Ο Αντώνης Καραθανασόπουλος είναι μουσικός και ηθοποιός με καταγωγή από την Πάτρα . Ως ηθοποιός έχει συμμετάσχει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις (Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, Αντιγόνη, η αληθινή ιστορία, Εδουάρδος Β, Τρομεροί Γονείς, κ.α.) καθώς και σε τηλεοπτικές παραγωγές (1821 Οι Ήρωες, Κρατάς μυστικό;). Σαν μουσικός είναι ο κιθαρίστας, τραγουδιστής και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Rollin’ Dice που μέχρι στιγμής μετράει 2 δισκογραφικές δουλειές: Way to the Sun (2017) και Reroll (2020). Ο Αντώνης μοιράζεται στο CityVibes.gr και στη Ραφαέλα Κατηκαρίδου, τις σκέψεις του και τα μελλοντικά του σχέδια.

Μίλησέ μας για την αρχή της διαδρομής σου. Πότε γεννήθηκε μέσα σου η ανάγκη να εκφραστείς μέσω της τέχνης;

Όταν ήμουν 12 χρονών συμμετείχα στο θεατρικό εργαστήρι “Μαγικές Σβούρες” του Δημήτρη Αδάμη κι έκτοτε δεν έχω πάψει να ασχολούμαι με την υποκριτική. Το πρώτο πράγμα που με κίνησε ήταν ότι όλο αυτό έμοιαζε με παιχνίδι. Έτσι έπειτα η σύνδεση με τους συμπαίκτες και τον κόσμο έκανε πολύ φυσική όλη τη διαδικασία μέσα μου.

Ποιες θα έλεγες ότι ήταν ορισμένες εμπειρίες που υπήρξαν καθοριστικές για την πορεία σου;

Κάπου στην πέμπτη δημοτικού παίξαμε στο σχολείο τους “Όρνιθες” του Αριστοφάνη. Εγώ τότε ακόμα δεν είχα καμία επαφή με το θέατρο. Όμως αυτή η εμπειρία κάτι ξύπνησε μέσα μου. Το μοίρασμα με τους συμμαθητές μου άνοιξε ένα δρόμο που δεν μπορούσα καν να φανταστώ νωρίτερα. Το ίδιο έπαθα και λίγο αργότερα όταν άκουσα για πρώτη φορά το In Rock των Deep Purple. Δεν περίμενα ότι μία κιθάρα μπορούσε να παράγει όλους αυτούς τους ήχους. Ήθελα αμέσως να πιάσω κι εγώ μία ηλεκτρική κιθάρα και να μάθω να παίζω με τον ίδιο τρόπο.

Θεωρείς πως το θέατρο αποτελεί κάποιου είδους ψυχική κάθαρση, τόσο για τους επαγγελματίες του όσο και για τους θεατές του;

Η θεατρική δράση έχει τη μορφή ιεροτελεστίας σε όποιο χώρο κι αν διαδραματίζεται, από όποιο θίασο και με όποιους θεατές. Η διαδικασία που μπαίνει ο κόσμος τόσο πίσω από τη σκηνή, όσο και στα καθίσματα, δημιουργεί μία αίσθηση που έχει αρχή, μέση και τέλος για όλους. Από τη στιγμή που εισέρχεται κάποιος στο χώρο του θεάτρου, μέχρι και τη στιγμή που βγαίνει. Αυτό δεν έχει αλλάξει ανά τους αιώνες. Ίσως ανά τόπους και περιστάσεις, αλλά ευτυχώς το θέατρο όπως το ξέραμε παραμένει ίδιο, ως διαδικασία. Αυτομάτως λοιπόν αυτό οδηγεί σε μία ενδοσκόπηση ως προς τα επί σκηνής τεκταινόμενα. Σαφώς ορισμένοι κάνουν τόσο βαθιά ενδοσκόπηση ενίοτε που καταλήγουν να, κοιμούνται…Ακόμα κι αυτό όμως δείχνει πως το άτομο αποζητά μία προσωπική γαλήνη. Τι θέλω όμως να δηλώσω περισσότερο με αυτό το χιουμοριστικό παράδειγμα; Υπάρχουν πολλές εκφάνσεις του ζητήματος, όμως όλες πιστεύω ότι όλες καταλήγουν στο εξής. Σε μία παράσταση, ηθοποιοί και θεατές, αφήνουμε ένα μέρος της παλαιότερης μας ζωής επί σκηνής, το ερευνούμε μέσα μας, εξάγουμε τα συμπεράσματα μας κι έπειτα προχωράμε παρακάτω.

Υπήρξε κάποιος ρόλος που να σε επηρέασε σε προσωπικό επίπεδο ή να ταυτίστηκες σε μεγάλο βαθμό μαζί του;

Δε θα το έλεγα, γιατί προσπαθώ να μην έρχομαι σε ταύτιση με τους ρόλους μου. Αυτό με βοηθάει να τους κατανοώ καλύτερα, χωρίς να τους εξηγώ βάσει προσωπικών μου βιομάτων σε ότι αφορά τις αποφάσεις και τις δράσεις τους. Αισθάνομαι ότι μπορώ να προσδώσω επιπλέον στοιχεία που δε θα φανταζόμουν αν τους έφερνα στα “μέτρα μου”.

Αν μπορούσες να περάσεις ένα βράδυ στο σύμπαν μιας ταινίας, ποια θα ήταν και γιατί;

Επειδή είμαι λάτρης της επιστημονικής φαντασίας και της cyberpunk αισθητικής, θα ήθελα πολύ να περιηγηθώ στον κόσμο του Blade Runner. Είναι, για πολλούς λόγους, η αγαπημένη μου ταινία. Βέβαια είναι τόσο δυστοπικό το συγκεκριμένο περιβάλλον, που νομίζω ότι μία και μόνο βραδιά θα μου αρκούσε.

