Το ταξίδι στην άκρη του Αιγαίου , σε εκείνο το πανέμορφο νησί με την αρχέγονη ομορφιά ,  δεν έχει ολοκληρωθεί αν δεν επισκεφθείτε τις Αμμοθίνες Λήμνου, ένα μοναδικό φαινόμενο που κόβει την ανάσα. Μπορεί τα μνημεία του πολιτισμού να προκαλούν το θαυμασμό και να μένουν χαραγμένα στην ιστορία και την αιωνιότητα, όμως όταν η φύση μεγαλουργεί ξεπερνά κάθε όριο. Και στις Αμμοθίνες της Λήμνου συμβαίνει ακριβώς αυτό.

Η Λήμνος είναι ένα από τα ελληνικά νησιά που την αίγλη του ανακαλύπτουν σιγά σιγά όλο και περισσότεροι Έλληνες και επισκέπτες από το εξωτερικό.Το άγονο αυτό νησί με τις εκπληπτικές παραλίες μαγνητίζει τους φωτογράφους που αποθανατίζουν τοπία απαράμιλλης ομορφιάς – βιότοπους που τους σκεπάζουν κοπάδια φλαμίγκο, καλοδιατηρημένα νεοκλασικά κτίρια μοναδικής αρχιτεκτονικής αξίας, λαξευμένα με το χέρι πλακόστρωτα δρομάκια. Η Λήμνος είναι το ένατο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας με έκταση 476 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το τέταρτο σε μήκος ακτών (310 χιλιόμετρα). Βρίσκεται στο βόρειο Αιγαίο, στο Θρακικό πέλαγος, ανάμεσα στο Άγιον Όρος, τη Σαμοθράκη, την Ίμβρο και τη Λέσβο. Πρωτεύουσα και κύριο λιμάνι της Λήμνου είναι η Μύρινα, που πήρε το όνομα της γυναίκας του πρώτου βασιλιά του νησιού, του Θόαντα. Ως το 1955 η Μύρινα ονομαζόταν Κάστρο, ονομασία που επικράτησε κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο και άτυπα ακόμα έτσι αποκαλείται από τους παλιότερους Λημνιούς. Το όνομα Λήμνος αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο.

 Το όνομα Λήμνος προέρχεται είτε από την ομηρική λέξη Λήιον, που προσδιορίζει το σπαρμένο χωράφι, τον αγρό, ή από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «ληίς» (που σημαίνει κοπάδι) + «μήλο» (που σημαίνει πρόβατο), δηλαδή νήσος κοπαδιών αιγοπροβάτων. Η τελευταία αυτή εκδοχή φέρεται να είναι και η επικρατέστερη, επειδή η Λήμνος είναι το πεδινότερο νησί του Αιγαίου με μεγάλη παραγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από την αρχαιότητα. Στους κλασικούς χρόνους ήταν ο σιτοβολώνας της αρχαίας Αθήνας, από την οποία άλλωστε κατελήφθη, και αργότερα ο προμηθευτής σιταριού της αυτοκρατορικής αυλής του Βυζαντίου. Ακόμα και σήμερα, το σήμα κατατεθέν της Λήμνου είναι τα σπαρμένα σιταροχώραφα που φθάνουν ως την άκρη της θάλασσας. Κατά τη μυθολογία, η Λήμνος είναι το νησί του Ηφαίστου. Η ανάπτυξη της μεταλλουργίας από τους παλαιότατους κατοίκους του νησιού αποδόθηκε στον θεό Ήφαιστο. Σύμφωνα με τον μύθο ο Δίας, μετά από έναν καβγά με την Ήρα, εκσφενδόνισε από τον Όλυμπο τον Ήφαιστο, καθώς αυτός υπερασπίστηκε τη μητέρα του, με αποτέλεσμα να πέσει στη Λήμνο και έκτοτε να μείνει ανάπηρος.

