Ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού ο διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision 2020, με τους υπεύθυνους να αναφέρουν ότι ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί το 2021.

«Με ειλικρινή λύπη σας ανακοινώνουμε την ακύρωση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision στο Ρότερνταμ», αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση της διοργανώτριας αρχής.

«Τις τελευταίες εβδομάδες, έχουμε αναζητήσει πολλές εναλλακτικές για να μπορεί να προχωρήσει ο διαγωνισμός. Ωστόσο, η ανασφάλεια που έχει δημιουργήσει ο COVID-19 σε όλη την Ευρώπη – και τα μέτρα που έχουν τεθεί από τις κυβερνήσεις των συμμετεχουσών χωρών και της Ολλανδίας – οδήγησε την EBU στη δύσκολη απόφαση», σημειώνεται.

«Είναι αδύνατον να συνεχίσουμε με την live εκδήλωση όπως είχε σχεδιαστεί», συμπληρώνεται. 

Να σημειωθεί πως μεταξύ των σεναρίων που είχαν εξεταστεί ήταν η διεξαγωγή του διαγωνισμού κεκλεισμένων των θυρών, ωστόσο οι εξελίξεις αναφορικά με την εξάπλωση της πανδημίας οδήγησαν στην απόφαση να ματαιωθεί έως και του χρόνου.  

Ο επικεφαλής της EBU, Jon Ola Sand, εξέφρασε την προσωπική του λύπη για τις εξελίξεις, σημειώνοντας πως θα εξεταστεί το εάν θα είναι δυνατή η διεξαγωγή του διαγωνισμού στο Ρότερνταμ την ίδια περίοδο το 2021. Ολοκληρώνοντας τη δήλωσή του, ευχαρίστησε όλους όσοι συμμετείχαν στις προετοιμασίες για τον φετινό διαγωνισμό.

«Σας υπόσχομαι πως η Eurovision θα επιστρέψει πιο ισχυρή από ποτέ», είπε. 

Πηγή

Ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος σε μια μεστή συνέντευξη μιλά για τη στάση της Εκκλησίας που «επιτέλους κατάλαβε ότι είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου», τις ηγετικές ικανότητες του Μητσοτάκη, την αδεξιότητα και την ειλικρίνεια του Σωτήρη Τσιόδρα και την ευκαιρία των Ελλήνων να σταματήσουν να είναι «μικρά παιδιά» και να βγουν κερδισμένοι.

Κλεισμένος στο σπίτι του στην Πεντέλη, σε καραντίνα για έβδομη μέρα, δουλεύοντας εντατικά στο γραφείο του, ο φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος μου ομολογεί ότι νιώθει οικεία, άνετα μέσα σε αυτή τη συνθήκη της απομόνωσης. Παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και παραδόξως, μέσα στο γενικό κλίμα αβεβαιότητας και φόβου, νιώθει αισιόδοξος για το πώς αυτή η πανδημία μπορεί να οδηγήσει τους Έλληνες σε μια χρυσή ευκαιρία μεγάλης εσωτερικής αλλαγής και εκσυγχρονισμού του νεοελληνικού πολιτισμού.

Ως εξοικειωμένος με την απομόνωση, έχετε κάποια συμβουλή για εμάς που με την καραντίνα βιώνουμε μια νέα συνθήκη;

Βεβαίως, είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αρχίσουμε να γυρνάμε τον χρόνο προς τα μέσα μας. Διότι η εξωστρέφεια έχει και αρνητικά. Δηλαδή, κυνηγάμε το έξω και ξεχνάμε το μέσα. Κυνηγάμε το αποτέλεσμα και ξεχνάμε τα όρια. Ε, νομίζω είναι ώρα να τα ξανασκεφτούμε. Θεωρώ ότι μέσα σε αυτή τη γενική δυστυχία υπάρχουν εξαιρετικές ευκαιρίες.

Τέταρτη μέρα καραντίνας και ήδη έχει αρχίσει να εμφανίζεται ένας εκνευρισμός σε συνδυασμό με μια κατάθλιψη σε αρκετούς…

Το καταλαβαίνω απόλυτα. Είναι άνθρωποι που είχαν δύσκολες σχέσεις με τον εαυτό τους. Προχωρούσαν σε υποκατάστατες ενέργειες και σχέσεις, για να κρύψουν την εσωτερική πίεση. Τώρα είναι υποχρεωμένοι να σταθούν ενώπιοι ενωπίοις.

Άρα, θα καταλάβουμε αν πραγματικά φταίγαμε για πράγματα που αποδίδαμε σε άλλους;

Ήταν οι συνηθισμένες υπεκφυγές που τις αντιμετωπίζαμε με την εγγύτητα, ξεπερνούσαμε προβλήματα βγαίνοντας από τον εαυτό μας. Τώρα, το μεγάλο στοίχημα είναι ότι πρέπει να μάθουμε την απόσταση. Αυτή η απόσταση που σημαίνει να σκεφτούμε περισσότερο, να στραφούμε μέσα μας και να μάθουμε στο αργό. Η μεγάλη ταχύτητα μας είχε μάθει σε κάτι γρήγορο που ήταν ένα περιτύλιγμα του αγχώδους. Τώρα ήρθε η ώρα για το αργό: αργά διαβάσματα, αργά ενδιαφέροντα, να σκεφτόμαστε πολύ τα πράγματα, να τα ζυγίζουμε. Εκεί που κυνηγούσαμε αποτελέσματα, τώρα πρέπει να πλουτίσουμε τον χρόνο με μεγάλες στιγμές.

