«Η κόρη μου κοιμάται συχνά στο κρεβάτι μου».

Μόλις ξεστομίσω τη συγκεκριμένη φράση, αντιμετωπίζω ανασηκωμένα φρύδια, μουρμουρίσματα, κουνήματα των κεφαλιών.

Για ένα λεπτό σκέφτομαι ότι αντί να ομολογήσω πως η εξάχρονη κόρη μου χώθηκε στο κρεβάτι μου θα ήταν προτιμότερο να πω ότι την αφήνω νηστική. Ίσως η αντίδρασή φίλων, γνωστών και περαστικών να ήταν πιο χαλαρή. Ο ήχος της φωνής τους και τα γουρλωμένα τους μάτια, κάθε φορά που το αναφέρω σε διάφορες συζητήσεις, με κάνουν και τρομάζω.

“Καλά, της επιτρέπεις να κοιμάται μαζί σου;”.

Ναι, αγαπητέ φίλε, μέλος της οικογένειας, συνάδελφε, τυχαίε ξένε και περαστικέ, αφήνω την κόρη μου πολλές φορές να κοιμηθεί δίπλα μου. Δεν συμβαίνει κάθε μέρα, αλλά όταν είναι άρρωστη ή απλά της λείπει η εργαζόμενη μαμά της και βλέπω ότι με θέλει κοντά της, την προσκαλώ και μόνη μου κάτω από τις κουβέρτες.

Κάθε φορά που αποφασίζει να με επισκεφτεί, ομολογώ πως δεν κάνω και τον καλύτερο ύπνο, αλλά με αποζημιώνει η απερίγραπτη θαλπωρή που νιώθω όταν την ακούω να ανασαίνει δίπλα μου.

Είναι δύσκολο να είσαι μια διαζευγμένη μητέρα που χάνει στιγμές από την ζωή του παιδιού της όταν πρέπει να την πάρει ο πατέρας της για λίγες μέρες.

Είναι δύσκολο να είσαι ένα μικρό παιδί που σου λείπει η μητέρα σου και δεν μπορείς πάντα να εκφράσεις με λέξεις πόσο πολύ θέλεις μέσα σου, πόσο προσεύχεσαι καθημερινά οι γονείς σου να είναι και πάλι μαζί, και το διαζύγιο να είναι ένα κακόγουστο αστείο, ένας εφιάλτης που πάει, πέρασε. Αυτό το μοίρασμα του κρεβατιού προσφέρει παρηγοριά και  στις δυο μας. Αυτή είναι η αλήθεια.

Θυμάμαι, όταν ήταν μωρό ακόμα, και έβγαζε τα πρώτα της δόντια, την έπαιρνα συχνά από την κούνια της και την έφερνα στο κρεβάτι μαζί μου. Μερικές φορές μου έβγαζε την πίστη. Μου πιπιλούσε το στήθος με μανία και ομολογώ ότι δεν κοιμόμουν και πολύ καλά. Αυτό όμως ήταν το καλύτερο που είχα να κάνω και ήταν μακράν προτιμότερο για μένα από το να θηλάζω στην πολυθρόνα κοιτάζοντας το ταβάνι ή το iPhone μου ή διαβάζοντας στο Facebook τα γεμάτα απόγνωση στάτους κι άλλων άυπνων μαμάδων.

Βέβαια, έχει περάσει πολύς καιρός από τότε και η μικρή είχε συνηθίσει να κοιμάται στο δικό μεγάλο κοριτσίστικο κρεβάτι της με άνεση. Μέχρι που οι γονείς της χώρισαν.

Τότε άρχισε να φοβάται το σκοτάδι, να είναι ανήσυχη και να θέλει να κοιμηθεί μαζί μου. Ξαφνικά, ήθελε να επιστρέψει στη «μήτρα». Ποιος θα μπορούσε να την κατηγορήσει; Ο κόσμος όπως τον ήξερε μέχρι τότε, είχε γίνει κομμάτια και οι δύο άνθρωποι που αγαπούσε περισσότερο στη ζωή της, δεν μπορούσαν πια να είναι μαζί της στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή εκτός από τα γενέθλιά της ή την ονομαστική της εορτή.

Το να ζητά από μένα ή από τον πατέρα της να κοιμηθεί δίπλα μας δεν είναι έγκλημα όχι μόνο για το δικό μας παιδί, αλλά για οποιοδήποτε παιδί που περνάει μια δύσκολη στιγμή, είτε αυτή είναι ένα διαζύγιο, είτε ένας φόβος, είτε ένας πόνος στο στομάχι.

Δεν νομίζω ότι μπορεί να καταστρέψει το παιδί μου, το ότι κοιμάται συχνά μαζί μου. Δεν έχω τέτοιες ενδείξεις. Το αντίθετο θα έλεγα. Και από την άλλη σκέφτομαι πως όταν η κόρη μου θα είναι 13, ετών δεν θα ζητά πια να κοιμηθεί στο κρεβάτι μου. Όταν, μάλιστα, θα είναι 18, δεν θα κοιμάται καν στο παιδικό της δωμάτιο…

Όσο κι αν ακούγεται εγωιστικό σκέφτομαι και τον εαυτό μου. Πολλές φορές λέω πως το κορίτσι μου δεν θα θέλει να είναι μαζί μου για πάντα γιατί κανένα παιδί δεν θέλει να είναι με τους γονείς του για πάντα. Σύντομα, η κόρη μου θα ανοίξει τα φτερά της και θα πετάξει μακριά. Αυτή είναι η αλήθεια και έτσι πρέπει να γίνει. Γιατί, λοιπόν, αυτό να είναι έγκλημα; Δεν διάβασα ποτέ, σε καμία εφημερίδα, δεν άκουσα ποτέ στις ειδήσεις, ότι κάποιος έγινε κατά συρροή δολοφόνος γιατί συχνά τον άφηνε η μητέρα του να κοιμάται μαζί της. Έχω διαβάσει για κακοποίηση, αδιαφορία και έλλειψη αγάπης. Για ανάγκες, που δεν ακούστηκαν και δεν ικανοποιήθηκαν.