Σε τι φάση πετυχαίνουμε αυτή την περίοδο την μπάντα σου, τους Rollin’ Dice;

Βρισκόμαστε σε μία δημιουργική περίοδο όπου προσπαθούμε να ολοκληρώσουμε τη σύνθεση του τρίτου άλμπουμ μας και παράλληλα προετοιμάζουμε μία σειρά εμφανίσεων. Είχαμε πολύ καιρό να δραστηριοποιηθούμε, οπότε τώρα που μας δίνεται η ευκαιρία και πάλι θέλουμε να επανέλθουμε δυναμικά.

Πες μας λίγα λόγια για την πορεία σας ως τώρα και τους δυο σας δίσκους ‘’Way to the Sun’’ και ‘’Reroll’’.

Με τους Rollin’ Dice είχαμε πολλά σκαμπανεβάσματα μέχρι πρότινος. Πολλές όμορφες στιγμές, αλλά και άλλες που μας ξάφνιασαν και μας έβαλαν στον πάγο μέχρι και σήμερα. Παρόλο που το συγκρότημα υπάρχει πάνω από μία δεκαετία, η δισκογραφική μας έναρξη έγινε με την κυκλοφορία του Way to the Sun το 2017. Στο μυαλό μου αυτό το album είναι σαν ένα ταξίδι που τερμάτισε την αθωότητα. Μας ωρίμασε μουσικά, σαν άτομα και μας έδειξε πως γίνονται κάποια πράγματα. Σε αυτό το διάστημα κάναμε μερικές εμφανίσεις που θα θυμόμαστε για πάντα. Έπειτα, για λόγους υγείας, αναγκαστήκαμε να διακόψουμε την πορεία μας για ένα περίπου χρόνο. Σε αυτό το διάστημα δεν πάψαμε να γράφουμε νέο υλικό. Κάπως έτσι προέκυψε το Reroll. Το προσωπικό μας στοίχημα για να επανέλθουμε στα πράγματα. Ήταν, θα έλεγα, ένα πολύ πιο ώριμο album σε σχέση με το πρώτο και προσωπικά πιο αγαπημένο. Ηχογραφημένο live, με τον ήχο που ακριβώς είχαμε φανταστεί και κομμάτια που μας ικανοποιούσαν ένα προς ένα. Δυστυχώς η κυκλοφορία του συνέπεσε με την πανδημία του COVID-19. Δεν θέλαμε να το κρατήσουμε στο ράφι για 2 χρόνια. Δεν είναι στη φύση μας. Οπότε τον Σεπτέμβρη του 2020 το κυκλοφορήσαμε και η αποδοχή ήταν μεγαλύτερη σε σχέση με το πρώτο. Γεγονός που μας ευχαρίστησε πολύ. Το αρνητικό όμως είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχουμε κατορθώσει να το παρουσιάσουμε ζωντανά. Αυτό σκοπεύουμε να αλλάξει σύντομα.

Κατά τη γνώμη σου η μουσική κατέχει το μαγικό ραβδί που μηδενίζει τις ανθρώπινες αποστάσεις;

Σαφώς. Η μουσική είναι ο καταλύτης που μπορεί να ενώσει και τα πιο εκ διαμέτρου αντίθετα άτομα και να κάνει την οποιαδήποτε απόσταση ανύπαρκτη. Πέραν του πώς μπορεί να ενώσει τον κόσμο στο ψηφιακό περιβάλλον των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σκέψου πόσοι άνθρωποι κάθε χρόνο ταξιδεύουν με αφορμή κάποιο φεστιβάλ σε ξένες χώρες και συναντούν νέο κόσμο, κάνουν φιλίες ή διατηρούν μέσω αυτού ήδη υπάρχουσες.

Θα ήθελα να μας αναφέρεις στιγμές από την καριέρα σου σαν ηθοποιός αλλά και σαν τραγουδιστής τις οποίες θεωρείς ορόσημο.

Ως ηθοποιός θα ξεχώριζα τη συμμετοχή μου στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ 1821: Οι Ήρωες στο ρόλο του Λόρδου Βύρωνα. Ήταν μεγάλη πρόκληση η ενσάρκωση αυτού του ρόλου και παράλληλα πολύ ευχάριστη η διαδικασία. Σε ότι αφορά το μουσικό κομμάτι, θα ξεχώριζα την εμφάνιση μας με τους Rollin’ Dice στο Rockwave Festival του 2018. Ανοίξαμε εκείνη τη μέρα για τους Iron Maiden και η εμπειρία ήταν πραγματικά ότι καλύτερο έχουμε ζήσει.

Πιστεύεις στο δημόσιο λόγο του καλλιτέχνη; Θεωρείς ότι πρέπει να παίρνει να παίρνει θέση στα πράγματα;

Οι καλλιτέχνες οφείλουν να παίρνουν θέση στα πράγματα. Να εκφέρουν άποψη, να προβληματίζουν και να πρωτοστατούν στην κοινωνική αλλαγή. Ειδάλλως είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, χωρίς κανένα πάτημα στο σύγχρονο γίγνεσθαι. Δεν καταλαβαίνω τι θέση έχουν επί σκηνής, ή στις οθόνες μας αν δεν έχουν κάτι να πουν για το σήμερα.