Τι είναι οι μεγάλες στιγμές;

Ενεργά παρόντα που διαρκούν. Παλιά οι ασκητές, οι άνθρωποι που προσεύχονταν, εμπλούτιζαν τον χρόνο. Διότι τώρα, ξέρετε, βρισκόμαστε σε κάτι πολύ σημαντικό και θετικό…

Θετικό;

Βέβαια θετικό. Για πρώτη φορά από εκεί που περιφρονούσαμε τον δημόσιο χώρο και ήταν βρώμικος ενώ είχαμε καθαρά τα διαμερίσματά μας, τώρα που αποσυρόμαστε στα διαμερίσματά μας παίρνουμε στα σοβαρά το έξω. Καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα πράγματα είναι απολύτως συνδεδεμένα.

Αντιλαμβανόμαστε την αξία του δημόσιου χώρου δηλαδή…

Βεβαίως, γιατί από εκεί εξαρτάται και ο εσωτερικός χώρος. Υποχρεωνόμαστε σε νέες στάσεις και αντιλήψεις για τα πράγματα. Αυτό που περιλαμβάνει η αρχή της ατομικής ευθύνης, την οποία χθες η Εκκλησία προσπάθησε να παρακάμψει κρατώντας το 7 με 8 κάθε Κυριακή.

Με ένα πείσμα θα έλεγε κανείς…

Δεν είναι μόνο πείσμα. Είναι μια προσπάθεια να κρατηθούν όλα αυτά τα συλλογικά, συμβολικά στοιχεία από τα οποία παίρνει περιεχόμενο μια πίστη που καταλαβαίνει ακριβώς τον εαυτό της. Δεν έχει σημασία η πίστη μέσα από τελετουργικά και μυστηριακά δεδομένα, είναι η ανάγκη να στραφώ μεσολαβημένα σε κάτι υψηλό. Και αυτό σε κάποιο βαθμό είναι κατανοητό, αλλά θα μπορούσε κανείς, όπως στις παλιές πρακτικές των ασκητών, και αδιαμεσολάβητα να πάει προς τα εκεί.

Ποιο ήταν για εσάς το μεγαλύτερο πρόβλημα με την αντίδραση της Εκκλησίας;

Ηταν ότι δεν ήθελε να βάλει τον χρόνο στην αναζήτηση του θείου. Ενώ ο χρόνος που ζητούσε η κυβέρνηση στην πραγματικότητα είναι η ευθύνη. Με την ευθύνη εμπλουτίζεται η εμπιστοσύνη στον χρόνο. Για πρώτη φορά στην Ανατολική Εκκλησία θα βάλουν μέσα στο παιχνίδι τον χρόνο με τη μορφή της ευθύνης. Με την έννοια της εσωτερικής στρατεύσεως για το κοινό καλό. Αυτό είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό και στο μέτρο που θα ζυμωθεί μέσα μας και δεν θα το ξεχάσουμε, πάμε για μια μεγάλη αλλαγή σε βάθος. Για πρώτη φορά θα μπει ο χρόνος, δηλαδή η αίσθηση του πραγματικού, μέσα στις πνευματικές ανάγκες. Αυτό ήταν ο λόγος που δεν μπορούσε να εξελιχθεί η κοινωνία μας. Ηταν διαφορετικά πράγματα ο χρόνος και η ανάγκη για το υψηλό και το απόλυτο. Τώρα με τον κορωνοϊό πρέπει να τα αφομοιώσουμε.

Εντέλει και μακροπρόθεσμα μπορούμε να βγούμε κερδισμένοι;

Εξαρτάται από το πώς εμείς θα το αντιμετωπίσουμε.

Έχετε πίστη στους Έλληνες για το πώς θα το αντιμετωπίσουμε; Είδατε τις μαζικές εξόδους σε παραλίες και καφέ…

Αυτά τα φαινόμενα μαζικών εξόδων είναι αντανακλαστικές φοβικές επιστροφές στην ομαδικότητα. Ενώ στην Εκκλησία σου ζητούν να είσαι ταπεινός, με την επιμονή ακριβώς την ιδεολογική στο μυστήριο γίνεσαι αλαζόνας. Είχαμε μια υπόθαλψη αλαζονείας του πιστού επειδή έπρεπε να μείνει πιστός στην ταυτότητά του ως πιστού και όχι στην εσωτερική του ζωή ως πιστού. Η εμμονή στην ταυτότητα είναι μια μορφή παραμονής αλαζονικής σε έναν εαυτό που δεν καταλαβαίνει άλλο από το δικό του πείσμα. Στο μέτρο που θα αρχίσουμε να τα κατανοούμε αυτά, θα μπορούσε να γίνει μια αρχή για διαφορετική τοποθέτηση απέναντι στο πρόβλημά μας.

Ποιο είναι το πρόβλημά μας, των Ελλήνων;

Το πρόβλημά μας είναι ότι είμαστε μικρά παιδιά με ανεξέλεγκτες συναισθηματικές συμπεριφορές Αυτό μπορεί να το συγκρατήσει η ευθύνη, γιατί εκεί το συναίσθημα αποκτά μορφή. Όχι να καταργηθεί το συναίσθημα, αλλά να μπορεί να ελεγχθεί προς όφελος πια του άλλου. Όταν είναι ατομικό το συναίσθημα, είναι αλαζονεία. Όταν το συναίσθημα είναι ευθύνη, τότε είναι προσφορά και άνοιξη. Έχει μεγάλη σημασία, γιατί τώρα κρίνονται βασικότατα ζητήματα του νεοελληνικού πολιτισμού.

Όπως;

Όπως το θέμα της σχέσης μας με το κράτος. Υποχρεούμαστε πια να είμαστε πολίτες μετά τα γεγονότα με τον κορωνοϊό. Ενώ μέχρι τώρα ακολουθούσαμε την τακτική «εγώ πάω στα καφενεία, πάω όπου θέλω, κάνω ό,τι θέλω». Σαν αναρχούμενοι ιδιώτες. Κρίσιμο πρόβλημα του νέου ελληνισμού ήταν και είναι η αντίδρασή μας προς το κράτος. Τώρα γεννιέται κάτι καινούργιο και μάλιστα με ένα κράτος που το τελευταίο διάστημα έδειξε δείγματα ότι υπάρχει: την επιτυχία στον Έβρο και τη διαχείριση του κορωνοϊού. Δηλαδή πια βλέπουμε ότι υπάρχει ένα κράτος και εξαρτάται από τη δική μας στάση, τη δική μας ευθύνη να συντονιστούμε και να προχωρήσουμε μαζί του ως πολίτες του. Αυτή είναι η προϋπόθεση του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας μας, στο μέτρο που αυτό γίνεται και που τα στοιχεία ταυτότητας υποχωρούν μπροστά στην ευθύνη -γιατί η αλήθεια είναι ότι η ταυτότητα γυρνά στον εαυτό μας, έχει έναν εγωκεντρισμό, ενώ η ευθύνη μας υποχρεώνει σε διαφορετικές συμπεριφορές. Δυστυχώς θα φτάσουμε σε αυτό μέσα από νεκρούς, μέσα από κινδύνους. Μπορούμε να το δούμε όμως ως τρομερή ευκαιρία εσωτερικής αλλαγής. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Πιστεύατε ότι ο Μητσοτάκης θα είχε τέτοια αποτελέσματα; Δεν λέω η κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Προς τα Χριστούγεννα τα πράγματα είχαν αρχίσει να δυσκολεύουν όσον αφορά κάποιες οικονομικές αποφάσεις που δεν μπορούσαν να προχωρήσουν, όμως μετά με τον Εβρο και στη συνέχεια με τον κορωνοϊό -όπου εκεί έπαιξε, κατά τη γνώμη μου, προσωπικά ρόλο ο ίδιος ο Μητσοτάκης- η εικόνα άλλαξε.

Άρα μιλάτε για χαρακτηριστικά ενός ηγέτη…

Βεβαίως. Και μετά το χθεσινό, με τη αντίδρασή του σε αυτή την αμφίθυμη απόφαση της Ιεραρχίας, η συμπεριφορά του Μητσοτάκη ήταν καθαρά ηγετική.

Μήπως όμως άργησε να το κάνει; Έπρεπε να έχουν κλείσει νωρίτερα οι εκκλησίες…

Δεν άργησε, διότι θέλησε να ακούσει με προσοχή την αντίδραση της Εκκλησίας. Είναι κρίσιμο αυτό. Η Εκκλησία εκφράζει την ανάγκη μας για το απόλυτο. Την αποφυγή του χρόνου –και αυτό είναι πρόβλημα για τον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας μας. Προσπάθησε να αποφύγει τον χρόνο, όμως αν θέλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη μας ο χρόνος δεν αποφεύγεται. Χθες, η Εκκλησία κατάλαβε ότι είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Κατάλαβε ότι είναι κομμάτι του κράτους –εκτός αν θέλει η ίδια να αποχωρήσει…

Η φράση που κυκλοφορεί είναι ότι το κράτος είναι σωστό και οι πολίτες όχι -κάπως πιο εκλαϊκευμένα…

Για πρώτη φορά το κράτος δεν θέλησε να εξυπηρετήσει τους πολίτες για ψηφοθηρικούς λόγους. Ε, έχω την εντύπωση ότι το χθεσινό ήταν και ψηφοθηρικά ευτυχές. Ο Έλληνας αρχίζει και καταλαβαίνει ότι το κράτος, οι δημόσιες υπηρεσίες, το σύστημα Υγείας υπάρχουν για αυτόν. Αλλά πρέπει και αυτός να υπάρξει για εκείνα. Για να συμβεί αυτό πρέπει ο Έλληνας να μεγαλώσει. Το μεγάλο θέμα είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν κατορθώσει να μεγαλώσουν μέσα από τη στενή και κυρίαρχη δομή της οικογένειας στην κοινωνία μας. Δεν λέω να διαλυθεί η οικογένεια, αλλά να μην καθορίζει την ψυχοσύνθεση και τον χαρακτήρα του παιδιού όπως ως τώρα. Η ευθύνη είναι να πάρουμε τον εαυτό μας στα χέρια μας. Μέχρι τώρα αφηνόμασταν σε άλλους να κανονίζουν για εμάς. Το ψυχολογικό είναι πλέον διαφορετικό, είμαστε έτοιμοι για μια ωρίμανση που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ως τώρα. Πάμε για μια πίστη που μπορεί να συμβιβαστεί με τη λογική. Και ο τρόπος που η πίστη συμβιβάζεται με την λογική λέγεται ευθύνη. Αυτό, μπροστά στον κίνδυνο του κορωνοϊού αποκτά τεράστια δυναμική.

Αν η κατάσταση αυτή κρατήσει πολύ; Καραντίνα μηνών, απαγόρευση κυκλοφορίας… Μήπως τελικά βγουν τα χειρότερα χαρακτηριστικά μας και δεν φτάσουμε σε αυτή την ωρίμανση;

Ο φόβος είναι αυτός που μπορεί να οδηγήσει σε τέτοιες καταστάσεις. Και αυτό τον φόβο μπορεί να τον αποτρέψει ένα οργανωμένο κράτος. Έχει μεγάλη σημασία αυτό: από τη στιγμή που βλέπουμε έναν αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό και οι άνθρωποι που τον στελεχώνουν είναι άξιοι, μικραίνουν τα περιθώρια για τέτοιες εκδηλώσεις. Αν δεν γίνουν αυτές οι συμπεριφορές που περιγράφετε, τότε θα πάμε μπροστά. Αλλιώς ο φόβος είναι κακός σύμβουλος.

Μιλάμε για πρόσωπα και η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες κρεμόμαστε από το στόμα του Σωτήρη Τσιόρδα, ενός χαμηλών τόνων επιστήμονα, χωρίς μιντιακή επιδεξιότητα, που δεν επιζητούσε ποτέ τα δημόσια φώτα.

Γιατί αυτή η αδεξιότητά του ακριβώς έπεισε τους Έλληνες για την ειλικρίνειά του και για την καλή του θέληση. Είναι εκείνος που υπάρχει για να συνομιλεί το κράτος με τους πολίτες.

Έχει μεγάλο βάρος πάνω του…

Ναι. Ομως η ταπεινοφροσύνη και η ειλικρίνεια τού δίνουν αντοχή.

Ένα τόσο διαφορετικό πρότυπο μέσα στον ναρκισσισμό και τον εκκωφαντικό λόγο που έχουμε συνηθίσει στη δημόσια σφαίρα…

Ακριβώς, κάτι τελείως διαφορετικό, γιατί μέχρι στιγμής ο φόβος εν πολλοίς βοηθάει. Αν περάσουμε και το καινούργιο που έρχεται με τον αποκλεισμό της κινήσεως, θα έχουμε στα χέρια μας το τελικό κριτήριο. Έχει μεγάλη σημασία να σκεφτούμε επιτέλους τον εαυτό μας. Μέχρι τώρα τα φορτώναμε όλα στους άλλους. Το γεγονός ότι πρέπει να πλένουμε τα χέρια μας είκοσι φορές την ημέρα σημαίνει ότι έχουμε προσωπική ευθύνη, δεν φταίει πια ο άλλος. Αυτά είναι σημαντικά ως ψυχολογικά κέρδη που μεθαύριο θα βαρύνουν στην κοινωνική ζύμωση όταν βγούμε από αυτή την ιστορία. Θα κοιτάξουμε και θα πούμε «και τώρα πώς προχωράμε;».

Αυτό το «και τώρα»…

Αυτό το «και τώρα» είναι ότι έχουμε προϋποθέσεις για συμφιλίωση με το πραγματικό το οποίο αντικαθιστούσαμε με φαντασιώσεις ως σήμερα.

Εκκλησιάζεστε; Είστε κοντά στην Εκκλησία;

Είμαι κοντά της με την έννοια ότι είναι ένα στοιχείο θεμελιώδες για την εθνική μας παράδοση. Την υπολήπτομαι, χρειάζεται σεβασμός απέναντι στην Εκκλησία, όμως πρέπει και η ίδια να σκεφθεί τον εαυτό της. Η ίδια, επειδή αισθανόταν πάντα κοντά στη Βασιλεία των Ουρανών δεν σκεφτόταν τον εαυτό της. Δεν σκεφτόταν τη σχέση της με τον χρόνο και το πραγματικό. Έρχεται η ώρα να το σκεφθεί. Και είναι η ώρα που και η Εκκλησία θα έχει μεγάλες αλλαγές. Ήδη μετά τα χθεσινά αρχίζει ένας συντονισμός με την πραγματικότητα, έστω και δειλός.

Το δύσκολο σημείο ήταν ότι έπρεπε να κρατηθεί ο συμβολισμός του μυστηρίου…

Μα το μυστήριο και η Θεία Κοινωνία δεν είναι το αθάνατο νερό. Είναι για τις ψυχές των ανθρώπων, είναι για το τι θα το κάναμε μέσα μας. Αλλιώς δεν θα αρρώσταιναν οι παπάδες… Το πρόβλημα με τη στάση της Εκκλησίας είναι ότι όταν ο άνθρωπος σκέφτεται πάντα το καλύτερο, τότε δυναμώνει τον εγωισμό του. Ο άνθρωπος ταπεινώνεται όταν σκέφτεται το ανώτερο. Το πρόβλημα είναι ότι η Εκκλησία άρχισε να σκέφτεται το καλύτερο μέσα από διαδικασίες τύπου θεραπευτικές, μαγικού χαρακτήρος. Δινόταν μεγάλη έμφαση στο τελετουργικό απ’ ό,τι στην ίδια την πίστη των ανθρώπων. Γιατί ο αγιασμός είναι αγιασμός της πραγματικότητας όχι των «αγιασμένων». Και η Εκκλησία θα περάσει μέσα από το καμίνι αυτής της φοβερής περιπέτειας. Έρχεται η ώρα για όλους μας να σκεφτόμαστε την αλλαγή, ξεκινώντας από τον εαυτό μας και όχι από τους άλλους. Είναι σημαντικό να πιστεύουμε και να μην διαγράφουμε τον χρόνο, για να δραπετεύουμε διαρκώς προς την αιωνιότητα. Όσο κυνηγάμε την αιωνιότητα και αφήνουμε τον χρόνο, τόσο γινόμαστε παθητικοί. Η παθητικότητα φέρνει την κατάθλιψη. Δεν αντέχουμε λοιπόν τη ζωή στα δωμάτια, γιατί δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Μας πνίγει η παθητικότητά μας. Θυμάστε, στην Κίνα ένας μαραθωνοδρόμος έτρεχε μέσα στο δωμάτιό του. Έχει μεγάλη σημασία να εκτεθούμε στα προβλήματά μας. Ο κορωνοϊός μπορεί να εξελιχθεί έτσι σε ευλογία.

Η κυρίαρχη ρητορική των διεθνών ηγετών είναι τόσο έντονη, φορτισμένη.

Αυτή η ρητορική είναι και η δική μας συμπεριφορά ως τώρα στη ζωή. Αποδεικνύεται ότι εκείνοι τους οποίους αναδεικνύαμε σε ηγετικές θέσεις, εκφράζουν το βαθύτερο αίτημα του δικού μας παλιού εαυτού -αν έχει παλιώσει όντως.

