Τι κάνει έναν καλλιτέχνη ; σε τι διαφέρει από όποιους αποτυγχάνουν να κερδίσουν απ’ το κοινό αυτό το αξίωμα ; γιατί δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε με ευκολία ως καλλιτέχνη έναν σημερινό τραγουδιστή για παράδειγμα, σε σχέση με έναν προγενέστερο ; Γιατί ο Καζαντζίδης ήταν «καλλιτέχνης», ενώ ο ένας νέος τραγουδιστής του 2020 θεωρείται (συνήθως) απλά «τραγουδιστής». Δύσκολη η διάκριση. Ίσως έχει να κάνει με τον σκοπό. Με το κίνητρο. Ίσως έχει να κάνει με το μήνυμα.
Ήταν 21η Ιουλίου του 1928, όταν ο Καρυωτάκης βρέθηκε νεκρός, με το πιστόλι στο στήθος, κάτω από έναν ευκάλυπτο. Στην τσέπη του κουστουμιού του, μια επιστολή του στην οποία γράφει όσο τον ταλαιπώρησαν και τον οδήγησαν στην αυτοχειρία. Ήταν 8η Απρίλη του 1994, όταν ο Kurt Cobain βρέθηκε, ήδη 3 μέρες νεκρός, στο σπίτι του στη λίμνη Ουάσιγκτον, με το όπλο στραμμένο στο κεφάλι του. Κι ένα σημείωμα πιο πέρα που έλεγε :
“Δεν έχω νιώσει τη διέγερση που μου προκαλούσε το να ακούω και να δημιουργώ μουσική, μαζί με το πραγματικό γράψιμο εδώ και πάρα πολλά χρόνια”.
Στο σώμα του, ηρωίνη και ηρεμιστικά.
Όχι, καλλιτέχνης δεν είναι όποιος αυτοκτονεί. Προφανώς κι όχι. Ένα απ’ τα διασημότερα τραγούδια των Nirvana, το “Smells Like Teen Spirit”, ίσως το πιο μισητό του Combain, του ανθρώπου που το έγραψε, το προσέφερε στον κόσμο και το μίσησε γιατί το θεώρησε υπερτιμημένο. Υπερτιμημένη, μια απ’ τις γνωστότερες και ωραιότερες μελωδίες στην ιστορία της (ροκ) μουσικής, υπερτιμημένη απ’ τον ίδιο τον δημιουργό της. Την ίδια χρονιά, γράφει σε ίδια μουσική, μισό τόνο κάτω απλώς, το «Rape me”, ένα τραγούδι που ενδεχομένως πολλοί να θεώρησαν ότι είναι «υπέρ» του βιασμού. Στην πραγματικότητα, ο πάντοτε αδιάφορος Cobain, εξηγεί πως ο κόσμος προσπαθεί να βγάλει νόημα απ’ όσα γράφει, χωρίς πάντα να υπάρχει, ενώ αναφέρει πως το κομμάτι είναι αντι-raping, δηλαδή τίθεται έναντι του φαινομένου του βιασμού. Ένας άνθρωπος που στο απόγειο της δόξας του «βαρέθηκε» τη δημοσιότητα κι ετοιμαζόταν να τα παρατήσει όλα. Με έναν αβάσταχτο πόνο στην ψυχή που κουβαλούσε το εθισμένο στην ηρωίνη σώμα του.
Ίσως και να μην είναι τυχαία η κατάθλιψη στον καλλιτέχνη. Στο καλλιτέχνη που έμαθε να εισπράττει πόνο και να τον επεξεργάζεται πάνω σε χαρτί, πάνω σε κιθάρα και να τον παραδίδει στον κόσμο. Στον καλλιτέχνη που έμαθε να πονάει «επίτηδες» για να πονούν «ομαλότερα» οι υπόλοιποι. Αυτή είναι η πραγματική προσφορά του καλλιτέχνη. Πάντοτε θεωρούσα κατάρα το να είναι κάποιος καλλιτέχνης. Όσο ήμουν αθλητής, ένιωθα μια ανακούφιση που απέφευγα την αλήθεια της τέχνης με το να μην τη συναντώ και να μην τη γνωρίζω ποτέ. Είναι το πιο επίπονο επάγγελμα, γιατί σε αναγκάζει, πριν ετοιμάσεις το γλυπτό, να «σκαλίσεις» μέσα σου. Και ίσως γι’ αυτό να εκτιμάμε περισσότερο τον «αληθινό» καλλιτέχνη απ’ τον «παρουσιαστή» του έργου. Γιατί στο έργο του αντανακλά ο πόνος του και στο πρόσωπό του ο δικός μας.
Στην Ελλάς του Δυο Χιλιάδες…είκοσι.
Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας οι νέοι «ρομαντικοί»: κάπου το χάσαμε μουσικά. Κάπου μπλέξαμε κι εμείς μέσα στους νεοτερισμούς της ευκολίας, κάπου ψάχνουμε απελπισμένοι μια «παλιά» νότα να μας οδηγήσει προς το μέλλον. Και στραμμένοι πάντοτε παρελθοντικά, αναστενάζουμε στο παρόν ένα «γιατί;». Κάπως έτσι νοιώθω εγώ. Η λογική λέει ότι καμία άποψη δεν μπορεί να έχει μόνον έναν υποστηρικτή, όσο τρελή κι αν ακούγεται. Κάπου το χάσαμε μουσικά. Ποιος ξέρει γιατί ; Ίσως γιατί το μάτωμα των δαχτύλων από μια κιθάρα ή οι κάλοι στην παλάμη ενός ντράμερ έπαψαν να συγκινούν τα αυτιά μας. Ίσως θέλαμε μια αλλαγή. Ίσως κουραστήκαμε να ταυτίζουμε τα βαθειά μας συναισθήματα με τη μουσική. Ίσως να σπανίζουν πια και τα βαθειά συναισθήματα.
Το άρθρο αυτό δεν είναι οχετός κατά της μοντερνοποιημένης μουσικής κοινωνίας που αναπτύσσεται γύρω μας. Ποιος είμαι εγώ για να «κράξω» ; ο Μπετόβεν ; μουσικά είμαι απαίδευτος, τις επτά νότες ξέρω. Και δυο-τρεις απ’ τις διέσεις. Μουσικό αυτί ας πούμε ότι έχω. Ας το πούμε για να αποκτήσω ένα μηδαμινό κύρος να συνεχίσω να γράφω. Όχι, ως μουσικός δε μιλάω σε καμία περίπτωση. Ίσως να’ μαι κι ο μόνος της οικογένειάς μου που να μην μπορεί να μιλήσει ως μουσικός. Σε ένα τραγούδι, οι υπόλοιποι είχαν πάντοτε την ικανότητα, αλλά και την εσωτερική ανάγκη αν θέλετε, να ανιχνεύουν τη μελωδία και να την περνούν σε μια κιθάρα, σε ένα πιάνο ή στο λαρύγγι τους. Εγώ όχι. Εγώ πάντοτε κέντραρα στις λέξεις. Περπάταγα με τα ακουστικά στον δρόμο και η κάθε λέξη ταξίδευε απ’ το hands-free στο αυτί, απ’ το αυτί στο μυαλό. Κι εκεί δημιουργούσε μια ιστορία, κάθε φορά και άλλη. Συγχωρήστε με εάν άρχισα να μιλάω για’ μένα, δεν έχω τέτοια ανάγκη άλλωστε. Είναι απλώς ένας πρόλογος για να πω ότι ο αρθρογράφος τούτου εδώ ασχολείται με τη στιχουργική. Αυτό. Και σε αυτό ίσως και να εστιάσουμε σήμερα.