Αν, είστε χωρισμένες μητέρες και κοιμάστε συχνά με τα παιδιά σας μην νιώθετε ενοχές. Είναι μια ανάγκη που ανακουφίζει και τους δυο. Και εσάς και το παιδί σας. Και είναι ακόμα μια έκφραση αγάπης, μια τρυφερή στιγμή που θα νοσταλγείτε και οι δύο σας χρόνια αργότερα.

Γράφει μια μητέρα της οποίας το παιδί καταλαμβάνει τα τρία τέταρτα του κρεβατιού

Πηγή

Φτάνει η στιγμή που πρέπει να καταπνίξεις το φυσιολογικό μητρικό ένστικτο να προφυλάξεις το παιδί σου κάτω από τις φτερούγες σου. Να το προστατέψεις από όλα τα λάθη, της λύπες και τους κινδύνους της ζωής.

Είναι ένας δύσκολος αγώνας, το παραδέχομαι.

Εάν έχω κάνει σωστά το χρέος μου, πρέπει να γίνω αχρείαστη.

Δηλαδή δεν θα επιτρέψω στην ανιδιοτελή αγάπη της μητέρας να κακομάθει και να δημιουργήσει εξάρτηση στα παιδιά της, σαν ναρκωτικό. Σε βαθμό που αυτά δεν θα μπορούν να είναι αυτόνομα, να εμπιστευτούν και να γίνουν ανεξάρτητα. Πρέπει να είναι έτοιμα να χαράξουν τη δική τους πορεία. Να κάνουν τις δικές τους επιλογές. Να ξεπεράσουν τις απογοητεύσεις τους και να κάνουν τα λάθη τους.

Κάθε απώλεια αποτελεί ένα καινούργιο βήμα, τόσο για τη μητέρα, όσο και για το παιδί της.

Η αγάπη είναι μία διαδικασία μόνιμης απελευθέρωσης, ένας δεσμός που συνεχίζει να μεταλλάσσεται κατά τη διάρκεια της ζωής. Μέχρι τη στιγμή που τα παιδιά ενηλικιώνονται, κάνουν τη δική τους οικογένεια και ξανανοίγουν τον δικό τους κύκλο.

Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά είναι η σιγουριά ότι θα είμαστε παρόντες για αυτά, στη συμφωνία και στη διαφωνία, στο θρίαμβο και στην αποτυχία. Μια ζεστή αγκαλιά, μια παρηγοριά στις δύσκολες στιγμές.

Οι μητέρες και οι γονείς γενικότερα πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, ώστε να είναι ελεύθερα και όχι σκλάβοι των φόβων των γονιών τους. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν γονέα στην ανατροφή των παιδιών του.

Όταν γινόμαστε αχρείαστοι, αποτελούμε ένα ασφαλές λιμάνι, όπου τα παιδιά μας μπορούν να αράξουν.

Σε όποιον αγαπάς δώσε:
– Φτερά για να πετάξει.
– Ρίζες για να επιστρέψει.
– Λόγους για να μείνει.

Ας δημιουργήσουμε παιδιά ανεξάρτητα, που θα μπορέσουν να ζήσουν μία ζωή γεμάτη και έντιμη.

Όταν μία μητέρα αγαπά πραγματικά, αναθρέφει τα παιδιά της, για να τους μάθει να πετάξουν.

Έτσι δεν είναι;

Πηγή

8 Λόγοι που ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο!

1. Κανένας υπάκουος άνθρωπος δεν έγραψε ποτέ ιστορία !!!

Ε …Ναι …τον προορίζω για πρωθυπουργό το Κώτσο …(χα χα αστειάκι)…Στους καιρούς που ζούμε θεωρώ ότι είναι ορθότερο να μπορείς να σκεφτείς, να έχεις άποψη και να μη σε φοβίζει καμία μορφή εξουσίας ! Να μην είσαι υπάκουος σε κανόνες που δεν εξυπηρετούν το γενικό καλό… διότι οι αλλαγές που χρειάζονται δε γίνονται από ανθρώπους που λένε ΝΑΙ και σκύβουν το κεφάλι !!!!

2. Η Εξουσία δεν είναι πάντα καλοπροαίρετη !!

Μπορεί εγώ τώρα να χαίρομαι όταν ο μικρός κάνει αυτό που του λέω αλλά αν το παιδί συνηθίσει στο να υπακούει όλους τους νόμους και όλους τους κανόνες που ορίζονται για αυτό πιθανόν να υπακούσει και σε κάποιο κανόνα που ΔΕΝ θέλω …..από κάποιον άλλο…

3. Η υπακοή αφήνει το παιδί απροστάτευτο!!!

Ένα υπάκουο παιδί σαφώς και είναι βολικότατο !! Ένα υπάκουο παιδί δεν ορθώνει το ανάστημα του σε κάποιον που του επιβάλλεται! Όλα είναι νορμάλ για αυτό και τα δέχεται χωρίς αντιδράσεις !!

4. Το υπάκουο παιδί αλλάζει την υπακοή του από το γονιό ..στο φίλο …στο δάσκαλο …

ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο διότι διατρέχει το κίνδυνο να μη μπορεί να διαχειριστεί ένα πιεστικό φίλο …(β.λ bullying…)! Πιθανόν να κάνει ότι του λέει το κολλητάρι του για να μη τον πει φλουφλη (β.λ κάπνισμα , ναρκωτικά…)! Μπορεί η εξουσία να αλλάξει μορφή και να γίνει κάποιος δάσκαλος που δεν έχει το καλύτερο σκοπό για το παιδί… δε θέλω να σας τρομάξω αλλά ακούμε τα μύρια πλέον για εκπαιδευτικούς, προπονητές κτλπ .Μπορεί το υπάκουο κορίτσι να δέχεται ένα καταπιεστικό φίλο …και αργότερα ένα πιεστικό σύζυγο …Στατιστικά πολλά κορίτσια που υπήρξαν υπάκουα έτυχε στη ζωή τους να βιώσουν κακοποίηση!

5. Το υπάκουο παιδί δεν μπορεί να πάρει ευθύνες!

Όταν δεν έχει κάποιον να τον διατάζει δε μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες και να κάνει κάτι μόνο του ! Θέλει πάντα την καθοδήγηση και τη πίεση ότι κάποιος βρίσκεται από πάνω του! Φοβάται πολύ να κάνει λάθος και πολλές φορές δε θέλει καν να προσπαθήσει …..

6. Όταν λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια !!

Όταν η εξουσία είναι απούσα γίνεται χαμός ! Δεν έχει καμία αρχή ούτε συνοχή …θέλει να κάνει όλα όσα του απαγορεύουν …απλά για να τα κάνει ..

7. Τα παιδιά που υπακούν τυφλά φοβούνται και αυτό τα εμποδίζει να αναπτύξουν όλες τις δεξιότητες τους!!

Ένα παιδί για να δοκιμάσει και να αναπτύξει τις δεξιότητες του χρειάζεται χώρο για λάθη , για δοκιμές και πιθανόν έντονα συναισθήματα ! Όταν όμως τιμωρείται για αυτά και πρέπει να υπακούσει σε ένα τρόπο που δεν είναι δικός του αλλά κάποιου άλλου μπλοκάρεται η ανάπτυξη των φυσικών του ταλέντων , η εσωτερική του φωνή , τα θέλω του, τα μπορώ του …..

8. Πάντα φταίει κάποιος άλλος !!

Τα παιδιά που έχουν συνηθίσει να υπακούν όταν θα κάνουν κάποιο λάθος, από φόβο θα ρίξουν το φταίξιμο αλλού ! Μπορεί να μπλέξουν τον αδερφό για τη ζημιά αλλά και το φίλο…από τα απλά μέχρι τα πιο σύνθετα …Aργότερα θα κατηγορούν οποιονδήποτε άλλο απο τον εαυτό τους για το ζαβο το ριζικό τους …για τη ζωή που τους μισεί ….Αυτό ομως δεν αφήνει χώρο για να κατανοήσει κάποιος τα λάθη του, να διορθώθει ….και κατ επεκταση να βετλτιωθει σαν ανθρωπος !!

ΔΕΝ θέλω το παιδί μου να είναι υπάκουο θέλω το παιδί μου να είναι ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΟ!!!

Να δουλεύουμε μαζί και να αποφασίζουμε παρέα !! Να μην αποφασίζω εγώ γι αυτόν ερήμην του και μετά να απαιτώ να κάνει αυτό που του λέω εγώ Γιατί το λέω εγώ!!!

Θέλω να με αμφισβητεί και να με ρωτάει ! Να εναντιώνεται αν πιστεύει πως κάποιος κανόνας μου δεν είναι δίκαιος ώστε να βρούμε μια πιο συμφέρουσα λύση και για τους δυο μας με επικοινωνία ώστε να μάθει να ζητάει τα δικαιώματα του !! Θέλω να είναι ένα χαρούμενο παιδί που θα υποστηρίξει το δίκαιο και θα κάνει αλλαγές όταν χρειαστεί !! Θέλω να ακούει την εσωτερική του φωνή και ποτέ να μη κάνει κάτι που δε θέλει !

Να ξέρει και να βάζει όρια σε όλους και να προστατεύει τον εαυτό του διότι δεν θα είμαι πάντα εκεί για να το κάνω εγώ για αυτόν!

Να παίρνει την ευθύνη των πράξεων του και είτε είμαι εκεί είτε όχι να κρατάει το ήθος και τις αρχές που του μετέδωσα!!

Να είναι ένας άνθρωπος της δράσης και να μεγαλώσει με δύναμη ψυχής που ακόμα και σε κακοτοπιές να λυγίζει αλλά να μη σπάει !!

Να είναι ένα υπέροχο, ευτυχισμένο παιδί με εσωτερική γαλήνη και να απολαμβάνει το ταξίδι της ζωής χωρίς φόβο και πάθος !!

…..και του το εύχομαι….

Μαμά Εύη

Τα σχολεία ήταν από τα πρώτα που έκλεισαν, λόγω της επιδημίας του κορωνοϊού και των αυξανόμενων κρουσμάτων.

Όπως είναι φυσικό τα παιδιά μένουν πλέον στο σπίτι, ενώ έχουν περιορίσει και τις επισκέψεις τους σε φιλικά σπίτια και οποιαδήποτε εξωτερική δραστηριότητα.

«Θύματα» αυτής της κατάστασης αποτελούν οι μαμάδες, που σε πολλές περιπτώσεις δεν ξέρουν τι να κάνουν. Είτε δουλεύουν από το σπίτι είτε όχι, η απασχόληση των παιδιών τους μέχρι να τελειώσει η καραντίνα δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Έτσι, όλο και περισσότερες μητέρες προσπαθούν να σκεφτούν ευφάνταστους τρόπους για να κρατούν απασχολημένα τα παιδιά τους. Έτσι και εκείνα θα είναι χαρούμενα κάνοντας κάτι δημιουργικό και εκείνες θα συνεχίζουν ανενόχλητες τις δουλειές τους.

Μια μητέρα από τη Γιούτα των ΗΠΑ μοιράστηκε στα social media την απίθανη τεχνική της για να μπορέσει όλη η οικογένεια να ισορροπήσει και να συνεργαστεί μέσα στο σπίτι. Η Jonelle Edwards, λοιπόν, έβγαλε ένα πρόγραμμα, το οποίο έχει γράψει σε έναν πίνακα για να το βλέπουν όλοι.

Η ιδέα είναι να αναθέσει σε κάθε μέλος της οικογένειας μια δουλειά ή μια δραστηριότητα, σε ωριαία βάση, μέχρι να γεμίσει όλη η ημέρα. Τα παιδιά της, έτσι, κάνουν δουλειές ή άλλες δραστηριότητες εναλλάξ, ώστε να βοηθούν όλοι στο σπίτι αλλά και να διασκεδάζουν. Με αυτόν τον τρόπο μένουν όλοι ικανοποιημένοι.

Ωστόσο, και οι διάσημες μαμάδες δεν ξέφυγαν από τα τρικ για να κρατήσουν τα παιδιά τους on track. Η Κρίστι Τέιγκεν μοιράστηκε στο Twitter το δικό της κόλπο.

pic.twitter.com/4N0SKjRyaS

— chrissy teigen (@chrissyteigen) March 17, 2020

Έγραψε σε χαρτάκια διάφορες δραστηριότητες, όπως «πες μια ιστορία, μαγείρεψε, χόρεψε» κ.α., τα δίπλωσε και τα έβαλε σε ένα μεγάλο μπολ. Η συνέχεια είναι εύκολη: Η ίδια όπως και η κόρη της, Λούνα, τραβάνε ένα χαρτάκι στα τυφλά, αφού το έχουν ανακατέψει και κάνουν ό,τι λέει.