Στην Ελλάδα η αντιπολίτευση έχει δείξει υπεύθυνη στάση, υπάρχει ενότητα. Λέτε και εδώ να αλλάξουμε;

Θα το δούμε στην πορεία των πραγμάτων, γιατί όπως ξέρουμε όλοι ο ελληνικός διχασμός είναι μεγάλο πρόβλημα και οφείλεται στην ένταση του συναισθήματος μιας μειονεξίας μας επειδή δεν αντέχουμε τον εαυτό μας δεύτερο. Ε, όταν μάθουμε ότι και ως δεύτεροι είμαστε υποψήφιοι για πρώτοι, τότε τα πράγματα θα αλλάξουν.

Βγήκατε να χειροκροτήσετε την Κυριακή νοσηλευτές και γιατρούς; Διάβαζα  στο New Yorker ότι τη στιγμή που κλείνει ο δημόσιος χώρος, τα χειροκροτήματα, τα τραγούδια, γίνονται μορφές περφόρμανς.

Δεν το γνώριζα ότι θα γίνει αυτό με τα χειροκροτήματα. Εγώ χειροκροτώ μέσα μου αυτά τα παιδιά κάθε μέρα, ξέρω τι ζουν. Ξέρετε, έχει σημασία η περφόρμανς να μην έχει το νόημά της στον εαυτό της. Να μην αθωώνεσαι εσύ για αυτά που δεν κάνεις μέσα από τη συγκεκριμένη κίνηση.

Μου είπατε ότι έχετε πολλή δουλειά. Με τι ασχολείστε αυτό το διάστημα;

Κάνω διορθώσεις σε ένα βιβλίο μου με το οποίο ασχολούμαι τα τελευταία πέντε, έξι χρόνια. Ένα βιβλίο για πραγματικά όνειρα και οράματα που βλέπουμε μέσα στους αιώνες. «Η Ελλάδα των ονείρων», είναι ο τίτλος και θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.

Το πιο επίμονο όνειρό σας;

Δεν υπάρχει κάποιο. Τα όνειρα είναι πάρα πολύ δυνατά στο μέτρο που είμαστε αδύνατοι απέναντι στον εαυτό μας. Γιατί μας πιέζει ο εαυτός μας να του μιλήσουμε. Όταν κυνηγάμε πολύ τον εαυτό μας τότε συντονίζονται τα όνειρα, είναι ήρεμα.

Ιστορικά, πότε πριν έχει κληθεί ο Έλληνας τόσο έντονα και ακαριαία να αναλάβει την ευθύνη του;

Ποτέ πριν δεν έχει συμβεί αυτό. Γι’ αυτό θεωρώ ότι είναι μια συνθήκη που ενδεχομένως να παίξει ρόλο στην αλλαγή της κοινωνίας και των νοοτροπιών μας, υπό την προϋπόθεση ότι θα πάει καλά. Αν όμως βγουν στην επιφάνεια τα φοβικά μας στοιχεία με αντιδράσεις αντικοινωνικές και σπασμωδικές, τότε θα έχουμε μια φοβερή παλινδρόμηση. Όμως στην πραγματικότητα το μεγάλο μυστικό του κλεισίματος στο δωμάτιο είναι ότι αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση ανοίγματος. Ανοίγουμε όσο σκεφτόμαστε, κλεινόμαστε όσο τρέχουμε προς τα έξω.

Πηγή

Το It’s The End of The World as We Know it (and I Feel Fine) αν και γράφτηκε πριν 33 χρόνια, βρήκε ξανά μία θέση στα charts τις τελευταίες μέρες με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού.

R.E.M.’s "It's the End of the World As We Know It (And I Feel Fine)" has re-entered the top 100 on US iTunes.

— chart data (@chartdata) March 13, 2020

Το τραγούδι των R.E.M. κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1987 στο άλμπουμ Document. Παρά όμως τον ευχάριστό του ρυθμό, οι στίχοι μιλάνε για το άγχος που μας κατακλύζει από διάφορους κινδύνους παγκοσμίως, με τους οποίους ερχόμαστε αντιμέτωποι.

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που βρίσκεται στα Billboard Charts, καθώς όταν κυκλοφόρησε το It’s The End of The World as We Know it (and I Feel Fine) έφτασε στο Νο. 69 του Billboard Hot 100. Και αυτή την εβδομάδα έκανε την επανεμφάνισή του στο Τop 100 US iTunes chart στο Νο. 65.

Πηγή

Αναρίθμητα, επικριτικά μηνύματα έλαβαν οι Stereophonics μετά από τις τελευταίες τους συναυλίες σε Manchester και Cardiff.

Το συγκρότημα δημοσίευσε στα social media video και φωτογραφίες από την πρόσφατη εμφάνισή του εν μέσω πανδημίας, κάτι που πυροδότησε την αγανάκτηση και την οργή πολλών fans

Την σκυτάλη πήρε ο βρετανικός τύπος με το χαρακτηριστικό το άρθρο της Daily Mail να φέρει τον τίτλο… «What are they thinking?».

Απαντώντας στους επικριτές του το συγκρότημα ανέφερε σε σχετική ανακοίνωση:

«Όπως και όλο το υπόλοιπο έθνος, ακούσαμε την Πέμπτη τον Πρωθυπουργό και τους επιστημονικούς υπεύθυνους να μας ενημερώνουν για την κυβερνητική πολιτική ενόψει του κορωνοϊού. Εφόσον η άποψή τους ήταν ότι, στο συγκεκριμένο στάδιο, δεν χρειάζεται να απαγορευτούν οι μεγάλες δημόσιες συγκεντρώσεις, ενεργήσαμε αναλόγως, προχωρώντας τις προγραμματισμένες μας συναυλίες».