Οι Αμμοθίνες Λήμνου είναι μια «μικρογραφία» ερήμου, όπως αυτές που συναντούμε στη Σαχάρα και τη βόρεια Αφρική. Πρόκειται για μια αμμώδη έκταση, που όμως δεν βρίσκεται σε κάποια παραλία ή σε κάποια αμμώδη ακτή του νησιού. Καλύπτουν έκταση περίπου 70 στρεμμάτων στην περιοχή Γομάτι και θάλασσα δεν θα δείτε παρά μόνο στο βάθος. Κατά διαστήματα στην έκταση που καλύπτουν οι Αμμοθίνες Λήμνου συναντάται χαμηλή βλάστηση, ενώ οι χαμηλοί λόφοι που τις περιτριγυρίζουν είναι επίσης κατάφυτοι από θάμνους. Σύμφωνα με τους γεωλόγους, οι Αμμοθίνες Λήμνου είναι ενδοχωρικές θίνες και όχι παράκτιες . Δημιουργούνται από τη διάβρωση και την απόθεση της άμμου στις παράκτιες περιοχές. Η άμμος που υπάρχει στην ακτή παρασύρεται από τον άνεμο και την αντικαθιστά η άμμος που κύματα και ρεύματα φέρνουν στην παραλία. Αποτελούν σημαντικούς αλλά και ευαίσθητους οικότοπους. Σε αυτές υπάρχουν φυτά και ζώα που είναι ανθεκτικά και προσαρμόζονται εύκολα στις δύσκολες συνθήκες του περιβάλλοντος. Είναι οικότοποι που προστατεύονται με την Οδηγία 92/43/ΕΟΚ “για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας”. Το φαινόμενο θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο σε νησιωτικές περιοχές. Οι αμμόλοφοι (αμμοθίνες) είναι πιο συνηθισμένο φαινόμενο στις ακτές. Στη Λήμνο όμως το συγκεκριμένο οικοσύστημα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χιλιόμετρα από την ακτή κάτι που το κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Όπως και στη Σαχάρα, έτσι και στη Λήμνο, οι ισχυροί βόρειοι άνεμοι ανασχηματίζουν συνεχώς τη μορφή αυτών των χρυσαφένιων βουνών από άμμο, με αποτέλεσμα ένα ασυνήθιστο οπτικό θέαμα κόντρα στην καταγάλανη θάλασσα. Η ελάχιστη βλάστηση που συνθέτει τη χλωρίδα των Αμμοθινών, είναι κυρίως τα πανέμορφα λευκά κρινάκια της Λήμνου (pancratium maritimum), ενώ περιμετρικά των ολόχρυσων αμμοθινών, υπάρχουν αμμόφιλη βλάστηση (Ammophila arenaria), λυγαριές (Vitex agnus castus), αγριοαχλαδιές (Pyrus spinosa), αστυφίδες (Sarcopoterium spinosum), θυμάρι (Thymus vulgaris), πικροδάφνες (Nerium oleander) και αγριελιές (Olea europea var. Oleaster).

Κατά καιρούς έχει δημοσιευτεί πως στις Αμμοθίνες γυρίστηκαν οι σκηνές της ερήμου για την ταινία του 1971 «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου. Αν και δεν ισχύει -ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης έχει αναφέρει πως τα συγκεκριμένα γυρίσματα έγιναν στην Αττική- είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως βγήκε αυτή η φήμη. Αρκεί να βρεθεί σε αυτό το κομμάτι της βορειοανατολικής Λήμνου μια ζεστή μέρα του ελληνικού καλοκαιριού και να αντικρίσει αυτό το μοναδικό στον ελληνικό χώρο τοπίο.

Πώς και πότε να πάτε

Για να φτάσετε στις Αμμοθίνες θα ακολουθήσετε τον δρόμο από το χωριό Κατάλακκο. Είναι χωματόδρομος που απαιτεί χαμηλές ταχύτητες αλλά υπάρχουν ενημερωτικές πινακίδες που θα σας πληροφορήσουν για το προς τα πού θα κινηθείτε. Παρκάρετε στο πρώτο κιόσκι και ξεκινάτε την περιπλάνηση όσο και όπως θέλετε. Σε κάθε περίπτωση να έχετε μαζί σας έστω λίγο νερό ενώ καλό θα είναι φοράτε ελαφριά παπούτσια. Αν μετά από την «διάσχιση της ερήμου» αναζητήσετε την «όαση» αυτή είναι η παραλία Γομάτι η οποία απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα. Κοντά στην παραλία βρίσκεται εδώ και χρόνια ένα εγκαταλειμμένο άρμα.

