρέπει να τους δώσουμε το μήνυμα ότι τα εκτιμάμε σαν ανθρώπους άσχετα από την επιτυχία τους.Ο γονιός που ενθαρρύνει, δεν ενδιαφέρεται να συγκρίνει το παιδί με άλλους. Αντίθετα, ενδιαφέρεται ώστε το παιδί να δεχτεί τον εαυτό του και να καλλιεργήσει το θάρρος ν’αντιμετωπίζει τις δυσκολίες. Πείτε του πόσο χαρισματικό είναι, πόσο περήφανους σας κάνει, πόσο το θαυμάζετε. Δεν θα τα ξεχάσει ποτέ αυτά τα λόγια!

7. Τις γιορτές για κάποιο επίτευγμά τους

Απο το ποδήλατο μέχρι ένα διαγώνισμα, πείτε στα παιδάκια σας ότι είστε περήφανοι γι αυτά. Ότι χαίρεστε που τα κατάφεραν και ότι είστε χαρούμενοι για τα επιτεύγματά τους. Κάθε εορταστική εκδήλωση προς τιμήν τους μένει χαραγμένη στη μνήμη των παιδιών και πάντα τις ανακαλούν με νοσταλγία.

8. Τα παιχνίδια που παίξατε μαζί τους

Το παιχνίδι είναι ο παράδεισος των παιδιών που λατρεύουν να παίζουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Για ορισμένους γονείς το παιχνίδι με τα παιδιά είναι χάσιμο χρόνου. Βέβαια, υπάρχουν και οι γονείς που ενώ αναγνωρίζουν τα οφέλη που έχει το παιχνίδι για τα παιδιά, δεν παίζουν μαζί τους θεωρώντας ότι είναι κάτι που πρέπει να κάνουν τα παιδιά ενστικτωδώς χωρίς την βοήθεια ενηλίκων. Κι όμως τα παιδιά σας χρειάζονται για το παιχνίδι τους. Επιτραπέζια παιχνίδια, βόλτες με το ποδήλατο, κυνηγητό, παιχνίδια στη θάλασσα, κατασκευές και μουσικά παιχνίδια είναι μερικές μόνο από τις δραστηριότητες που μπορείτε να μοιραστείτε με τα πιτσιρίκια σας. Και να θυμάστε ότι οι ώρες που οι γονείς περνούν παίζοντας με το παιδί τους είναι σημαντικές για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξή του, αλλά και για την ενίσχυση της μεταξύ τους σχέσης

9. Τις στιγμές που ήσασταν δίπλα του σε κάθε μικρή ή μεγάλη περίσταση της ζωής του

Μπορεί να μη θυμούνται λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σας, θα θυμούνται, όμως, στιγμές που ζήσατε μαζί. Θα θυμούνται τα ταξίδια που κάνατε, τις βόλτες, αστείες στιγμές που περάσατε, τα γέλια που κάνατε και γενικά οτιδήποτε τους αποδεικνύει εμπράκτως πως όποτε σας χρειάστηκαν, σταθήκατε υποστηριστικά στο πλευρό τους.

10. Τις αγαπησιάρικες εκδηλώσεις προς το πρόσωπό τους

Οι γονείς οφείλουν να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους με ευαισθησία και να σέβονται τα όνειρα και τις ικανότητές τους. Η άποψη ότι το παιδί θα ‘’κακομάθει’’ είναι παράλογη και ανυπόστατη. Η αποστέρηση της αγάπης είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορεί ένας άνθρωπος –πόσο μάλλον  ένας γονιός- να προξενήσει στο παιδί του. Να τα αγαπάτε τα παιδιά. Και να τα θαυμάζετε. Και να τους το δείχνετε. Πάντα. Γιατί το έχουν ανάγκη.

Πηγή

Ευτυχία είναι να μεγαλώνεις ένα καλό παιδί και να το καμαρώνεις!