Πηγή

Το πρόσφατο ξέσπασμα της πανδημίας του κορονοϊού (κορονοβαριους, covid-19 ) μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε κάποιες από τις προσωποπαγείς μαθημένες συμπεριφορές μας και αδιάσειστες σταθερές μας! 

Πάντα σε καταστάσεις αβεβαιότητας και όσο υφίστανται  διφορούμενες  πληροφορίες ή επικρατούν πρωτόγνωρες καταστάσεις οι άνθρωποι χάνουν την εμπιστοσύνη στον διπλανό τους και  ο καθένας συνηθίζει να κοιτάει μόνο την πάρτι του. Αυτή είναι μια πολυπαντημένη και αναμενόμενη συμπεριφορά που άλλη μια φορά καλούμαστε, αυτή τη φορά επιτακτικά, να τροποποιήσουμε. Ας το πάρουμε όλοι χαμπάρι! Η ασφάλεια η δική μας αλλά και της οικογένειας μας, των δικών μας ανθρώπων, με την εξασφάλιση για ένα σίγουρο αύριο  δεν περνούν, όσο τουλάχιστον επαιρόμασταν από τα χέρια μας!

Ναι μάλιστα πολύ καλά ακούσαμε!

Όλα αυτά για τα οποία χαλάσαμε τις καρδιές μας με κάποιους, αδικήσαμε φρικτά άλλους, φερθήκαμε σκληρά κι απάνθρωπα σε πρόσωπα που γνωρίζαμε ή μη…

Όλα ήταν τελικά δίχως αντίκρισμα! Τις στιγμές που χωρίς δισταγμό, χωρίς καμία αιδώ παραδώσαμε οικειοθελώς την ψυχή μας στον διάολο για χατίρι μιας κάποιας σιγουριάς και μιας οικογενειακής ευμάρειας επίπλαστης και έωλης όπως αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα τόσο πολύ όσο ποτέ άλλοτε. Κι ότι αυτή η προσωπική μας παραχώρηση και εγωιστική μας καταχώρηση μας “ανταμείβει” με το ίδιο νόμισμα, αυτό ακριβώς που αξίζαμε…

Με μια αόρατη σιγουριά και μια χάρτινη ασφάλεια!!!

Αυτές τις στιγμές που λόγω της έκτακτης κατάστασης του κορονοϊού, covid-19 είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι μας δεν μπορούμε να μοιραστούμε την ενοχή μας με άλλους ενδυόμενοι την αθωότητα του αγώνα της καθημερινότητας κι ούτε μπορούμε να την βάλουμε στο αλεστικό χωνευτήρι του “έτσι κάνει κι άλλος κόσμος”. Με την δυστοπική αυτή συνθήκη έχουμε όλοι μας τον χρόνο να σκεφτούμε το μάταιο της εγωκεντρικής μας συμπεριφοράς και την ευκαιρία να τροποποιήσουμε τις βεβαιότητες στρέφοντας την σκέψη μας προς τα μέσα μας! Εκεί θα βρούμε πολλά!!! Κι όχι οπωσδήποτε θετικά!!!

Υπάρχει όμως κι άλλη μια εύκολη κι εν πολλοίς άκριτη κατηγορία που στρέφουμε εναντίον όλων αυτών που έχουν νοσήσει, όπως βέβαια θα μπορούσε να συμβεί στον καθέναν μας. Ένας άλλος ιός το ίδιο πιθανά επικίνδυνος είναι αυτός του εύκολου στιγματισμού σε όσους νοσούν. Με δεδομένη την επιρρεπή συμπεριφορά μας σε αυτόν αλλά και τον επιπολασμό του την κοινωνία είμαστε ικανοί να καταστρέψουμε ανθρώπινες ζωές που απλά έτυχε να έχουν μια περιστασιακή ίωση.

Ας αποτελέσει αυτή η κρίσιμη κατάσταση αφορμή για αναστοχασμούς του τύπου “όλοι έχουμε ανάγκη όλους” κι ότι η ιδιωτεία δεν φέρνει την ευτυχία!!! (από εκεί οι Αγγλοσάξωνες επινόησαν το idiot=χαζός).

Σημασία έχει ο καθένας μας να αποκτήσει αυτήν την ατομική ευθύνη και ότι η δική μας συνειδητοποιημένη στάση επηρεάζει όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας!

Όχι ότι τούτο αν το σκεφτεί κανείς καλά δεν συμβαίνει καθημερινά στο μικρό Παγκόσμιο χωριό μας!
Μπορούμε να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία προσεγγίζοντας τον διπλανό μας και συναισθανόμενοι ότι: “Μοναχός σου ούτε στον παράδεισο “, όπως σημειώνει ο θυμόσοφος λαός μας!!!

Μάνθος Μυριούνης
Ψυχολόγος-Ομαδικός ψυχοθεραπευτής-Οικογενειακός θεραπευτής

Συγκεκριμένα, το “λουκέτο” ο Δήμος Θεσσαλονίκης το βάζει στο πλαίσιο διασφάλισης της δημόσιας υγείας και περιορισμού της εξάπλωσης του κορονοϊού.

Το πρωί, η αντιδημαρχία Περιβάλλοντος έκλεισε τον χώρο του ζωολογικού κήπου στον Κέδρινο Λόφο, καθώς μέσα στο Σαββατοκύριακο παρατηρήθηκε προσέλευση αρκετών επισκεπτών, όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αρμόδιος αντιδήμαρχος του κεντρικού δήμου Σωκράτης Δημητριάδης.

Ακόμη, όπως είπε ο κ. Δημητριάδης:

“Στο πλαίσιο διασφάλισης της δημόσιας υγείας και των μέτρων προστασίας κατά της διάδοσης του κορονοϊού, προχωρήσαμε σε αναστολή λειτουργίας όλων των παιδικών χαρών, όπως προέβλεπε η νέα πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αλλά και στο κλείσιμο του ζωολογικού κήπου καθώς παρατηρήθηκε η παρουσία αρκετού κόσμου και υπήρχε κίνδυνος για την εξάπλωση του ιού”.