Η καλύτερη ώρα για να πάει κανείς έχει να κάνει με το τι θέλει να κάνει και φυσικά τον καιρό. Νωρίς το πρωί μπορείτε να συνδυάσετε την εκδρομή με μπάνιο, το καλοκαιρινό μεσημέρι θα έχετε την «αίσθηση Σαχάρας», αργά το απόγευμα θα μπορέσετε να περάσετε περισσότερο χρόνο ξυπόλυτοι στην άμμο αλλά και να έχετε καλύτερο φυσικό φως για φωτογραφίες.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Αν συνεχίσεις να παρακολουθείς κινηματογράφο (ιδίως αμερικάνικο ) και διάφορες ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας , ίσως θελήσεις να δεις και εσύ από κοντά την μαγεία αυτού του τόπου. Τα τροπικά δάση του , την πλούσια βλάστηση του , την εξαιρετική πανίδα που διαθέτει , τους ανθρωποφάγους κατοίκους του. Τι είπα μόλις τώρα ; Καλά διάβασες , τους …..ανθρωποφάγους ιθαγενείς που κατοικούν το απομονωμένο νησάκι που έχω φάει κόλλημα να μελετάω τον τελευταίο καιρό ! Καλά εντάξει , δεν ξέρουμε αν στα αλήθεια είναι , μιας και οι επιστήμονες γνωρίζουν ελάχιστα για τους κατοίκους του ,αλλά όσοι πήγαν , δεν γύρισαν ποτέ ζωντανοί. Πολύ μακάβριο , ακούγεται το ξέρω. Το Βόρειο Σέντινελ, το μικρό αυτό νησάκι ανάμεσα σε Ταϊλάνδη και Ινδία, θα μπορούσε να αποτελέσει σενάριο για ταινία. Οι κάτοικοι του νησιού, που ονομάζονται Σεντινελέζοι, όχι μόνο δεν θέλουν καμία επαφή με όλους εμάς, αλλά δεν διστάζουν και να σκοτώσουν όσους δεν συμμορφώνονται και αποβιβαστούν στο νησί .Η Νήσος του Βόρειου Σέντινελ είναι ένα από τα νησιά Ανταμάν στον Κόλπο της Βεγγάλης. Το νησί ανήκει στην διοικητική περιφέρεια της Νότιας Ανταμάν, μέρος του εδάφους της Ινδικής Ένωσης Ανταμάν και Νικομπάρ.

Η ινδική κυβέρνηση απαγορεύει τους τουρίστες να πλησιάσουν. Και πολύ καλά κάνουν βασικά , ποιος άλλωστε θα ήθελε να βρει ακαριαίο θάνατο από ένα μάτσο ιθαγενείς που δεν έχουν καμία επαφή με τον σύγχρονο πολιτισμό ; Ο ιεραπόστολος Τζον Κάου αποφάσισε να μεταβεί παράνομα στο Βόρειο Σέντινελ με ένα καγιάκ και την Βίβλο για να τους προσηλυτίσει στον Χριστιανισμό. Οι ψαράδες που τον βοήθησαν να πάει με σκάφος κοντά στο νησί υποστήριξαν ότι οι ιθαγενείς μόλις τον είδαν εκτόξευσαν βέλη προς το μέρος του, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Ωστόσο, αυτός συνέχισε να προσπαθεί να προσεγγίσει το νησί, προσφέροντας στα μέλη της φυλής μια μικρή μπάλα ποδοσφαίρου και ψαλίδια. Το πρωινό της 17ης Νοεμβρίου οι ψαράδες είδαν τους ιθαγενείς να μεταφέρουν το σώμα του. Η περίπτωση του ιεραπόστολου Τζον Κάου, ανοίγει νέες συζητήσεις στους ανθρωπολόγους για τα χαρακτηριστικά της φυλής τους. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Σεντινελέζοι επιτίθενται σε κόσμο που τους προσεγγίζει.