Η παιδοψυχίατρος  Ιουλιέτα Λαούρη, μας μιλάει για το τι σημαίνει «καλό παιδί» και «ευτυχισμένος γονιός». Δύο έννοιες αλληλοεξαρτώμενες, αφού αυτό που κάνει έναν γονιό ευτυχισμένο είναι να βλέπει πως μεγάλωσε ένα ανεξάρτητο, δίκαιο και καλό παιδί που μπορεί να φροντίζει τον εαυτό του και να βοηθάει τους γύρω του. 

Ευτυχία είναι όταν τα παιδιά σου γίνονται καλοί άνθρωποι… 

Γονιός είναι ένα επάγγελμα με αμοιβή τα φιλάκια, τις μύξες, τα δάκρυα και τις αγκαλιές. Είναι ένας ρόλος που πρέπει να διατηρηθεί όλη τη ζωή. Οι γονείς πρέπει να κατέχουν πάμπολλες γνώσεις για να αντεπεξέλθουν, όπως ιατρικές, εκπαιδευτικές, μηχανικές και ραπτικές, να έχουν απίστευτα πολλές αρμοδιότητες, όπως διευθυντικές, οργανωτικές, αστυνομικές και άλλες.

Πότε ένα παιδί έχει μεγαλώσει σωστά; 

Ένας καλός ορισμός είναι αυτός του Jourard, ο οποίος λέει: «Υγιής προσωπικότητα υπάρχει όταν τα άτομα έχουν καταφέρει να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους έτσι ώστε η προσωπικότητά τους και η συμπεριφορά τους να μην τους είναι πια εμπόδιο. Μπορούν να αποδεχτούν σε μεγάλο βαθμό τον εαυτό τους και μπορούν να διοχετεύσουν την ενέργεια και τις σκέψεις τους σε σημαντικά και κύρια ενδιαφέροντα και προβλήματα, πέραν από αυτά τα οποία έχουν να κάνουν με τη δική τους ασφάλεια, ή και αποδοχή».

Τα χαρακτηριστικά του «καλού γονιού»:

– Να είναι λειτουργικά αυτόνομος

– Να μπορεί να δει πέραν του εαυτού του

– Να έχει μια ρεαλιστική αντίληψη του εαυτού του και αυτογνωσία

– Να έχει κατακτήσει συναισθηματικό έλεγχο

– Να διέπεται από ηθικές αρχές

Ο Royers λέει ότι η προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας υγιούς προσωπικότητας είναι η χωρίς όρους θετική αναγνώριση ενός παιδιού, δηλαδή όταν ο «γονιός» δίνει αγάπη και αναγνώριση, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά του παιδιού.

Είμαι καλός γονιός; Ναι αν . . .

1. Ακούς και προσπαθείς να καταλάβεις τι λέει το παιδί σου.

2. Προσπαθείς να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου, έστω κι αν κάποτε κάνεις λάθη.

3. Δε φοβάσαι να βάλεις όρια και όπως σ’ αρέσουν οι αγκαλιές και τα φιλιά του παιδιού σου, αντέχεις το θυμό και τα δάκρυα του.

4. Του επιτρέπεις να αναπτύξει τις ικανότητές του και τα ταλέντα του, αυτά που εκείνος έχει, όχι αυτά που εσύ επιθυμείς ή ονειρεύεσαι.

5. Είσαι πάντα διαθέσιμος και δείχνεις έμπρακτα ότι το παιδί σου είναι σημαντικό για σένα.

6. Εκτιμάς αυτά που κάνει, λέει και αισθάνεται.

7. Δείχνεις τρυφερότητα και αγάπη.