Πώς βλέπεις τον εαυτό σου στο μέλλον; Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Δεν ξέρω. Πάντα όταν σχεδίαζα κάτι ή όταν έβλεπα κάπως τον εαυτό μου στο μέλλον, η ζωή μου τα έφερνε αλλιώς. Οπότε έχω πάψει να το κάνω. Δε μπορώ δηλαδή να σου πω ότι με βλέπω εκεί, με αυτό τον τρόπο, με αυτούς τους ανθρώπους. Νομίζω ότι απλά θέλω να συνεχίσω να κάνω ότι κάνω, να μου δίνεται η δυνατότητα να το κάνω και να δημιουργώ. Αυτό μου αρκεί. Προς το παρόν ο νους μου ίσως να είναι λίγο πιο στραμμένος στο νέο υλικό των Rollin’ Dice. Μέχρι εκεί θέλω να σκέφτομαι για το μέλλον.

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας ένα γνωμικό ή στίχο που θα έλεγες ότι σε χαρακτηρίζει απόλυτα.

Σε ότι φάση της ζωής μου κι αν βρίσκομαι σκέφτομαι το εξής, από το τραγούδι Tom Swayer των Rush: “Changes aren’t permanent, but change is”.

Guest: Αντώνης Καραθανόπουλος
Επιμέλεια συνέντευξης: Ραφαέλα Κατηκαρίδου
Επεξεργασία κειμένου: Χριστόφορος Χατζόπουλος

Το όνομά του είναι Παναγιώτης Καλίφης. Μας έρχεται από τη Θεσσαλονίκη, και αγαπάει το τραγούδι και την υποκριτική. Είναι πολύ γνωστός και ως Έλληνας Jack Sparrow, καθώς φέρνει πολλές ομοιότητες στο ρόλο που υποδύθηκε με μεγάλη επιτυχία ο Jonnhy Depp. Αυτό τον καιρό τον συναντάμε καθημερινά στο πειρατικό καράβι Arabella που σαλπάρει από τον Θερμαϊκό, και περιμένει αρκετούς επισκέπτες που θα απολαύσουν μαζί του τις πολύ όμορφες βόλτες. Η Ραφαέλα Κατηκαρίδου συναντήθηκε με τον Παναγιώτη Καλίφη, και του υπέβαλλε μερικές από τις ερωτήσεις της.

Στην ερώτηση για το πως ξεκίνησε να ασχολείται με το τραγούδι, ο Παναγιώτης ανέφερε ότι η πρώτη του ασχολία με το τραγούδι ήταν όταν συμμετείχε σε διάφορα καραόκε, ενώ έμαθε να παίζει και κάποια όργανα στη συνέχεια. Σε μια συζήτηση που είχε με παρέα στα ΤΕΦΑΑ τη περίοδο που σπούδαζε, έμαθε σε κάποια φάση ότι υπάρχει οντισιόν σ’ ένα καλλιτεχνικό τμήμα του ΙΕΚ. Kαι αφού τον δέχτηκαν από την οντισιόν, άρχισε να ασχολείται πιο ενεργά με το τραγούδι.

Στην αντίστοιχη ερώτηση, αυτή τη φορά για την υποκριτική, ανέφερε ότι ο ίδιος είναι αυτοδίδακτος πάνω σ’ αυτό το κομμάτι. Του λέγανε πάντοτε ότι είναι πολύ εκφραστική μούρη, κι ότι πρέπει να γίνει ηθοποιός. Μάλιστα είχε παρακολουθήσει και κάποια μαθήματα υποκριτικής στο τμήμα του ΙΕΚ που μπήκε μέσω της οντισιόν.

Για την ανταπόκριση του κόσμου όταν το συναντάει στο καράβι, οι αντιδράσεις που λαμβάνει είναι εντυπωσιακές, ενώ του λένε και την περίφημη φράση «Συγχαρητήρια για τη δίκη». Η πρώτη του επαφή μ’ αυτόν τον χαρακτήρα, ήταν στα καρναβάλια της Ξάνθης πριν από κάποια χρόνια όπου και φόρεσε τη στολή του, και μάλιστα βγήκε φωτογραφίες. Τον περασμένο Φεβρουάριο παρουσιάστηκε μια αγγελία μέσω Instagram για ένα πειρατικό πλοίο που ψάχνει τον πειρατή του, και ο ίδιος ανταποκρίθηκε άμεσα, στέλνοντας τις φωτογραφίες που βγήκε από το καρναβάλι μαζί με το τηλέφωνο επικοινωνίας. Κι από τότε μέχρι σήμερα, τον συναντάμε στο καράβι Arabella. Στο κομμάτι της εμφάνισής του, το επιμελείται ο ίδιος, ενώ βάλανε το χεράκι τους ο κολλητός του και η ράφτρα η Σεμίνα.

Για το αν σκέφτεται να πάει κάποια στιγμή στο εξωτερικό για να κάνει καριέρα, ο Παναγιώτης ανέφερε ότι δεν το έχει στα άμεσα πλάνα του, καθώς θέλει να χτίσει αρχικά το δικό του community εδώ στην Ελλάδα. Ωστόσο αν ερχόταν κάποια στιγμή να φύγει για εξωτερικό, θα κατευθυνόταν προς Αμερική.

Περισσότερα πράγματα από τη συνέντευξη, μπορείτε να παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο:

Το CityVibes.gr ευχαριστεί θερμά τόσο τη Ραφαέλα Κατηκαρίδου όσο και τον Παναγιώτη Καλίφη για την υπέροχη συνέντευξη που χάρισαν εδώ!!!

Guest: Παναγιώτης Καλίφης
Επιμέλεια συνέντευξης/αρχική λήψη βίντεο: Ραφαέλα Κατηκαρίδου
Επιμέλεια κειμένου/επεξεργασία βίντεο: Χριστόφορος Χατζόπουλος

Όλα όσα θα δούμε από τις 14 μέχρι και τις 20 Ιουνίου στο Φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών θα έχει γεύση από κέλτικη punk, μουσικές γεμάτες φως, ρεμπέτικη ατμόσφαιρα, hip hop και ραπ αποχρώσεις, αλλά και άπλετο ρομαντισμό!