Το 1981 ένα φορτηγό πλοίο με το όνομα Primrose έπεσε σε θαλασσοταραχή επειδή οι άνεμοι ήταν έντονοι και το πλήρωμα σώθηκε από θαύμα όταν βρήκε καταφύγιο και σταμάτησε σε ένα κατάφυτο νησί στον κόλπο της Βεγγάλης. Μετά από λίγες μέρες που ήταν «εγκλωβισμένοι» στο νησί λόγω του καιρού, ένας άνδρας του πληρώματος είδε μια ομάδα να βγαίνει από τη ζούγκλα του νησιού σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων. Οι άνδρες ήταν σχεδόν γυμνοί και άρχισαν να πετούν βέλη και δόρατα προς το μέρος του. «Οι ιθαγενείς είναι περισσότεροι από 50, είναι οπλισμένοι και κατασκευάζουν δύο ή τρία ξύλινα σκάφη. Φοβόμαστε ότι θα μας επιτεθούν και οι ζωές μας βρίσκονται σε κίνδυνο», είχε αναφέρει στον ασύρματο ο καπετάνιος του Primrose. Τελικά το πλήρωμα σώθηκε αφού έδωσε μάχη για τρεις ημέρες με αυτοσχέδια όπλα, ωστόσο τα συντρίμμια του βρίσκονται στο ίδιο σημείο τα τελευταία 37 χρόνια.

Το 1974, ένα μέλος του πληρώματος του National Geographic που κινηματογραφούσε ένα ντοκιμαντέρ στο νησί χτυπήθηκε στο πόδι από ένα βέλος. Τον επόμενο χρόνο, ο εξόριστος βασιλιάς του Βελγίου λέγεται ότι διέκοψε την επίσκεψή του στο νησί όταν ένας ιθαγενής βγήκε από τη ζούγκλα και έτρεξε με το τόξο του προς το σκάφος. Ενδεχομένως , η επιθετική συμπεριφορά τους έγκειται στο γεγονός ότι διακόπτουμε την ειρηνική ζωή τους και γινόμαστε εμείς οι εισβολείς. Αυτο υποστηρίζει ο ανθρωπολόγος Τ.Ν Παντίτ , που γνωρίζει περισσότερα από οποιονδήποτε για την απειλούμενη υπό εξαφάνιση φυλή.Ο Ινδός επιστήμονας ΤΝ Παντίτ, τοπικός επικεφαλής του υπουργείου διπλωματικών σχέσεων με αυτόχθονες φυλές, έχει επισκεφτεί την κοινότητα αρκετές φορές, σε βάθος δεκαετιών.Ο 84χρονος πλέον ανθρωπολόγος, υποστηρίζει πως η εικόνα που διαδόθηκε για την φυλή, μετά την δολοφονία του 27χρονου, αδικεί την κατά τα άλλα ειρηνική κοινότητα των νησιών. Χαρακτηριστικά , αναφέρει στο BBC :  «Κατά τη διάρκεια της επαφής μας στο παρελθόν, μας απείλησαν αλλά ποτέ δεν έφτασαν στο σημείο να μας σκοτώσουν ή να μας τραυματίσουν», λέει ο Παντίτ.<<Τους φέραμε δώρα, τσουκάλια και τηγάνια, μεγάλες ποσότητες καρύδας, μεταλλικά εργαλεία όπως σφυριά και μεγάλα μαχαίρια. Τότε είχαμε πάρει μαζί μας τρεις άνδρες της γειτονικής φυλής των Onge, για να μας βοηθήσουν στην επικοινωνία, μεταφράζοντάς μας την διάλεκτο τον Sentinelese>>. Όπως επισημαίνει ο ίδιος ,το 1991 τους υποδέχτηκαν στα ανοιχτά του νησιού με ιδιαίτερα φιλικές διαθέσεις , με τον ίδιο να ανησυχεί διαρκώς για την σωματική ακεραιότητα του , αλλά όχι για για τον θάνατο του. «Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε γιατί μας το επέτρεψαν. Ήταν δική τους απόφαση να μας συναντήσουν και η συνάντηση έγινε με τους δικούς τους όρους. Πηδήξαμε από την βάρκα και σταθήκαμε όρθιοι μέσα στη θάλασσα, με το νερό να φτάνει ως τον λαιμό μας. Ωστόσο δεν μας άφησαν να πατήσουμε πάνω στο νησί τους». Παρά τις τεταμένες συναντήσεις που είχε και ο ίδιος με τους ιθαγενείς, ο Παντίτ αποφεύγει να χαρακτηρίσει τους Sentinelese εχθρικούς.