Ποιος είναι ο ρόλος της κοινωνίας;

Η κοινωνία στην οποία αναπτύσσεται ένα παιδί με τις αξίες και νόρμες της, επηρεάζει τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και συμβάλει στο πώς θα αντιληφθούν οι νέοι το γονεϊκό ρόλο. Οι εξελίξεις και μεταβολές της κοινωνίας δημιουργούν συχνά σύγχυση και δυσκολία στον καθορισμό του γονεϊκού ρόλου.

Και ποιος ο ρόλος της παιδείας;

Δίπλα στην οικογένεια και την κοινωνία, σημαντικός και καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση της γονεϊκής ετοιμότητας είναι και η παιδεία. Το σχολείο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα παιδιά ως ολότητα και να λειτουργήσει ως χώρος παροχής κατάλληλης πληροφόρησης των παιδιών στα θέματα της ευρύτερης ψυχοσυναισθηματικής αγωγής.

Εν κατακλείδι…

Η ανάπτυξη ενός παιδιού δεν εξαρτάται μόνο από την οικογένεια, κοινωνία και εκπαίδευση αλλά και από βιολογικούς και ενδοψυχικούς παράγοντες (αυτό το οποίο ονομάζουμε γενετικό υπόβαθρο), οι οποίοι είναι σημαντικοί στην εξέλιξη της προσωπικότητας των ανθρώπων.

 Από την Ιουλιέτα Λαούρη, Παιδοψυχίατρο»

Πηγή

Καθώς βλέπουμε τους γιους μας να μεγαλώνουν, χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν αποδεικνύονται «αντράκια» – όταν αντιμετωπίζουν το άγνωστο με θάρρος, τα στραβοπατήματα με γενναιότητα και τις προκλήσεις με πείσμα. Κάποιες φορές, όμως, ενώ φουσκώνουμε από υπερηφάνεια όταν βλέπουμε να πιστεύουν στον εαυτό τους, είμαστε εμείς οι ίδιοι που πληγώνουμε την αυτοπεποίθησή τους με τη στάση μας. Οι παρακάτω φράσεις αποτελούν γλαφυρό παράδειγμα του πότε καταρρακώνουμε το ηθικό των αγοριών μας, αντί να τους δώσουμε την ευκαιρία να χτίσουν έναν αληθινά δυνατό χαρακτήρα.

«Όχι, είσαι πολύ μικρός ακόμα γι’ αυτά.» 

Είναι λογικό ένας γονιός να ανησυχεί όταν βλέπει τον γιο του να σκαρφαλώνει σε μέρη που δεν πρέπει ή να επιχειρεί πράγματα που – θεωρητικά – δεν μπορεί να κάνει και είναι πιθανό ν’ απογοητευτεί. Και η ηλικία είναι ένα μέτρο που του επιτρέπει να τραβήξει ένα όριο στην τάση του παιδιού να ανακαλύπτει τον κόσμο με όλες τις αισθήσεις του και να αναζητά καινούργιες προκλήσεις. Είναι, όμως, φυσιολογικό για ένα παιδί να βαριέται γρήγορα με αυτά που έχει ήδη «κατακτήσει» και να ψάχνει νέα, πιο συναρπαστικά κατορθώματα που, συνήθως… δεν είναι για την ηλικία του.

Αντί, λοιπόν, να αποθαρρύνετε τον μικρούλη σας απ’ την προσπάθειά του να «μεγαλώσει» λίγο, εμψυχώστε τον και μείνετε κοντά του για κάθε ενδεχόμενο.

«Άστο αυτό, δεν θα σου αρέσει.»

Από τη μία, για έναν ενήλικα είναι πολύ φυσικό να βλέπει αυτό που έρχεται όταν π.χ. ο γιόκας του μπήξει τα δόντια του μέσα σε μια φέτα λεμόνι και να επιχειρεί να το προλάβει, αντανακλαστικά, προειδοποιώντας το παιδί γι’ αυτό που θα γευτεί. Και, σίγουρα, θα γλιτώσει λίγα δευτερόλεπτα γκρίνιας και την επίμονη αναζήτηση μιας άλλης γεύσης, πιο ευχάριστης που, συνήθως, είναι κάποιο γλύκισμα. Από την άλλη, όμως, θα στερήσει το παιδί από την ευκαιρία να μάθει μέσω της εμπειρίας του και θα του δώσει το μήνυμα ότι ο γονιός θα σκέφτεται για ‘κείνο πριν από ‘κείνο.

Αντ’ αυτού, αφήστε τον μικρό να δοκιμάσει και μετά συζητήστε γι’ αυτά που αποκόμισε απ’ την εμπειρία του.

«Εντάξει, αλλά θα το μετανιώσεις…» 

Χειρότερο απ’ το να αποθαρρύνει ο γονιός το παιδί πριν καν επιχειρήσει κάτι καινούργιο, είναι να προεξοφλήσει ότι θα αποτύχει ή δεν θα του αρέσει και να του βάλει το ενδεχόμενο στο μυαλουδάκι του, ως κάτι βέβαιο. Πρώτον, δεν υπάρχει λόγος το παιδί να μετανιώσει, απλώς και μόνο επειδή τα πράγματα δεν ήρθαν όπως ήλπιζε και δεύτερον, είναι πολύ πιθανό να αποτύχει απλώς και μόνο επειδή ο γονιός που εμπιστεύεται του είπε ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Τα παιδιά μας μαθαίνουν απ’ όλες τις εμπειρίες τους, αλλά μαθαίνουν περισσότερα απ’ τα λάθη και τις αποτυχίες τους.

Γι’ αυτό, αν είστε διατεθειμένοι ν’ αφήσετε τον γιο σας να κάνει αυτό που θέλει εκφράστε του την στήριξή σας και όχι τη σιγουριά ότι… θα φάει τα μούτρα του.

«Μη μου ‘ρθεις πίσω κλαίγοντας.» 

Ακόμη και αν ο γονιός είναι σίγουρος ότι το παιδί θα αποτύχει ή θα μετανιώσει, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μεγαλοποιήσει κάτι που δεν έχει συμβεί καν. Ούτε, φυσικά, να δημιουργήσει στο παιδί την λανθασμένη εντύπωση πως αν κλάψει, δεν έχει το δικαίωμα να τρέξει για παρηγοριά στην αγκαλιά των γονιών του. Είναι μια φράση που ακούγεται σαν απειλή και το μόνο που μπορεί να καταφέρει ο γονιός είναι να φουσκώσει το διακύβευμα μιας πιθανής – εντός προγράμματος – αποτυχίας. Καταρρακώνει έτσι το ηθικό του παιδιού και του στερεί τη χαρά της περιπέτειας και την ανεμελιά της ηλικίας του.

Μην προεξοφλείτε το δράμα που θα προκαλέσει μια αποτυχία, μόνο αφήστε το αντράκι σας να τη διαχειριστεί όπως νιώθει, έχοντάς σας δίπλα του για να παίρνει θάρρος. 

«Επειδή το λέω εγώ!» 

Κάποιες φορές, είναι δελεαστικό για έναν γονιό να χρησιμοποιήσει την «εξουσία» που αντλεί απ’ τον ρόλο και την ηλικία του για να επιβάλλει τη θέλησή του στο παιδί χωρίς να δώσει καμία εξήγηση γι’ αυτό. Όταν, όμως, ένα παιδί έχει μια παρόρμηση, θέλει να πάρει μια πρωτοβουλία ή νιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι καινούργιο, είναι λάθος να αποφασίζει ο γονιός για ‘κείνο γιατί ακυρώνει την (υπό διαμόρφωση, έστω) προσωπικότητά του και πληγώνει την αυτοπεποίθησή του. Σίγουρα, ο γονιός ξέρει καλύτερα, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει τροχοπέδη καθώς το παιδί ωριμάζει και αποκτά εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δυνάμεις του.