Ας πάρουμε ως δεδομένο για μια φορά-ας μη χρειαστεί να το επιχειρηματολογήσω και αυτό, σας παρακαλώ- ότι το ελληνικό τραγούδι έχει βασιστεί στους στίχους όσο καμία άλλη εθνική μουσική. Κι άντε, για να μην είμαι κι άδικος, είναι στο τοπ 3 σίγουρα. Η ελληνική μουσική και η ελληνική μελωδία ήταν πάντοτε εξαρτημένες από τις λέξεις κι απ’ τους στίχους που τις εμπλούτιζαν. Και είναι αλήθεια ότι στην ελληνική μουσική δεν παρατηρούμε τέτοιο πλήθος ‘’soundtracks’’ ή ‘’instrumentals’’, όπως πχ στην Αμερική. Εδώ, η ωραία μελωδία, αυτούσια ένοιωθε την ανάγκη να ζευγαρώσει με μια ωραία λέξη, μια ωραία φράση, έναν ωραίο στίχο. Παρέα μαζί χόρευαν γύρω απ’ τις χορδές ενός μπουζουκιού, μιας κιθάρας, ενός μπαγλαμά και φυσικά ενός ερμηνευτή. Καλώς ή κακώς, κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν, μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα που επιβεβαιώνει, αν θέλετε, το πόσο εθισμένη ήταν η μουσική μας στη στιχουργική: τα είδη της ελληνικής μουσικής ως βασική ειδοποιό διαφορά έχουν τον στίχο. Τι εννοώ ; Σε τι διαφέρει το ρεμπέτικο απ’ το λαϊκό ; Στην πλειονότητα των ασμάτων που τα συνοδεύουν κυριαρχούν τα ίδια μουσικά όργανα. Εύλογα παρατηρούμε τις διαφορές μεταξύ του «μαγκιόρικου» ρεμπέτικου, που μίλαγε για βαποράκια και μάγκες, με το πονεμένο, προσφυγικό λαϊκό. Η διαφορά πάντα ήταν στο τι «ήθελες» να πεις εσύ, ο καλλιτέχνης. Ίσως σήμερα σημασία να έχει το τι θέλει να ακούσει ο ακροατής. Η κοινωνία πάντα επηρεάζει και επηρεάζεται απ’ την τέχνη. Είναι ένας κύκλος. Ένα μεγάλο «σουξέ» θα δημιουργήσει ακόλουθους. Οι ακόλουθοι θα δημιουργήσουν ένα μεγάλο «σουξέ». Δεν είναι κακό ο καθένας να ακούει ό, τι θέλει. Αυτή άλλωστε είναι και η ομορφιά της ελευθερίας. Ονομάζεται «γούστο» και απαιτεί το να μην υπάρχει τίποτα (μα τίποτα) στη ζωή και στη φύση που να αρέσει σε όλους. Εμείς όμως, οι άπληστοι ρομαντικοί, αναζητούμε κάτι άλλο. Αναζητούμε κάτι παλιό. Αναζητούμε, όπως είπα και στην αρχή, το «μάτωμα». Τη δυσκολία. Την αλήθεια-η πιο σωστά, την αληθινότητα (δική μου λέξη ; δεκτό).
Αναζητούμε λόγια που, όσο κλισέ κι αν είναι αυτή η φράση, έβγαιναν απ’ την ψυχή, ενός φουκαρά που είχε την ατυχία να πονάει τόσο πολύ. Ναι… αλλά αυτός ο πόνος τον έκανε καλλιτέχνη. Δε θέλω να παρεξηγηθώ, δεν είναι ο πόνος και η λύπη τα μόνα κριτήρια για την καλλιτεχνία. Είναι ένα παράδειγμα για να εξηγήσω τα «αληθινά συναισθήματα». Καλώς ή κακώς ζούμε σε μια εποχή «ευκολίας». Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η τεχνολογία βοηθά απίστευτα στο να μπορεί να προωθηθεί και να μαθευτεί κάποιος ή κάτι. Έχει όμως κι ένα μεγάλο μειονέκτημα. Αποβάλλει πολύ κόπο. Παραπάνω απ’ όσο θα’ έπρεπε. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον Πουλόπουλο, να μην πήγαινε κάθε μέρα στα διαλείμματα του απ’ τις οικοδομές, στο διπλανό «στούντιο», να προσπαθεί να τους πείσει να τον δοκιμάσουν. Και μετά από τόσο «πρήξιμο» να ακούνε μια φωνή που να τους οδηγεί στο να του κάνουν δίσκο κατ’ ευθείαν. Δε θέλω να παρεξηγηθώ, δεν επαινώ τις δυσκολίες. Ίσως όμως και να’ ναι αυτές που κρίνουν τελικά το πόσο το θέλει κάποιος αυτό που κάνει και το πόσο καλός πραγματικά είναι. Ως στιχουργό, οι σημερινές λέξεις των τραγουδιών δε με συγκινούν. Να πω ψέματα ; βρήκα ένα βήμα να πω τον καημό μου. «Γράψε εσύ καλύτερους» θα μου πει κάποιος. Δίκιο θα’ χει. Πραγματικά θα’ χει δίκιο. Και θα’ χει δίκιο για έναν και μόνο λόγο: γιατί στην αρχή της παραγράφου είπα «ως στιχουργό». Μου επιτρέπετε να το διορθώσω ; Ως ακροατή, καλώς ή κακώς δε με συγκινούν. Κι ο λόγος που το λέω δεν είναι για να «κράξω». Είναι για να προσπαθήσω να «βελτιώσω». Ελπίζω να έδωσα τροφή για σκέψη. Μέχρι την επόμενη φορά, ακούστε με το μυαλό και την καρδιά σας.
“Lewis Capaldi – Someone You Loved” Το νέο remix του Sok P
Εδώ και λίγες μέρες ο ταλαντούχος Sok P ανέβασε στο κανάλι του στο Youtube το τελευταίο του remix.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Sok P “πειράζει” κάποια γνωστή επιτυχία με σκοπό να “γαργαλίσει” την ακοή μας.
Αυτή τη φορά λοιπόν είχε σειρά ο Lewis Capaldi και το Someone You Loved
Γεννημένος στην Κατερίνη, ο παραγωγός – Dj , Sok P έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 2006. Έχει δώσει το παρών στα μεγαλύτερα clubs, beach bars και cafe της Βόρειας Ελλάδας όπως το Villa Mercedes καθώς έχει εμφανιστεί και σε festivals μεγάλου βεληνεκούς στην Ελλάδα (Forest festival) και στο εξωτερικό. Σπούδασε μουσική τεχνολογία και παρακολούθησε πολλά σεμινάρια πάνω στην μουσική παραγωγή, την παραδοσιακή μουσική και την ψυχοακουστική, ενώ πέρα από τα decks θα τον συναντήσουμε να παίζει synthesizer, γκάιντα και νταούλι.
Οι συναρπαστικές ιστορίες που κρύβονται πίσω από αγαπημένα τραγούδια όλων των εποχών (Μέρος 2ο)
Σε συνέχεια του πρώτου μέρους, εξακολουθούμε να ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο και στις ιστορίες – βιώματα που ενέπνευσαν τους/τις καλλιτέχνες /καλλιτέχνιδες να δημιουργήσουν μεγάλες επιτυχίες και αγαπημένα τραγούδια που ακούμε μέχρι σήμερα.