Μετά το φονικό τσουνάμι του 2014 που είχε πλήξει τον Ινδικό Ωκεανό, ελικόπτερα της ινδικής ακτοφυλακής είχαν στείλει βοήθεια στη φυλή πετώντας δέματα με τρόφιμα. Ωστόσο, φάνηκαν να είναι και πάλι εχθρικοί καθώς ένας άντρας εκτόξευσε βέλη προς την ομάδα διάσωσης. Από τότε έχουν απαγορευτεί οι επισκέψεις στο νησί και το ινδικό ναυτικό έχει επιβάλει μια ζώνη προστασίας 3 μιλίων. Η απογραφή του 2011 υπολόγισε ότι σήμερα υπάρχουν μόνο 15 Σεντινελέζοι-12 και τρεις γυναίκες .Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Βρετανών, το 1901 βρίσκονταν 117 άνθρωποι στο νησί. Αλλά, ο Pandit είπε στο Down To Earth ότι υπολογίζει πως οι κάτοικοι του νησιού κυμαίνονται μεταξύ 80 και 100.Η ινδική κυβέρνηση προστατεύει τους Sentinelese κι έχει σεβαστεί τις επιθυμίες τους να μείνουν μόνοι τους. Το 2017, η ινδική κυβέρνηση εισήγαγε νόμους που απαγορεύουν τη λήψη φωτογραφιών ή τη δημιουργία βίντεο των φυλών που βρίσκονται στην περιοχή Andaman.

Η προστασία αυτής της φυλής είναι , πέρα για πέρα , η πιο σημαντική προϋπόθεση που οφείλει να λάβει υπόψιν η παγκόσμια κοινότητα. Οι άνθρωποι αυτοί επιθυμούν να παραμείνουν μόνοι τους και ανέγγιχτοι από τον πολιτισμό και το τεχνολογικό θαύμα που προσφέρει η σύγχρονη και άνετη ζωή. Οφείλουμε να σεβαστούμε το δικαίωμα τους και να μεριμνήσουμε για την διαφύλαξη της φυλής τους , ως πολιτιστική κληρονομιά , αφού υπολογίζεται ότι είναι μία από τις 100 φυλές που διασώζονται σήμερα. «Οι Σεντινελέζοι έχουν δείξει ξανά και ξανά ότι θέλουν να μείνουν μόνοι και οι επιθυμίες τους πρέπει να γίνουν σεβαστές», δήλωσε ο Στίβεν Κόρι, διευθυντής της οργάνωσης Survival International που εργάζεται για τα δικαιώματα των αυτόχθονων πληθυσμών και φυλών. Αν ωστόσο επιθυμείς ακόμα να το επισκεφτείς , σκέψου αυτήν την εικόνα.

Κάπως έτσι σε βλέπω να τρέχεις ανέμελος με καμιά δεκαριά ιθαγενείς να σε καταδιώκουν. Θέλεις ακόμα ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Λόγω πλέον της εποχής του κορονοϊού οι φετινές καλοκαιρινές εξορμήσεις θα είναι περιορισμένες. Ωστόσο, μερικές χαλαρωτικές μέρες αρκούν για την απόλαυση διακοπών με την πιο ιδανική παρέα. Και η Θάσος αποτελεί τον απόλυτο φετινό προορισμό, το καταγάλανο νησί που λούζεται από αιγαιοπελαγίτικους ανέμους και εντοπίζεται σε ανάσα αναπνοής από την Καβάλα με ένα πλοίο απόσταση να χωρίζει τα δύο αυτά μέρη, είτε με αφετηρία το λιμάνι της Καβάλας για τη Σκάλα Πρίνου της Θάσου, είτε από Κεραμωτή για το Λιμένα της Θάσου.

Η Θάσος είναι ένα από τα νησιά στο βόρειο τμήμα της χώρας και φημίζεται κυρίως για τα ελαιοφυτείες, και κατά προέκταση για την εγχώρια παραγωγή της, όπως είναι η ελιές, το λάδι, καθώς και το μέλι. Αν και είναι αυτόνομο και αυτοσυντηρούμενο νησί, στηρίζεται στον τουρισμό.

