Ένα μεγάλο πρόβλημα το οποίο έχει ριζώσει δυνατά στην κοινωνία μας είναι η χρήση των ναρκωτικών. Πολλοί νέοι είναι αυτοί που πέφτουν στην παγίδα τους με την ελπίδα μιας ουτοπίας μακρυά από τα προβλήματα της πραγματικότητας. Με κόστος πολλές φορές την καταστροφή τους, με όποια σημασία μπορεί να έχει αυτό…

Γιατί όμως η διέξοδος αυτή φαίνεται τόσο ελκυστική στους νέους; Σύμφωνα με τις απόψεις των ίδιων οι λόγοι για τους οποίους ένας νέος υποκύπτει στη χρήση ναρκωτικών ποικίλει. Είτε αυτό είναι προβλήματα με την οικογένεια, με την κοινωνία και το πως εντάσσεται στο σύνολο, είτε οικονομικά ή απλά ψάχνει κάτι για να γεμίσει το δικό του προσωπικό κενό. Οι νέοι συνήθως δυσκολεύονται να μιλήσουν για τα προβλήματα τους, κάτι το οποίο δυσκολεύει ακόμα περισσότερο με τη σειρά του το γενικότερο πρόβλημα. Βρίσκουν μία διέξοδο χαράς και διασκέδασης στη χρήση, η οποία τους παρέχει μία προσωρινή διέξοδο και στη συνέχεια πολλά προβλήματα υγείας. Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να προστατέψουμε την νέα γενιά από τον ίδιο της τον εαυτό;

Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ξέρεις τι σκέφτεται κάποιος ,πόσο μάλλον ένας έφηβος ή νέος ενήλικας. Ωστόσο αν θέλεις να βοηθήσεις κάποιον θα πρέπει να ξέρεις την πηγή του προβλήματος. Θα πρέπει να μην νιώσει την ανάγκη να κάνει χρήση εξ αρχής. Αλλά πως το καταφέρνεις αυτό με τους εφήβους; Ίσως θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ποιες είναι οι επιρροές του νέου. Δεδομένου πως η μουσική είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, θα μπορούσε ο εκάστοτε νέος να επηρεάζεται από κάποιο “πρότυπο” της μουσικής σκηνής. Δεν είναι λίγοι οι Αμερικανοί καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής που έχουν δώσει τέλος στην ζωή τους με την χρήση ουσιών.

Βέβαια είναι παιδαριώδες η πεποίθηση πως όλοι επηρεάζονται από κάπου, πολλές φορές σημαντική είναι και η πνευματική και ψυχική δύναμη του κάθε ανθρώπου. Πάντα όμως θα πρέπει νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπο ,φίλο μας. Μία ερώτηση, ένα κομπλιμέντο ,ένας καλός λόγος και μια συζήτηση θα μπορούσε να δώσει φως στην ζωή κάποιου χωρίς καν αν το ξέρουμε.

Πηγή

40.000 οι άστεγοι στην Ελλάδα. Οι μισοί εκ των οποίων στην Αθήνα.

 Από την αρχή της εποχής της οικονομικής κρίσης οι άστεγοι αυξάνονται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα να αυξάνεται και η ανάγκη για κοινωνικούς φορείς, συσσίτια, μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και φυσικά την συνεισφορά όλων μας, όταν οι δικές μας συνθήκες δια βίωσης το επιτρέπουν.

Η σκληρή καθημερινότητα ενός αστέγου

 Ο Παύλος Σιδηρόπουλος έχει πει σε συνέντευξή του στο παρελθόν την πιο σωστή και όμορφη κουβέντα που έχω ακούσει ποτέ μου για τους άστεγους:

Όποιος δεν έχει ζήσει στο πεζοδρόμιο, καλά θα κάνει να το βουλώνει όταν η συζήτηση φτάνει σε θέματα που αφορούν την μοναξιά και την ανασφάλεια..

 Ένας άστεγος από την ώρα που θα ξυπνήσει στο πεζοδρόμιο, το παγκάκι, το πάρκο όπου κοιμάται, ξεκινάει την αγωνιώδη αναζήτηση για την σίτιση του, για τυχόν πιθανότητες να βρει έναν χώρο για την προσωπική του υγιεινή, και σε άσχημες καιρικές συνθήκες για την ανεύρεση στεγάστρου για να μην βραχεί αυτός και τα λιγοστά του υπάρχοντα. Επαιτεία, ψάξιμο απορριμάτων, οποιοσδήποτε τρόπος μπορεί να του προσφέρει λιγοστά από αυτά που για εμάς είναι δεδομένα.

