Μια εικόνα που σε πολλές από εμάς είναι γνώριμη περιγράφεται παρακάτω από μία γυναίκα που κουράστηκε πλέον να βλέπει τον σύζυγό της να ασχολείται περισσότερο με το κινητό του τηλέφωνο και λιγότερο με την οικογένειά του.

Πόσες από εσάς ταυτίζεστε με τα λόγια της;

«Αγαπητέ σύζυγε,

Πάλι έχασες. Η κόρη μας προσπαθούσε να σου δείξει πώς κάνει γιόγκα με την κούκλα της, αλλά εσύ δεν είδες τίποτα, επειδή τα μάτια σου ήταν κολλημένα στο κινητό.

Καταλαβαίνω ότι το κινητό σου τηλέφωνο είναι η διέξοδός σου στο τέλος μιας κουραστικής ημέρας. Και εγώ η ίδια προτιμώ να χαζεύω εικόνες στο Instagram από τα να δω για 50η φορά πώς χορεύει η κόρη μας ή κάνει γυμναστική! Ξέρω πώς παρασύρεσαι και σε αποσπά, αλλά για πόσο;

Υπάρχει ένα πράγμα που δεν καταλαβαίνεις: Χάνεις τη ζωή της.

Αυτές οι στιγμές μοιάζουν μικρές, ίσως ασήμαντες, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να τις έχεις πίσω.

Ήταν ενοχλητικό όταν ήμασταν οι δυο μας, χωρίς παιδί. Ήταν ενοχλητικό όταν έπρεπε να φωνάζω χιλιάδες φορές το όνομά σου επειδή δεν με άκουγες με την πρώτη φορά.

Ήταν ντροπιαστικό όταν ήμασταν έξω με φίλους ή συγγενείς και εσύ ήσουν ο μοναδικός που καθόταν με το τηλέφωνο στο χέρι, ενώ όλοι οι άλλοι συζητούσαμε.

Πριν κάνουμε παιδί, ένιωθα πως ο μισός σου εαυτός ήταν δίπλα μου. Σου μιλούσα και μου έδινες μόνο τη μισή σου προσοχή, ενώ η υπόλοιπη ήταν στο κινητό και στα video που έβλεπες.

Για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύομαι να σε θυμηθώ πριν τα smartphones γίνουν trend.

Τα πράγματα είναι διαφορετικά τώρα

Κι όσο δύσκολο κι αν μου είναι να δεχθώ ότι δεν είσαι ποτέ ολοκληρωτικά παρών μαζί μου, είναι η κόρη μας για την οποία στεναχωριέμαι περισσότερο. Και λυπάμαι και για εσένα, επίσης.

Δεν θέλω να κοιτάζεις πίσω σου αργότερα και να συνειδητοποιείς πόσα πράγματα δεν είδες και δεν έζησες, επειδή ήσουν απασχολημένος με το τηλέφωνό σου. Δεν θέλω να έχεις τύψεις για το ότι δεν ήσουν συναισθηματικά παρών για την κόρη σου και την οικογένειά σου.

Δεν θέλω να κοιτάξεις μια μέρα την κόρη σου και να δεις ένα μεγάλο κορίτσι, το οποίο πια δεν θα νοιάζεται αν κοιτάζεις ή όχι τα όσα καταφέρνει.
Η κόρη μας δεν θα είναι για πάντα αυτό το στρουμπουλό, κοκκινομάγουλο και σγουρομάλλικο κοριτσάκι.

Αυτός ο χρόνος είναι πολύ λίγος!

Φοβάμαι ότι μια μέρα θα καταλάβει με τι ανταγωνίζεται

Δεν είναι ότι ο πατέρας της έχει πάρα πολλή δουλειά ή ασχολείται με χιλιάδες πράγματα και δεν προλαβαίνει να της δώσει όσο χρόνο θα ήθελε.