Η καλύτερη εναλλακτική είναι να το πείσετε με επιχειρήματα και να ποντάρετε στην εμπιστοσύνη και τον σεβασμό αντί για τον φόβο και την υπακοή.

Πηγή

Μία ιστορία γεμάτη χιούμορ και περιπέτεια για τις ιδιαιτερότητες της συμπεριφοράς και την αποδοχή της διαφορετικότητας ξετυλίγεται στις σελίδες του παραμυθιού «Ο Βαρόνος που Δ.Ε.Π.Υ.» της Βούλας Γιαγκάζογλου Παπούδα, που κυκλοφορεί από την «Ελληνοεκδοτική» με εξαιρετική εικονογράφηση της Μαρίας Μανουρά.
Η ιστορία:
Ένας μικρός γάιδαρος, απόγονος μίας «μεγάλης» οικογένειας, αντιμετωπίζει προβλήματα συμπεριφοράς. Το σχολείο για αυτόν είναι ένα μαρτύριο! Τι θα συμβεί όταν ανακοινώνεται στην οικογένεια ότι οι υπερβολικές αταξίες του οφείλονται σε μία διαταραχή που λέγεται Δ.Ε.Π.Υ. ή, αλλιώς, στα απλά γαϊδουρινά, κάτι σαν Δεν Έχει Πολλή Υπομονή;
Ο ίδιος πάλι πιστεύει πως για όλα αυτά φταίει ένας θηλυκός ψύλλος με τσιριχτή φωνή, που κατοικεί στα αυτιά του και ελέγχει το μυαλό του. Όλα θα αλλάξουν, όταν η ίδια του η παραξενιά θα γίνει αιτία να σωθούν όλοι από βέβαιη καταστροφή.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν γίνεται ένα ελάττωμα να είναι μόνο ελάττωμα…
Το βιβλίο περιλαμβάνει δραστηριότητες που απευθύνονται σε γονείς και εκπαιδευτικούς
και στοχεύουν στην καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και της ενσυναίσθησης.

Έρχομαι καθημερινά σε επαφή με την ελληνική οικογένεια.

Η επαφή μου με γονείς (κυρίως μητέρες) μέσω των ιδιωτικών μου ραντεβού ή μέσω των ομάδων, μου δίνει μια εικόνα. Η μεγαλύτερη εικόνα όμως έρχεται μέσα από τα λεγόμενα των γονιών και των δασκάλων για οικογένειες που δεν εμφανίζονται σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις ούτε καν στις δωρεάν ομιλίες που κάνω στα σχολεία.

Τί θα κάνουμε με όλους αυτούς τους πλανεμένους γονείς και παππουδογιαγιάδες που μεγαλώνουν νοσηρές προσωπικότητες και νομίζουν πως κάνουν και το σωστό;

Πώς θα τους αφυπνίσουμε; Πώς θα τους φέρουμε στο δρόμο της αναγνώρισης των ευθυνών και των ορίων, πολύ περισσότερο των συνεπειών που δημιουργούν κατ’ αρχήν στα ίδια τα παιδιά και έπειτα στην κοινωνία;

Πώς θα διδάξουμε τη διάκριση;

Παρατηρώ άκρα στις συμπεριφορές των γονιών. Έχουμε εκείνη την ομάδα των ενηλίκων που όντας μειονεκτικοί και άσημοι γαλουχούν τα παιδιά τους να γίνονται μάγκες και θύτες και έχουμε και εκείνους τους μειονεκτικούς και άσημους που με την έλλειψη αποδοχής και παραδοχής οδηγούν τα παιδιά τους στο ρόλο του θύματος. Τι θα κάνουμε για να τα αποφύγουμε και τα δύο που είναι εξ ίσου νοσηρά και απευκταία; Μεγάλος ο προβληματισμός. Μεγάλο το δίλημμα. Υπάρχουν περιπτώσεις που μόνο ο εισαγγελέας θα έπρεπε να παρέμβει. Υπάρχουν οικογενειακές συνθήκες που είναι τόσο νοσηρές για τον ψυχισμό του παιδιού που μόνο ένα υγιές κοινωνικό σύστημα θα έπρεπε να παρέμβει και να εξυγιάνει. Υπάρχει όμως; Για ποιο σύστημα να μιλήσουμε; Το ανύπαρκτο ή το διαβρωμένο;