ΤΡ 14/06 | ΣΥΝΑΥΛΙΑ
Dropkick Murphys & The Rumjacks (ΑΛΛΑΓΗ ΧΩΡΟΥ)

Αν υπάρχει ένα συγκρότημα που έχει αγαπηθεί πολύ στη Θεσσαλονίκη, αυτοί είναι οι Dropkick
Murphys, γι’ αυτό και επιστρέφουν για να εισπράξουν αυτή την αγάπη με punk ρυθμούς. Μαζί
με τους Rumjacks ετοιμάζουν ένα show που σίγουρα μας έχει λείψει τα τελευταία χρόνια.
Ώρα έναρξης: 21.30 | ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ από 36€

ΤΕ 15/06 | ΣΥΝΑΥΛΙΑ
Μαρίζα Ρίζου

Κι αυτό το καλοκαίρι, η αγαπημένη Μαρίζα Ρίζου μας καλεί να βγούμε «Μαζί Της Στο Φως»
μετά το μακρύ σκοτεινό τούνελ, στο οποίο ζήσαμε αυτό το διάστημα. Μαζί της κουβαλά ένα
ολοκαίνουριο πρόγραμμα, από το οποίο φυσικά δε θα λείπουν τραγούδια – σταθμοί, αλλά και
καινούργιες διασκευές.
Ώρα έναρξης: 21.30 | ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ από 15€

ΠΕ 16/06 | ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
mέta μπουλούκι 0.2
με τους Δημήτρη Μυστακίδη, Σπύρο Γραμμένο, Κωνσταντίνο Πουλή & Γιάννη Ταυλά

Ο Δημήτρης Μυστακίδης με τριαντάχρονη διαδρομή στο ρεμπέτικο, ξεδιπλώνει με τραγούδια,
διηγήσεις και πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό την ιστορία των Ελλήνων μεταναστών μουσικών
στην Αμερική του 20ού αιώνα. Τη σκυτάλη παίρνουν το δίδυμο των Σπύρου Γραμμένου και
Κωνσταντίνου Πουλή, με τη συνοδεία του τραγουδοποιού Γιάννη Ταυλά, για να μας
ξανασυστήσουν το ρεμπέτικο και το παραδοσιακό τραγούδι.
Ώρα έναρξης: 21.30 | ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ από 5€

ΠΑ 17/06 | ΧΙΠ ΧΟΠ ΔΡΟΜΟΙ
Bloody Hawk & Dani Gambino

Ο Bloody Hawk και ο Dani Gambino συναντιούνται επί σκηνής για το κορυφαίο rap double bill
του καλοκαιριού. Ο ράπερ από τη Ξάνθη φέρνει μαζί του τον πρόσφατο δίσκο “Τίμημα” και ο
Dani Gambino με τον DJ The Boy είναι έτοιμοι για μάχη.
Ώρα έναρξης: 21.30 | ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ από 10€

ΔΕ 20/06 | ΣΥΝΑΥΛΙΑ (ΕΞ’ ΑΝΑΒΟΛΗΣ)
Εισβολέας – Χατζηφραγκέτα

O ράπερ Εισβολέας πρόκειται να «εισβάλλει» στην σκηνή και να μοιραστεί με το κοινό
αμέτρητους στίχους με τον μοναδικό του τρόπο. Το ίδιο βράδυ με πλήρη σύνθεση έρχονται επί
σκηνής οι Χατζηφραγκέτα The Band, για να μας παρουσιάσουν με τον δικό τους μοναδικό και
αυθεντικό τρόπο παλιά και νέα τραγούδια.
Ώρα έναρξης: 21.00 | ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ από 15€

10 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη Μητροπάνου

Δεν υπάρχει Έλληνας που ακόμα και αν απαρνείται τα ακούσματα της ελληνικής λαικής μουσικής , να μην έχει σιγοτραγουδήσει κάποια στιγμή ένα από τα κορυφαία του τραγούδια. Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε άνοιξη και έφυγε άνοιξη. Όχι σαν παιδί των λουλουδιών αλλά σαν άνθρωπος που φώτιζε ψυχές και πρόσωπα με τη φωνή του σαν τον Ήλιο της άνοιξης. Ο Δημήτρης Μητροπάνος λείπει εδώ και 10 χρόνια μα κανείς δεν έχει πιστέψει πως έχει πεθάνει.

Ο άνθρωπος με τη δωρική φωνή και το ακατέργαστο λαρύγγι, που όσο μεγάλωνε όχι μόνο δεν αλλοιωνόταν αλλά ωρίμαζε η χροιά του. Ο Μητροπάνος θα συναντήσει τον άνθρωπο που ως το τέλος της ζωής του θα αποκαλεί-δάσκαλο και δεύτερο πατέρα του- τον Γιώργο Ζαμπέτα . «Ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα»  θα δηλώνει σε συνεντεύξεις του. Μετά από λίγο θα συνεργαστεί με τον Μίκη Θεοδωράκη που θα τον ανεβάσει στη σκηνή για να ερμηνεύσει το «Άξιον Εστί» και τη «Ρωμιοσύνη». Στροφή στην καριέρα του είναι ο δίσκος που κυκλοφόρησε το 1996 με τον δίσκο «Στου Αιώνα την παράγκα» σε συνεργασία με το Θάνο Μικρούτσικο. Στο δίσκο υπάρχουν τραγούδια – ύμνοι με στίχους που σε ανατριχιάζουν.

Ο δίσκος συμπεριλαμβάνει ένα από τα σπουδαιότερα ζεϊμπέκικα της ελληνικής μουσικής. Το τραγούδι που στοιχειώθηκε με τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου που το ερμήνευσε με πάθος, ψυχή και λεβεντιά. Το τραγούδι που χόρευε στις πίστες διδάσκοντας πως το ζεϊμπέκικο είναι χορός στιβαρός, αντρικός όχι με φιγούρες αλλά με ψυχή και πόδια που κινούνται απόλυτα στο ρυθμό. Δεν είναι άλλο από το τραγούδι «Ρόζα».-Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο, συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς και οι αριθμοί-. Στον ίδιο δίσκο υπάρχει και το τραγούδι «Πάντα γελαστοί» , λες και τραγούδησε τον τρόπο που θα πεθάνει-Όσοι με το χάρο γίναν φίλοι με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη- ο στίχος που σε ανατριχιάζει.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος ερμήνευσε τραγούδια για κάθε στιγμή της ζωής μας. Δεν μίλησε για την καψούρα για να κερδίσει το κοινό του. Ύμνησε τον έρωτα και τη ζωή, τον θάνατο και τη γέννηση μα και την αγάπη. «Μια εκδρομή είναι η ζωή μας με μαγική διαδρομή» θα τραγουδήσει για την επιστροφή του στη δισκογραφία ύστερα από ένα σοβαρό θέμα υγείας. Η αγαπημένη του Σαλονίκη δεν θα φύγει από την καρδιά του καθώς εκεί αναζητά την αγάπη του αλλά και στα «Λαδάδικα» που αποτελεί πάλι ζειμπέκικο –σταθμό. «Πατησιών και Παραμυθιού γωνία» θα τριγυρνά μα θα κάνει και μια βόλτα στο Τσιρύγο καθώς «τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε».

Θέμα που τον απασχολούσε είναι η ξενιτιά. Θα τραγουδήσει «πως το Φεγγάρι μάγια του έκανε και περπατά στα ξένα» και θα αποτελέσει ύμνο ακόμα και σήμερα ύμνο για τους ξενιτεμένους Έλληνες. Δεν ξεχνάει το θάνατο, για να μας τραγουδήσει με ψυχή που σπα το «Σαββατόβραδο» και «ο χάρος να έρχονταν μια Κυριακή το βράδυ». Ο έρωτας όμως θα ερμηνευτεί σαν κάτι θεϊκό από τα λόγια του με τον «Χιονάνθρωπο» και το «Αλλοίμονο» που η καρδιά σου πονάει με το που ξεκινήσουν τα λόγια του. Αλλά και στις τελευταίες του δισκογραφικές δουλειές το τραγούδι «’όταν έχω εσένα». Ξεχωρίζουν οι συνεργασίες του το Δίσκο « Υπάρχει και το ζεϊμπέκικο» αλλά και η «Ζωντανή ηχογράφηση από το Ηρώδειο» που νιώθουμε πως η συναυλία γίνεται κάθε χρόνο.

Όσες σειρές και να γράφουν είναι μηδαμινές μπροστά στο μεγαλείο και την ιστορία του σπουδαιότερου κατά τη ταπεινή μου γνώμη Έλληνα καλλιτέχνη. Όλοι όμως δηλώνουν πως δεν είχε καταλάβει πόσο σπουδαίος ήταν. Τα τραγούδια του Μητροπάνου είναι πια «ορφανά» χωρίς τη φωνή του. Αλλά ευτυχισμένα που τα τραγούδησε και τα ενσάρκωσε ο ίδιος, που έμειναν στην ιστορία και θα φέρουν αιώνια τη σφραγίδα ενός πραγματικά σπάνιου ερμηνευτή. Ας τον έχουμε πάντα μέσα μας τον σπουδαίο μας τραγουδιστή- ένα φανατικό Ολυμπιακό που δεν έχασε παιχνίδι της ομάδας του- και όλοι θα θυμόμαστε το αφιέρωμα στη Φιέστα το2012 με ένα κατάμεστο γήπεδο να δακρύζει.

Βασιλική Κόντε

Το όνομα ακόμα ζωντανό, 7 χρόνια μετά το τραγικό θάνατο κανείς δεν τον έχει ξεχάσει. Νιώθουμε πως θα τραγουδήσει ξανά σε ένα νυχτερινό κέντρο και όχι στα ουράνια. Τι μαγικό συνέβη με τον Παντελή που ακόμα και σήμερα τον τραγουδάμε ακόμα και η πορεία του στο χώρο της μουσικής ήταν μικρή;

Το λαϊκό παιδί, μεγαλωμένο στις γειτονιές της Νέας Ιωνίας που είχε όνειρο να γίνει ποδοσφαιριστής. Το αγόρι που ήταν μόνιμος στο ναυτικό και τα παράτησε για να ακολουθήσει το μεγάλο του όνειρο. Να τραγουδάει με την αγαπημένη του κιθάρα όπως τον μάθαμε μέσα από τα βίντεο του στο YouTube. Και τελικά τα κατάφερε, γιατί ήταν τίμιος με όνειρα και στόχους. Γιατί η καρδιά του ήταν γεμάτη αγάπη και πόνο που ήθελε να τον εκφράσει.

Η ιστορία του σαν παραμύθι. Δούλεψε με μεγάλα ονόματα, έγινε ξαφνικά γνωστός στο χώρο του θεάματος με το γνωστό «Δεν ταιριάζετε σου λέω» που όλοι το 2012 το σιγοτραγουδήσαμε. Το μικρό παιδί που έγραφε ακατέργαστους μα πολύτιμους στίχους στο δωμάτιό του με την κιθάρα του είχε ανέβει στις αθηναϊκές πίστες. Ήξερε πως δεν είναι κορυφαίος στιχουργός μα σαν «παιδί της πάτσιας» είχε βρει τον τρόπο να τρυπώνει ο στίχος στην καρδιά σου.

