Τι είναι η αγκαλιά;

Εν αρχή, ας δώσουμε έναν ορισμό στην έννοια της αγκαλιάς τόσο πρακτικού όσο και πιο συναισθηματικού περιεχομένου. Η δύναμη της αγκαλιάς είναι πολύ ισχυρή. Eίναι αυτό που τυλίγεις τα χέρια σου γύρω από το σώμα του άλλου και τον ακουμπάς στον κορμό σου. Στην ουσία  κρατάς την ψυχή του και εκείνος τη δική σου. Είναι το μέρος όπου κάθε συναίσθημα φόβου, θλίψης, πόνου, μοναξιάς και ανασφάλειας δεν χωρούν. Είναι ένα είδος σιωπηλής, αμφίπλευρης επικοινωνίας. Ο πιο σωστός τρόπος έγκειται στο ότι το αριστερό μάγουλο μας θα πρέπει να ακουμπά το αριστερό του ατόμου που αγκαλιάζουμε, καθώς είναι η πλευρά της καρδιάς και έτσι πρόκειται πλέον για μια αγκαλιά αγάπης ή από “καρδιάς”.

Τι δείχνουμε παίρνοντας κάποιον αγκαλιά;

Όλο αυτό συμπληρώνεται από ένα χάδι, την απαλή κίνηση του χεριού στην πλάτη του ατόμου που αγκαλιάζουμε, σε ένδειξη τρυφερότητας και αγάπης. Με την αγκαλιά εκφράζονται τα πιο ζεστά και θετικά συναισθήματα μας.

Μέσα από μια “ειλικρινή” αγκαλιά μπορούν να ειπωθούν αλήθειες, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να εκφραστούν λεκτικά. Ποια μητέρα μπορεί να ξεχάσει την πρώτη αγκαλιά που πήρε το νεογέννητο μωρό της; Ποιο βρέφος δεν ωφελήθηκε από αυτήν την πρώτη αγκαλιά και τον χτύπο της καρδιάς της μητέρας του; Ποιο παιδί δεν περιμένει τον γονιό του να γυρίσει από τη δουλειά για να του χαρίσει ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά; Αλλά και ο ίδιος ο γονιός νομίζετε πως δεν έχει ανάγκη από μια αγκαλιά;

Η αγκαλιά κατά τη βρεφική ηλικία

Το βρέφος ήδη από την περίοδο της κύησης μαθαίνει στη σωματική επαφή με τη μητέρα μέσα από την κοιλιά, οπότε η ανάγκη για επαφή συνεχίζεται και μετά τη γέννηση του. Η ανάγκη για αγκαλιά του βρέφους τόσο από τη μητέρα όσο και από τον πατέρα είναι σημαντική διότι συντελεί στην συναισθηματική και νοητική του ανάπτυξη. Ορισμένες φορές είναι βάλσαμο για τους πόνους τους, όπως είναι οι κολικοί. Ευρύτερα βοηθάει στο να τεθούν ισχυρά θεμέλια για την ανάπτυξη της αίσθησης ασφάλειας, προστασίας και φροντίδας.

Η αγκαλιά κατά την παιδική ηλικία

Στην μετέπειτα και καθόλη τη διάρκεια ανάπτυξης του παιδιού, η αγκαλιά αποκτά επιπλέον νόημα, καθώς στο παιδί πλέον η αγκαλιά δημιουργεί:

– Aίσθημα του “ανήκειν” σε ένα πλαίσιο που αποτελείται από μέλη που το αγαπούν

– Tο αποδέχονται και το υποστηρίζουν.

– Tονώνει την αυτοπεποίθηση του και ενισχύει θετικά την εικόνα του εαυτού του.

– Tο βοηθάει στο να μάθει πως να δημιουργεί υγιείς σχέσεις

Η αγκαλιά κατά την εφηβική ηλικία

Μεγαλώνοντας, ωστόσο μπορεί να παρατηρηθούν σημάδια αποφυγής αγκαλιάς από τα παιδιά.

Αυτό μπορεί  να οφείλεται στην ηλικία του παιδιού και στην ανάγκη για επαφή με συνομηλίκους και στην εικόνα που θέλουν να επιδείξουν τα παιδιά σε αυτούς. Συνήθως τα σημάδια αυτά είναι φανερά κατά τη σχολική ηλικία και είναι πιθανόν να αυξηθούν κατά την προεφηβεία και εφηβεία.

Τι κάνουμε σε αυτή τη περίπτωση;

Στην περίπτωση αυτή το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι:

– Να προσαρμοστούμε στην ηλικία του παιδιού.

– Να επιδιώκουμε τη σωματική επαφή με έναν πιο διακριτικό τρόπο.

– Να προσπαθούμε να μην τα πνίγουμε στις αγκαλιές και πιέζοντας τα.

Ένα είναι το σίγουρο πως η σωματική επαφή δεν πρέπει να χαθεί και να επαναπαυτούμε στο ότι ίσως να μην μας χρειάζεται πια διότι μεγαλώνει. Ναι μεγαλώνει αλλά η αγκαλιά μας θα πρέπει να είναι πάντα εκεί έτοιμη να το κρατήσει όταν την έχει ανάγκη, διότι πάντα θα την χρειάζεται και δε θα πρέπει να του τη στερούμε.

Η επίδραση της αγκαλιάς στους ενήλικες

Για τη μητέρα

Μια αγκαλιά, ωστόσο, δεν έχουν ανάγκη μόνο τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες-γονείς. Μια μητέρα που έφερε στον κόσμο το παιδί της έχει ανάγκη μια αγκαλιά από τον σύντροφο της, προσφέροντας έτσι την αίσθηση μιας ικανής και άξιας μάνας.

– Της δίνει κουράγιο πως “όλα θα πάνε καλά” και ασφάλεια.

– Μια αγκαλιά βοηθάει στο να σταθεί πάλι στα πόδια της και να συνεχίσει να εξελίσσεται ως άνθρωπος,σύζυγος και μητέρα.

Για τον πατέρα

Μια αγκαλιά και για τον πατέρα είναι ύψιστης σημασίας. Βλέποντας τη ζωή του να αλλάζει και νοιώθοντας πως έχει το ρόλο του “θεατή” μπροστά σε αυτές τις μεταβολές, έχει ανάγκη μια αγκαλιά για να μπορέσει να ανακουφιστεί και να αποκαλύψει τη δική του αλήθεια. Στο σημείο αυτό, η σύντροφος του θα πρέπει να τον ενισχύσει στον πατρικό του ρόλο. Έτσι ενεργοποιείται και εκείνος και αποκτά το αίσθημα του ότι τα καταφέρνει περίφημα και ως σύζυγος και ως πατέρας.

Η αγκαλιά δεν είναι ένδειξη αδυναμίας αλλά το πιο ισχυρό όπλο που έχει ο άνθρωπος για υπάρχει και να συνυπάρχει με τους υπόλοιπους.

Πως εξηγείται βιολογικά η ανάγκη μας για αγκαλιά;

Στο σημείο αυτό χρήσιμο θα ήταν να αναφέρουμε τη νευροβιολογική βάση της αγκαλιάς. Όταν αγκαλιάζουμε απελευθερώνεται μια συγκεκριμένη ορμόνη, η λεγόμενη ωκυτοκίνη ή αλλιώς η “ορμόνη της αγκαλιάς”. Αυτή η χημική ουσία του οργανισμού σχετίζεται με τους κοινωνικούς δεσμούς και δημιουργεί το αίσθημα εμπιστοσύνης και δέσμευσης.

H έκκριση των εν λόγω ορμονών βοηθάει στην μείωση της αρτηριακής πίεσης και στη ρύθμιση των καρδιακών παλμών. Δηλαδή ενεργοποιούνται οι υποδοχείς πίεσης και μέσω του αίματος μεταφέρονται σήματα στο πνευμονογαστρικό νεύρο, το οποίο είναι υπεύθυνο για την ευρύτερη αρτηριακή πίεση.

Επίσης, η αγκαλιά αυξάνει την αιμογλοβύνη στο αίμα συντελώντας στη μείωση της εμπειρίας των φόβων (Huber,2005) και δρα επίσης ως φυσικό αγχολυτικό καθώς μειώνει την κορτιζόλη στο σώμα μας. Αυτή σχετίζεται σχετίζεται με το άγχος, στέλνοντας κατασταλτικά σήματα στον εγκέφαλο.

Τέλος, η ωκυτοκίνη φαίνεται να έχει ευεργετική επίδραση σε κομμάτια της λειτουργίας του εγκεφάλου. Σχετίζεται με πολλές και διάφορες ψυχικές και κοινωνικές δυσλειτουργίες, οι οποίες αφορούν στον αυτισμό και τη σχιζοφρένεια.

Καταληκτικά, η Virginia Satir, σημαντική οικογενειακή θεραπεύτρια σημειώνει πως χρειαζόμαστε 4 αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, 8 αγκαλιές την ημέρα για συντηρηθούμε και 12 για να αναπτυχθούμε.

Δεν είναι επιτακτικό να ξεκινήσετε με αυτά τα νούμερα αγκαλιάς. Απλά να δίνετε και να δέχεστε αρκετές αγκαλιές ημερησίως είναι ένα καλό φάρμακο για τον οργανισμό και την ψυχική μας υγεία. Ωστόσο, σε κάθε αγκαλιά δεν είναι απαραίτητο να σφίγγουμε τον άλλον. Θεωρητικά όλοι γνωρίζουμε τι είναι και πως γίνεται μια αγκαλιά, στην πράξη της όμως έχει μεγαλύτερη αξία και σημασία.

Πηγή

Αποφάσισα να γράψω λίγες λέξεις, λίγες γραμμές για το ιερότερο πρόσωπο στη ζωή μου. Εν τέλει δεν με ενδιαφέρει, ας γράψω και νουβέλα ή βιβλία πολλά. Η μάνα μου θα άξιζε κάθε γράμμα, κάθε λέξη και κάθε σκέψη μου. Η μάνα μου θα άξιζε κάθε δευτερόλεπτο από το χρόνο μου μέσα στην ημέρα. Θα άξιζε κάθε χιλιοστό της προσοχής μου. Η μάνα μου θα μπορούσε να με κάνει να λυγίσω ατσάλινες μπετόβεργες με τα χέρια μου και να αντέξω χίλιες μπάρες πίεση στην πλάτη μου. Όμως η μάνα μου το μόνο που μου προσφέρει, χωρίς να ζητά αντάλλαγμα, είναι ένα χαμόγελο και, σπανίως, λίγα δάκρυα. Τα μόνα δάκρυα που θα έχυνα και ποτέ δε θα μετάνιωνα για αυτό: τα δάκρυα για το πρόσωπο της μάνας μου.

Η μάνα είναι κάτι παραπάνω από εκείνη τη γυναίκα που απλά θα φέρει ένα παιδί στον κόσμο, κουβαλώντας το εννέα μήνες δίπλα στα σπλάχνα της. Μάνα σημαίνει “αγάπη”. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που, όταν θα σπάσεις σαν γυαλί σε χίλια κομμάτια, μικρά και αιχμηρά, δε θα διστάσει να σε μαζέψει από κάτω με τα γυμνά της χέρια, ακόμη κι αν η ίδια ματώσει και κοπεί. Η μάνα είναι ο άνθρωπος εκείνος που από την στιγμή της σύλληψης σου σπάει το “εγώ” και γίνεται “εσύ”. Σκέφτεται, αγχώνεται και βασανίζεται για εσένα. Τοποθετεί όλο το υπόλοιπο σύμπαν σε δεύτερη μοίρα και διοχετεύει όλο της το συναίσθημα στην ύπαρξή σου. Η μάνα θα πεινάσει για να φας εσύ την τελευταία μερίδα φαγητού.

Η μάνα σε αποδέχεται για αυτό που ήδη είσαι και όχι για αυτό που η ίδια θα ήθελε να είσαι. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να σου προσφέρει ανιδιοτελώς μια θεραπευτική αγκαλιά, ένα ιαματικό βλέμμα και ένα μαγικό φιλί. Ικανά να φωτίσουν κάθε σου σκοτάδι. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που καταφέρνει και διαβάζει την κάθε σου σκέψη, να μεταφράζει την κάθε σου κίνηση και να γνωρίζει τι σε βασανίζει την εκάστοτε χρονική στιγμή. Η μητέρα δεν έχει στο λεξιλόγιό της τα ρήματα “προδίδω” και “εγκαταλείπω”. Η μάνα τα έχει αντικαταστήσει με τα ρήματα “υπερβαίνω” και “αγαπώ”. Αυτά διακρίνουν την πραγματική μάνα από την φαινομενική μάνα. Γιατί η πραγματική μάνα θα αρχίσει να αγαπά και θα πεθάνει αγαπώντας. Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς επιβράβευση, χωρίς επιστροφές.

Αυτή είναι η δική μου μάνα.

Μάνα! Δεν βρίσκεται λέξη καμία / να’ χει στον ήχο της τόση αρμονία.

(Γεράσιμος Μαρκοράς)

Θανάσης Μουλιός

«Mην πεις στην κόρη σου ότι έχασε κιλά.

Ούτε ότι πήρε κιλά.

Απλά μίλα της για το πώς λειτουργεί το σώμα της.

Εάν πιστεύεις ότι το σώμα της είναι υπέροχο, απλά μην της το πεις.

Ρώτα την αν αισθάνεται υγιής ή αν νιώθει δυνατή.

Καλύτερα να επαινέσεις κάτι επάνω της που δεν έχει σχέση με το σώμα της.