Και έτσι μένουμε να παρατηρούμε εκ του μακρόθεν ότι πέφτει στην αντίληψή μας και να φτύνουμε τον κόρφο μας που δεν συμβαίνει σε μας. Γινόμαστε όμως μάρτυρες της νοσηρής συνθήκης, γινόμαστε συνεργοί στο τραύμα της κοινωνίας επειδή ανεχόμαστε τον αποπροσανατολισμένο, τον μη αφυπνισμένο, τον εξυπνάκια, τον ανόητο, τον μειονεκτικό που συμπεριφέρεται αλαζονικά γιατί νομίζει πως αυτός και ο κανακάρης του είναι το κέντρο του κόσμου.

Γινόμαστε μάρτυρες της νοσηρής συνθήκης που ονομάζεται «δεμένη οικογένεια» με το τριώροφο με τα κλειδιά έξω απ’ τις πόρτες, όπου δεν υπάρχει όριο, δεν υπάρχει προσωπικός χώρος και χρόνος, δεν υπάρχει απογαλακτισμός.

Γινόμαστε μάρτυρες της θυσίας της γιαγιάς – μάνας που μεγαλώνει τα εγγόνια, βάζει πλυντήρια, μαγειρεύει για «να έρθουν τα παιδιά να τα βρουν έτοιμα»! Τα παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ και δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους ποτέ. Και στο βωμό της «δεμένης οικογένειες» θυσιάζονται όλοι αλλά κυρίως παραδειγματίζονται λανθασμένα τα παιδιά.

Γινόμαστε μάρτυρες εκείνης της μάνας που αφού δεν κατάφερε να γίνει βασίλισσα επιθυμεί να γίνει βασιλομήτωρ και κάνει στον κανακάρη της αυτά που θα έπρεπε να κάνει από χαρά και επιλογή για τον πατέρα του. Και παρατηρούμε τον πατέρα αποδυναμωμένο και δυστυχή να γίνεται ένα μοντέλο προς αποφυγήν του κανακάρη του. Παρατηρούμε εκείνη τη μάνα που υπομένει τον βάναυσο πατέρα και αναγκάζεται να σκύβει με θλίψη και μελαγχολία και μόνο της μέλημα να είναι οι δουλειές και η τηλεόραση. Τι εξαίρετο παράδειγμα για την κόρη που θέλει να φύγει με την πρώτη ευκαιρία να μην βλέπει να μην ακούει να μην αντιλαμβάνεται τον συμβιβασμό.

Και φεύγει με τον πρώτο που της υπόσχεται δράση και νόημα. Αλλά είναι ο κατάλληλος; Πώς να μάθει να επιλέγει! Αφού έζησε όλη τη ζωή μέσα στο συμβιβασμό. Έμαθε να κόβει με το μαχαίρι την δόνηση του συμβιβασμού, του φόβου, του θυμού, των ενοχών μέσα στο σπίτι. Έχω ακούσει πολλούς νέους να λένε. «Δεν θέλω να γυρίσω στο σπίτι μου». «Δεν έχω τίποτα να κάνω στην απέραντη σιωπή των γονιών μου», «Δεν θέλω να τους ακούω να κατηγορεί ο ένας τον άλλο», αλλά εκείνοι αν τους ρωτήσεις θα πουν «θυσιάζομαι για τα παιδιά» και άλλα τέτοια τραγικά και ολέθρια για τον ψυχισμό του νέου ανθρώπου που υποτίθεται βάζει τα θεμέλια της δικής του συντροφικής ζωής. Πώς να χτίσει σχέσεις! Πώς να συνεργαστεί! Πώς να συνυπάρξει! Πού το είδε αυτό; Ποιος του το δίδαξε;

Χρειάζονται αφύπνιση οι γονείς. Χρειάζονται εκπαίδευση. Χρειάζονται μαθητεία.