Ο Παντελής δεν έγραψε ύμνους, μίλησε στην καρδιά μας για τον έρωτα και την καψούρα. Δεν αναλώθηκε να δημιουργήσει έναν άλλον εαυτό. Απλά βγήκε και τραγούδησε με τη φωνή της καρδιάς του. Οι στίχοι του είχαν μέσα πίκρα, εγκατάλειψη και προδοσία. Στην Ελλάδα είχε εμφανιστεί χρόνια ένας τραγουδιστή που να τον αγαπήσει τόσο πολύ το κοινό και να κατακτήσει την κορυφή σε σύντομο χρονικό διάστημα και να αγαπηθεί από τα διαφορετικά είδη μουσικόφιλων. Με μεράκι, με απλότητα και με μια αμεσότητα που μπορούσε να “μιλήσει” ακόμη και στον πιο “δύσκολο” ακροατή. Ο Παντελίδης τραγουδήθηκε από τα πιο λαϊκά στρώματα στα σπίτια των πλουσίων.  

Ο Παντελής , «τα όνειρα τα έκανε μαζί μας» καθώς «γίνεται να ξαναείμαστε μαζί» Έδωσε «άλλη μια ευκαιρία» για «να σκουπίσει τα πόδια του να περάσει» . Βάλαμε «στοίχημα πως θα ξαναρθείς» αλλά τελικά δεν ήρθε και «πίνει από εκεί ψηλά για εμάς». Εμείς προσευχόμαστε «να είσαι καλά εκεί που είσαι» και να κάνεις τον παράδεισο να τραγουδάει μαζί σου για τις αγάπες που είχες. Για τις καψούρες που καίνε τα σωθικά μας και τα «Ψεύτικα φεγγάρια» που χορεύουμε στα μεθύσια μας.

Όσοι ακούνε λαική μουσική μέσα από τον Παντελή αναγνώρισαν τον εαυτό τους που μέσα από απλά λόγια κατάφερε να μας κάνει να πονέσουμε, να αγαπήσουμε και να υμνήσουμε την καψούρα που μας τρώει. Ο Παντελής ήταν ο Έλληνας που σκόραρε τελικά και από τα παρασκήνια ανέβηκε στη μεγάλη πίστη χωρίς να χάσει τον ατόφιο χαρακτήρα του. Μα και να διατηρήσει τα δυο θεμέλια που τον ανέβασαν στο βάθρο : την τρέλα του και την κιθάρα του.

Ο θάνατος του ένα ακόμα τροχαίο δυστύχημα. Και ο χρόνος σταμάτησε , πάγωσε που ένα νέο παιδί χάθηκε. Είναι ακόμα ζωντανός μέσα από τα τραγούδια του. Ήταν το «φαινόμενο» που έγινε «μύθος» και είχε πολλά ακόμα να χαρίσει στην ελληνική σκηνή.

Βασιλική Κόντε

Γιατί ακούμε περισσότερο τα παλιά τραγούδια και όχι τα νέα; Μήπως η παλιά μουσική και τα τραγούδια των 80’s, 90’s και 00’s υπερισχύουν των νέων τραγουδιών; Σύμφωνα με έρευνα στην Αμερική, το 70 τοις εκατό της μουσικής αγοράς αποτελείται από παλιότερα τραγούδια. Η μουσική βιομηχανία των νέων κομματιών έχει αρχίσει να συρρικνώνεται, ενώ ανάπτυξη εμφανίζει ο αριθμός εκείνων των ατόμων που θα προτιμήσουν παλαιότερα και διαχρονικά τραγούδια.

Η σημερινή λίστα τραγουδιών με τις περισσότερες λήψεις στο i-Tunes είναι γεμάτη με ονόματα καλλιτεχνών του προηγούμενου αιώνα. Το κοινό φαίνεται να λατρεύει τις επιτυχίες των περασμένων δεκαετιών. Πλέον βλέπουμε να γίνονται επιτυχίες αρκετά remakes παλιότερων κομματιών. Ένα τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί το Βegging από τους Μaneskin, το οποίο ακούμε ξανά και ξανά στο ραδιόφωνο, ένα τραγούδι-επιτυχία του 2010 από το ντουέτο Μadcon. Η επιτυχία ήταν πάντα εφήμερη στη μουσική βιομηχανία, αλλά σήμερα, ακόμη και τα νέα τραγούδια, αν και γίνονται επιτυχίες, πολύ πιθανό είναι να περάσουν απαρατήρητα από μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Σίγουρα βλέπουμε εκατοντάδες δημοσιογράφους, δισκογραφικές, διευθυντές συγκροτημάτων και άλλους επαγγελματίες να θέλουν να διαφημίσουν τους νέους καλλιτέχνες. Ολόκληρο το επιχειρηματικό μοντέλο της μουσικής βιομηχανίας βασίζεται στην προώθηση νέων τραγουδιών. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τους DJs και τους ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι λίγοι ακροατές δίνουν πραγματική προσοχή στη μουσική που είναι άγνωστη εκείνη τη στιγμή για αυτούς.

Μπορούμε να δούμε και το παράδειγμα των βραβείων Grammy. Η μεγαλύτερη μουσική γιορτή της Αμερικής αναβλήθηκε και το κοινό της φάνηκε να το αποδέχεται χωρίς  κάποια αντίδραση. Η αλλαγή φάνηκε και από τη μείωση του τηλεοπτικού κοινού που παρακολούθησε τα Grammy. Το 2021, η τηλεθέαση για την τελετή μειώθηκε κατά 53 τοις εκατό από το προηγούμενο έτος – από 18,7 εκατομμύρια σε 8,8 εκατομμύρια. Ήταν η χρονιά με τις λιγότερες προβολές όλων των εποχών.