Ούτε να σχολιάζεις το σώμα άλλων γυναικών.

Όχι.

Κανένα σχόλιο. Ούτε θετικό, ούτε αρνητικό.

Μην τολμήσεις να εκφράσεις μπροστά της το πόσο απεχθάνεσαι το σώμα σου ή να της αναλύσεις την καινούργια δίαιτά σου.

Ακόμα καλύτερα… μην κάνεις δίαιτα μπροστά στην κόρη σου.

Αγόρασε υγιεινές τροφές. Μαγείρεψε υγιεινά.

Μην πεις: «δεν τρώω υδατάνθρακες».

Η κόρη σου δεν πρέπει να σκεφτεί ότι οι υδατάνθρακες είναι κάτι κακό, γιατί όταν ντρέπεσαι για ό,τι επιλέγεις να τρως, ουσιαστικά ντρέπεσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ενθάρρυνέ την να τρέξει, για να απελευθερωθεί από το στρες.

Ενθάρρυνέ την να ανέβει βουνά, για να ανακαλύψει την πνευματικότητά της στην κορυφή του κόσμου.

Ενθάρρυνέ την να σκαρφαλώσει τοίχους ή να κάνει βουτιά από ψηλά, γιατί ο φόβος νικιέται μόνο με φόβο.

Ενθάρρυνέ την να αγαπήσει τα αθλήματα, για να γίνει οδηγός στην ομάδα της και να αποκτήσει σιγουριά για τον εαυτό της.

Εξήγησέ της πως κι όταν μεγαλώσει, θα πρέπει να παίζει στους κανόνες της ομάδας.

Μην την αναγκάσεις να κάνει κάποιο άθλημα που δεν λατρεύει.

Δείξε της ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη τον άντρα για να μετακινήσουν ένα έπιπλο στο σπίτι.

Μάθε της να μαγειρεύει.

Δώσε της εκείνη τη συνταγή της μαμάς σου με τα πασχαλινά κουλουράκια με την κανέλα.

Κληροδότησέ της το θαυμασμό σου για τη φύση, σε όλες της τις αποχρώσεις.

Μάθε της να αγαπάει τους άλλους, αλλά πρώτα απ’όλα τον εαυτό της.

Μπορεί το κορμί σου ή και το δικό της να είναι «βαρύ», με δυνατούς μυς και θώρακα στιβαρό.

Είναι πολύ εύκολο να μισήσεις μέρη του σώματός σου, απλά γιατί απέχουν από το ανορεξικό μοντέλο.

Μην το κάνεις.

Πες της πως αν θέλει, με τα πόδια της μπορεί να τρέξει σε κάθε μαραθώνιο.

Πες της πως οι πνεύμονές της υπάρχουν για να της δώσουν δύναμη να φωνάξει, να τραγουδήσει, να ξεσηκώσει ολόκληρο τον κόσμο, αρκεί να το θελήσει.

Θύμιζε κάθε μέρα στην κόρη σου πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει με το σώμα της είναι να το χρησιμοποιήσει, για να ταξιδέψει την όμορφη ψυχή της.

(έμπνευση από κείμενο της Sarah Koppelkam)»

Μαρία Αϊβαζίδου Ψυχολόγος- Παιδοψυχολόγος

Είναι αλήθεια!!! Μπήκαμε στην δεύτερη φάση καραντίνας. Μέσα σε όλα αυτά θα μου λείψει το φαγητό το “φαγητό της μαμάς”. 

Μπορεί να μην μένω μαζί τους πλέον, θυμάμαι την πρώτη ερώτηση όταν θα πάω να τους επισκεφτώ. «Τι να σου μαγειρέψω», «Τι να σου κάνω να φας», «Τι επιθυμεί η ψυχούλα σου να σου κάνω», «Ε βρε παιδί μου, δεν είναι κόπος, πες τι θέλεις», «Θα σου κάνω κάτι να φας για να καρδαμώσεις», «Άσε τις δίαιτές, θα σε κάνω να φας»

Αυτή η μυρωδιά του φρέσκομαγειρεμένου φαγητού σημαδεύει τα παιδικά, τα εφηβικά μου χρόνια. Τόσο γλυκιά, τόσο μεθυστική, ζεστή, τόσο οικεία,  η δικιά μου μαμά μαγειρεύει πιο καλά απ΄ όλες. Μπορεί να μην την απονέμω την πρώτη θέση, η δεύτερη όμως  δικαιωματικά της ανήκει. Ακόμη και τώρα, έχω το δικό μου νοικοκυριό, μαγειρεύω εγώ η ίδια φροντίζοντας ιδιαιτέρως την βρώση μου, όμως τα φαγητά μου δεν είναι τόσο νόστιμα σαν της μαμάς μου, γιατί;

Για την μαμά η παρασκευή φαγητού είναι ιεροτελεστία. Πρέπει από την προηγούμενή να σκεφτεί τί θα μαγειρέψει, να κάνει γκάλοπ τι θέλουν τα μέλη της οικογενείας. Την άλλη μέρα αφού πρώτα πιει το καφεδάκι της, ελληνικό, να υπολογίσει την ώρα που θα έρθουμε πεινασμένοι, ώστε να μας προσφέρει ένα πιάτο ζεστό, νόστιμο φαγητό. Να συνοδεύσει το φαγητό με φρεσκοκομμένη σαλατούλα, με φρέσκο ψωμάκι και για το τέλος πάντα το χειροποίητο γλυκάκι. Αλλοίμονο εάν δεν μας αρέσει, γκρεμίστηκε ο κόσμος όλος.

Πόσο την ευχαριστούσε να μας βλέπει να μην αφήνουμε μπουκιά και να ζητάμε και δεύτερο! Όσο σκέφτομαι τα καμώματα μου, όταν κάτι έλειπε από το φαγητό ή όταν δεν μου άρεσε επειδή ήταν πολύ ζεστό,. Απαγορευμένο είδος στο τραπέζι το φαγητό δεύτερης ημέρας ή το ξαναζεσταμένο.  

Η Κυριακή ήταν η μέρα του φούρνου, κοτόπουλο λεμονάτο με πατατούλες, η καφεδάκια με ρύζι στο φούρνο και το Σάββατο ψαράκι γιατί είχε λαϊκή, στην γειτονιά. Ημέρα χαράς στο σπίτι ήταν όταν άνοιγε φύλλα πίτας και μας παρότρυνε να την βοηθάμε, όταν πλάθαμε κουλουράκια μαζί της σε διάφορα σχέδια. Η προετοιμασία των τσουρεκιών ήταν η απόλυτη τελετή, ήθελε κατάλληλη θερμοκρασία στο δωμάτιο, μαστοριά στο πλάσιμο, να μην παιδέψει πολύ το ζυμάρι ώστε να γίνει μαστηχωτό. Όταν την έβλεπα να το πλάθει το παρομοίαζα με μωράκι που το αλείφουν λάδι. Η δική μου αποστολή ήταν να χτυπάω στο γουδί τα μπαχαρικά, μαχλέπι, κακουλέ και μαστίχα. Τώρα, αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση όταν βλέπω την αδελφή μου, να έχει δώσει την ίδια εμπειρία στα παιδία της και να τους γεμίζει με εικόνες που είχαμε και εμείς από την μαμά μας.