Δεν υπάρχει σπουδαιότερος ρόλος στη ζωή. Δεν υπάρχει πιο σημαντική ενασχόληση εκτός από εκείνη του γονιού. Ποιος μας έχει πείσει ότι είναι ένστικτος ο ρόλος; Ποιος μας έχει αναγκάσει να θεωρούμε ότι ξέρουμε ενώ δεν ξέρουμε και δεν κάνουμε και καμία προσπάθεια για να μάθουμε. Αφού η πολιτεία δεν το κάνει, αφού το Σχολείο δεν μπορεί γιατί το βάζουν να κάνει άλλα, ας το κάνουν οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων. Ας μην ασχολούνται με τις εμπάθειες και τις ίντριγκες των μεταξύ των σχέσεων. Ας οδηγηθούν να αντιληφθούν πως ο ρόλος τους είναι να γίνουν οι ίδιοι καλύτεροι γονείς και να εμπνεύσουν την αφύπνιση και όσων κοιμούνται ακόμη.

Δεν μπορεί να ακούω από στόματος Διευθυντού Δημοτικού Σχολείου, «κυρία μου τα Σχολεία έχουν γίνει parking παιδιών. Έχω τουλάχιστον 20 ανεπίδοτα ενδεικτικά μαθητών της προηγούμενης χρονιάς στο συρτάρι μου. Δεν έχουν έρθει να τα πάρουν! Δεν έχουν έρθει να μάθουν τι κάνει το παιδί τους στο Σχολείο».
Και απ’ την άλλη έχουμε γονείς οι οποίοι παρασυρόμενοι από τις διαδόσεις διασύρουν δασκάλους, εμποδίζουν το έργο του Σχολείου, παρεμποδίζουν τη δομή και την οργάνωση γιατί αμφισβητήθηκε η πρωτιά του παιδιού τους! Ας εμπνευστούν οι Σύλλογοι ιδέες για να φέρουν τους γονείς σε δράσεις συνεργατικές, δράσεις χαράς και ομαδικότητας. Ας δουν πώς να συνδράμουν στη ανάπτυξη σχέσεων. Έτσι κι αλλιώς η γειτονιά έχει εκλείψει ας την αναπαράγουμε στην αυλή του Σχολείου.

Νοσεί η κοινωνία μας. Νοσεί βαρύτατα! Χρειάζεται να κάνουμε κάτι.

Χρειάζεται να λειτουργήσουμε ως πυρήνες αφύπνισης όποιος αντιλαμβάνεται την αλήθεια αυτών που λέγονται σ’ αυτές τις γραμμές ας τολμήσει. Ας γίνει η αλλαγή που θέλει. Ας φανταστεί! Ας οραματιστεί και ας τραβήξει το χορό. Ο δρόμος είναι δύσκολος έτσι κι αλλιώς, καλύτερα να τον πάμε χορεύοντας.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη
Οικογενειακή Σύμβουλος

Η δημοσιοποίηση του περιστατικού στο ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης όπου μαθητής κάνει μια άνευ προηγουμένη λεκτική επίθεση σε καθηγήτρια από την οποία ζητά επιτακτικά να του σβήσει μια απουσία μονοπωλεί την επικαιρότητα, στάθηκε η αφορμή ώστε η Διευθύντρια σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, Άννα Τιρικανίδου να εκφράσει τις σκέψεις της για όσα αντιμετωπίζει τόσα χρόνια στο εκπαιδευτικό της πόστο.