Θα μπορούσε να πει κανείς, πως η τάση αυτή είναι απλώς μια συνέπεια που ίσως προκλήθηκε από την πανδημία. Μπορεί όταν ξαναλειτουργήσουν τα κλαμπ και αρχίσουν οι DJ να παίζουν τα νέα τραγούδια στα πάρτι, ο κόσμος να επιστρέψει στην κανονικότητα. Θα είναι και πάλι δηλαδή στη μόδα τα νέα-hit τραγούδια. Όμως αυτό, υπάρχει μια πιθανότητα να μην συμβεί.

Εκτός από την πανδημία, υπάρχουν και άλλα πιθανά αίτια της αναφερόμενης κρίσης:

Ο κυριότερος παράγοντας είναι η συναισθηματική σύνδεση που νιώθουμε στη ζωή μας με τραγούδια που ακούγαμε στο παρελθόν μας. Είτε στα παιδικά μας χρόνια, είτε σε έντονες καταστάσεις της ζωής μας, όπως είναι ένας χωρισμός ή ένα χαρμόσυνο συμβάν, έχουμε την τάση να συνδέουμε ένα τραγούδι με το συναίσθημα που νιώθαμε τη στιγμή που το πρωτοακούσαμε. Ένα τραγούδι μπορεί να προκαλέσει νοσταλγία για κάτι που μας συνέβη παλιά και για τον λόγο αυτό λατρεύουμε να το ακούμε.

Έναν βασικό παράγοντα όμως, αποτελεί και το γεγονός ότι πλέον, ο κορυφαίος τομέας επένδυσης στη μουσική βιομηχανία είναι τα παλαιότερα τραγούδια. Οι εταιρείες επενδύσεων μπαίνουν σε διαδικασία πολέμου προσφορών για να αγοράσουν καταλόγους τραγουδιών από μεγάλους αστέρες της ροκ και της ποπ. Οι κατάλογοι που έχουν μεγαλύτερη ζήτηση είναι από μουσικούς που είναι στα 70 ή 80 τους χρόνια ή έχουν αποβιώσει. Ακόμη και μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες συμμετέχουν στη ζήτηση για την παλιά μουσική: η Universal Music, η Sony Music, η Warner Music, επενδύουν τεράστια ποσά σε παλιές επιτυχίες. Πριν κάποια χρόνια, τα χρήματα αυτά θα είχαν χρησιμοποιηθεί για την προώθηση των νέων καλλιτεχνών.

Καθώς οι δισκογραφικές εταιρείες χάνουν το ενδιαφέρον τους για τη νέα μουσική, οι ανερχόμενοι καλλιτέχνες αναζητούν απεγνωσμένα άλλους τρόπους για να βρουν την αναγνωρισιμότητα που επιζητούν. Ευελπιστούν στη χρήση των κομματιών τους στις λίστες αναπαραγωγής ή σε διαφημίσεις και τηλεοπτικές εκπομπές. Οι επιλογές αυτές μπορεί να τους φέρουν κάποιο εισόδημα, όμως δεν συμβάλλουν στην διαφήμιση του ονόματός τους. Πολλές φορές μπορεί να ακούμε τα τραγούδια αυτά, όμως δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να μάθουμε το όνομα των καλλιτεχνών τους.

Σύμφωνα με τον Ted Gioia, Αμερικανό κριτικό και ιστορικό της jazz μουσικής, παρά την έλλειψη φαντασίας στους στίχους των σύγχρονων mainstream επιτυχιών, εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένοι εξαιρετικοί νέοι καλλιτέχνες οι οποίοι προσπαθούν να επιτύχουν στο είδος τους. Όμως, η μουσική βιομηχανία έχει χάσει την ικανότητά της να ανακαλύπτει και να καλλιεργεί τα ταλέντα τους. Πέρα από τα αμέτρητα ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων που έχουν να αντιμετωπίσουν οι μουσικές βιομηχανίες στη σημερινή εποχή, οι άνθρωποι που τις διευθύνουν έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στη νέα μουσική. Ενώ ενδιαφέρονται για ένα νέο, ριζοσπαστικό ταλέντο, τα κλασικά πρότυπα που έχουν δημιουργηθεί εδώ και πολλά χρόνια τούς αναγκάζουν να ακολουθούν ένα συγκεκριμένο κανόνα. Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος με τον οποίο έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί το τρέχον σύστημα.

Παρ’ όλα αυτά, η άποψη του Ted βασίζεται στο ότι η δημιουργικότητα και η πρωτοτυπία των νέων καλλιτεχνών, όπως έχει δείξει και η ιστορία, βρίσκει στο τέλος τον τρόπο να αναδειχτεί ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο κύμα μουσικών επιτυχιών. Η νέα μουσική εμφανίζεται πάντα απροσδόκητα. Και έτσι τελειώνει αυτή η ιστορία: όχι με τον αποκλεισμό της νέας μουσικής αλλά με κάτι φρέσκο που σπάει τα πρότυπα και μπορεί να εμφανιστεί από εκεί που δεν το περιμένεις.