Όταν πηγαίνω στο χωρίο, εκεί που ζουν πλέον, ήδη από την αυλή μου σπάει την μύτη το φαγητό της μανούλας μου. Τα ταπερακια συνήθως είναι XXL μεγέθους, για να χωράνε όλο το ταψί, γεμιστά, σαρμαδάκια, μοσχαράκι στο φούρνο, μπιφτέκια, αβγά βραστά από τις κότες της γειτόνισσας,  μαμαδιστικες μαρμελάδες, σάλτσα ντομάτα, τραχανά και γιφκα. «Αχ, μανούλα μου πόσο σε ευχαριστώ», «Γιατί παιδάκι μου;» μου απαντά. Τι να της εξηγήσω; Το θεωρεί υποχρέωση της, όμως είναι μία δήλωση αγάπης, που κάποτε την θεωρούσα δεδομένη. Όσο περνούν τα χρόνια πόσο το εκτιμώ, πόσο σπάνιο και πολύτιμο μου φαντάζει, να τρώω το φαγητό της.

Γλυκαίνει η ψυχή μου, δεν με ταΐζει με το φαγητό της, αλλά με αγάπη, στοργή, αυτοθυσία, σεβασμό, και συνεχόμενη δοτικότητα. Αυτό είναι το μυστικό της. Αυτό κάνει «το φαγητό της μαμάς» ανυπέρβλητα νόστιμο. Βάζει όλη της την ψυχούλα μέσα και μας το προσφέρει απλόχερα, όπως τότε που μας θήλαζαν μωράκια.

Βλέπω μια διαφήμιση που πρωταγωνιστεί ένα αγοράκι και μιλάει με ένα διάσημο σέφ. Του εξηγεί για ποιο λόγο το κέικ του, δεν είναι το ίδιο με της μαμάς του.  Είναι από τις αγαπημένες μου διαφημίσεις και καταλαβαίνω τον λόγο.

Βέβαια στο «φαγητό της μαμάς» θα προσθέσω και τα πιάτα που μας έφερνε η γειτόνισσα μας. Όταν άκουγα αυτό το μαγικό κουδούνι και περίμενα να ακούσω την φωνή της να μας λεέι «έκανα μπουρεκάκια και σας έφερα λίγα, να δοκιμάστε να μου πείτε πώς έγιναν», σοκολατένιο κέικ πασπαλισμένο με σοκολάτα, μηλόπιτα, πίτσα… Η μητέρα μου προσπαθούσε να την συναγωνιστεί, γιατί όπως έλεγε ήταν «χρυσοχέρα», και ότι έφτιαχνε πετύχαινε απόλυτα. Μόνο χαρά μου έδινε, γιατί το σπίτι μας είχε γίνει το καλύτερό εστιατόριο με όλες τις γεύσεις, από την μαμά και από τις γειτόνισσες. Άλλαζαν συνταγές, κρατούσαν σημειώσεις σε ένα τετράδιο. Θυμάμαι δύο βιβλία μαγειρικής ,με υπέροχες γυαλιστερές εικόνες και το μπλε τετράδιο που κρατούσε τις συνταγές της.

Για αυτούς τους λόγους το μαμαδιστκο φαγητό είναι αξεπέραστο!!! Γιατί όπως λέει και ο μικρούλης στην διαφήμιση « Κύριε Αποστολάκη, καλό και το δικό σας κέικ δεν λέω,  αλλά σαν της μαμάς μου δεν έχει»

Ένα πιάτο φαγητό θα μας χορτάσει, το φαγητό της μαμάς μας θα μας ξυπνήσει ή θα μας δημιουργήσει μνήμες!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Επιτέλους αρχίζουν να αυξάνονται οι μελέτες που αφορούν το μητρικό γάλα και τον θηλασμό μετά το πρώτο έτος. Αυτή η μελέτη έρχεται να προστεθεί σε άλλες ως προς την σύσταση του μητρικού γάλακτος μετά το έτος του μωρού και συντελεί στο να μας δείξει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να μπει πια ως κεκτημένη γνώση στο ευρύ κοινό.

Η μελέτη μας λέει ότι η λακτοφερρίνη, μια πρωτεΐνη στο μητρικό γάλα που έχει διάφορες καλές λειτουργίες – μεταφορά του σιδήρου, ανοσολογικές ιδιότητες δηλαδή προστασία από λοιμώξεις και πιθανόν από αυτοάνοσα και κακοήθειες – έχει αυξημένη συγκέντρωση (γραμμάρια ανά ml γάλακτος) στο πολύτιμο πρωτόγαλα των πρώτων ημερών από την γέννηση, μετά καθ’όλο το πρώτο έτος η συγκέντρωση στο μητρικό γάλα είναι μειωμένη, και από το 2ο έτος της ζωής και έπειτα πάλι αυξάνεται η συγκέντρωσή της σαν στις πρώτες μέρες μετά τη γέννα.

Παρόμοια σε άλλες μελέτες έχει διαπιστωθεί ότι η συγκέντρωση και άλλων πολύτιμων στοιχείων στο μητρικό γάλα μετά το έτος δεν μειώνεται όπως θα ήταν η κοινή εντύπωση αλλά αντίθετα αυξάνεται. Οι πρωτεΐνες έχουν αυξημένη συγκέντρωση στο μητρικό γάλα μετά το έτος σε σύγκριση με τους πρώτους μήνες, η λυσοζύμη το ίδιο αυξάνεται με τον χρόνο, τα αντισώματα iga το ίδιο αυξάνεται η συγκέντρωσή τους μετά τον χρόνο και όσο περνάει ο καιρός, κύτταρα άμυνας πολυδύναμα αρχέγονα κύτταρα συνεχίζουν να υπάρχουν σε σημαντικές συγκεντρώσεις μετά τον χρόνο.

Τι μας λένε αυτά με απλά λόγια;

Μας λένε ότι το μητρικό γάλα στον συνεχιζόμενο θηλασμό όσο λιγότερο σε ποσότητα γίνεται τόσο πιο “χρυσάφι” γίνεται, τόσο επανέρχεται στην κατάσταση του πολύτιμου πρωτογάλακτος. Ότι στο μητρικό γάλα μετά το έτος αυτό που μειώνεται είναι η θρεπτική του σημασία, οι θερμίδες και η λακτόζη, που το παιδί πρέπει να αναζητήσει ολοένα περισσότερο από τις στερεές τροφές και το οικογενειακό τραπέζι.