Πανέξυπνο και απλό!

Πηγή

Σκεφτόμουν σε απλά ελληνικά (είναι σωτήριο, ξέρεις, να σκέφτεσαι έτσι) ότι η ανατροφή ενός παιδιού θα μπορούσε να είναι μια πολύ απλή υπόθεση γραμματικής. Με κανόνες και ασκήσεις, με εξηγήσεις και επαναλήψεις και -αναπόφευκτα-με εξετάσεις. Θα μπορούσε, ας πούμε, να περιορίζεται στη διδασκαλία λιγοστών λέξεων, που όμως φωτίζουν κάθε ζωή και της δίνουν ευγένεια, θάρρος, πείσμα και σίγουρα περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Πρώτο μάθημα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι η λέξη ”ναι”.

Ναι. Για σκέψου λίγο. Είναι η πιο θετική λέξη που υπάρχει στο λεξιλόγιό μας. Η μαγική λεξούλα των θετικών ανθρώπων και όσων ο ουρανός είναι το όριο τους. ‘’Να σκέφτεσαι θετικά’’ ακούμε από παντού και είναι ορατό τοις πάσι ότι οι φορείς του ‘’ναι’’ είναι οι πιο χαμογελαστοί, αποφασιστικοί και ήρεμοι άνθρωποι γύρω μας.

-Ναι, θα το κάνω.

-Ναι, θα το μάθω.

-Ναι, θέλω.

Και το αποτελεσματικότερο όλων:

-Ναι, μπορώ.

Δεύτερο μάθημα οι λέξεις «παρακαλώ» και «ευχαριστώ». Οι λέξεις της ευγένειας και της καλής ανατροφής, λέξεις που ανοίγουν και κλείνουν συντομότατους διαλόγους οι οποίοι όμως φτιάχνουν τις πρώτες εντυπώσεις.

-Κύριε, μπορείτε να το επαναλάβετε αυτό, παρακαλώ;

-Παρακαλώ, μπορώ να περάσω;

-Μπορώ να έχω μια σφραγίδα, λίγο νερό ή έστω την ησυχία μου, παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.

Ξεπερασμένες λέξεις; Παρωχημένες; Φυσικά, αν αποφασίσουμε ότι μας αρέσει η αγένεια γύρω μας και είναι αυτό που θέλουμε να διατηρήσουμε στον πλανήτη.

Και έρχεται η λέξη «συγγνώμη» που κουβαλάει μέσα της όλες τις λέξεις του κόσμου: Αγαπάω, συμπονώ, συμπάσχω, μετανιώνω, πιστεύω. Η λέξη της δεύτερης ευκαιρίας, πολύ δύσκολη να τη μάθεις, τόσο για να τη ζητάς όσο και για να τη δέχεσαι. Λέξη που δε σηκώνει εγωισμούς και πολλά πολλά. Απλή και ξεκάθαρη:

-Συγγνώμη. Δε θα το ξανακάνω αυτό, ήταν λάθος μου.

-Συγγνώμη που σε έκανα να υποφέρεις.

-Φυσικά και δέχομαι τη συγγνώμη σου. Πάμε παρακάτω.

Και το ουσιαστικότερο:

-Συγχωρώ τον εαυτό μου και άρα μπορώ να δεχτώ τη συγχώρεση όσων πλήγωσα.

Μεγάλη υπόθεση η συγγνώμη, σπουδαία λέξη όταν την εννοείς. Ποια άλλη λέξη, αν το καλοσκεφτείς, απομακρύνει τόσο δραστικά την κόλαση;

Ναι. Η λέξη «αγαπώ». Σημαντικό μάθημα αυτό. Θέλει ασκήσεις και παραδείγματα.

Αγαπώ άνευ όρων και άνευ ορίων, αγαπώ ανθρώπους, αγαπώ ζώα, αγαπώ άσπρους, μαύρους, κόκκινους, αγαπώ άντρες, αγαπώ γυναίκες, αγαπώ πλούσιους και φτωχούς, υγιείς και άρρωστους, έξυπνους και ηλίθιους, αγαπώ τους στρέιτ, αγαπώ τους γκέι, αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ τον εαυτό μου και όλη αυτή η αγάπη γίνεται καθήκον υπεράσπισης, φροντίδας και προστασίας, γίνεται ασπίδα και φωνή για όσους τρέμουν μέσα σε μια σκληρή κοινωνία, νομίζοντας ότι δεν τους αγαπάμε.

Μπορώ να αγαπώ.

«Μπορώ». Ρήμα μόνο ενεργητικής φωνής που σημαίνει ότι καθετί είναι στο χέρι μου. Προϋποθέτει το ρήμα ‘’πιστεύω’’, πιστεύω σ’ εμένα και σε έναν Θεό γιατί είναι χρέος μου να πιστεύω και να μπορώ, γιατί μόνο έτσι είναι δυνατόν να πάω μπροστά και μαζί μου να κάνει ένα βήμα κι ο κόσμος ολόκληρος. Και πώς θα μάθουμε στα παιδιά μας να μπορούν; Με ένα ακόμα μάθημα γραμματικής.

Ρήμα «προσπαθώ», λοιπόν.

Ό,τι κι αν γίνει, όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται, όσο κι αν κουραστώ, εγώ θα προσπαθώ. Γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Και είναι το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Προσπαθώ να είμαι καλός μαθητής γιατί προσπαθώ να γίνω γιατρός και μετά θα προσπαθώ να είμαι καλός γιατρός ή καλός δάσκαλος ή καλός ηλεκτρολόγος ή καλός δημόσιος υπάλληλος.

Προσπαθώ να είμαι συνεπής, χρήσιμος άνθρωπος, φωτεινός φάρος για τα σκοτάδια άλλων.

-Μα δεν κουράζεσαι να προσπαθείς;

-Όχι.