Πηγή

Αναστασία Χαρίση

Φάρος η αλήθεια μα ο δρόμος φόβος
Αβέβαιο μέλλον και συ κινείσαι συνεχώς
Στάχτες ερείπια σε ένα άδειο υπόγειο
Την όψη σου είδα μα θα ταν όνειρο

Χαμένα οράματα του παρελθόντος εικόνες
Εικόνες φαντάσματα σε περασμένους αιώνες
Εικόνα θολή της μορφής σου η ανάμνηση
Ψυχή σαν παγόβουνο σε φλεγόμενο τζάκι

Προχωράς και ορίζεσαι ον μα στ αλήθεια ανάσα δεν έχεις
Το απάνεμο έψαχνες μα στο κύμα εχάθεις

Θολώνει το μέσα σου και η ματιά σου θολή
Παραδώσου στο άγνωστο σ ότι και αν φέρει
Καμμένη η στάχτη σου και το μυαλό μου θολό
Μένει να σ αναζητά σε χαμένο ουρανό

Η ψυχή μου γερνά σαν τα νιάτα που φύγαν μακριά
Τη ζωή μου κοιτώ σε καθρέπτη θολό να περνά
Και σαν ψέμα θωρώ τη μορφή σου που φεύγει ξανά

Και ας σε χαιδεψα και ας ήσουν εκεί

           Ελένη Κωνσταντινίδου

Χάρτινα τα όνειρα,χάρτινη ψυχή

χάρτινος ο κόσμος μας χάρτινος και συ

Και ας ήλπιζα λιγάκι στη μεγάλη χαραυγή

Μες  στο σκοτάδι χάραζε η Αυγή

Σαν χαρταετός στους άνεμους αφήνεσαι 

Στις δίνες του Αιόλου μα αδίκως στροβιλίζεσαι

Η σταθερότητα δεν είναι επιλογή

Και στο σκοτάδι χάραξε η Αυγή

Κοίτα εσύ να πετάς ψηλά

Τα όνειρα σου σαν στοιχειό να κυνηγάς

Να αισθάνεσαι και ας με πονάς,που προχωράς

Χάρτινα τα όνειρα,χάρτινη ψυχή,χάρτινος ο χρόνος,χάρτινη στιγμή

Θέλησα να έχω δική μου επιλογή

Μα στο σκοτάδι χάραξε η Αυγή

Μαύρη είναι η πόλη μ΄ όλα της τα θαύματα

Μέσα στη νυχτιά με ανεμοδάρματα

Η φυγή είναι η μόνη επιλογή

Και στο σκοτάδι χάραξε  Αυγή



Ελένη Κωνσταντινίδου

Λίγο πριν κλείσει η αυλαία της χρονιάς, ο Ed Sheeran κυκλοφορεί ένα remix που θα συζητηθεί, την επανεκτέλεση της καλοκαιρινής επιτυχίας του Νιγηριανού τραγουδιστή Fireboy DML , με τίτλο «Peru».

Το μουσικό πλέον ντουέτο μοιράστηκε το νέο βίντεοκλιπ για το remix του με το κοινό την παραμονή των Χριστουγέννων. Η χημεία τους και η αμοιβαία εμπιστοσύνη του ενός στο ταλέντο του άλλου, μας ξανασυστήνουν το γνωστό τραγούδι κυριολεκτικά σαν να ήταν κομμένο και ραμμένο, στα μέτρα των δύο αντρών.

Ο Sheeran είχε μιλήσει στο παρελθόν για τη συνεργασία του με τον Fireboy DML σε μια συνέντευξη με τον Έλτον Τζον, αποκαλύπτοντας ότι αφού άκουσα το single «ηχογράφησα μία νέα εκδοχή για αυτό και είναι ένα τραγούδι για την Νιγηρία και την Γκάνα και εποχή για να βγει στα κλαμπ ήταν αυτή Χριστουγέννων. Οπότε ουσιαστικά έβγαλα ένα τραγούδι για κλαμπ στα μέσα Δεκεμβρίου, κάτι που θα φαινόταν περίεργο στην Αγγλία».

«Ήταν ένα όνειρο να μάθω ότι ο Ed Sheeran είναι θαυμαστής του ήχου μου και να τον βάλω να μπει σε ένα τραγούδι που εμπνεύστηκε από εμένα και το οποίο ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο», δήλωσε ο Fireboy DML.

Αναμφίβολα θα είναι ένα τραγούδι που θα ακουστεί πολύ τόσο την καινούργια χρονιά, όσο και με την πάροδο των ετών. Να ευχηθούμε τα καλύτερα στους δύο καλλιτέχνες και όσους συνετέλεσαν, ώστε να προκύψει αυτό το αποτέλεσμα.

Νένα Ευθυμιάδου

Η Avril Lavigne πρόκειται να μετατρέψει το επιτυχημένο τραγούδι της “Sk8er Boi” σε ταινία. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 2002 και αποτελούσε βασικό σινγκλ από το ντεμπούτο άλμπουμ της με τίτλο “Let Go”.

Η Lavigne δήλωσε πρόσφατα στο podcast του iHeartRadio πως: 

Καθώς είναι σχεδόν η 20η επέτειος, πολλοί άνθρωποι μου ζήτησαν να παίξω αυτό το τραγούδι σε τηλεοπτικές εκπομπές, έτσι ώστε να επανέρχεται. Αποφάσισα λοιπόν να το πάω στο επόμενο επίπεδο και να το κάνω ταινία. Ξέρετε πώς ήταν στο γυμνάσιο, όπου είχαμε τις διαφορετικές ομάδες και κλίκες. Θα είναι σαν μια χαμένη ευκαιρία στον έρωτα 

Το αγόρι ήταν ερωτευμένο με το κορίτσι και είναι πολύ κουλ γι ‘αυτή, αλλά μετά από πέντε χρόνια θα ταΐζει το μωρό και είναι ολομόναχη και εύχεται να είχε ακολουθήσει την καρδιά της και να μην προσπαθούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της κοινωνίας.

Το μουσικό βίντεο του “Sk8er Boi” σκηνοθέτησε ο Francis Lawrence, ο οποίος συνέχισε σκηνοθετώντας ταινίες όπως το I Am Legend , τρεις από τις τέσσερις ταινίες Hunger Games και το Red Sparrow.

Όσο για τη Lavigne, κυκλοφόρησε άλλα πέντε άλμπουμ και είχε ρόλους σε ταινίες όπως το Fast Food Nation του Richard Linklater και το The Flock, δίπλα στον Richard Gere και την Claire Danes.

Πηγή