Κοινωνικός αποκλεισμός

Εκτός από τον καθημερινό αγώνα που ένας άστεγος δίνει για την επιβίωσή του, έχει να αντιμετωπίσει την μοναξιά, τον ρατσισμό και την ταπείνωση που η κοινωνία μας του προσφέρει. Βλέμματα επικριτικά, αποστροφή και απάθεια είναι συνήθεια για έναν άνθρωπο που ζει στον δρόμο.

Μην κλείνεις τα μάτια σου μπροστά στην δυστυχία

 Είναι το πιο εύκολο και πιο συνηθισμένο να προσπερνάμε έναν συνάνθρωπο που έχει την ανάγκη μας. Με το να κάνουμε πως δεν τον βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν είναι μπροστά μας και ζητά απελπισμένα την βοήθειά μας.

Θα βοηθήσει κάποιος άλλος σκεφτόμαστε.

Υπάρχουν δημόσιοι φορείς σκεφτόμαστε.

Ίσως είναι τοξικομανής και αν του δώσω χρήματα συντελώ στον θάνατό του σκεφτόμαστε.

Όλα αυτά που σκεφτόμαστε για να νοιώθουμε μέσα μας καλά που στρέφουμε το βλέμμα αλλού μπροστά στην δυστυχία, δεν είναι παρά γελοίες δικαιολογίες και αβάσιμα επιχειρήματα.

Θα βοηθήσει κάποιος άλλος…: Δεν έχεις ιδέα αν κάποιος θα βοηθήσει.

 Υπάρχουν δημόσιοι φορείς…:Οι μ.κ.ο και όλοι οι δημόσιοι φορείς που πραγματοποιούν σύσσίτια και δημιουργούν κέντρα στέγασης,δεν είναι αρκετοί σε σχέση με τον τεράστιο και ντροπιαστικό αριθμό αστέγων στην χώρα μας και επιπλέον  δεν βοηθούν αστέγους με λοιμώδη νοσήματα και τοξικομανείς.

Είναι τοξικομανείς και αν του δώσω χρήματα συντελώ στον θάνατό του…: Ένας τοξικομανής την δόση του θα την πάρει με κάθε τρόπο και κόστος. Το μόνο που καταφέρνεις με το να τον προσπεράσεις είναι να συντελέσεις στην εγκληματικότητα και να αφήσεις αυτόν τον άνθρωπο νηστικό. Ο τοξικομανής εάν δεν συγκεντρώσει λίγα χρήματα, 1ον σίγουρα δεν θα πληρώσει για να συτιστεί εφόσον προτεραιότητα για την επιβίωση του θα έχει πρώτα η δόση του και 2ον θα κλέψει, θα εκπορνευτεί, θα αναγκαστεί να προβεί σε άλλες λύσεις αν δεν συγκεντρώσει ένα ποσό για να αποκτήσει την δόση του. Όταν τον προσπερνάς δεν τον σώζεις όπως θέλεις να πιστεύεις αλλά βοηθάς στο να γίνει η ζωή του μια ακόμα μεγαλύτερη κόλαση.

Θα μπορούσες και εσύ να είσαι στη θέση ενός άστεγου

Εάν μιλήσεις με κάποιους άστεγους θα αντιληφθείς ότι δεν γεννήθηκαν άστεγοι. Κάποτε ήταν άνθρωποι σαν και εσένα που είχαν δεδομένα τα αναγκαία, υπάρχουν και άστεγοι που είχαν τα πάντα και τα έχασαν. Ο κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους έχει την δική του ξεχωριστή ιστορία που πολλές φορές είναι και απίστευτη. Ο καθένας μας θα μπορούσε να βρεθεί σε αυτή τη θέση, είτε από λάθη δικά του, είτε αλλωνών. Ποτέ δεν ξέρεις τι ιστορία και τι ψυχή κρύβεται πίσω από τα βρώμικα και ρακένδυτα ρούχα των ανθρώπων που ζουν στον δρόμο.

ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΙ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΥΠΗΣΗΣ

Δεν έχουμε ούτε το ένα τρίτο από το ψυχικό σθένος και την επιμονή και υπομονή αυτών των ανθρώπων ενώ πολλοί καταστρέφουμε τον εαυτό μας την ώρα που οι άνθρωποι αυτοί παλεύουν και έχουν τόση λαχτάρα για ζωή και δεν το βάζουν κάτω. Εσύ μπορεί να γκρινιάζεις που δεν έχεις τα χρήματα να αγοράσεις το μοντέλο του κινητού που επιθυμείς την ίδια στιγμή που άνθρωποι που το στομάχι τους πονάει από την πείνα νοιώθουνε ευτυχία με ένα πιάτο φαγητό, με ένα σκισμένο και χιλιοφορεμένο μπουφάν που τους χαρίζουν.

Οι άνθρωποι αυτοί που εμείς λυπόμαστε, που ξέρεις, ίσως λυπούνται εμάς που δεν έχουμε ιδέα πόσο πρέπει να εκτιμάμε την ζωή….

Ερμιόνη Ταυλαρίδου

Πόσο επιτυχημένη ήταν τελικά η νέα ριζοσπαστική πολιτική που υιοθέτησε και τι μπορούμε να διδαχθούμε από αυτή;

Κατά τη δεκαετία του 1990, η Πορτογαλία παρουσίαζε εξαιρετικά υψηλά ποσοστά χρηστών σκληρών ναρκωτικών ουσιών. Για την ακρίβεια ένας στους 100 κατοίκους ήταν εξαρτημένος στην ηρωίνη συμβάλλοντας καταλυτικά και στην σημαντική αύξηση των μολύνσεων από τον ιό HIV (AIDS) . Η χώρα είχε φτάσει να παρουσιάζει τα υψηλότερα ποσοστά μολύνσεων μεταξύ των χωρών της Ε.Ε.

Η απάντηση της κυβέρνησης ήταν πρωτοποριακή καθώς έλαβε την ριζοσπαστική απόφαση να προχωρήσει στην αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών. Και ήταν η πρώτη χώρα που το έκανε.

Γενικά η αντιμετώπιση που αφορά την χρήση και την κατοχή δεν άλλαξε. Και οι δύο πράξεις συνεχίζουν να είναι παράνομες. Ωστόσο η φύση των αδικημάτων δεν έχει πλέον αυστηρό ποινικό χαρακτήρα (π.χ. δεν συνδέεται το αδίκημα με την επιβολή ποινής φυλάκισης) αλλά υπάρχει μια διαφορετική αντιμετώπιση, πιο ήπια, εάν η ποσότητα που έχει κάποιος στην κατοχή του δεν υπερβαίνει αυτή που προβλέπεται για χρήση- κατά μέσο όρο- 10 ημερών.

Παράλληλα με τις αλλαγές αυτές εφαρμόστηκαν από το 1993, μεταξύ πολλών άλλων, και προγράμματα ανταλλαγής βελονών και έτσι μέχρι και σήμερα όλοι οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών μπορούν να ανταλλάσσουν τις χρησιμοποιημένες σύριγγες με καινούριες στα φαρμακεία. 

Η εύρεση δεδομένων σχετικά με την έκταση που έχει λάβει η χρήση σκληρών ναρκωτικών στην Πορτογαλία της δεκαετία του 1990 δεν είναι εύκολη, όπως επισημαίνει το Statista, ωστόσο υπάρχουν κάποια στοιχεία που βοηθούν να κατανοήσουμε την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στη χώρα.

Το 1999, στην Πορτογαλία καταγράφηκαν 369 θάνατοι από υπερβολική δόση ναρκωτικών και το 2016 μόλις 30. Επίσης ο αριθμός των νέων διαγνώσεων του ιού HIV που αποδίδεται στη χρήση μολυσμένης σύριγγας μειώθηκε σε 18 το 2017 έναντι 907 το 2000. Οι νέοι νόμοι οδήγησαν επίσης και στην αποσυμφόρηση των σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Ενώ το 1999 κρατούνταν στις φυλακές 3.863 άτομα για υποθέσεις που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, ο αριθμός μειώθηκε το 2017 σε 1.140.

Τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο infographic βασίζονται σε πηγές όπως το ιατρικό περιοδικό Lancet , το drugpolice.org, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας (EMCDDA) κ.α.

Πηγή