Όχι: η τελευταία λέξη για σήμερα. Το χρυσό «όχι». Μάθετε στα παιδιά να λένε όχι. Όχι στις καραμέλες από ξένους, όχι στην τεμπελιά, όχι σε σχέσεις που τα κρατούν ομήρους, όχι στο ψέμα, την απάτη, την κακοποίηση, όχι σε εργοδότες που αναζητούν σκλάβους, όχι στα ναρκωτικά, όχι στο σεξ χωρίς προφυλακτικό, όχι στα εύκολα, όχι στην ψυχολογική βία, όχι στη βία γενικώς. Μάθετε στα παιδιά να μη φοβούνται. Να υψώνουν το παράστημά τους, να κοιτάνε στα μάτια και να λένε «όχι».

Ζήτω το όχι, λοιπόν. Και το ναι. Και το ευχαριστώ.

Ζήτω όλες οι πολύτιμες λεξούλες της ζωής μας που φτιάχνουν μια τέλεια πρόταση:

Μεγάλωσα ένα παιδί.

Πηγή

Ένα μικρό κορίτσι κοιμάται ήσυχο στο κρεβατάκι του.
Ξαφνικά ξυπνάει και συνειδητοποιεί με ενθουσιασμό τι μέρα είναι. Φοράει το πιο όμορφο φόρεμά της, τα πιο καθαρά της παπούτσια και κάθεται μπροστά στον καθρέφτη για να φτιάξει τα μαλλιά της. Μόνο που τα μαλλιά της είναι τόσο σγουρά, τόσο ογκώδη και τόσο ατίθασα που μόνο ένας άνθρωπος στον κόσμο μπορεί να τα χτενίσει.
Η beauty editor μαμά της. Μόνο που η μαμά της δεν είναι εκεί.

Ποιος μπορεί, λοιπόν, να την βοηθήσει;

H μικρή δείχνει απελπισμένη. Ο μπαμπάς της θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να δώσει λύση στο πρόβλημα με κάπως κακά, αρχικά, αποτελέσματα. Ώσπου, ως από μηχανής θεός, ακούγεται από το τάμπλετ η φωνή της μαμάς που καθοδηγεί, συμβουλεύει και ζεσταίνει με την αγάπη της το δωμάτιο.

Ένα εξαιρετικά συγκινητικό animation για την αγάπη του γονέα – αυτή την αγάπη που τίποτα δεν μπορεί να την υπερβεί. Ένα animation για όλους τους μπαμπάδες που καλούνται καθημερινά να παίξουν τον δύσκολο ρόλο της μαμάς επειδή εκείνη δεν είναι πια εκεί, για την μάχη με τον καρκίνο, αλλά και για για το δικαίωμα να έχεις τα μαλλιά που θέλεις.

Το «Ηair Love» κερδίζει το Όσκαρ για το Καλύτερο animation μικρού μήκους και γίνεται viral για την αλήθεια του.

Πηγή

Καθώς βλέπουμε τους γιους μας να μεγαλώνουν, χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν αποδεικνύονται «αντράκια» – όταν αντιμετωπίζουν το άγνωστο με θάρρος, τα στραβοπατήματα με γενναιότητα και τις προκλήσεις με πείσμα. Κάποιες φορές, όμως, ενώ φουσκώνουμε από υπερηφάνεια όταν βλέπουμε να πιστεύουν στον εαυτό τους, είμαστε εμείς οι ίδιοι που πληγώνουμε την αυτοπεποίθησή τους με τη στάση μας. Οι παρακάτω φράσεις αποτελούν γλαφυρό παράδειγμα του πότε καταρρακώνουμε το ηθικό των αγοριών μας, αντί να τους δώσουμε την ευκαιρία να χτίσουν έναν αληθινά δυνατό χαρακτήρα.

«Όχι, είσαι πολύ μικρός ακόμα γι’ αυτά.» 

Είναι λογικό ένας γονιός να ανησυχεί όταν βλέπει τον γιο του να σκαρφαλώνει σε μέρη που δεν πρέπει ή να επιχειρεί πράγματα που – θεωρητικά – δεν μπορεί να κάνει και είναι πιθανό ν’ απογοητευτεί. Και η ηλικία είναι ένα μέτρο που του επιτρέπει να τραβήξει ένα όριο στην τάση του παιδιού να ανακαλύπτει τον κόσμο με όλες τις αισθήσεις του και να αναζητά καινούργιες προκλήσεις. Είναι, όμως, φυσιολογικό για ένα παιδί να βαριέται γρήγορα με αυτά που έχει ήδη «κατακτήσει» και να ψάχνει νέα, πιο συναρπαστικά κατορθώματα που, συνήθως… δεν είναι για την ηλικία του.

Αντί, λοιπόν, να αποθαρρύνετε τον μικρούλη σας απ’ την προσπάθειά του να «μεγαλώσει» λίγο, εμψυχώστε τον και μείνετε κοντά του για κάθε ενδεχόμενο.

«Άστο αυτό, δεν θα σου αρέσει.»

Από τη μία, για έναν ενήλικα είναι πολύ φυσικό να βλέπει αυτό που έρχεται όταν π.χ. ο γιόκας του μπήξει τα δόντια του μέσα σε μια φέτα λεμόνι και να επιχειρεί να το προλάβει, αντανακλαστικά, προειδοποιώντας το παιδί γι’ αυτό που θα γευτεί. Και, σίγουρα, θα γλιτώσει λίγα δευτερόλεπτα γκρίνιας και την επίμονη αναζήτηση μιας άλλης γεύσης, πιο ευχάριστης που, συνήθως, είναι κάποιο γλύκισμα. Από την άλλη, όμως, θα στερήσει το παιδί από την ευκαιρία να μάθει μέσω της εμπειρίας του και θα του δώσει το μήνυμα ότι ο γονιός θα σκέφτεται για ‘κείνο πριν από ‘κείνο.

Αντ’ αυτού, αφήστε τον μικρό να δοκιμάσει και μετά συζητήστε γι’ αυτά που αποκόμισε απ’ την εμπειρία του.