Ως προς το ανοσολογικό περιεχόμενο όμως, κύτταρα ένζυμα παράγοντες άμυνας ανάπτυξης κλπ, ενώ μειώνεται η συνολική ποσότητα του γάλακτος που λαμβάνει το παιδί στο 24ωρο, μπορεί να αυξάνονται οι συγκεντρώσεις αυτών των πολύτιμων παραγόντων στο γάλα της μαμάς μετά το έτος, επομένως συνεχίζει ο θηλασμός να προσφέρει στο χτίσιμο της άμυνας του παιδιού. Πράγμα βέβαια που το βλέπουμε και κλινικά κάθε μέρα όσοι έχουμε την τύχη να βλέπουμε παιδιά που θηλάζουν συνεχόμενα 2, 3, 4 ετών, ότι δηλαδή έχουν την τάση να αρρωσταίνουν αραιότερα λιγότερο και ελαφρύτερα.

Στην κοινή γνώμη λοιπόν κάποια στιγμή θα περάσει ότι δεν είναι μόνο οι σταγόνες πρωτογάλατος χρυσάφι, πολύτιμες για τις πρώτες μέρες της ζωής – αν και συχνά συνεχίζουν να πετιούνται – , αλλά το μητρικό γάλα μετά το έτος γίνεται σταδιακά σαν πρωτόγαλα, λιγότερες σταγόνες από πολύτιμο όμως χρυσάφι.

Η σημερινή διάχυτη αντίληψη ότι το μητρικό γάλα μετά τους 6 μήνες όσο πάει γίνεται “νεράκι” χάνει την αξία του και δεν χρειάζεται, είναι τόσο μακριά από την επιστημονική πραγματικότητα όσο η δήλωση ότι ο Ήλιος γυρίζει γύρω από τη Γη.

Όπως φαίνεται στο πρόχειρο σχεδιάγραμμα, αυτό που εννοούμε ως “πρωτόγαλα” – το κίτρινο κομμάτι – δεν σταματάει να υπάρχει ποτέ στο μητρικό γάλα, σε περίπου ίδιο όγκο ανά 24ωρο, είτε μιλάμε για το γάλα της πρώτης μέρας είτε του πρώτου μήνα είτε του πρώτου χρόνου είτε του δεύτερου χρόνου.

Εκείνο που αλλάζει είναι ο συνολικός όγκος μητρικού γάλακτος – το κίτρινο μαζί με το κόκκινο κομμάτι – , που από μερικά ml την πρώτη μέρα αυξάνεται μετά τις πρώτες μέρες και φτάνει τα 700-900ml το 24ωρο στον αποκλειστικό θηλασμό από 1 μέχρι 6 μηνών και έπειτα με τις στερεές τροφές μειώνεται σταδιακά σε 400, 300, 200ml το 24ωρο. Αυτή η αύξηση όγκου γίνεται με την λακτογένεση 2 κυρίως από περισσότερο νερό, λακτόζη, θερμίδες.

Το πρωτόγαλα σαν συγκέντρωση επί του συνολικού όγκου είναι αυξημένο στην αρχή και στο τέλος, όχι γιατί αλλάζει το κίτρινο, αλλά γιατί αυξάνεται και μειώνεται το κόκκινο. Το γάλα της μαμάς δεν γίνεται ποτέ νεράκι, αντίθετα είναι στις φάσεις της γαλουχίας που έχει το λιγότερο όγκο, στην αρχή και στο τέλος της, που οι σταγόνες γίνονται περισσότερο χρυσάφι, έχουν αυξημένη συγκέντρωση από τα πολύτιμα.

Στον συνεχιζόμενο θηλασμό μετά το έτος, το θρεπτικό κομμάτι του θηλασμού περνάει σε δεύτερη μοίρα, με πρώτες τις στερεές τροφές, τα υπόλοιπα όμως κομμάτια διατηρούνται και παραμένουν σημαντικά: το συναισθηματικό, το χτίσιμο άμυνας.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τη μελέτη: www.ncbi.nlm.nih.gov

Πηγή

“Να κοιμηθεί” να ξεκουραστώ. Το είπα δεκάδες φορές, δεν ξεκουράστηκα ποτέ. Και με τον καιρό κατάλαβα ότι η νύχτα είναι αυτή που είμαι πιο “απαραίτητη”.

Τότε που πέφτει το σκοτάδι, που τα πάντα ησυχάζουν, που η φασαρία του δρόμου κοπάζει. Τότε που δεν “ακούει” τη μαμά να πηγαινονέρχεται, τότε που η ασφάλεια των θορύβων του σπιτιού δεν υπάρχει. Τότε που όλα κοιμούνται “ξυπνά” η ανησυχία και η ανάγκη “θέλω τη μαμά” γίνεται πιο επιτακτική.

Ατελείωτα ξενύχτια, όχι με κλάμματα και πυρετούς. Δεν θα πω γι’ αυτά. Με παρέα, αγκαλίτσες, αστειάκια, χάδια. Με “;άναψέ μου το φως”, “είδα μια σκιά”. Με παιδικά ξυπόλητα ποδαράκια να σουλατσάρουν στο διάδρομο, στο πάτωμα, για να βρουν την αγκαλιά.

Τότε “ξυπνάνε” και όλες οι “φανταστικές” ανάγκες για νερό, γάλα, λιγουρίτσα. Τότε έρχονται κάτι παράξενες ιδέες και περίεργες ερωτήσεις που εμφανίστηκαν στο μυαλό μέσα από παραμύθια και ιστορίες την πιο “ακατάλληλη” ώρα για τους μεγάλους, την πιο κατάλληλη για τα μικρά. Τώρα που οι γονείς δεν έχουν “δουλειές”, είναι διαθέσιμοι. Τώρα που δεν μπορούν να πουν “πρέπει να τελειώσω αυτό”, “μιλάω στο τηλέφωνο”, “θα μου καεί το φαγητό”, “πρέπει να φύγω”, “όχι τώρα”, “σε λίγο”. Τώρα που όλες οι «δικαιολογίες» έχουν χαθεί κάτω από το πέπλο της νύχτας. Τώρα μας θέλουν.

Είναι κουραστικό, το ξέρω. Είναι εξαντλητικό, κι αυτό το ξέρω. Αλλά έρχομαι στη θέση τους. Τότε που κι εγώ μέσα στη νύχτα ξυπνούσα με το αρκουδάκι μου αγκαλιά για να σκαρφαλώσω στο κρεβάτι των γονιών μου. Τότε που φώναζα “μαμάααα” 10 φορές για να είμαι σίγουρη ότι θα έρθει ό,τι κι αν γίνει. Τότε που το μικρό φωτάκι που μου άφηνε αναμμένο δεν με κάλυπτε και όλα μέσα στο μαύρο έπαιρναν μια άλλη μορφή, πιο απειλητική. Νόμιζα ότι θα ζωντανέψει η κούκλα, πως κάποιος ήταν πίσω από την κουρτίνα. Και ας μου είχε πει η μαμά μου χιλιάδες φορές ότι δεν έχω λόγο να φοβάμαι, και ας με είχε αποκοιμήσει με παραμύθια που είχαν όμορφο τέλος. Θυμάμαι ότι τίποτα από αυτά δεν μου έφτανε. Την ήθελα εκεί, δίπλα μου, άγρυπνο φρουρό.