Η επιφάνεια του είναι μάλλον ορεινή και βραχώδης, όχι ιδιαίτερα κατοικήσιμη με την πάροδο των ετών, και καλύπτεται με πυκνά δάση που καταλαμβάνουν το 9/10.

Η θρησκεία αναπτύχθηκε με τον ίδιο τρόπο όπως και στην υπόλοιπη ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα.

Οι παραλίες της ανάλογα το σημείο του νησιού είναι είτε βραχώδεις είτε αμμώδεις, με τη θέα, πάντως, αδιαμφισβήτητα μοναδική που κόβει την ανάσα. Μια παραλία, ίσως άγνωστη για τους τουρίστες, είναι η παραλία των «Μεταλλείων». Στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, στην περιοχή Λιμενάρια, υπάρχει μια «κρυφή» παραλία, ανάμεσα στις βραχώδεις ακτές, αφού περάσει κανείς από το «Παλατάκι» που εγκολπώνεται στο γραφικό λιμανάκι της περιοχής εκείνης.

Πρόκειται για τα γραφεία της γερμανική εταιρίας Speidel, όπου φορτώνονταν εκεί ορυκτά που εκμεταλλευόταν.

Η πιο ξακουστή παραλία είναι η «Χρυσή Αμμουδιά» στο βορειοανατολικό τμήμα, λίγο μετά τον Λιμένα του νησιού και συγκεκριμένα στην Σκάλα Παναγιάς. Εκεί, τα νερά είναι κρυστάλλινα μπλε και ρηχά, η θάλασσα γαλήνια βλέποντας τον αμμώδη βυθό της με γυμνό μάτι. Στην παραλία υπάρχουν beach bar που είναι πρόθυμα να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των πελατών-τουριστών. Η αμμουδιά στην παραλία είναι χρυσαφένια, απαλή σαν φρεσκο-κοσκινισμένη, άλλωστε από εκεί εξέλαβε και την ομωνυμία της.

Η Γκιόλα είναι μια απόμερη, βραχώδη, φυσική πισίνα μέσα σε παραθαλάσσιους βράχους, προσβάσιμη από χωματόδρομο ή με τα πόδια στην περιοχή Αστρίς, στα νότια της Θάσου. Τα πέτρινα τείχη που την περιστοιχίζουν φτάνουν σε ύψος 8 μέτρων και πολλοί κολυμβητές επιλέγουν να βουτήξουν από ψηλά, κατευθείαν στα σμαραγδένια νερά της.

Το μοναδικό αυτό τοπίο απαιτεί αρκετή φυσική προσπάθεια και περπάτημα, ενώ η διαδρομή μέχρι τη Γκιόλα χαρακτηρίζεται ως αρκετά δύσκολη. Είναι δύσβατη, αλλά αξίζει την όλη διαδρομή.

Λόγω του ότι το νησί είναι κατοικήσιμο με ανεπτυγμένη και την τουριστική και ναυτιλιακή του δραστηριότητα στις ακτές, οι παραλίες του γίνονται επιλογή χιλιάδων παραθεριστών κάθε χρόνο.

Υπάρχει μεγάλη ποικιλία και κατανάλωση στις διατροφικές επιλογές που υπάρχουν στο νησί. Εξέχουσα θέση, μεταξύ άλλων, έχουν οι ψαροταβέρνες, που κερδίζουν για την νοστιμιά και για το πόσο φρέσκα είναι τα προϊόντα τους.

Φυσικά, υπάρχει πλήθος μαγαζιών πιτσαρίες και ζυμαρικών, καθώς και επιλογών για τους κρεατοφάγους, εστιατόρια και φούρνοι.

Και βέβαια, παραδοσιακά καφεκοπτεία με την έντονη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ελληνικού καφέ.

Αναπόσπαστο κομμάτι αποτελούν και οι νυχτερινές διασκεδάσεις που μπορεί να βρει κανείς σε ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα μέρη του νησιού, όπως είναι ο Ποτός. Εκεί, επικρατεί έντονη νυχτερινή κινητικότητα, καθώς τα μαγαζιά που προσφέρουν ποτά και κοκτέιλς μένουν ανοιχτά έως τις πρωινές ώρες.

Η θέα, όμως, δεν περιορίζεται μόνο στις απίστευτες, μοναδικές παραλίες της Θάσου, αλλά και στα γραφικά της σοκάκια.

Ενώ, ακόμη, σε κάθε σημείο υπάρχει και μια χρωματιστή γωνιά γεμάτη άνθη.

Είναι ένας ιδανικός προορισμός που συνδυάζει αφενός θάλασσα με παραλίες που έχουν καταγάλανα νερά και αφετέρου ορεινές περιοχές με υπέροχη δασική έκταση.

Αικατερίνη Συμφέρη

Η Μήλος, το νησί που ανακαλύφθηκε το γνωστό άγαλμα της Αφροδίτης, βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο των Κυκλάδων. Ένα ηφαιστειακό νησί, με έντονο γεωμορφολογικό και ιστορικό ενδιαφέρον, αποτελεί τον ιδανικό προορισμό για οποίον θέλει να εξερευνήσει ατελείωτες παραλίες και το σεληνιακό τοπίο του νησιού. Ωστόσο, στην Μήλο θα βρείτε και ένα καρτποσταλικό ψαροχώρι που αναμφίβολα θα σας κλέψει την καρδιά. Ο λόγος γίνεται για το χωριό Κλήμα.

Το χωριό Κλήμα

Αναμφίβολα θα το έχετε δει σε φωτογραφίες, καθώς το χωριό Κλήμα της Μήλου ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό ψαροχώρι με μια όμως ιδιαιτερότητα. Τα παραδοσιακά σπίτια του χωριού είναι δίπατα αλλά και πολύχρωμα ενώ βρίσκονται στεγασμένα σε εσοχές βράχων. Στο ισόγειο, στα λεγόμενα «σύρματα» φυλάσσονταν οι βάρκες των ψαράδων, ενώ στο υπερώο ζούσαν οι οικογένειες. Σήμερα τα περισσότερα από αυτά τα σύρματα ενοικιάζονται προσφέροντας σας μια μοναδική παραδοσιακή εμπειρία στο νησί. Μην παραλείψετε να φωτογραφηθείτε περιτριγυρισμένοι από τα παιχνιδιάρικα χρώματα των πορτοπαραθύρων τους και τις γάτες που ξαπλώνουν νωχελικά στον ήλιο.

Εκτός από αυτό, στην ευρύτερη περιοχή του Κλήματος θα δείτε και τα ερείπια της παλιάς πόλης και πρώτου λιμανιού του νησιού.

Αξιοθέατα στο χωριό Κλήμα

Μετά την παρακμή και καταστροφή της Φυλακωπής, οι Δωριείς έχτισαν από το νότιο τμήμα της Τρυπητής μέχρι και την περιοχή του σημερινού Κλήματος, τη δεύτερη μεγάλη πόλη του νησιού (1100π.χ.-800π.χ.). Σήμερα μπορείτε να επισκεφτείτε τις δυο ακροπόλεις του οικισμού- τον λόφο του Προφήτη Ηλία και το Πυργάκι -, να δείτε κομμάτια από το τείχος της αγοράς, τμήματα του ναού της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου, τμήματα του αρχαίου θεάτρου, καθώς και το σημείο όπου βρέθηκε η Αφροδίτη της Μήλου.

Κατηφορήστε ως το τέλος τον δρόμο της Τρυπητής προς τις Κατακόμβες, αφήστε το αμάξι σας και περπατήστε το δρομάκι. Αρχικά θα συναντήσετε τα τείχη της αρχαίας πόλης και λίγα βήματα πιο πέρα, σε μια περιοχή που υποθέτουν ότι βρισκόταν το γυμνάσιο, θα δείτε το μέρος που ο ντόπιος γεωργός βρήκε το 1820 το γνωστό άγαλμα της θεάς Αφροδίτης (120 π.Χ). Συνεχίζοντας το περπάτημα στο χωματόδρομο θα οδηγηθείτε στο αρχαίο Ρωμαϊκό θέατρο, από όπου υπάρχει μονοπάτι για τολμηρούς μέχρι τον οικισμό του Κλίματος.

Φωτογραφίες και πληροφορίες: Δήμος Μήλου

Πηγή

Έξω από το Mexico City, στη λίμνη Tesuilo, υπάρχει ένα μέρος που θα λάτρευαν οι οπαδοί των θρίλερ. Ένα νησί γεμάτο εγκαταλελειμένες κούκλες που αποσυντίθεται με τα χρόνια, άλλες χωρίς χέρια, άλλες χωρίς κεφάλι, άλλες κρυμμένες στις κουφάλες των δέντρων και άλλες κρεμασμένες.

Είναι το Νησί με τις Κούκλες, ή αλλιώς Isla de las Munecas, εδώ που το 1950 ένας άντρας παράτησε γυναίκα και παιδί για να απομονωθεί για πάντα εκεί. Ο Santana Barrera βρήκε όμως στις όχθες της ακτής, το πτώμα από ένα κοριτσάκι. Στο ποτάμι, μια κούκλα επέπλεε. Θέλοντας να τιμήσει το νεκρό παιδί, πήρε την κούκλα και την κρέμασε σ’ ένα δέντρο.

Όσο περνούσε ο καιρός ο Βarrera, έβρισκε και κρεμούσε στα δέντρα κούκλες γιατί πίστευε πως το πνεύμα του κοριτσιού τον καταδίωκε.

Τα ΜΜΕ τον εντόπισαν και έκαναν αρκετές φορές αφιερώματα στην ζωή αυτού του παράξενου άντρα που διηγούνταν ιστορίες για το πνεύμα του κοριτσιού. 50 χρόνια αφότου ο Barrera βρέθηκε στο νησί, πέθανε στο ίδιο σημείο που βρήκε τότε, νεκρό το κοριτσάκι. Το νησί έπειτα, άρχισε ν’ αποτελεί πόλο έλξης τουριστών.

Πολλοί επισκέπτονται το νησί και αφήνουν εκεί κούκλες, ενώ γίνονται πλέον φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής. Το μέρος προκαλεί ανατριχίλα σε όποιον το επισκεφθεί..

Πηγή

Πολλές φορές έχουμε εκθειάσει μέσα από το διαδίκτυο ελληνικές παραλίες -και όχι άδικα.

Με άμμο, με βοτσαλάκι, οργανωμένες ή ερημικές, με κρυστάλλινα, τυρκουάζ νερά ή μαύρες με εντυπωσιακό βυθό, η χώρα μας διαθέτει ό,τι τραβάει η ψυχή και η διάθεση του καθενός.
Υπάρχουν ωστόσο κάποιες παραλίες στις οποίες αξίζει να αναφερθούμε λίγο παραπάνω. Να τις κοιτάξουμε για ώρα μέχρι να συνειδητοποιήσουμε την ομορφιά και να βουτήξουμε στα νερά του όπως δεν βουτήξαμε ποτέ σε καμία άλλη θάλασσα. 

Μία από αυτές, είναι και η Σαλιάρα.

Είναι μία από τις παραλίες της Θάσου και το μήκος της δεν ξεπερνά τα 60 μέτρα. Οι ντόπιοι την ξέρουν σαν την παλάμη τους, οι επισκέπτες ακολουθούν ευλαβικά τις οδηγίες των πρώτων για να τη συναντήσουν.  Βρίσκεται στο βορειοανατολικό κομμάτι του νησιού, 5 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Θάσου, τον Λιμένα.

Για να φτάσετε θα χρειαστεί να διασχίσετε περίπου 4 χιλιόμετρα χωματόδρομου, που ωστόσο δεν είναι τίποτα μπροστά στην μαγευτική ομορφιά του τοπίου που θα συναντήσετε. Τα λευκά, λεία βότσαλα, είναι αποτέλεσμα του λατομείου μαρμάρου που βρίσκεται στην περιοχή και τα καταγάλανα διαυγή νερά, αποτέλεσμα της παρθένας φύσης. Αριστερά και δεξιά, μεγάλοι βράχοι προφυλάσσουν την παραλία και τους λουόμενους από τον αέρα, ενώ ακριβώς πάνω από την παραλία τα πεύκα κάνουν το δικό τους πάρτι.

Η παραλία είναι οργανωμένη και οι επισκέπτες θα βρουν ξαπλώστρες, ομπρέλες, τραπεζάκια, ροφήματα, καφέδες, αλλά και αρκετό κόσμο, αφού είναι αρκετά δημοφιλής, ειδικά τον Αύγουστο.

Πηγή