«Εντάξει, αλλά θα το μετανιώσεις…» 

Χειρότερο απ’ το να αποθαρρύνει ο γονιός το παιδί πριν καν επιχειρήσει κάτι καινούργιο, είναι να προεξοφλήσει ότι θα αποτύχει ή δεν θα του αρέσει και να του βάλει το ενδεχόμενο στο μυαλουδάκι του, ως κάτι βέβαιο. Πρώτον, δεν υπάρχει λόγος το παιδί να μετανιώσει, απλώς και μόνο επειδή τα πράγματα δεν ήρθαν όπως ήλπιζε και δεύτερον, είναι πολύ πιθανό να αποτύχει απλώς και μόνο επειδή ο γονιός που εμπιστεύεται του είπε ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Τα παιδιά μας μαθαίνουν απ’ όλες τις εμπειρίες τους, αλλά μαθαίνουν περισσότερα απ’ τα λάθη και τις αποτυχίες τους.

Γι’ αυτό, αν είστε διατεθειμένοι ν’ αφήσετε τον γιο σας να κάνει αυτό που θέλει εκφράστε του την στήριξή σας και όχι τη σιγουριά ότι… θα φάει τα μούτρα του.

«Μη μου ‘ρθεις πίσω κλαίγοντας.» 

Ακόμη και αν ο γονιός είναι σίγουρος ότι το παιδί θα αποτύχει ή θα μετανιώσει, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μεγαλοποιήσει κάτι που δεν έχει συμβεί καν. Ούτε, φυσικά, να δημιουργήσει στο παιδί την λανθασμένη εντύπωση πως αν κλάψει, δεν έχει το δικαίωμα να τρέξει για παρηγοριά στην αγκαλιά των γονιών του. Είναι μια φράση που ακούγεται σαν απειλή και το μόνο που μπορεί να καταφέρει ο γονιός είναι να φουσκώσει το διακύβευμα μιας πιθανής – εντός προγράμματος – αποτυχίας. Καταρρακώνει έτσι το ηθικό του παιδιού και του στερεί τη χαρά της περιπέτειας και την ανεμελιά της ηλικίας του.

Μην προεξοφλείτε το δράμα που θα προκαλέσει μια αποτυχία, μόνο αφήστε το αντράκι σας να τη διαχειριστεί όπως νιώθει, έχοντάς σας δίπλα του για να παίρνει θάρρος. 

«Επειδή το λέω εγώ!» 

Κάποιες φορές, είναι δελεαστικό για έναν γονιό να χρησιμοποιήσει την «εξουσία» που αντλεί απ’ τον ρόλο και την ηλικία του για να επιβάλλει τη θέλησή του στο παιδί χωρίς να δώσει καμία εξήγηση γι’ αυτό. Όταν, όμως, ένα παιδί έχει μια παρόρμηση, θέλει να πάρει μια πρωτοβουλία ή νιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι καινούργιο, είναι λάθος να αποφασίζει ο γονιός για ‘κείνο γιατί ακυρώνει την (υπό διαμόρφωση, έστω) προσωπικότητά του και πληγώνει την αυτοπεποίθησή του. Σίγουρα, ο γονιός ξέρει καλύτερα, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει τροχοπέδη καθώς το παιδί ωριμάζει και αποκτά εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δυνάμεις του.

Η καλύτερη εναλλακτική είναι να το πείσετε με επιχειρήματα και να ποντάρετε στην εμπιστοσύνη και τον σεβασμό αντί για τον φόβο και την υπακοή.

Πηγή

Η μυρωδιά, λένε, είναι μνήμη, το ίδιο και η γεύση, το ίδιο και ένα τραγούδι, ένας ήχος. Και έτσι είναι. Κάπως έτσι θέλω να με θυμάσαι όταν μεγαλώσεις. Δεν με νοιάζει να αναμασάς τσιτάτα και συμβουλές που σου έδωσα κάποτε. Θα βρεις δικούς σου κανόνες, θα δοκιμάσεις στο χρόνο όλα όσα σου έχω πει. Άλλα θα τα πετάξεις, και άλλα θα τα κρατήσεις. Αλλά αυτό δεν θα είμαι εγώ. Θα είσαι εσύ, που απλά τα χρησιμοποίησες με τον δικό σου τρόπο.

Εγώ θέλω να είμαι εικόνες, και μυρωδιές και φαγητά και κακαρίσματα κάτω από τα σκεπάσματα.

Θέλω να είμαι γαργαλητά μέχρι να σου κοπεί η αναπνοή και να φωνάξεις «έλεος» για να σταματήσω, να είμαι «κούκου τσα» πίσω από τοίχους και έπιπλα, η υδατική που βάζω πριν πάω για ύπνο και κάθε φορά που την μυρίζεις κάνεις «αχ αυτό μυρίζει μαμά». Θέλω να είμαι καμένα κουλουράκια στο φούρνο, πετυχημένα τυροπιτάκια, αυτοσχέδιες τούρτες γενεθλίων με μπόλικα «σκουληκάκια» σοκολάτας από πάνω. Να είμαι  η μοναδική τόσο παράφωνη και μπάσα φωνή στα γενέθλιά σου και όλες εκείνες, οι αστείες, οι βροντερές, οι ψηλές που έκανα όταν σου διάβαζα παραμύθια.

Αυτά που θέλω να θυμάσαι είναι μια οικογένεια σαν ανοιχτό όστρακο, τη δική μας, ένα σπίτι ζωντανό, με μια γόνιμη ακαταστασία, αυτή των ανθρώπων που δημιουργούν, ζωγραφίζουν, παίζουν, αράζουν και δεν κάνουν εκπτώσεις στις στιγμές τους, στην ίδια τη ζωή για να παραμείνει το πάτωμα γυαλιστερό και οι ξύλινες επιφάνειες λείες. Με πεταμένα βιβλία στο πάτωμα, ανακατεμένα με παιχνίδια, μια κάλτσα που έχασε το ταίρι της για πάντα και άπλυτα μπολ από κορνφλέικς στο νεροχύτη.

Δεν θέλω να λες η μάνα μου «θυσιάστηκε» για μένα, γιατί δεν το έκανα ποτέ.