Αυτά θυμάμαι. Εμένα μικρή και έρχομαι στη θέση τους. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ενσυναίσθηση. Μάλλον είναι κι αυτό. Να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου. Κι αυτό κάνω. “Μπαίνω” σε αυτά τα μικρά παπουτσάκια με τα λουλούδια και τα ζωάκια και γίνομαι παιδί. Και νιώθω αυτή την ανάγκη. Γι’ αυτό και σπεύδω να παρηγορήσω, να κάνω παρέα, να αγκαλιάσω, να μιλήσω, να ανάψω έναν φακό κάτω από το σεντόνι. Θέλω να ξέρει ότι οι ανάγκες της θα καλυφθούν, θέλω να νιώθει ότι θα είμαι εδώ – και αυτές οι νύχτες τελικά μας φέρνουν πιο κοντά και μας δένουν όσο τίποτα.

Και όχι δεν πιστεύω ότι φτιάχνω κακομαθημένα παιδιά. Φτιάχνω παιδιά που νιώθουν ασφάλεια, που ξέρουν πως ό,τι κι αν συμβεί κάποιος θα τρέξει στο δωμάτιό τους. Και κρατάω αυτές τις στιγμές μέσα μου για να φωτίζουν το μέλλον όπου οι όροι θα αντιστραφούν. Τις κρατάω για τότε που πια θα θέλω να μπω εγώ στο δωμάτιο αυτό, να χαιδέψω ένα κεφάλι ή να ακούσω μια αναπνοή, αλλά η πόρτα θα είναι κλειστή, ενδεχομένως με ένα τεράστιο προειδοποιητικό αυτοκόλλητο “απαγορεύεται η είσοδος”. Το λένε εφηβεία. Κάπως έτσι θα την περάσω κι αυτή. Με τις αναμνήσεις των γλυκών αγρυπνιών του παρελθόντος. Τότε που ήξερα ότι, τελικά, τη μέρα το παιδί σε θέλει λιγότερο. Η νύχτα, είναι που μετράει.

Πηγή

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν επιστρέφεις επιτέλους στο σπίτι με το μωρό, το βραχιόλι του μαιευτηρίου είναι ακόμα στον καρπό σου. Και το γλυκό σου νεογέννητο κλαίει και φωνάζει όλη τη νύχτα. Όταν δοκιμάζεις όλα όσα γνωρίζεις για να το ανακουφίσεις και τίποτα δε φαίνεται να λειτουργεί. Και τελικά τα δάκρυα χαράς που περίμενες γίνονται… δάκρυα εξάντλησης και απογοήτευσης.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν κουνάς, νανουρίζεις και τραγουδάς ότι τραγούδι ξέρεις χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Και αυτή η κούνια που επιλέξατε με τόση αγάπη και φροντίδα είναι κενή, ενώ περπατάς το μήκος του σπιτιού σου ξανά και ξανά. Και κουνάς με τα χέρια σου και ψιθυρίζεις σσσς και προσεύχεσαι να έρθει επιτέλους ο ύπνος.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν ο πυρετός είναι υψηλός, τα ματάκια του συνήθως είναι θαμπά και κουρασμένα. Όταν το μικρό του σώμα ταλαιπωρείται από την άτιμη ασθένεια και δεν ξέρεις τι συμβαίνει. Όταν ψάχνεις online να βρεις τα συμπτώματα της αρρώστιας επειδή είναι πολύ αργά και απλά καταλήγεις τρομοκρατημένη.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν δε σε πιάνει ύπνος τη νύχτα γιατί αναρωτιέσαι αν το μωρό σου όταν μεγαλώσει και θα κάνει φίλους στο σχολείο όταν μεγαλώσει. Το σώμα είναι εξαντλημένο από την ημέρα αλλά το μυαλό δεν κοιμάται ποτέ και κάνει ερωτήσεις: Θα προσαρμοστεί εύκολα, θα είναι ευτυχισμένο, θα του έχω διδάξει αρκετά για να περιηγηθεί σε νέες εμπειρίες;

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν γεμίζουν τώρα το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου σου με περισσότερες ερωτήσεις και τραγούδια από όσα μπορείς να αντέξεις, λίγα χρόνια αργότερα θα ασχολούνται μόνο με το κινητό τους και η ησυχία θα είναι αποπνικτική. Όταν τα μάτια που κάποτε ήταν γεμάτα από διασκέδαση και γέλιο τώρα είναι στραμμένα προς τον ουρανό πιο συχνά από όσο θα θέλαμε, και θα αναρωτιέσαι αν είναι όλα καλά στον κόσμο τους.

Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Όταν βγαίνει σε ραντεβού και αναρωτιέσαι αν όλα όσα της δίδαξες και όλες οι συζητήσεις που είχατε μαζί είναι αρκετές. Όταν βγαίνει έξω με τους φίλους του και ελπίζεις ότι θα είναι ηγέτης και όχι οπαδός. Και ότι μπορείς να του δείξεις το σωστό τρόπο να πάρει αποφάσεις. Όταν το αυτοκίνητο είναι έτοιμο και γεμάτο και τα χέρια σου κρατούν τα δικά τους μέσα από το παράθυρο αλλά εκείνα τα τραβούν μακριά.

Ναι. Οι νύχτες είναι μεγάλες.

Αλλά τα χρόνια;

Ωωω ναι! Τα χρόνια περνούν γρήγορα…

Όταν το μικρούλι πλασματάκι που κάποτε δεν κοιμόταν στη κούνια του, είναι πλέον πολύ μεγάλο για να χωρέσει ακόμα και στο κρεβατάκι του.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν το πιο μικροσκοπικό χεράκι που έσφιξε δυνατά το δάχτυλό σου τόσο σφιχτά, αφήνει το χέρι σου πολύ εύκολα και τρέχει στην αυλή του νηπιαγωγείου.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν τα μωρά μας, τα οποία κάποτε κούρνιαζαν στην αγκαλιά μας και τραβούσαν τα μαλλιά μας γεμίζοντας τις γροθιές τους με αυτά, τώρα τα ισιώνουν, βάζουν ζελέ και χτενίζουν περίτεχνα τα δικά τους μαλλιά.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν αυτός που σκεφτόσουν ότι δεν πρόκειται να κοιμηθεί ποτέ, θα κοιμηθεί τώρα μέχρι το μεσημέρι αν τον αφήσεις.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν βλέπεις το χέρι, αυτό το χεράκι που μόλις χθες του έμαθες να χαιρετάει. Και του έλεγες ενθαρρυντικά «Κάνε γεια σου, γεια σου!», σε χαιρετάει για αντίο καθώς οδηγεί μακριά.