Πηγή

Θύμα του κορονοϊού είναι και η δημοφιλής σειρά Peaky Blinders, που προβάλλεται μέσω της πλατφόρμας του Netflix, καθώς οι παραγωγοί αποφάσισαν να αναβάλλουν τα γυρίσματα της 6ης σεζόν, εξαιτίας της κατάστασης των τελευταίων ημερών. Ευχαριστούν όλο το καστ και όλους τους fans που τους στηρίζουν συνέχεια.

https://www.instagram.com/p/B9y1jdyAaWp/?utm_source=ig_web_copy_link

Αλλού κάνουν ουρές για αντισηπτικά. Αλλού παίζουν ξύλο για το χαρτί υγείας. Στην Ολλανδία έχουν… άλλες προτεραιότητες ακόμη και στις μέρες του κορονοϊού.

Από το χαρτί τουαλέτας και τα μακαρόνια, στη μαριχουάνα. Ολλανδοί καπνιστές χασίς έκαναν χθες (15.03.2020) ουρές μπροστά στα coffee shops για να κάνουν τις προμήθειές τους πριν από το κλείσιμο από απόψε στις 18.00 για την αντιμετώπιση της επιδημίας του κορονοϊού.

Μαζί με τα coffee shops έκλεισαν τα σχολεία, τα μπαρ, τα εστιατόρια, οι οίκοι ανοχής.

«Δεν θα μπορούμε πια να αγοράσουμε χόρτο ίσως για τους επόμενους δύο μήνες. Άρα δεν θα ‘ναι κι άσχημα να έχουμε λίγο στο σπίτι», « Για την περίπτωση που θα πρέπει να περάσουμε εβδομάδες ή και μήνες στο σπίτι, δεν θα είχα αντίρρηση για λίγο χόρτο. Η καραντίνα μπορεί να διαρκέσει», έλεγαν οι άνθρωποι που έσπευσαν στις ουρές στο Άμστερνταμ και την Χάγη ειδοποιημένοι για τις κυβερνητικές ανακοινώσεις νωρίτερα το απόγευμα.

Αν και θεωρητικά παράνομες, η πώληση και η κατανάλωση 5 γραμμαρίων κάνναβης ανά άτομο στο μέγιστο είναι ανεκτά στην Ολλανδία από το 1976 στα coffee shops, ενώ η καλλιέργεια και η χονδρική πώληση παραμένουν απαγορευμένες και βρίσκονται στα χέρια του οργανωμένου εγκλήματος.

Πηγή

Στο μεγαλύτερο crash test για το Ίντερνετ εξελίσσεται η πανδημία του Κορωνοϊού.

Η μεγάλη ανάγκη παγκοσμίως για μεγαλύτερη ενημερωση, η εκτίναξη των διαδικτυακών συναλλαγών και κυρίως η παραμονή υπερβολικά μεγάλου αριθμού πολιτων στο σπίτι που όλη τη μέρα παίζουν διαδικτυακά παιχνίδια απειλούν με κατάρρευση τον παγκόσμιο ιστό που δοκιμάζει κάθε ώρα όλο και περισσότερο τις αντοχές του.

Ηδη οι εταιρείες τηλεφωνίας αλλά και οι κυβερνήσεις ψάχνουν τρόπους για να μην καταρρευσει.

Όλοι ξέρουν ότι μια παγκόσμια κατάρρευση του ιστού θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες για την ψυχολογία του πληθυσμού που είναι πλέον εθισμένος και εξαρτημένος από την τεχνολογία όσο ποτέ.

Πηγή

Το κεντρικό ερώτημα είναι κατά πόσο ο κορωνοϊός θα «μιμηθεί» τη γρίπη που είναι εποχική.

Ο Ιπποκράτης και ο Θουκυδίδης το γνώριζαν και το είχαν επισημάνει από τότε: αρκετές ασθένειες εμφανίζουν μια εποχικότητα και είναι συχνότερες σε συγκεκριμένες εποχές. Πολλοί άνθρωποι -ειδικοί και μη- «ποντάρουν» ακριβώς ότι ο νέος κορωνοϊός SARS-CoV-2, που προκαλεί τη φονική νόσο Covid-19, θα αποδειχθεί και αυτός εποχικός, υποχωρώντας σημαντικά μόλις μπει για τα καλά η άνοιξη και πολύ περισσότερο όταν αρχίσει το καλοκαίρι.

Το κεντρικό ερώτημα είναι κατά πόσο αυτό όντως θα συμβεί και ο νέος ιός θα «μιμηθεί» τη γρίπη που είναι εποχική. Οι επιστήμονες παραδέχονται όμως ότι δεν έχουν σίγουρη απάντηση και μπορούν μόνο να εύχονται ότι αυτό θα συμβεί. Κανένας σοβαρός επιστήμονας δεν μπορεί να στοιχηματίσει σήμερα ότι ο νέος κορωνοϊός θα αλλάξει πράγματι τη συμπεριφορά του μετά την εισβολή της άνοιξης (κάτι που τυπικά θα συμβεί στις 20 Μαρτίου), αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι η ανθρωπότητα δεν έχει καμία ανοσία έναντι του SARS-CoV-2. Όσα πάντως είναι ήδη γνωστά για άλλες ασθένειες, σύμφωνα με το κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό “Science“, δεν παρέχουν ισχυρή υποστήριξη στην ιδέα ότι ο νέος κορωνοϊός θα εξαφανιστεί ξαφνικά μέσα στις επόμενες εβδομάδες.