11. “Oh Sherrie” του Steve Perry (1984)
Το “Oh Sherrie”ήταν το μεγαλύτερο hit του Steve Perry κατά τη διάρκεια της σόλο καριέρας του μετά την έξοδο από το ροκ συγκρότημα Journey. Το τραγούδι, όπως φαίνεται από το όνομα, γράφτηκε για τη σχέση του με την τότε φίλη του Sherrie Swafford. Στην πραγματικότητα, ήταν ακόμη στο δωμάτιο όταν άρχισε να γράφει το τραγούδι.
Η σχέση τους, ωστόσο, δεν κράτησε και οι δύο τους τελικά χώρισαν. Αλλά θα έχουν για πάντα το επιτυχημένο τραγούδι για να θυμούνται την αγάπη τους. Η single επιτυχία του 1984 έφτασε στο νούμερο ένα του μουσικού Billboard Top Tracks Chart και στο νούμερο τρία στο μουσικό Billboard Hot 100 Chart των Ηνωμένων Πολιτειών.
12. “Uptown Girl” του Billy Joel (1983)
Το επιτυχημένο τραγούδι “Uptown Girl” του Billy Joel είχε αρχικά τίτλο “Uptown Girls” σε πληθυντικό αριθμό. Ο Joel εξήγησε ότι το τραγούδι ήταν εμπνευσμένο από τη ζωή του, αλλά εκείνη την εποχή ένιωθε ότι ήταν απλώς ένας τύπος που περιβαλλόταν από πολλά κορίτσια, στο κέντρο της πόλης.
Το τραγούδι γράφτηκε αρχικά για την τότε φίλη του, διάσημο supermodel την Elle Macpherson. Στη συνέχεια, αφού οι δύο χώρισαν, ο ίδιος του ξεκίνησε μια σχέση με τη μελλοντική του σύζυγο Christie Brinkley. Έτσι, το τραγούδι αφορά, εν μέρει, και τις δύο γυναίκες που και οι δύο τυχαίνει να είναι διάσημα supermodels. Το επιτυχημένο τραγούδι έφτασε στο νούμερο τρία στο μουσικό chart Billboard Hot 100.
13. “Enola Gay” των Orchestral Manoeuvres In The Dark – OMD (1980)
Το βρετανικό synth-pop συγκρότημα Orchestral Maneuvers in the Dark (OMD) κυκλοφόρησε το single τους “Enola Gay” το 1980, το μοναδικό single της μπάντας στο άλμπουμ Organisation. Εάν έχετε ακούσει ποτέ το τραγούδι, πιθανότατα αναρωτηθήκατε ποιος ή τι ακριβώς είναι ο Enola Gay.
Το Enola Gay ήταν το όνομα του αερπλάνου που έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το αεροπλάνο πήρε το όνομά του από τη μητέρα του πιλότου. Το συγκρότημα δήλωσε ότι είναι κολλημένοι με τα αεροπλάνα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και το τραγούδι αναφέρεται ακόμη και στις 8:15, την ακριβή στιγμή που η βόμβα εξερράγη, προκαλώντας το πάγωμα όλων των ρολογιών, λόγω του δυνατού ηλεκτρομαγνητικού παλμού που παράχθηκε.
14. “Philadelphia Freedom” του Elton John (1975)
Ο Elton John και ο Bernie Taupin έγραψαν μαζί το τραγούδι “Philadelphia Freedom” για την καλή φίλη του Elton John, την Bill Jean King. Η King ήταν η νούμερο ένα τενίστρια εκείνη την εποχή, κάτι που δεν θα μαθαίνατε ποτέ ακούγοντας μόνο το τραγούδι.
Ο στιχουργός του, ο Taupin, δήλωσε με ακρίβεια ότι δεν μπορούσε να “γράψει ένα τραγούδι για το τένις”, οπότε το τραγούδι είναι περισσότερο ένας φόρος τιμής στην King αναφερόμενος στην ομάδα του τένις, που ονομάζεται Philadelphia Freedoms. Ο Έλτον Τζον δήλωσε ότι συγκινήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το πάθος της Κινγκ για φιλανθρωπία και για την προσπάθεια για ίσα δικαιώματα.
15. “The Ballad of John and Yoko” των Beatles (1988)
Ο John Lennon έγραψε το τραγούδι “The Ballad of John and Yoko” καθώς το ζευγάρι βρισκόταν στο μήνα του μέλιτος στο Παρίσι. Το τραγούδι, όπως υποδηλώνει το όνομα, αφορά τον γάμο του Λένον και της Όνο. Οι δύο παντρεύτηκαν σε μια μυστική τελετή στο Γιβραλτάρ.
Στη συνέχεια, οι δυο τους πήγαν σε δημόσιο μήνα του μέλιτος στο Άμστερνταμ, όπου ποζάρουν για τη γνωστή τους φωτογραφία στο κρεβάτι, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο. Το τραγούδι καταδικάστηκε από την ισπανική κυβέρνηση λόγω της διαμάχης σχετικά με το καθεστώς του Γιβραλτάρ, καθώς και από ορισμένες χριστιανικές ομάδες λόγω αναφορών στον Χριστό. Ο Λένον δήλωσε επανειλημμένα ότι οι στίχοι αφορούσαν το πώς αισθάνθηκε προσωπικά διωγμένος και ότι “περπατούσε σε τεντωμένο σχοινί” λόγω των δικαστικών αγώνων εναντίον του. Επίσης, πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί είτε “έκοψαν” τη λέξη “Christ”, είτε απλώς απαγόρευαν εντελώς το τραγούδι.
16. “Don’t Stop Believing” των Journey (1981)
Το “Don’t Stop Believing” των Journey είναι το τραγούδι με τις μεγαλύτερες πωλήσεις ολόκληρου του 20ού αιώνα. Το τραγούδι είναι γνωστό για τον στίχο που αναφέρει ότι “γεννήθηκε και μεγάλωσε στο νότιο Ντιτρόιτ”, που ακούγεται σαν ένα πραγματικό μέρος, αφήνοντας τους περισσότερους κατοίκους του Ντιτρόιτ να αναρωτιούνται που είναι αυτό το μέρος.
Ο κύριος τραγουδιστής και συγγραφέας του τραγουδιού, o Steve Perry, ανακάλυψε αργότερα ότι δεν υπήρχε τέτοιο μέρος. Στην πραγματικότητα, η περιοχή νότια του Ντιτρόιτ είναι ο Καναδάς. “Δοκίμασα το βόρειο Ντιτρόιτ, δοκίμασα ανατολικά και δυτικά και δεν ακουγόταν ωραία, αλλά το νότιο Ντιτρόιτ ακούγεται τόσο όμορφο. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ακούγεται, μόνο για να ανακαλύψω αργότερα ότι είναι πραγματικά ο Καναδάς”, δήλωσε αργότερα ο Steve.
17. “99 Luftballons” της Nena (1985)
Παρά τον ελαφρύ και χαρούμενο τίτλο του, το επιτυχημένο τραγούδι “99 Luftballons” από τη γερμανίδα καλλιτέχνιδα Nena, έχει στην πραγματικότητα ένα πολύ βαθύ και προφανές νόημα. Πρόκειται για ένα τραγούδι αντιπολεμικής διαμαρτυρίας, σίγουρα όχι αυτό που περιμένατε, προκαλώντας σας να κοιτάξετε διαφορετικά τα κόκκινα μπαλόνια.
Με βάση το τι θα μπορούσε να συμβεί αν τα μπαλόνια επέπλεαν πάνω από το Τείχος του Βερολίνου στον σοβιετικό τομέα, οι στίχοι μιλούν για τη μία πλευρά που αποφασίζει να πυροβολήσει τα μπαλόνια και τη δεύτερη πλευρά να το ερμηνεύσει ως πράξη επιθετικότητας. Ένας 99χρονος πόλεμος ξεσπά και καταστρέφει τα πάντα ακόμα και όλα τα αθώα μπαλόνια.
18.”Smoke On The Water” των Deep Purple (1972)
Το κλασικό τραγούδι των Deep Purple “Smoke on the Water” ήταν εμπνευσμένο από πραγματικό καπνό στο νερό, που προήλθε από μια φωτιά σε ένα καζίνο στο Montreux της Ελβετίας. Η μπάντα επρόκειτο να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ στο καζίνο, όταν ξαφνικά ξέσπασε φωτιά.
Ένα μέλος του κοινού έριξε μια φωτοβολίδα κατά τη διάρκεια της παράστασης του Frank Zappa και το κτίριο πυρπολήθηκε. Ένα παχύ στρώμα καπνού κάλυψε τη λίμνη της Γενεύης και έτσι γεννήθηκε το τραγούδι τους, που είναι hit μέχρι και τις μέρες μας. Η μπάντα τότε ήταν λίγο απρόθυμη για το όνομα του τραγουδιού, επειδή η αναφορά στον καπνό έκανε το τραγούδι να ακούγεται σαν “ένα τραγούδι ναρκωτικών”, αλλά τελικά αποφάσισαν να διατηρήσουν τον τίτλο.
19. “True Blue” της Madonna (1986)
Η Madonna είναι αναμφισβήτητα η βασίλισσα της ποπ και η πιο επιτυχημένη γυναίκα με τις μεγαλύτερες δισκογραφικές πωλήσεις όλων των εποχών, έγραψε το τραγούδι “True Blue” για τον πρώτο σύζυγό της, Sean Penn. Η Μαντόνα περιέγραψε τον Penn ως τον “πιο cool άντρα στο σύμπαν” στις σημειώσεις του άλμπουμ.
Η Madonna υποστηρίζει ότι το τραγούδι, καθώς και το άλμπουμ, αφορά στην αληθινή αγάπη. Η μουσική για το τραγούδι ήταν εμπνευσμένη από πολλά κοριτσίστικα groups της Motown του 1960. Το περιοδικό Rolling Stone επαίνεσε το άλμπουμ, δηλώνοντας ότι γράφτηκε απευθείας από την καρδιά.
20. “Chelsea Hotel No. 2” του Leonard Cohen (1974)
Ο Leonard Cohen έγραψε το τραγούδι “Chelsea Hotel No. 2“ βασισμένο σε μια πραγματική συνάντηση που είχε με την Janis Joplin στο Chelsea Hotel στη Νέα Υόρκη. Οι δύο είχαν ένα βραχύβιο ρομάντζο στο ξενοδοχείο και ο Cohen κατέληξε να γράφει ένα τραγούδι γι’ αυτό.
Σε μερικές από τις ζωντανές εμφανίσεις του, ο Cohen είπε με πολύ απλά λόγια ότι η συνάντηση ήταν με την Janis Joplin, ακόμα κι αν δεν είπε το όνομά της. Αργότερα, μετάνιωσε αποκαλύπτοντας ότι το τραγούδι ήταν για αυτήν και ζήτησε συγγνώμη δημοσίως.
Η λέξη rave προέρχεται από την αγγλική λέξη που σημαίνει παραληρώ. Η rave σκηνή δεν αντιπροσωπεύει απλά είδη ηλεκτρονικής μουσικής αλλά και μια ολόκληρη μουσικοκοινωνική κουλτούρα και ένα κίνημα σαν ένα σύγχρονο κίνημα των χίπηδων του 60′, με διαφορά στον ηλεκτρονικό ήχο και στο σύγχρονο lifestyle. Με σύνθημα peace-love-unity-respect δηλαδή ειρήνη-αγάπη-σεβασμός, η rave σκηνή ήρθε στην Ελλάδα για να κάνει την δική της επανάσταση. Οι επαναληπτικοί ήχοι, τα πολλαπλά εφέ σε συνδυασμό ψυχοτρόπων ουσιών, η σύνδεση του σώματος με τον ρυθμό, οδηγούν το άτομο σε κατάσταση έκστασης. Εγώ όπως και πολλοί άλλοι το χαρακτηρίζω active meditation δηλαδή ενεργός διαλογισμός. Δημιουργούνται έτσι συναισθήματα αγάπης για τους γύρω του.
Εκατοντάδες έρευνες έχουν δείξει ότι τα ψυχοτρόπα ναρκωτικά δεν φέρνουν το άτομο εκτός εαυτού ενώ αντίθετα γίνεται άρση αναστολών και αποκαλύπτεται ο πραγματικός εαυτός. Η αληθινή μας φύση, η σύνδεση των πάντων, η σύνδεση με τον ανώτερο εαυτό. Φυσικά εδώ πρέπει να γίνει διαχωρισμός στην χρήση από την κατάχρηση.
Τα είδη ηλεκτρονικής μουσικής και η προέλευσή της
Η ηλεκτρονική μουσική γεννήθηκε στην Μ.Βρετανια το 1988 με την εμφάνιση του acid house. Αργότερα η techno γέννησε την psychedelic trance. Η psychedelic trance με το πέρασμα του χρόνου υποδιαιρέθηκε σε διάφορα ήδη. Το Τελ Αβίβ είναι η πόλη μάνα της psychedelic full on ενώ από την Ινδία, ήρθε να αντικαταστήσει την uplifting η goa trance. Πρώτο και καλύτερο το uplofting ακμάζει στην Ελλάδα με παράνομα τότε πάρτι με καλύτερους των καλυτέρων όπως ο cheruvim ο holymen και πολλοί άλλοι ενώ σημαντικό ρόλο στη γέννηση της rave μουσικής συντέλεσαν οι Άγγλοι prodigy.
H psychedelic σκηνή στην ελλάδα σήμερα
Οι ευρωπαϊκοί ήχοι της psytrance καθιερώνονται μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, χώρα φημισμένη από το παρελθόν με το ιστορικό φεστιβάλ στην Σαμοθράκη όπου ravers από όλο τον κόσμο έδωσαν το παρόν και ακόμα και σήμερα το αναπολούν. Η psytrance full on έρχεται στην Ελλάδα από τους Ευρωπαίους θρύλους skazi, hallucinogen, 1200 microgrammes ενώ σήμερα υπάρχει πλέον και η dark psychedelic με πατέρες των σκοτεινών ήχων και των πιο γρήγορων bpm kindzadza, goagill, psykovsky και άλλους.
Η διαφορά της σημερινής psy σκηνής στην ελλάδα
Μια κλασσική φράση που θα ακούσει κανείς από έναν παλιό raver είναι ότι παλιά η σκηνή είχε ψυχή. Οι μουσικοί παραγωγοί, τα πάρτι και η ενέργεια του κοινού παλιά ήταν στα πλαίσια της αγάπης της αλληλεγγύης του αλληλοσεβασμού, αρκετά πανομοιότυπη με την κουλτούρα των χίπις. Η σκηνή ήταν καθαρά underground και ο κόσμος πήγαινε στα parties για την μουσική και το vibe ήταν πολύ πιο αγνό.
Δυστυχώς όλο το μανιφέστο των ρέιβερς έχει σήμερα εξαλειφθεί και η rave μουσική έχει γίνει μόδα. Ενώ για ανεξήγητο λόγο, φαινόμενο καθαρά και μόνο στην Ελλάδα, με τα ελληνικά party έχει εμπλακεί ο χουλιγκανισμός και οι καυγάδες, κάτι τελείως αντίθετο από αυτό που χρόνια πρέσβευε η σκηνή, το μότο ειρήνη -ενότητα-σεβασμός. Στο μότο αυτό επίσης έχει προστεθεί η υπευθυνότητα καθώς πολλοί νέοι κάνουν επικίνδυνη κατάχρηση ουσιών με επικίνδυνους συνδυασμούς με αποτέλεσμα όλων αυτών μερικά party σήμερα μετατρέπονται σε θρίλερ.
Όλα αυτά είναι οι λόγοι οι οποίοι έχουν απομακρύνει τους αληθινούς ρέιβερς από τα party. Κάτι τέτοιο όμως είναι λάθος καθώς είναι απαραίτητο και χρέος εκείνων που αγαπούν πραγματικά την σκηνή, όπως λέει και το μανιφέστο των ρέιβερς να μεταβιβάσουν το μήνυμα της αγάπης της ειρήνης και του σεβασμού στις επόμενες γενιές αντί να μένουν θεατές μιας κουλτούρας χρόνων που καταστρέφεται.
Οι συναρπαστικές ιστορίες που κρύβονται πίσω από αγαπημένα τραγούδια όλων των εποχών (Μέρος 1ο)
Η μουσική είναι μια μορφή τέχνης, μέσω της οποίας κάθε μουσικός ή μπάντα εκφράζει το όραμά του με το μοναδικό του στυλ. Οι καλλιτέχνες για τις δημιουργίες τους αντλούν έμπνευση από όπου μπορούν, όπως είναι η φύση, τα διάφορα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο ή άτομα που έρχονται στη ζωή τους.
Η Usher Weber συγκέντρωσε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες και κλασικά τραγούδια των τελευταίων δεκαετιών, εμείς εμπλουτίσαμε τη λίστα και ανακαλύψαμε τις πραγματικές εμπνεύσεις πίσω από κάθε μία από αυτές:
1. “Jolene” της Dolly Parton (1973)
Το 1973, η Dolly Parton κυκλοφόρησε το πιο πολυερμηνευμένο τραγούδι της από άλλους ερμηνευτές το “Jolene”, στο ομότιτλο CD-single, που συμπεριελάμβανε και το τραγούδι “I will always love you”. Μάλιστα, στο «The Dolly Show», (1987-1988), η ίδια της υπενθυμίζει στο κοινό, με χιουμοριστικό τρόπο την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό το άσμα:
«Πρόκειται για μια κοκκινομάλλα υπάλληλο τραπέζης στην πόλη Nashville, (πρωτεύουσα του Tennessee των ΗΠΑ), η οποία προσπάθησε να “περιποιηθεί” τον άντρα μου, όσο εγώ ήμουν σε περιοδεία. Δεν πήγε πολύ μακριά η ιστορία καθώς της επιτέθηκα σαν αγριόγατα. Μου ξερίζωσε την περούκα και σχεδόν με χτυπούσε με αυτήν μέχρι θανάτου. Αλλά κράτησα τον άντρα μου. Εκείνο το δευτερόλεπτο πήγα σπίτι και του έφερα την κιθάρα στο κεφάλι. Για την ακρίβεια η Jolene έμοιαζε πολύ με αυτήν εδώτην κοκκινομάλλα»!
2. “I Will Always Love You” της Dolly Parton (1974)
Μπορεί να αποτελεί έκπληξη, αλλά αυτό το τραγούδι της Parton δεν αφορά στην πραγματικότητα μια ρομαντική σχέση, όπως θα περίμενε κανείς από τον τίτλο, αλλά αφορά έναν επαγγελματικό χωρισμό με τον μέντορά της, τον παραγωγό και συνεργάτη της σε ντουέτα, Porter Wagoner.
Ο Wagoner ανακάλυψε την Parton το 1967 και της προσέφερε μόνιμο ρόλο στην τηλεοπτική του εκπομπή «The Porter Wagoner Show». Μαζί, είχαν φτάσει στην κορυφή στα μουσικά charts, αλλά η Parton πάντα ονειρευόταν να έχει μια επιτυχημένη σόλο καριέρα και παρόλο που ο Wagoner δεν ήθελε να χωριστούν, εκείνη του το ανακοίνωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλαδή με το συγκεκριμένο τραγούδιτης.
Αξίζει να σημειωθεί, πως αυτό το τραγούδι απογειώθηκε στα music charts και με τη διασκευή και ερμηνεία της Whitney Huston αργότερα, το 1985, καθώς ήταν και το soundtrack της ταινίας «Ο Σωματοφύλακας» (1992), όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Kevin Kostner (ηθοποιός και συμπαραγωγός).
3. “Woodstock” της Joni Mitchell (1970)
H Joni Mitchell ήταν προγραμματισμένο να παίξει στο Woodstock, αλλά κατέληξε να ακυρώσει την εμφάνισή της λόγω προηγούμενης δέσμευσης, καθώς έπρεπε να εμφανιστεί στο “The Dick Cavett Show”. Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, κατάλαβε τη σημασία του Woodstock πολύ περισσότερο αυτήν τη φορά, ακριβώς επειδή δεν ήταν παρούσα σε αυτό.
«Η στέρηση του να μην μπορώ να πάω μου έδωσε μια έντονη οπτική του Γούντστοκ», εξήγησε αργότερα σε μια συνέντευξη. Ερμήνευσε για πρώτη φορά το τραγούδι “Woodstock” ζωντανά, μόλις ένα μήνα μετά το ιστορικό φεστιβάλ και συνέλαβε το πνεύμα του Woodstock τόσο καλά, που το τραγούδι πλέον έχει πάρει τη δική του ζωή ως ύμνος αντικουλτούρας.
Ο όρος αντικουλτούρα (counter-culture) αναφέρεται σε έναν τρόπο ζωής και ένα σύνολο ιδεών που είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές που γίνονται αποδεκτές από την πλειονότητα της κοινωνίας, την αποκαλούμενη νόρμα ή την ομάδα ανθρώπων που ζουν με αυτόν τον τρόπο. Στα συνώνυμα συγκαταλέγεται και ο όρος εναλλακτική κουλτούρα (alternativeculture)/ μουσική/ τρόπος ζωής κλπ.
4. “Wild World” του Cat Stevens (1970)
Υπήρχαν πολλές εικασίες γύρω από την έμπνευση για το τραγούδι του Cat Stevens “Wild World”. Πολλοί άνθρωποι πίστευαν ότι είχε το είχε γράψει για την τότε φίλη του Patti D’ Arbanville, αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο, στην πραγματικότητα δεν είχε καμία σχέση με αυτήν.
Μάλιστα, ο Cat Stevens αποκάλυψε σε μια συνέντευξή του το 2009 ότι, στην πραγματικότητα, έγραψε το τραγούδι για τον εαυτό του. «Προσπαθούσα να συσχετιστώ με τη ζωή μου… Είχα κάνει την καριέρα μου στο παρελθόν και κατά κάποιον τρόπο προειδοποιούσα τον εαυτό μου να είμαι προσεκτικός αυτή τη φορά, γιατί ξανασυνέβαινε. Δεν ήμουν εγώ που έγραφα για κάποιον συγκεκριμένο», είπε ο Stevens.