Κάθε στιγμή που ήμουν μαζί σου δεν έκλεβε τίποτε από την ανεξαρτησία μου, ήταν επιλογή μου. Κρατούσα χώρο για τον εαυτό μου όταν κοιμόσουν, έλειπες στο σχολείο ή για διακοπές στους παππούδες, αλλά και όταν ήμασταν μαζί, στον ίδιο χώρο, κάνοντας διαφορετικά πράγματα.

Θέλω να με θυμάσαι δίπλα σου όποτε με χρειάστηκες, όπως εκείνο το βράδυ που χώρισες και οδήγησα σαν τρελή μέσα στη νύχτα Αθήνα Κομοτηνή (που σπούδαζες) δεν ξέρω κι εγώ πόσες ώρες για να βρεθώ δίπλα σου, να σου κάνω μια αγκαλιά μόνο και να σιωπήσω στον πόνο σου. Γιατί ήξερα πως οι πρώτοι έρωτες καταλήγουν στο παράδεισο, αφού πρώτα περάσουν από την κόλαση.

Δεν θέλω να ξεχάσεις τους καυγάδες μας, τα «όχι» μου, τις μέρες που μου φώναξες ότι με μισείς γιατί δεν σε καταλαβαίνω, γιατί όλες αυτές οι στιγμές τελικά μας πήγαν πιο μπροστά. Γιατί κι εσύ σήμερα κατάλαβες ότι τα όρια ήταν ένδειξη αγάπης, αλλά κι εγώ νιώθω ήρεμη που δεν σου χαρίστηκα σε πολλά, όσο κι αν μέσα μου το μόνο που ήθελα ήταν να σου λέω μόνο «ναι σε όλα».

Κι αν δεν θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά που εγώ θέλω, ας θυμάσαι αυτό:

Πως το μόνο όνειρο που έκανα για σένα ήταν να είσαι ευτυχισμένη και γελαστή. Τα υπόλοιπα όνειρα, για το τι θα γίνεις και τι θα κάνεις στη ζωή σου τα άφησα σε σένα, γιατί εσύ και μόνο εσύ ξέρεις καλύτερα απ’ όλους τι σου γεμίζει την ψυχή.

Γράφει η Αποστολία Καζάζη

Με κοιτάζεις με εκείνο το βλέμμα που θα ήθελα να μην είχα γνωρίσει ποτέ. Δεν είναι αυτό το βλέμμα που πρέπει να έχουν οι μαμάδες. Η μαμά είναι γλυκιά, είναι καλή, μ’ αγαπάει όσο κανέναν άλλον στον κόσμο, μα ξεχνά καμιά φορά ότι είμαι παιδί και περιμένει να συμπεριφερθώ σαν ενήλικας. Όχι, δε μου αρέσει όταν με κοιτάζεις έτσι, μαμά. Δεν είσαι το ίδιο άτομο που τα βράδια με βάζει στο κρεβάτι για ύπνο και με σκεπάζει τρυφερά για να μην κρυώσω. Εκείνη η μαμά μυρίζει αγάπη. Η άλλη με τρομάζει.

Μη μου φωνάζεις, μαμά! Αν δυσκολεύομαι να καταλάβω με τα λόγια σου, τότε να είσαι σίγουρη πως ποτέ δε θα μάθω με τις φωνές σου. Δε μου αρέσει να σε κουράζω, μαμά, μα είναι φορές που δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σε κάνω να με προσέξεις όσο θα ήθελα. Είναι φορές που γίνομαι περισσότερο παιδί απ’ όσο είμαι, που κάνω όλα αυτά τα παράξενα για σένα πράγματα, μόνο για να καταφέρω να στρέψεις την προσοχή σου εξ’ ολοκλήρου σε μένα. Βλέπεις, εγώ δε έχω δυνατή φωνή για να με ακούσεις και ο μόνος τρόπος να σου φωνάξω είναι να κάνω όσες περισσότερες ζημιές μπορώ.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, σε λυπάμαι. Ναι, καλά άκουσες. Στεναχωριέμαι, όταν σε βλέπω τόσο δυστυχισμένη εξαιτίας μου. Είμαι το παιδί που χρόνια επιθυμούσες να αποκτήσεις και αυτό που γέμιζε την κοιλίτσα σου για 9 ολόκληρους μήνες. Τί έχει αλλάξει και χάνεις την υπομονή σου μαζί μου; Ξέρω, είσαι κουρασμένη. Σε άκουσα που το έλεγες εχτές στον μπαμπά, μα αν καθίσεις για λίγο μαζί μου στο δωμάτιο, σου υπόσχομαι θα σου δείξω ένα φοβερό παιχνίδι, που θα σε παρασύρει σε κόσμους μαγικούς και θα σε κάνει να ξεχάσεις όλους σου τους προβληματισμούς.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, σε φοβάμαι. Και δε θέλω να σε φοβάμαι. Θέλω να με αφήσεις να κάνω τα λάθη μου, να πάρω πρωτοβουλίες να εξερευνήσω όλες αυτές τις νέες πληροφορίες για έμενα, να αποτολμήσω τα πιο παράτολμα πράγματα. Μπορείς απλά να έρχεσαι κοντά μου, να μου μιλάς, να μου εξηγείς, να με διορθώνεις. Μην ξεγελιέσαι, όταν κάνω πως δε σ’ ακούω. Θέλω να φανώ ισάξιο με το παιδί που ονειρεύτηκες και από πείσμα δεν παραδέχομαι το λάθος μου. Αγκάλιασέ με, μαμά και σταμάτα να με ρίχνεις στο σκοτάδι με τις φωνές σου. Σταμάτα να με εμποδίζεις να σ’ εμπιστευτώ και να σου ανοίξω την καρδιά μου. Κρύβω πολύτιμα πράγματα εκεί πέρα και, αν σταθούμε τυχεροί, θα ανακαλύψουμε μοναδικά πράγματα ο ένας για τον άλλον. Έχει κρύο σ’ εκείνο το μέρος που με στέλνουν οι φωνές σου. Ένα κρύο, που μόνο η δική σου αγκαλιά μπορεί να σπάσει και να με ζεστάνει ξανά.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, γιατί το μόνο που μου μαθαίνεις είναι να φωνάζω κι εγώ , κάθε φορά που τα πράγματα δεν πηγαίνουν, όπως θα ήθελα. Με κάνεις να νιώθω πιο μόνος από ποτέ και με πληγώνεις ανεπανόρθωτα. Με κάνεις να μη θέλω να πιστεύω πια στην αγάπη και προσπαθώ να πάω κόντρα στη φύση μου. Μου περνάς μπερδεμένα μηνύματα, όταν η ζωή από μόνη της είναι ήδη αρκετά πολύπλοκη για μένα. Μη φωνάζεις, μαμά. Πονάει η καρδιά μου και δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω, γιατί μου λείπεις. Μου λείπει το χάδι σου, η ηρεμία σου και το “σ’ αγαπώ” που έπνιξες μέσα στην οργή σου.