Τουλάχιστον 68 μεταδοτικές νόσοι είναι εποχικές, με διαφορετικό «προφίλ» η κάθε μία, σύμφωνα με έρευνα της Μικαέλα Μαρτίνεζ του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, η οποία δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό “PLoS Pathogens”. Οι διάφορες ασθένειες έχουν τη δική τους διαφορετική εποχικότητα, η οποία μάλιστα επηρεάζεται και από τη γεωγραφία (διαφορετική συμπεριφορά κατά τόπους του βορείου και νοτίου ημισφαιρίου). Μερικές κορυφώνονται στην αρχή ή στο τέλος του χειμώνα, άλλες την άνοιξη, το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο. Και κάποιες ασθένειες δεν εμφανίζουν καμία εποχική διακύμανση.

Ακόμη και για τις ασθένειες με σαφή εποχικότητα δεν είναι ξεκάθαρο γιατί εμφανίζουν εποχικά «σκαμπανεβάσματα». Στην περίπτωση της γρίπης, για παράδειγμα, η οποία ενισχύεται το χειμώνα, πολλοί επιστήμονες εστιάζουν στην πολύπλοκη σχέση ανάμεσα στα παθογόνα μικρόβια, στο περιβάλλον και στην ανθρώπινη συμπεριφορά (π.χ. οι άνθρωποι συνωστίζονται περισσότερο σε κλειστούς χώρους), στην πτώση της θερμοκρασίας ή στις αλλαγές στη διατροφή και στα χαμηλότερα επίπεδα της βιταμίνης D στον οργανισμό λόγω της μικρότερης έκθεσης στον ήλιο. Μια άλλη ιδέα είναι ότι το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα αλλάζει με τις εποχές, αποκτώντας μικρότερη ή μεγαλύτερη αντίσταση στα μικρόβια, ανάλογα με το πόσο φως δέχεται το σώμα μας.

Οι ιοί της γρίπης δεν κάνουν αισθητή την παρουσία τους για πάνω από το ένα τρίτο του έτους (βασικά τους μήνες του χειμώνα). Αντίθετα οι ρινοϊοί που προκαλούν το κοινό κρυολόγημα, δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στον κρύο καιρό και είναι ενεργοί περίπου στο 85% των ημερών του έτους, ενώ κορυφώνονται συνήθως όταν τα παιδιά επιστρέφουν στο σχολείο από τις διακοπές του καλοκαιριού. Οι αδενοϊοί, που επίσης προκαλούν κρυολόγημα, κυκλοφορούν για πάνω από το μισό μέρος του έτους.

Η «προϋπηρεσία» των κορονοϊών

Ποια είναι η έως τώρα εμπειρία ειδικότερα για τους κορωνοϊούς; Ο κορωνοϊός που εμφανίστηκε στο τέλος του 2002 και προκάλεσε τη νόσο SARS, είχε -μετά από εντατικές προσπάθειες- ουσιαστικά εξαφανιστεί έως το καλοκαίρι του 2003 και έκτοτε δεν μας απασχόλησε ιδιαίτερα. Ο πιο επίμονος κορωνοϊός της νόσου MERS, ο οποίος σποραδικά «πηδά» από τις καμήλες στους ανθρώπους, δεν κατάφερε να έχει ποτέ ευρεία μετάδοση διεθνώς, όπως ο τωρινός της νόσου Covid-19.

Τρεις άλλοι κορωνοϊοί που προκαλούν κρυολογήματα και άλλες αναπνευστικές παθήσεις, συμπεριφέρονται σαν τη γρίπη, καθώς έχουν σαφή εποχικότητα με κορύφωση το χειμώνα, με λιγοστά έως μηδενικά περιστατικά λοιμώξεων το καλοκαίρι, σύμφωνα με τη μοριακή βιολόγο Κέιτ Τέμπλετον του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, η οποία έκανε τη σχετική μελέτη τους. Αυτό όμως, σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι ο νέος ιός SARS-CoV-2 της νόσου Covid-19 θα συμπεριφερθεί με τον ίδιο εποχικό τρόπο. Όπως δείχνει π.χ. η περίπτωση της Σιγκαπούρης, που έχει ήδη περισσότερα από 200 περιστατικά, ο νέος ιός μπορεί ασφαλώς να μεταδίδεται σε υγρό και ζεστό κλίμα.

Δύο πολύ πρόσφατες μελέτες για τη νόσο Covid-19 κατέληξαν σε αντιφατικά συμπεράσματα. Η μία βρήκε ότι ο ιός μεταδόθηκε στην Κίνα εξίσου από τις κρύες έως τις πιο τροπικές περιοχές της, ενώ η άλλη -πιο αισιόδοξη- συμπέρανε ότι η μετάδοση του ιού συμβαίνει διεθνώς κυρίως σε περιοχές με θερμοκρασίες 5 έως 11 βαθμών Κελσίου και με σχετική υγρασία 47% έως 70%.

Όμως, σύμφωνα με τη Μαρτίνεζ, «ακόμη και αν ο νέος ιός εμφανίσει μεγάλη εποχική υποχώρηση, από τη στιγμή που αρκετοί ευάλωτοι άνθρωποι χωρίς ανοσία βρίσκονται τριγύρω, ο ιός μπορεί να συνεχίσει για αρκετό καιρό». Εξίσου συγκρατημένος είναι ο επιδημιολόγος Μαρκ Λίπσιτς της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος δεν πιστεύει ότι ο νέος θα «σβήσει» τον Απρίλιο. Όπως έγραψε στο ιστολόγιο του, η όποια υποχώρηση του «αναμένεται να είναι μέτρια και όχι αρκετή για να σταματήσει τη μετάδοση του ιού από μόνη της». Τελικά, μόνο ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο η αλλαγή εποχής θα «φρενάρει» το νέο κορονοϊό.

Πηγή