Απλώς, επιλέγει το τηλέφωνό του αντί για εκείνη.

Ό,τι κι αν βλέπεις σε αυτή την οθόνη είναι σημαντικότερο από εκείνη. Ο φόβος μου είναι ότι θα καταλάβει την αδιαφορία σου και θα πάψει να προσπαθεί, επειδή θα ξέρει ότι δεν υπάρχει λόγος.

Σε αγαπάω αλλά ο εθισμός σου στο smartphone, μας σκοτώνει!

Επηρεάζει τον γάμο μας και τη σχέση που έχουμε με το παιδί μας. Σε παρακαλώ, σκέψου καλά τι μήνυμα στέλνεις στην κόρη και τη σύζυγό σου.

Ίσως δεν έχεις αντιληφθεί τη δύναμη που έχεις: Μπορείς να μας ενώσεις, να μας “φτιάξεις” ή να μας “σπάσεις”!

Σε παρακαλώ, άσε το τηλέφωνό σου για λίγο. Γίνε πιο… παρών. Κοίταξέ μας στα μάτια και άφησέ το στο διπλανό δωμάτιο. Σου υπόσχομαι, δεν θα το μετανιώσεις…

Με αγάπη η γυναίκα σου».

Υπάρχουν μπαμπάδες που δεν φοβούνται να ‘μυήσουν’ τους μικρούς γιους τους στην ομορφιά της Φύσης μην τυχόν και γίνουν ευαίσθητοι, ρομαντικοί ή μαλθακοί! (Το έχω ακούσει κι αυτό!).

Υπάρχουν μπαμπάδες που διηγούνται στους μικρούς τους γιους ιστορίες ναυτικών και περιπέτειες από μυθιστορήματα.

Τους εξηγούν για ποιον λόγο τα θαλασσοπούλια ακολουθούν τα πλοία και τους μαθαίνουν να διαχειρίζονται τον θυμό τους.

Τους μαθαίνουν την αξία της σιωπής όταν πρέπει να σωπάσουν και την αξία του λόγου όταν πρέπει να μιλήσουν.

Να προσέχουν τον διαφορετικό ήχο που κάνει ο άνεμος όταν περνάει μέσα από διαφορετικά δέντρα για να μάθουν να σέβονται τη διαφορετικότητα…

Τους μαθαίνουν να λύνουν τις διαφορές τους με τον διάλογο και όχι με τη βία…

Ναι. Υπάρχουν αυτοί οι μπαμπάδες και μπορεί κάποιος να τους αναγνωρίσει από μακριά, διότι δεν κάνουν αδικαιολόγητο σαματά σαν στρακαστρούκες σε βαρέλι για να τους προσέξεις.

Απλώς περπατάνε δίπλα στα παιδιά τους. ‘Όχι μπροστά από αυτά, δίπλα…

(Φωτογραφία: Επιστρέφοντας κάποτε από την Ύδρα, άκουσα αυτόν τον μπαμπά να διηγείται μια ιστορία στο παιδί του για το πέταγμα των γλάρων…)

Κωνσταντίνα Πέππα

Ένα μικρό κορίτσι κοιμάται ήσυχο στο κρεβατάκι του.
Ξαφνικά ξυπνάει και συνειδητοποιεί με ενθουσιασμό τι μέρα είναι. Φοράει το πιο όμορφο φόρεμά της, τα πιο καθαρά της παπούτσια και κάθεται μπροστά στον καθρέφτη για να φτιάξει τα μαλλιά της. Μόνο που τα μαλλιά της είναι τόσο σγουρά, τόσο ογκώδη και τόσο ατίθασα που μόνο ένας άνθρωπος στον κόσμο μπορεί να τα χτενίσει.
Η beauty editor μαμά της. Μόνο που η μαμά της δεν είναι εκεί.