Μάλιστα, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αδιαφορία των γονιών όταν τους ενημερώνει ότι το παιδί τους χρειάζεται να επισκεφθεί ψυχολόγο λόγω προβλημάτων συμπεριφοράς και δεν διστάζει να παραδεχθεί ότι τα «Ελληνόπουλα σήμερα μεγαλώνουν χωρίς όρια».

Αυτό είναι το κείμενο της Άννας Τιρικανίδου

Στα 9 χρόνια που ασκώ καθήκοντα διευθύντριας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, έχω συμβουλέψει περίπου 50 γονείς μαθητών, να επισκεφθούν ειδικό(κοινωνικό λειτουργό ή ψυχολόγο), προκειμένου να βοηθηθούν τα παιδιά τους. Το έκανα, αφού εξήντλησα όλα τα περιθώρια παρέμβασης από την πλευρά του Συλλόγου Καθηγητών και με βαριά καρδιά. Αφιέρωσα αμέτρητες ώρες, εντός κι εκτός ωραρίου μου, ν’ ασχολούμαι με τους εν λόγω μαθητές, σε σημείο που ένιωθα ενοχές, γιατί δε μου περίσσευε ποιοτικός χρόνος για τους υπόλοιπους μαθητές.

Είμαι φύσει και θέσει υπομονετικός άνθρωπος και δεν παραδίδω αμαχητί τα όπλα. Από τους 50 γονείς, μόνο δύο ακολούθησαν τη συμβουλή μου. Περίπου 30 γονείς με εξύβρισαν χυδαία και με απείλησαν με αναφορά στην προϊσταμένη αρχή μου. Οι υπόλοιποι 15 απλά διαφώνησαν, γέλασαν ή μου είπαν ότι χρειάζομαι εγώ ψυχολόγο, για την ακρίβεια ψυχίατρο. Όταν η χώρα αποκτήσει το νομικό εκείνο πλαίσιο, το οποίο θα επιτρέπει στον Σύλλογο Καθηγητών, να παραπέμπει στις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες μαθητές, που χρήζουν αποδεδειγμένα εξατομικευμένης και εξειδικευμένης παρέμβασης, τότε δε θα συμβαίνουν θλιβερά περιστατικά, όπως αυτό που κυκλοφορεί σε βίντεο και δείχνει μαθητή να ουρλιάζει σε βάρος καθηγήτριας του και να την απειλεί χυδαία, κατά τη διάρκεια του μαθήματος σε ΕΠΑΛ της χώρας.

Εξίσου προβληματική η απάθεια των συμμαθητών

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι οι συμμαθητές του γελούν αμέριμνοι, σπάζοντας πλάκα. Δεν αισθάνθηκε ούτε ένας την ανάγκη και την ευθύνη, να τον σταματήσει, να παρέμβει πυροσβεστικά, νουθετώντας τον. Λογικά, κάποιος από αυτούς τράβηξε το βίντεο και στη συνέχεια το δημοσιοποίησε, για να εξευτελίσει την καθηγήτρια, χωρίς ν’ αναλογιστεί ότι δημοσιοποιεί ένα περιστατικό τραγικής παραβατικότητας.

Τα Ελληνόπουλα μεγαλώνουν δίχως όρια

Τα ελληνόπουλα μεγαλώνουν δίχως όρια κι ωσάν να είναι κάτι ξεχωριστό, το οποίο προορίζεται να κατοικοεδρεύσει στο σβέρκο όλων ημών, οι οποίοι επιθυμούμε συνειδητά κι αγαπητικά, να εργαστούμε παρέχοντας εκπαίδευση υψηλού(ναι, υψηλού)επιπέδου κι όχι διεκπεραιωτική. Μερικές φορές η μοναξιά της αξιοπρέπειας είναι αποκαρδιωτική και συνθλίβει.

Αυτό είναι το post της καθηγήτριας

Πηγή