Μη μου φωνάζεις, μαμά. Μόνο άκουσε. Δε θα είμαι για πάντα μικρός, μα το κακό που μου κάνουν οι φωνές σου θα με ακολουθεί μέχρι να μεγαλώσω. ‘Αφησέ τα όλα στην άκρη και κοίταξέ με λίγο καλύτερα. Είμαι εγώ, το παιδί σου και δεν αξίζω μία παρά τρίχα καλή μαμά. Αξίζω τον καλύτερο εαυτό σου και την πλήρη προσοχή και αγάπη σου. Αγάπησέ με, μαμά, σου ανοίγω τα χέρια μου. Αγκαλιά και πάμε από την αρχή. Μπορείς.-

Περσεφόνη

Πηγή

Νέα χρονιά, νέοι στόχοι, νέα όνειρα.

Νέα;

Και τα παλιά πού πήγαν;

Αλήθεια πού πάνε τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ; Χάνονται; Αναπληρώνονται; Ξεχνιούνται οικειοθελώς; Μένουν πίσω άθελά μας;

Τα όνειρα που κάναμε παλιά, εκείνα που δεν πραγματοποιήσαμε… τους ευχόμαστε καλό παράδεισο και that’s all;

Όχι δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο.

Τα όνειρα που έκανα δεν τα ξεχνάω ποτέ. Ακόμα και αν εκείνα με ξεχάσουν. Ήταν οι πρώτες ακτίνες του φωτός, ήταν εκείνα που με έμαθαν να ζω, ήταν το κίνητρο για να γίνω αυτή που είμαι.

Δε θα τα τοποθετήσω σε κανέναν παράδεισο. Δε θα τα αφήσω να φύγουν από αυτή τη ζωή.

Πού ξέρω ότι δε θα ξανασυναντηθούμε; Πού ξέρω ότι κάποια στιγμή δε θα είναι η τέλεια στιγμή για να ξυπνήσουν μέσα μου;

Ξέρω, υπάρχουν όνειρα που τα εγκατέλειψα εγώ. Επειδή δεν τα πίστεψα αρκετά. Ίσως να μη με πίστεψαν και αυτά.

Όμως, ούτε τα εγκαταλελειμμένα μου όνειρα ξεχνάω. Αυτά μου έδειξαν πως ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά, εγώ μπορώ να επιζήσω. Αρκεί να δημιουργώ νέα όνειρα.

Αρκεί να έχω τη δύναμη να γεννώ ελπίδα μέσα μου, να δημιουργώ καινούριους στόχους, να αλλάζω μονοπάτια…

Νέα χρονιά λοιπόν.

Είθε ο καθένας μας να καταλάβει πως τα όνειρα ανήκουν σε μας.

Και εμείς ανήκουμε στα όνειρά μας.

Δεν έχει δικαίωμα κανείς να μας τα στερήσει.

Εμείς αποφασίζουμε αν θα τα αγκαλιάσουμε, αν θα τα πιστέψουμε, αν θα σκύψουμε πάνω τους να τα ακούσουμε στις δύσκολες στιγμές, αν θα μείνουμε πιστοί σε αυτά, αν θα τα εγκαταλείψουμε, αν στην τελική θέλουμε να τα θάψουμε ή να τα κρατήσουμε για πάντα μέσα μας, κομμάτι από το κομμάτι μας…

Εγώ για τη νέα χρονιά κάνω πολλά καινούρια όνειρα.

Δε θα σας τα αποκαλύψω. Ανήκουν σε μένα.

Ευτυχώς με τα παλιά έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου.

Ή έτσι θέλω να πιστεύω.

Κάποια τα έχω βάλει στο χρυσό κουτί των επιθυμιών, αυτό που θα ανοίξω λίγο πριν κάνω τον απολογισμό της ζωής μου.

Κάποια άλλα τα έχω βάλει σε ένα βάθρο και τα κοιτάζω. Τι όμορφα πού ήταν!

Κάποια άλλα… ε κάποια άλλα δεν ξέρω τι να τα κάνω. Πού να τα τοποθετήσω βρε παιδιά; Και έτσι έχουν μείνει περιπλανώμενα εδώ και χρόνια, χάρη στη δική μου αναποφασιστικότητα.

Έχω και κάποια άλλα… που… πώς να το πω… όλο και με ξεγελούν.

Παίζουν συνεχώς κρυφτό ή κυνηγητό. Σαν μικρά παιδιά. Αλλά εγώ δεν είμαι πια παιδί να τα κυνηγάω στα σκοτάδια. Θέλω φως στα όνειρά μου.

Τι δύσκολο να μην είσαι πια παιδί και να πρέπει να ονειρεύεσαι.

Τι δύσκολο να είσαι παιδί και να μην ονειρεύεσαι.

Έχω κλείσει όμως τους λογαριασμούς μου με τα παλιά όνειρα.

Τα καλώ κάθε τόσο στον ύπνο μου και τους δίνω από ένα φιλί.

Για να τα ευχαριστήσω που υπήρξαν.

Εγώ ξέρω πως ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου.

Αλλά ξέρετε τι μου λείπει;

Μου λείπει να ονειρευτώ ξανά σαν παιδί.

Με εκείνα τα μάτια τα αθώα.

Με εκείνο το βλέμμα που ατενίζει το μέλλον με ελπίδα.

Αυτή έχω χάσει: την ελπίδα.

Εύχομαι η νέα χρονιά να με κάνει να ονειρευτώ σαν παιδί.

Ματίνα Σταθάκη

Πηγή