5. “My Sharona” των The Knack (1979)
Το εμβληματικό τραγούδι των Knack “My Sharona” ήταν εμπνευσμένο από μια πραγματική αγάπη για ένα κορίτσι με το όνομα Sharona Alperin. Ο επικεφαλής τραγουδιστής Doug Fieger ερωτεύτηκε την Sharona όταν ήταν 25 ετών, η οποία και αποτέλεσε τη μούσα για πολλά ακόμα τραγούδια της μπάντας.
«Ήταν σαν να δέχομαι χτύπημα στο κεφάλι με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. Την ερωτεύτηκα αμέσως», θυμάται ο Fieger, τονίζοντας ότι ο μόνος τρόπος που ήξερε για να εκφράσει την αγάπη του για αυτήν, ήταν μέσω της μουσικής. Σύμφωνα με τον μουσικό, το “My Sharona” γράφτηκε σε περίπου 15 λεπτά.
6. “Layla” των Derek and the Dominos (1970)
Ο Eric Clapton έγραψε το τραγούδι “Layla” όταν ήταν ακόμα μέλος του συγκροτήματος Derek and the Dominos. Πρόκειται για μια ιστορία ανεκπλήρωτης αγάπης του 7ου αιώνα, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως έμπνευση του τραγουδιού, αλλά είχε επίσης είχε και ένα άλλο κρυφό νόημα, πάλι συνδεδεμένο με ανεκπλήρωτη αγάπη.
Ο Eric Clapton έγραψε το τραγούδι έχοντας στο νου του την Pattie Boyd. Ο Clapton είχε ερωτευτεί τρελά την Boyd, αλλά εκείνη ήταν ήδη παντρεμένη με τον μουσικό των Beatles, George Harrison. Στην πορεία όμως, το ζευγάρι χώρισε και στο τέλος, ο Clapton παντρεύτηκε την Boyd. Το συγκεκριμένο τραγούδι θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα ροκ τραγούδια όλων των εποχών, κυκλοφορεί συνήθως σε πιο ακουστική έκδοση από κάποια lives του δημιουργού, αλλά σαν την official version του “Layla” δεν έχει!
7. “I Shot The Sheriff” του Bob Marley (1975)
Το τραγούδι του Bob Marley “I Shot the Sheriff” ξεπέρασε τα charts παγκοσμίως και γρήγορα έγινε ύμνος κατά της διαφθοράς και της αδικίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι υπέθεσαν, και ο ίδιος ο Marley το επιβεβαίωσε, ότι ο «σερίφης» στον οποίο αναφέρεται το τραγούδι, ήταν μια μεταφορά για τα «στοιχεία της κακίας».
Μόλις πρόσφατα, το 2011, αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε ένα βαθύτερο και πιο προσωπικό επίπεδο στους στίχους του τραγουδιού. Σύμφωνα με την Esther Anderson, πρώην σύντροφο του μουσικού, οι στίχοι εμπνεύστηκαν από μια διαφωνία που είχε το ζευγάρι, σχετικά με τη χρήση του ελέγχου των γεννήσεων, στην οποία ήταν αντίθετος ο Marley. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στον στοίχο: “Every time I plant a seed/He said kill it before it grow.”
8. “You’re So Vain” της Carly Simon (1972)
Το “You’re So Vain” της Carly Simon είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια χωρισμού όλων των εποχών. Εάν δεν είναι στη λίστα αναπαραγωγής τραγουδιών σας, όσων θέλετε να χωρίσετε, τότε δεν το κάνετε σωστά. Δεκαετίες αργότερα η τραγουδίστρια επιβεβαίωσε για ποιον γράφτηκε το τραγούδι.
Και ακόμη και τότε, η τραγουδίστρια επιβεβαίωσε μόνο ένα μέρος της αλήθειας. Προφανώς, το τραγούδι γράφτηκε για πολλούς ανθρώπους, αλλά αυτός που ξεχωρίζει είναι ο ηθοποιός και πρώην κατακτητής της καρδιάς της Warren Beatty, ο οποίος απεικονίζεται στη φωτογραφία. Εικασίες υποστηρίζουν ότι ένας άλλος από τους «μάταιους άντρες» είναι ενδεχομένως ο David Geffen, αλλά η Simon απέρριψε τις φήμες ως ψευδείς.
9. “Sweet Child o’ Mine” των Guns N’ Roses (1987)
Μπορεί να σας εκπλήξει μόλις μάθετε ότι το “Sweet Child o ‘Mine“, ένα από τα καλύτερα τραγούδια του κόσμου όλων των εποχών, ξεκίνησε στην πραγματικότητα ως αστείο. Ο ντράμερ και ο κιθαρίστας του συγκροτήματος προθερμαίνονταν για ανεπίσημη παράσταση χωρίς να έχουν κάνει πρόβες, κι έτσι άρχισαν να παίζουν μελωδία τσίρκου.
Ο Axl Rose, ο τραγουδιστής της μπάντας, εντυπωσιάστηκε από τον ήχο τόσο πολύ, που αποφάσισε να το μετατρέψει σε ένα πλήρες τραγούδι με συγχορδίες και στίχους. Αντίθετα, ο κιθαρίστας της μπάντας, Slash, έχει δηλώσει ότι το τραγούδι αυτό τον αρρωσταίνει και ότι μισεί αυτό που αντιπροσωπεύει. Εκατομμύρια θαυμαστές παγκοσμίως όμως θα διαφωνούσαν με αυτήν την άποψη!
10. “Smells Like Teen Spirit” των Nirvana (1991)
Η έμπνευση πίσω από το τραγούδι των Νιρβάνα “Smells Like Teen Spirit” είναι στην πραγματικότητα αποσμητικό… αλλά σύμφωνα με τον στιχουργό του τραγουδιού, Kurt Cobain, ο ίδιος του δεν είχε ιδέα πριν από την κυκλοφορία του τραγουδιού. Ένας φίλος του είχε γράψει τη φράση «Ο Kurt μυρίζει σαν εφηβικό άρωμα» (“Kurt smells like teen spirit”) στον τοίχο του, αναφερόμενος σε αυτόν, σαν να μυρίζει γυναικείο αποσμητικό.
Η τότε κοπέλα του Kurt, η Tobi Vail, φορούσε ένα συγκεκριμένο εφηβικό αποσμητικό, η μυρωδιά του οποίου ήταν κολλημένη επάνω στο αγόρι της. Ο Cobain δήλωσε ότι πίστευε ότι η φράση: «εφηβικό άρωμα» ακουγόταν σαν να είχε πολύ βαθύτερο και επαναστατικό νόημα. Όπως καταλάβατε, απλώς εξαρτάται από το πώς ερμηνεύουμε και νοηματοδοτούμε τα πράγματα κάθε φορά…
Το «Zombie» των Cranberries γράφει ιστορία – Ξεπέρασε τα 1 δισ. views στο YouTube
Είναι το τρίτο τραγούδι από τα 90s και μόλις το έκτο από τον 20ο αιώνα που το καταφέρνει.
Ο αντιπολεμικός ύμνος «Zombie», των Cranberries έσπασε το φράγμα του 1 δισ. views στο Youtube συνεχίζοντας να γράφει ιστορία στα μουσικά δρώμενα. Η φωνή της μοναδικής Dolores O’Riordan, από το αντιπολεμικό μανιφέστο του 1994 κατάφερε να κατακτήσει μία ακόμα θέση στο πάνθεον της μουσικής. Έγινε το τρίτο μουσικό βίντεο από τα 90s και το έκτο στην παγκόσμια μουσική σκηνή ολόκληρου του 20ου αιώνα που ξεπέρασε το 1 δισ. views.