Ποιος μπορεί, λοιπόν, να την βοηθήσει;

H μικρή δείχνει απελπισμένη. Ο μπαμπάς της θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να δώσει λύση στο πρόβλημα με κάπως κακά, αρχικά, αποτελέσματα. Ώσπου, ως από μηχανής θεός, ακούγεται από το τάμπλετ η φωνή της μαμάς που καθοδηγεί, συμβουλεύει και ζεσταίνει με την αγάπη της το δωμάτιο.

Ένα εξαιρετικά συγκινητικό animation για την αγάπη του γονέα – αυτή την αγάπη που τίποτα δεν μπορεί να την υπερβεί. Ένα animation για όλους τους μπαμπάδες που καλούνται καθημερινά να παίξουν τον δύσκολο ρόλο της μαμάς επειδή εκείνη δεν είναι πια εκεί, για την μάχη με τον καρκίνο, αλλά και για για το δικαίωμα να έχεις τα μαλλιά που θέλεις.

Το «Ηair Love» κερδίζει το Όσκαρ για το Καλύτερο animation μικρού μήκους και γίνεται viral για την αλήθεια του.

Πηγή

Καθώς βλέπουμε τους γιους μας να μεγαλώνουν, χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν αποδεικνύονται «αντράκια» – όταν αντιμετωπίζουν το άγνωστο με θάρρος, τα στραβοπατήματα με γενναιότητα και τις προκλήσεις με πείσμα. Κάποιες φορές, όμως, ενώ φουσκώνουμε από υπερηφάνεια όταν βλέπουμε να πιστεύουν στον εαυτό τους, είμαστε εμείς οι ίδιοι που πληγώνουμε την αυτοπεποίθησή τους με τη στάση μας. Οι παρακάτω φράσεις αποτελούν γλαφυρό παράδειγμα του πότε καταρρακώνουμε το ηθικό των αγοριών μας, αντί να τους δώσουμε την ευκαιρία να χτίσουν έναν αληθινά δυνατό χαρακτήρα.

«Όχι, είσαι πολύ μικρός ακόμα γι’ αυτά.» 

Είναι λογικό ένας γονιός να ανησυχεί όταν βλέπει τον γιο του να σκαρφαλώνει σε μέρη που δεν πρέπει ή να επιχειρεί πράγματα που – θεωρητικά – δεν μπορεί να κάνει και είναι πιθανό ν’ απογοητευτεί. Και η ηλικία είναι ένα μέτρο που του επιτρέπει να τραβήξει ένα όριο στην τάση του παιδιού να ανακαλύπτει τον κόσμο με όλες τις αισθήσεις του και να αναζητά καινούργιες προκλήσεις. Είναι, όμως, φυσιολογικό για ένα παιδί να βαριέται γρήγορα με αυτά που έχει ήδη «κατακτήσει» και να ψάχνει νέα, πιο συναρπαστικά κατορθώματα που, συνήθως… δεν είναι για την ηλικία του.

Αντί, λοιπόν, να αποθαρρύνετε τον μικρούλη σας απ’ την προσπάθειά του να «μεγαλώσει» λίγο, εμψυχώστε τον και μείνετε κοντά του για κάθε ενδεχόμενο.

«Άστο αυτό, δεν θα σου αρέσει.»

Από τη μία, για έναν ενήλικα είναι πολύ φυσικό να βλέπει αυτό που έρχεται όταν π.χ. ο γιόκας του μπήξει τα δόντια του μέσα σε μια φέτα λεμόνι και να επιχειρεί να το προλάβει, αντανακλαστικά, προειδοποιώντας το παιδί γι’ αυτό που θα γευτεί. Και, σίγουρα, θα γλιτώσει λίγα δευτερόλεπτα γκρίνιας και την επίμονη αναζήτηση μιας άλλης γεύσης, πιο ευχάριστης που, συνήθως, είναι κάποιο γλύκισμα. Από την άλλη, όμως, θα στερήσει το παιδί από την ευκαιρία να μάθει μέσω της εμπειρίας του και θα του δώσει το μήνυμα ότι ο γονιός θα σκέφτεται για ‘κείνο πριν από ‘κείνο.

Αντ’ αυτού, αφήστε τον μικρό να δοκιμάσει και μετά συζητήστε γι’ αυτά που αποκόμισε απ’ την εμπειρία του.

«Εντάξει, αλλά θα το μετανιώσεις…» 

Χειρότερο απ’ το να αποθαρρύνει ο γονιός το παιδί πριν καν επιχειρήσει κάτι καινούργιο, είναι να προεξοφλήσει ότι θα αποτύχει ή δεν θα του αρέσει και να του βάλει το ενδεχόμενο στο μυαλουδάκι του, ως κάτι βέβαιο. Πρώτον, δεν υπάρχει λόγος το παιδί να μετανιώσει, απλώς και μόνο επειδή τα πράγματα δεν ήρθαν όπως ήλπιζε και δεύτερον, είναι πολύ πιθανό να αποτύχει απλώς και μόνο επειδή ο γονιός που εμπιστεύεται του είπε ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Τα παιδιά μας μαθαίνουν απ’ όλες τις εμπειρίες τους, αλλά μαθαίνουν περισσότερα απ’ τα λάθη και τις αποτυχίες τους.

Γι’ αυτό, αν είστε διατεθειμένοι ν’ αφήσετε τον γιο σας να κάνει αυτό που θέλει εκφράστε του την στήριξή σας και όχι τη σιγουριά ότι… θα φάει τα μούτρα του.

«Μη μου ‘ρθεις πίσω κλαίγοντας.» 

Ακόμη και αν ο γονιός είναι σίγουρος ότι το παιδί θα αποτύχει ή θα μετανιώσει, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μεγαλοποιήσει κάτι που δεν έχει συμβεί καν. Ούτε, φυσικά, να δημιουργήσει στο παιδί την λανθασμένη εντύπωση πως αν κλάψει, δεν έχει το δικαίωμα να τρέξει για παρηγοριά στην αγκαλιά των γονιών του. Είναι μια φράση που ακούγεται σαν απειλή και το μόνο που μπορεί να καταφέρει ο γονιός είναι να φουσκώσει το διακύβευμα μιας πιθανής – εντός προγράμματος – αποτυχίας. Καταρρακώνει έτσι το ηθικό του παιδιού και του στερεί τη χαρά της περιπέτειας και την ανεμελιά της ηλικίας του.

Μην προεξοφλείτε το δράμα που θα προκαλέσει μια αποτυχία, μόνο αφήστε το αντράκι σας να τη διαχειριστεί όπως νιώθει, έχοντάς σας δίπλα του για να παίρνει θάρρος. 

«Επειδή το λέω εγώ!» 

Κάποιες φορές, είναι δελεαστικό για έναν γονιό να χρησιμοποιήσει την «εξουσία» που αντλεί απ’ τον ρόλο και την ηλικία του για να επιβάλλει τη θέλησή του στο παιδί χωρίς να δώσει καμία εξήγηση γι’ αυτό. Όταν, όμως, ένα παιδί έχει μια παρόρμηση, θέλει να πάρει μια πρωτοβουλία ή νιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι καινούργιο, είναι λάθος να αποφασίζει ο γονιός για ‘κείνο γιατί ακυρώνει την (υπό διαμόρφωση, έστω) προσωπικότητά του και πληγώνει την αυτοπεποίθησή του. Σίγουρα, ο γονιός ξέρει καλύτερα, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει τροχοπέδη καθώς το παιδί ωριμάζει και αποκτά εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δυνάμεις του.

Η καλύτερη εναλλακτική είναι να το πείσετε με επιχειρήματα και να ποντάρετε στην εμπιστοσύνη και τον σεβασμό αντί για τον φόβο και την υπακοή.

Πηγή