Αποφάσισα να γράψω λίγες λέξεις, λίγες γραμμές για το ιερότερο πρόσωπο στη ζωή μου. Εν τέλει δεν με ενδιαφέρει, ας γράψω και νουβέλα ή βιβλία πολλά. Η μάνα μου θα άξιζε κάθε γράμμα, κάθε λέξη και κάθε σκέψη μου. Η μάνα μου θα άξιζε κάθε δευτερόλεπτο από το χρόνο μου μέσα στην ημέρα. Θα άξιζε κάθε χιλιοστό της προσοχής μου. Η μάνα μου θα μπορούσε να με κάνει να λυγίσω ατσάλινες μπετόβεργες με τα χέρια μου και να αντέξω χίλιες μπάρες πίεση στην πλάτη μου. Όμως η μάνα μου το μόνο που μου προσφέρει, χωρίς να ζητά αντάλλαγμα, είναι ένα χαμόγελο και, σπανίως, λίγα δάκρυα. Τα μόνα δάκρυα που θα έχυνα και ποτέ δε θα μετάνιωνα για αυτό: τα δάκρυα για το πρόσωπο της μάνας μου.

Η μάνα είναι κάτι παραπάνω από εκείνη τη γυναίκα που απλά θα φέρει ένα παιδί στον κόσμο, κουβαλώντας το εννέα μήνες δίπλα στα σπλάχνα της. Μάνα σημαίνει “αγάπη”. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που, όταν θα σπάσεις σαν γυαλί σε χίλια κομμάτια, μικρά και αιχμηρά, δε θα διστάσει να σε μαζέψει από κάτω με τα γυμνά της χέρια, ακόμη κι αν η ίδια ματώσει και κοπεί. Η μάνα είναι ο άνθρωπος εκείνος που από την στιγμή της σύλληψης σου σπάει το “εγώ” και γίνεται “εσύ”. Σκέφτεται, αγχώνεται και βασανίζεται για εσένα. Τοποθετεί όλο το υπόλοιπο σύμπαν σε δεύτερη μοίρα και διοχετεύει όλο της το συναίσθημα στην ύπαρξή σου. Η μάνα θα πεινάσει για να φας εσύ την τελευταία μερίδα φαγητού.

Η μάνα σε αποδέχεται για αυτό που ήδη είσαι και όχι για αυτό που η ίδια θα ήθελε να είσαι. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να σου προσφέρει ανιδιοτελώς μια θεραπευτική αγκαλιά, ένα ιαματικό βλέμμα και ένα μαγικό φιλί. Ικανά να φωτίσουν κάθε σου σκοτάδι. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που καταφέρνει και διαβάζει την κάθε σου σκέψη, να μεταφράζει την κάθε σου κίνηση και να γνωρίζει τι σε βασανίζει την εκάστοτε χρονική στιγμή. Η μητέρα δεν έχει στο λεξιλόγιό της τα ρήματα “προδίδω” και “εγκαταλείπω”. Η μάνα τα έχει αντικαταστήσει με τα ρήματα “υπερβαίνω” και “αγαπώ”. Αυτά διακρίνουν την πραγματική μάνα από την φαινομενική μάνα. Γιατί η πραγματική μάνα θα αρχίσει να αγαπά και θα πεθάνει αγαπώντας. Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς επιβράβευση, χωρίς επιστροφές.

Αυτή είναι η δική μου μάνα.

Μάνα! Δεν βρίσκεται λέξη καμία / να’ χει στον ήχο της τόση αρμονία.

(Γεράσιμος Μαρκοράς)

Θανάσης Μουλιός

Ο  τίτλος του άρθρου  μου ήρθε εντελώς αυθόρμητα και το πρώτο ευχαριστώ  από τα πολλά που θα ακολουθήσουν  είναι για την έμπνευση που μου έδωσαν να γράψω το παρόν άρθρο οι δύο  υπέροχοι άνθρωποι που αύριο γιορτάζουν. Σήμερα θα σας πω κάποιες μικρές μου προσωπικές ιστορίες που αποδεικνύουν  ότι ένας κόσμος χωρίς τις γυναίκες  θα ήταν απλά κενός. Αφιερώνω τις παρακάτω γραμμές στην αδερφή μου και στην  μητέρα μου.