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Όταν τα μικρούλια μας γίνουν τα μεγάλα μας. Όταν ο δρόμος μας γίνει ο δρόμος τους. Όταν η αγάπη μας είναι τόσο μεγάλη σε σημείο να πονάει …

Θα θυμόμαστε …

Ότι οι νύχτες ήταν τόσο μεγάλες. Αλλά τα χρόνια περνούν τόσο γρήγορα.

Το υπέροχο αυτό κείμενο είναι δική μου ελεύθερη (αρκετά ελεύθερη θα έλεγα) μετάφραση από ένα post της σελίδας «No Mama’s Perfect» που σημαίνει «Καμία μαμά δεν είναι τέλεια».

Λίζα

Πηγή

Έχετε παρατηρήσει και εσείς ότι πολύ συχνά είστε θυμωμένες, εξοργίζεστε με το παραμικρό και ξεσπάτε φωνάζοντας ακόμα και με ανούσιες αφορμές; Μήπως θυμάστε και την μαμά σας να κάνει το ίδιο;

Πόσες φορές έχετε φωνάξει επειδή το παιδί σας δεν έκλεισε την τσάντα του για το σχολείο; Δεν μάζεψε το μπουφάν του από τον καναπέ ή άφησε το πιάτο του στο τραπέζι;

Ενώ οι μπαμπάδες (ορισμένες φορές) δείχνουν απίστευτα χαλαροί, παίζουν με τα παιδιά ακόμα και μετά τη δουλειά τους και μπορούν να κάνουν ένα σωρό «σκανταλιές» μαζί τους, οι μαμάδες μοιάζουν με θυμωμένα «τέρατα» τα οποία φωνάζουν με το παραμικρό και δεν έχουν καθόλου πλάκα.

Έμεινα, λοιπόν, να αναρωτιέμαι: Γιατί οι μαμάδες είμαστε τόσο θυμωμένες;

Έψαξα, διάβασα, μίλησα με άλλες μαμάδες και κατέληξα σε ένα συμπέρασμα. Δεν είμαστε ακριβώς θυμωμένες. Είμαστε κουρασμένες, απογοητευμένες και νιώθουμε παραμελημένες.

Ο θυμός, σύμφωνα και με τους ειδικούς, είναι σχεδόν πάντα ένα δευτερεύον συναίσθημα και κρύβει πίσω του άλλα πρωτεύοντα συναισθήματα όπως είναι η απαξίωση, η αδυναμία, η αγνωμοσύνη.

Με απλά λόγια, όταν νιώθουμε ότι μας αγνοούν, μας υποτιμούν και δεν μας εκτιμούν, τις περισσότερες φορές ξεσπάμε έντονα σε όσους μας προκαλούν αυτά τα συναισθήματα, δηλαδή, τους αγαπημένους μας.

Καθημερινά προσπαθώ να κρατήσω το σπίτι τακτοποιημένο, να μαγειρεύω, να έχω έτοιμα τα ρούχα όλων, να μην μπερδεύω τα προγράμματα κανενός, να θυμίζω σε όλους τις υποχρεώσεις τους, να τους κρατώ όλους ευχαριστημένους και μονιασμένους.

Οπότε όταν οι δικοί μου άνθρωποι – εκείνοι για τους οποίους κάνω όλα αυτά  – μπαίνουν στο σπίτι και πετούν τα πράγματά τους από εδώ και από εκεί, παραπονιούνται για το φαγητό, δεν μαζεύουν τα πιάτα τους, αφήνουν άπλυτα ρούχα και παπούτσια στο πάτωμα, θυμώνω!

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι είμαι πολλά περισσότερα από απλώς θυμωμένη.

Τι κάνω για να το αντιμετωπίσω;

Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Δεν μου αρέσει να ξεσπάω στα παιδιά μου ούτε να φωνάζω για ανούσια πράγματα και προσπαθώ να αντικρούσω τα συναισθήματα που με κατακλύζουν όταν νιώθω θυμωμένη.

Ξέρω, ότι η σωστή επικοινωνία με τα παιδιά είναι σημαντική γι’ αυτό και βάζω τα δυνατά μου για να μιλάω όσο περισσότερο γίνεται μαζί τους.

Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, όταν νιώθω τα συναισθήματα να με κατακλύζουν προσπαθώ πρώτα από όλα να καταλάβω το γιατί. Γιατί θυμώνω εκείνη τη στιγμή; Κι αν δεν μπορώ να το αντιληφθώ άμεσα, πηγαίνω σε ένα άλλο δωμάτιο και κάνω έναν μικρό διάλογο με τον εαυτό μου ή κάνω έναν περίπατο (πολύ σπάνιο).

Προσπαθώ, λοιπόν, να εντοπίσω τι συμβαίνει. Τι με έχει πειράξει και τι με έχει ενοχλήσει; Είναι σοβαρή αφορμή για φωνές το ότι ο μικρός άφησε το ποτήρι του πάνω στο τραπέζι για άλλη μια φορά; Μήπως απλώς είμαι κουρασμένη; Μήπως πιέστηκα πολύ μέσα στην ημέρα;

Αν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν σε ένα ήρεμο σπίτι και να μπορούν να μιλούν σε μένα για όσα νιώθουν, πρέπει πρώτα να μάθω να μιλάω στον εαυτό μου και σε εκείνα, σωστά.

Πρέπει να καταλάβω, λοιπόν, τι μου συμβαίνει και τι με θυμώνει για να καταφέρω να το αντιμετωπίσω.

Η μέθοδος αυτή δεν πετυχαίνει πάντα και δεν ταιριάζει σε όλους, αλλά – προσωπικά – με βοηθά αρκετά. Όταν αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει και μπορώ να το εξηγήσω στους δικούς μου ήρεμα, καταλαβαίνουν και εκείνοι πώς μπορούν να με βοηθήσουν.

Αν τα παιδιά ή ο σύζυγός μου ένιωθαν παραμελημένοι ή εξαντλημένοι θα έκανα τα πάντα για να νιώσουν καλύτερα. Για να νιώσουν ότι αξίζουν και ότι όσα κάνουν εκτιμώνται. Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω το ίδιο και για τον εαυτό μου… Γιατί να μην το κάνετε και εσείς;

Πηγή

Τα παιδιά είναι αληθινή ευλογία και όσα περισσότερα έχει κανείς τόσο μεγαλύτερη είναι η χαρά μέσα στο σπίτι του. Ακόμη και αν είναι όλα αγόρια ή όλα κορίτσια, όπως συνέβη με αυτήν τη μαμά απ’ τη Σκωτία που γέννησε 10 φορές, αλλά παρέμενε μέχρι πρόσφατα η μοναδική γυναίκα της οικογένειας! Κι όμως, μετά από αυτό το αξιοπερίεργο, η ζωή της επιφύλασσε μία ακόμη έκπληξη: την 11η φορά που γέννησε, έφερε στον κόσμο ένα υπέροχο κοριτσάκι και οι ισορροπίες στο σπίτι ίσως να αλλάξουν λίγο…

Πριν λίγα χρόνια, η Αλέξις Μπρετ γέννησε το 10ο παιδί της, ένα υγιέστατο αγοράκι. Ταυτόχρονα, έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Βρετανίας που έφερε στον κόσμο 10 αγόρια σερί. Κάπου εκεί, νόμιζε ότι ότι είχε κλείσει ως μητέρα, αλλά λογάριασε χωρίς το ενδέκατο που πριν το καταλάβει ήταν καθ’ οδόν…

Έτσι, στα 39 της χρόνια, η Αλέξις έγινε μαμά 11 παιδιών, 10 αγοριών και ενός κοριτσιού, κάτι που έδωσε πολύ μεγάλη χαρά σε ολόκληρη την οικογένεια. Μάλιστα, σύμφωνα με τους γονείς – που πρέπει να απόκτησαν τρομερή υπομονή με 10 αγόρια στο σπίτι – τα αδέλφια της μικρής Κάμερον ασχολούνται πολύ μαζί της, την φροντίζουν και είναι πολύ πιο προσεκτικοί με τη συμπεριφορά τους γενικότερα. Ακόμη ένα καλό νέο για τους ευτυχείς γονείς που απ’ ότι λένε δεν περίμεναν να κάνουν κορίτσι με την 11η, νιώθουν υπέροχα, αλλά ίσως είναι η στιγμή να σταματήσουν και να χαρούν την οικογένειά τους στο… μέγεθος που είναι τώρα.

Κι επειδή πολλοί πιστεύουν ότι το να φροντίσεις μια τόσο μεγάλη οικογένεια δεν γίνεται χωρίς επιδόματα ή άλλη βοήθεια, η Αλέξις τονίζει ότι ο πατέρας των παιδιών έχει μια καλή δουλειά κι έτσι δεν δικαιούνται κανένα επίδομα, ενώ κι εκείνη μπορεί να δουλέψει part-time, αφού τα παιδιά που είναι πια από λίγων μηνών έως 17 ετών, μπορούν να κρατήσουν το σπίτι μια χαρά και να προσέξουν ο ένας τον άλλον.

Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα. Πολλές φορές οι δύο υπερπολύτεκνοι γονείς έχουν αναρωτηθεί πως θα τα βγάλουν πέρα με τόσα παιδιά και τόσα έξοδα, αλλά τα καμάρια τους καταφέρνουν πάντα να τους ζεστάνουν την καρδιά και να ανανεώσουν το κουράγιο τους. Και να τους υπενθυμίσουν με τον πιο γλυκό τρόπο πως, στο τέλος της μέρας, αυτό που έχτισαν δεν συγκρίνεται με τίποτα στον κόσμο.

Πηγή

Είναι μια σκληρή αλήθεια ότι η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως θέλουμε. Οποιοδήποτε εμπόδιο κι αν ρίχνει στο δρόμο μας, όμως, πρέπει να βρίσκουμε το κουράγιο και την εφευρετικότητα να το ξεπερνάμε. Όπως έκανε αυτή η μαμά που βρέθηκε διαζευγμένη και χρεωμένη, με δυο παιδιά στην αγκαλιά, να μην μπορεί να συντηρήσει το σπίτι που έμεναν. Στα πρόθυρα του μείνει άστεγη, λοιπόν, βρήκε μια λύση που εκ πρώτης όψεως μοιάζει ακατόρθωτη. Εκείνη, πάλι, το πήρε πατριωτικά, κατόρθωσε να υλοποιήσει την τρελή ιδέα της και να στεγάσει την οικογένειά της!

Αφού ξεμπέρδεψε με τα χρέη της, η Σαρλότ άφησε το σπίτι της και με 10.000 δολάρια Αυστραλίας στην τσέπη και την οικοσκευή της «στην πλάτη», έκανε μια πρωτοφανή συμφωνία με τον παππού της. Εκείνος της παραχώρησε ένα μέρος της αυλής του, και η Σαρλότ έχτισε ένα μικρό σπίτι απ’ το μηδέν με τα ίδια της τα χέρια και ό,τι υλικά μπορούσε να πάρει με το μικρό της μπάτζετ.

Το εγχείρημα ήταν αληθινά ανήκουστο, αλλά με τη βοήθεια του παππού της, ο οποίος ήταν αυτός που είχε την τρελή ιδέα εξαρχής, η νεαρή μαμά κατάφερε να το φέρει εις πέρας και σήμερα έχει το δικό της σπίτι, που δεν χρειάζεται να αποπληρώσει σε καμιά τράπεζα ή πρώην σύζυγο για το απολαύσει πραγματικά. Η μόνη της υποχρέωση είναι να επιστρέψει λίγα-λίγα τα χρήματα που δανείστηκε απ’ τον παππού της, αφού για να συμπληρώσει το μπάτζετ χρειάστηκε να πάρει ένα «οικογενειακό» δάνειο, αλλά και να πουλήσει όσες συσκευές ή έπιπλα δεν χωρούσαν στο μικρό αλλά πρακτικό, DIY σπιτάκι της.

Αν το σκεφτεί κανείς, αυτό που έκανε η απίθανη μαμά είναι πέραν λογικής, αφού δεν πλήρωσε ούτε έναν μάστορα που σημαίνει ότι έμαθε πως γίνεται και έφτιαξε ολομόναχη, όχι μόνο το ξύλινο «σασί» του σπιτιού, αλλά τη στέγη, τα υδραυλικά, τα ηλεκτρολογικά και ό,τι άλλο απαιτείται για να έχεις ένα πλήρως λειτουργικό σπίτι.

Στην πορεία, έπρεπε να βρίσκει πρακτικές και οικονομικές λύσεις για όλα, χωρίς να θυσιάσει καθόλου ζωτικό χώρο για τα παιδιά ή κάποιες απ’ τις βασικές λειτουργικότητες. Τα κατάφερε βάζοντας το μυαλό και τη φαντασία της να δουλέψουν, ψάχνοντας έπιπλα σε πολυκαταστήματα και αγορές μεταχειρισμένων και φυσικά, αξιοποιώντας όλες τις γνώσεις του παππού της, αλλά και την πολύτιμη βοήθεια των υπέροχων αγοριών της.

Τι άλλο μπορεί να πει κανείς, από ένα τεράστιο μπράβο για μια γυναίκα που αποτελεί έμπνευση για όλους μας και ειδικά όσους βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και νιώθουν πως χρειάζονται ένα… θαύμα!

• 

• 

• 

Πηγή