Τα υπόλοιπα τραγούδια είναι τα «November Rain» των Guns N’ Roses (1992) και το «Smells Like Teen Spirit» των Nirvana (1991) από τη δεκαετία του 90 ενώ νωρίτερα το είχαν καταφέρει ξανά οι Guns N’ Roses με το «Sweet Child O’ Mine» (1987), οι A-ha και το «Take On Me» (1985) ενώ το πρώτο μουσικό βίντεο που το κατάφερε ήταν το «Bohemian Rhapsody» των Queen. (1975).
Οι Cranberries είναι οι πρώτοι Ιρλανδοί μουσικοί που επιτυγχάνουν κάτι τέτοιο. Κατά μέσο όρο το 2020 το «Zombie» είχε περίπου 178.000 views την ημέρα στο YouTube ενώ το ρεκόρ του 1 δισ. views έγινε στις 18 Απριλίου.
Το τραγούδι γράφτηκε από την ερμηνεύτρια Dolores O’Riordan οποία πέθανε πρόωρα στις 15 Ιανουαρίου του 2018. Είναι ένας αντιπολεμικός ύμνος μετά τους βομβαρδισμού του IRA στο Warrington της νοτιοδυτικής Αγγλίας, τον Μάρτιο του 1993, όπου σκοτώθηκαν δύο παιδιά και τραυματίστηκαν 56 ακόμα άτομα.
Το «Zombie», με τα επιβλητικά φωνητικά της O’ Riordan περιλαμβάνεται στο δεύτερο άλμπουμ της μπάντας «No Need to Argue» και κυκλοφόρησε ως single στον Σεπτέμβριο του 1994. Ηχογραφήθηκε στο στούντιο Windmill Lane στο Δουβλίνο.
Τη σκηνοθεσία του εμβληματικού βίντεο υπογράφει ο Samuel Bayer, ο οποίος ήταν υπεύθυνος και για το «Smells Like Teen Spirit» των Nirvana.
Όταν προβλήθηκε για πρώτη φορά το βίντεο, απαγορεύτηκε αρχικά από το BBC με την αιτιολογία ότι είχε βίαιες σκηνές με παιδιά που κρατούσαν όπλα.
Μετά τον θάνατο της O’Riordan, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να διαλύσουν την μπάντα.
Όταν οι σούπερ σταρ τραγούδησαν από το σπίτι για τον κορωνοϊό: Οι καλύτερες στιγμές της μαραθώνιας συναυλίας (vid)
Οι αειθαλείς Rolling Stones, η συγκίνηση της Taylor Swift, η υπέρλαμπρη J Lo και τα 128 εκατ. δολάρια που συγκεντρώθηκαν
Ήταν η μεγαλύτερη παγκόσμια διαδικτυακή συναυλία που έχει διοργανωθεί ποτέ στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής! Ξεκίνησε από μια πρωτοβουλία της LadyGaga και κατέληξε σε μια από τις πιο πολυπληθέστερες και πιο επιτυχημένες εκδηλώσεις αλληλεγγύης όλων των εποχών. Η παγκόσμια απειλή του κορωνοϊού, που έχει στοιχίσει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων σε ολόκληρη την υφήλιο και απειλεί με μια νέα, πρωτοφανή παγκόσμια οικονομική κρίση, ένωσε περισσότερους από εκατό διάσημους μουσικούς, οι οποίοι συμμετείχαν στην μαραθώνια διαδικτυακή συναυλία με τίτλο «One World Together at Home» που πραγματοποιήθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, ώρα Ελλάδος, καταφέρνοντας τα συγκεντρώσουν σχεδόν 128 εκατ. δολάρια για την στήριξη όσων έχουν ανάγκη.
Μπορεί να μην υπήρχε ο τέλειος ήχος ή τα εντυπωσιακά φωτιστικά συστήματα των λαμπερών συναυλιακών σόου, ωστόσο, ήταν η πρώτη φορά που η υφήλιος παρακολούθησε αστέρια πρώτου μεγέθους όπως οι Rolling Stones, η Τζένιφερ Λόπεζ o Στίβι Γουόντερ, ο Πολ Μακ Κάρντεϊ και δεκάδες ακόμη, να τραγουδούν από τα σπίτια τους, σε μια κοινή γιγαντιαία σπιτική συναυλία.
Η μαραθώνια μετάδοση ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Ένα προκαταρκτικό σόου διάρκειας έξι ωρών και το κυρίως σόου, με παρουσιαστές τους Jimmy Fallon, Jimmy Kimmel and Stephen Colbert, που διήρκεσε δύο ώρες, και προβλήθηκε από αρκετά αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα.
«Σε όλους τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, είμαστε μαζί μας. Ευχαριστούμε που είστε εδώ για μάς»: Με αυτό το μήνυμα δόθηκε το σύνθημα για την έναρξη του σόου το οποίο είχε πολλές καλές στιγμές αλλά και τα αναμενόμενα τεχνικά προβλήματα τα οποία, ωστόσο, εξαφανίστηκαν μέσα στην καθολική διάθεση προσφοράς και το κλίμα συγκίνησης.
Οι καλύτερες στιγμές
Οι παππούδες της ροκ, οι αγέραστοι RollingStones, έχουν αποδείξει πως τίποτα δεν είναι αδύνατο γι’ αυτούς. Κατάφεραν λοιπόν να παίξουν το τραγούδι “You Can’t Always Get What You Want” , όλοι μαζί μεν εξ αποστάσεως δε. Πρώτος εμφανίστηκε ο αειθαλής Mick Jagger με την κιθάρα του για να ακολουθήσουν, σταδιακά, ένας – ένας, και οι υπόλοιποι τρεις γερόλυκοι. Τις εντυπώσεις πάντως έκλεψε ο Charlie Watts ο οποίος έπαιζε ντραμς…στον αέρα!
Η TaylorSwift πίστευε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ ξανατραγουδήσω το κομμάτι «Soon You ‘II Get Better» από τότε που η μητέρα της ξεκίνησε να δίνει σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Τελικά όμως το έκανε για όλους εκείνους που δίνουν την δική τους μάχη με τον κορωνοϊό, σε ολόκληρο τον κόσμο, και παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή. Η ερμηνεία της ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που τα μάτια της φαίνονταν υγρά κι η ίδια έμοιαζε να προσπαθεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της.
Ο Stevie Wonder, πάλι, συγκίνησε, αφιερώνοντας το τραγούδι «Lean on Me», στον δημιουργό του, τον σημαντικό τραγουδοποιό, Bill Withers, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες ημέρες. «Στις δύσκολες περιστάσεις, όπως αυτή που ζούμε, πρέπει να στηρζόμαστε ο ένας στον άλλο» είπε πριν ξεκινήσει να παίζει στο πιάνο του και να τραγουδά.
Όσο για την Jenifer Lopez; Ήταν η ζωντανή απόδειξη του γεγονότος πως μια πραγματική σταρ μπορεί να λάμπει ακόμη κι όταν βρίσκεται σε καραντίνα. Απλά ντυμένη μεν αλλά καλοχτενισμένη και με ένα μακιγιάζ ειδικό για την περίσταση, ερμήνευσε, με ιδιαίτερο πάθος, το τραγούδι της Barbara Streizand «People», καθισμένη στον κήπο της έπαυλής της με φόντο ένα δέντρο στολισμένο σε εκατοντάδες αναμμένα λαμπάκια
Αντιθέτως, η LadyGaga, όμως, έκανε την πιο λιτή εμφάνιση της ζωής της. Με τα μαλλιά της πιασμένα, χωρίς τις συνηθισμένες στυλιστικές υπερβολές, εξέφρασε τον ενθουσιασμό της για την διοργάνωση του μεγάλου αυτού φιλανθρωπικού σόου, ευχαρίστησε όλους όσοι εργάζονται σκληρά και με αυταπάρνηση στον τομέα της υγείας για να σώσουν ανθρώπινες ζωές, έπαιξε στο πιάνο και ερμήνευσε το κομμάτι «Smile» θέλοντας να περάσει ένα μήνυμα αισιοδοξίας.
Πέντε δωρεάν apps για να φτιάξετε μουσική από το σπίτι
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για όλους εκείνους που αγαπούν τη μουσική και μέσω αυτής εκφράζονται, εκτονώνονται, δημιουργούν, εμπνέονται και περνάνε μελωδικά τον εγκλεισμό τους στο σπίτι. Όλος αυτός ο ελεύθερος χρόνος, αν αξιοποιηθεί σωστά, είναι παραπάνω από αρκετός για να γραφτούν κομμάτια και μελωδίες.
Ακόμη και για όσους δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική, αλλά θέλουν να αποκτήσουν μουσικές γνώσεις, υπάρχουν αρκετές διαθέσιμες εφαρμογές όπου μπορεί κανείς να κάνει την επιθυμία του πράξη. Μάλιστα, υπάρχει η δυνατότητα να συνεργαστείτε και με άλλους μουσικούς χωρίς να κουνηθείτε από την καρέκλα του σπιτιού σας. Πάμε να δούμε πέντε δωρεάν εφαρμογές για όσους θέλουν να φτιάξουν μουσική από το σπίτι.
1. Για τους λάτρεις της τέκνο μουσικής Η εφαρμογή Endless είναι μία καινούρια, δωρεάν εφαρμογή του iOS, σχεδιασμένη από τον καλλιτέχνη και ειδικό σε θέματα τεχνολογίας, Tim Shaw.
Η αισθητική της εφαρμογής την κάνει να μοιάζει με παιχνίδι, κάτι που την καθιστά πιο εύκολη και προσιτή στους χρήστες με ελάχιστες μουσικές γνώσεις.
Η βασική του λειτουργία περιλαμβάνει ντραμς, μπάσο και άλλους ήχους. Ο χρήστης μπορεί να ηχογραφήσει το κομμάτι που θα φτιάξει, αλλά και να συνεργαστεί μουσικά με άλλους χρήστες που έχουν την εφαρμογή.
2. Εάν θες να μοιραστείς νέες ιδέες γρήγορα Εάν έχετε αδυναμία στην κιθάρα ρίξτε μία ματιά στην εφαρμογή SoundStorming. Αυτή η εφαρμογή του iOS σάς επιτρέπει να ηχογραφείτε ένα λεπτό τη φορά, ενώ μπορείτε να δημιουργήσετε μελωδίες και μουσικά κομμάτια. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το δημοσιεύσετε στο προφίλ σας, ώστε να πάρετε γνώμες από τον κόσμο!
3. Εάν δεν διαθέτετε I-Phone Η εφαρμογή Bandpass, διαθέσιμη για κινητά Android, είναι κατά κάποιον τρόπο ένα μουσικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης.
Το Bandpass επιτρέπει στον χρήστη να δημιουργεί κομμάτια, να καλεί φίλους, να κάνει mix, αλλά και να ακούει τη μουσική άλλων χρηστών.
4. Εάν θέλετε να ηχογραφήσετε Το BandLab είναι άλλη μία ιστοσελίδα για τη δημιουργία ψηφιακής μουσικής. Ο χρήστης αφού φτιάξει τον προσωπικό του λογαριασμό, μεταφέρεται στο DAW, όπου μπορεί να παράξει μουσική. Δίνεται η δυνατότητα αποθήκευσης και δημοσίευσης.
5. Το GarageBand δωρεάν για 90 μέρες Η Apple για πρώτη φορά παρέχει τη δυνατότητα στους χρήστες να κατεβάσουν το λογισμικό Logic Pro X Daw των 199 δολαρίων, εντελώς δωρεάν για 90 ημέρες.
Το λογισμικό αυτό έχει όλα όσα χρειάζεται κανείς για να φτιάξει μουσική, συμπεριλαμβανομένων virtual μουσικών οργάνων, μουσικά εφέ, λούπες και πολλά άλλα. Είναι ιδανικό για μουσικούς όλων των ειδών που θέλουν να κάνουν το «άλμα» από μία εφαρμογή για αρχάριους σε κάτι πιο επαγγελματικό.
Τώρα μπορείς να δεις online τις συναυλίες των Radiohead
Το πλούσιο υλικό της Radiohead Public Library οδεύει ολοταχώς προς το κανάλι του συγκροτήματος στο YouTube.
Η καραντίνα έχει και τα καλά της, ειδικά όταν οι αγαπημένοι μας καλλιτέχνες κάνουν ό,τι μπορούν για να συντηρήσουν το motto “Music is the answer to your problems”. Οι Radiohead στην προκειμένη, αποφάσισαν να ανεβάσουν σταδιακά τις καλύτερες συναυλίες τους στο κανάλι τους στο YouTube.
Για καλή τύχη του φανατικού τους κοινού, το αρχείο της Radiohead Public Library που δημιουργήθηκε πρόσφατα και από την οποία θα τροφοδοτούν το κανάλι τους είναι ιδιαίτερα πλούσιο. Πρώτο και καλύτερο, θα προβληθεί το κλασσικό για κάποιους “Live From a Tent in Dublin” από το 2000, που συμπεριλαμβάνει πολλά tracks από το άλμπουμ “Kid A”. Ο εν λόγω δίσκος είχε κυκλοφορήσει 5 ημέρες πριν από τη συγκεκριμένη εμφάνισή τους.
Για την ιστορία, η Radiohead Public Library βγήκε στον «αέρα» τον περασμένο Ιανουάριο και για την ακρίβεια στο radiohead.com, όπου οι επισκέπτες αποκτώντας αριθμό μέλους με την εγγραφή τους, μπορούν να φτιάχνουν τη δική τους κάρτα βιβλιοθήκης.
Τώρα που δεν έχετε καμία επιλογή είτε θέλετε μια ήσυχη νύχτα μέσα είτε όχι, παρουσιάζουμε τo πρώτο από τα πολλά live shows μας από τη Radiohead Public Library, που έρχονται στο κανάλι των Radiohead στο YouTube. Ξεκινώντας από την Πέμπτη με το live στο Δουβλίνο τον Οκτώβριο του 2000, θα κυκλοφορούμε ένα κάθε εβδομάδα μέχρι είτε να αρθούν οι περιορισμοί που προέκυψαν από την παρούσα κατάσταση, είτε να τελειώσουμε με όλες μας τις συναυλίες. Ποιο από τα δύο θα συμβεί πρώτο; Κανείς δεν ξέρει
Το πρώτο βίντεο δηλαδή θα δημοσιευθεί απόψε στις 22:00 ώρα Βρετανίας.
Στο μεταξύ, αυτή η ευχάριστη είδηση απαλύνει αρκετά την απογοήτευση των φανς τους που προκλήθηκε από το γεγονός ότι -σύμφωνα τουλάχιστον με τα λεγόμενα του Philip Selway στο ΝΜΕ- το συγκρότημα εξέταζε το ενδεχόμενο ενός «διαλείμματος» για το 2020 ώστε να επικεντρωθεί σε άλλα projects του.