              Αρχικά πολλές φόρες πιάνω τον εαυτό μου να αναφωνεί  ‘’ Μάνα είναι μόνο μία ‘’. Ο  άνθρωπος που αν το καλοσκεφτείς είναι αυτός που κουβαλάει τον πόνο του παιδιού από την  κοιλία . Περνάει τις  περισσότερες  ώρες με τα παιδία και ας με συγχωρέσουν οι πατεράδες δεν μπορείς ποτέ μα ποτέ να τις  ξεγελάσεις. Πολλά αγόρια ακούω που λένε ότι θα  ήθελα η γυναικά μου να είναι  σαν την μητέρα μου και ο λόγος κυρίως είναι  ένας ,επειδή μια μάνα θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είσαι. Η αγάπη της μητέρας έχει μέσα της όλα κείνα τα συστατικά που χρειάζονται  για να είναι κάποιος ευτυχισμένος, όπως είναι η ανιδιοτέλεια η αγνότητα και η αλήθεια.  Αν κάτι δεν αντέχετε είναι αυτή η υπερβολική φροντίδα τους και αύτη η εικόνα  που έχουν ότι τα παιδιά τους θα είναι πάντα  μικρά. Για παράδειγμα πόσες φορές μου έχει πει παιδί μου πάρε μία ζακέτα θα κρυώσεις ή με το που γύρισα από ξενύχτι πετάχτηκε από το κρεβάτι για να δει αν είμαι καλά. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ  μάνα για την ανεκτικότητα σου όλες εκείνες που ξέσπασα σε νεύρα και φώναζα, για κείνες τις στιγμές που δεν ήμουν καλά και με άκουσες, αλλά σε ευχαριστώ κυρίως  γιατί με την δική σου συμβολή  έμαθα να αγαπώ τους γύρω μου.

              Τα  ετερώνυμα έλκονται, όχι μόνο στην φυσική, όχι μόνο στον έρωτα, αλλά και στην οικογένεια. Ένας αδερφός για την αδερφή του οφείλει να είναι το στήριγμα της, μόνο που το καταλαβαίνει αργά. Αρχικά θυμάμαι τον εαυτό μου να μαλώνω συνέχεια με την αδερφή μου για  τα παιχνίδια, για την προσοχή των γονιών, αλλά και γιατί πάντα πίστευα ότι το γυναικείο φύλο κάνει ότι θέλει( ακόμα το πιστεύω).Δύσκολα θα βρεις αδέρφια που δεν μαλώνουν μεταξύ τους, όμως και από την άλλη δύσκολα θα βρεις  έναν αδερφό να μην προστατεύει την μικρότερη αδερφή του ειδικά από την εφηβεία και μετά. Η δική μου ιστορία εμπεριέχει τα παραπάνω , μικροί μαλώναμε και τώρα ο  ένας δεν μπορεί χωρίς τον άλλον. Θα ήθελα λοιπόν και σε αυτήν να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ που σπάνια της λέω, γιατί για  μένα είναι ο άνθρωπος που θα συζητήσω τους προβληματισμούς μου , θα μου χαρίσει απλόχερα μια αγκαλιά, χωρίς να της το ζητήσω, θα με συμβουλεύσει, μα το κυριότερο θα μου υποδείξει τα λάθη μου και θα με συγχωρέσει για αυτά.

              Κλείνοντας, οφείλω ένα ευχαριστώ, γιατί είναι σίγουρο ότι υπάρχουν παιδία που είτε δεν έχουν μητέρες τόσο στοργικές, είτε έχουν πιο  δύσκολες στο να εξωτερικεύουν τα συναισθήματα τους. Αν περιμένετε να σας πω  ότι μας κάνουν  ότι θέλουν ,αυτό νομίζω το γνωρίζετε καλύτερα από εμένα. Εγώ λοιπόν θα πω ένα μεγάλο  σε αγαπώ στην μητέρα μου και στην αδερφούλα μου, όσο σπάνια και αν το λέω αυτό .

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ !!