ΣΧΕΣΕΙΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Στις περισσότερες προσπελάσεις της γλώσσας, ακόμη και τις παραδοσιακές ή δομικές, τα πεδία του ενδιαφέροντος δεν είναι πάντα αμιγώς γλωσσολογικά. Συναντάμε θεωρήσεις ιστορικές, φιλοσοφικές, γεωγραφικές πολιτικές, σημειολογικές. Από τη μία, λοιπόν, εξετάζονται τα γλωσσικά στοιχεία και, από την άλλη, μεταξύ άλλων, κοινωνικές έννοιες, όπως η κοινωνική τάξη, το καθεστώς και το κύρος, η ισχύς και η εξουσία, η αλληλεγγύη και η προσαρμογή.

Υπάρχουν, βέβαια, τέσσερις πιθανές περιπτώσεις για τη συσχέτιση γλώσσας και κοινωνίας.

1) Εξωτερική αιτιότητα της διαμόρφωσης και της ποικιλίας στη γλώσσα: η κοινωνική δομή επηρεάζει και καθορίζει τη γλωσσική δομή και συμπεριφορά: πρόκειται ίσως για την προφανέστερη σχέση.

2) Αντίστροφα, η γλωσσική δομή διαμορφώνεται και μεταβάλλεται κυρίως από εσωτερικούς λόγους, λόγους συστήματος (εσωτερική αιτιότητα) και επηρεάζει την κοινωνική δομή.

3) Οι δύο δομές, κοινωνική και γλωσσική, βρίσκονται σε συνεχή και υποχρεωτική αλληλεπίδραση. Η θέση είναι αρχικά πλατωνική, ενώ ο μαρξισμός έδωσε έμφαση στη σχέση γλώσσας και υλικών συνθηκών ζωής.

4) Η θεωρητική, έστω, θέση ότι δεν υπάρχει καμία μορφή σχέσης ανάμεσα στη γλώσσα και την κοινωνία και ότι η γλώσσα είναι μόνο ένα όργανο έκφρασης της σκέψης αναφέρθηκε πιο πάνω (στην ακραιφνή ΓΜΓ, η γλώσσα φαντάζει απομακρυσμένη από τους ομιλητές της).

Την προσπάθεια, επομένως, συσχετισμού γλωσσικών και κοινωνικών δομών αντιπροσωπεύει η ΚΓ. Δεν πρόκειται για απλή ανάμειξη γλωσσολογίας και κοινωνιολογίας. Η ΚΓ εντοπίζει συγκεκριμένες πτυχές της χρήσης και των επιλογών της γλώσσας μέσα σε μια κοινότητα, παρατηρεί και περιγράφει τις εκδηλώσεις της επαφής αυτής, προτείνει ερμηνείες για τη γλωσσική ποικιλία και για τη σημασία των ΚΓ μεταβλητών.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Η μουσική εξημερώνει

”Μουσικὴν πᾶσι μὲν ἀνθρώποις ὄφελος ἀσκεῖν” έτσι είναι η μουσική αποτελεί όφελος για τους ανθρώπους και την κοινωνία και έρχεται αντιμέτωπη με τις δυσκολίες. Η μελωδία πολλές φορές μας κάνει να ονειρευόμαστε τον κόσμο που πραγματικά θα θέλαμε και άλλες φορές μας βάζει στη θέση να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας, και επειδή τα γύρω έχουν αρνητικό πρόσημο , η μουσική μας υποδεικνύει την ανάγκη της αλλαγής.

Και αν δεν υπάρχει μουσική ;

Η μουσική λειτουργεί σαν την ιατρική καθώς πραγματικά αποτελεί ένα είδος γιατρειάς , θεραπεύει τον εσωτερικό μας κόσμο και δεν είναι λίγες οι φορές που λέμε ότι η μουσική μας απαλλάσσει απο τη σύγχυση που επικρατεί μέσα μας… Αυτός άλλωστε είναι και ο χρησιμοθηρικός χαρακτήρας της μουσικής. Αν δεν υπήρχε πιθανώς να μην μπορούσαμε να επιβιώσουμε στη σύγχρονη κοινωνία με τις παραμέτρους που έχει λάβει.

 Και τι άλλο κάνει ;

Γοητεύει : Για να καταλάβουμε την έννοια της γοητείας θα την παρομοιάσουμε με αυτή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος στη πορεία της ζωής του διαμορφώνει χαρακτήρα. Αυτο κάνει και η μουσική αποκτά προσωπικότητα. Για αυτό και δεν μπορούν να μας αρέσουν όλα τα ακούσματα. Άρα η μουσική αποτελεί κομμάτι του χαρακτήρα μας.

Ενώνει : Δεν μπορούμε να αρνηθούμε οτι η μουσική δεν φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Η μουσική λειτουργεί (κυρίως στις μέρες) ως αφορμή επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Με τα κοινά ακούσματα οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά και γοητεύονται απο αυτό που λέγεται έρωτας. Γιατί η μουσική αυτό κάνει!

Χαρίζει χαμόγελα : Αυτό πιθανώς να συμβαίνει και σήμερα απο κάποια κατηγορία ανθρώπων που ψάχνει μουσική με τον παραδοσιακό τρόπο ,όπως τα βινύλια (όχι μέσα απο πλατφόρμες μουσικής). Η διαδικασία αναζήτησης κάτι συγκεκριμένου για κάποιον, δίνει αξία στη μουσική και χαρά στο απευθυνόμενο πρόσωπο και δημιουργούνται μοναδικά συναισθήματα ανάλογα με την περίσταση.

Ερμηνεύει : Πολλοί συνθέτες ισχυρίζονται οτι η μουσική απαιτεί τις κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες για να είναι φιλοσοφικά ωφέλιμη στους ανθρώπους. Εξάλλου βλέπουμε κατά περιόδους οτι μελωδίες και τραγούδια που ακούμε αφορούν την περίοδο που διανύουμε. Τέλος αποτελεί πριόν προοικονομίας για όσα έπονται να συμβούν. Σημαντικό είναι επίσης να αναφέρουμε οτι ο καλλιτέχνης εκφράζεται και ΔΕΝ μεταφράζεται. Σκοπός του είναι η μουσική/τέχνη του να αποτελέσει κάτι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο και θα τον κάνει ξεχωριστό.

Το σημαντικότερο όμως είναι οτι η μουσική παρουσιάζει ένα ποσοστό του εσωτερικού μας κόσμου. Έτσι ο άλλος γνωρίζοντας τι ακούσματα έχουμε, μπορεί εύκολα να αναλύσει τον χαρακτήρα μας…

Άραγε να ακούν όλοι μουσική ;

Αν ακούνε όλοι θα αλλάξει κάτι ; (Food for thought)




Το αμάρτημα της μητρός μου

Στο τελευταίο μου άρθρο έκλεισα λέγοντας να απολαύσουμε τις στιγμές που έρχονται πριν τις κάψει η φλόγα… Το σημερινό άρθρο δεν θυμίζει την κωμική σειρά, ούτε το περίφημο διήγημα του Γ. Βιζυηνού.

Κάποιοι μερίμνησαν για κάποιους άλλους ώστε να μην προλάβουν να ζήσουν ήρεμες καλοκαιρινές στιγμές, είτε αυτοί λέγονται παιδιά είτε ενήλικες είτε ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ.

Άραγε πώς φτάσαμε ως εδώ … Τι πήγε λάθος ;

Όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό θαρρώ οτι πρέπει να μας αφυπνήσουν γιατί είναι πολύ αργά για να χάσουμε και άλλο χρόνο… Η ενότητα των ελλήνων που πήγε ; Τι έγιναν όλα αυτά που έλεγαν για τους Έλληνες και για την ομαδικότητα και τη συμμετοχή τους στα κοινά…

Στις 25 Ιουνίου 2023 το ποσοστό αποχής μίλησε … και όσοι τώρα αποδίδουν ευθύνες σε άλλους ας αναλογιστούν πρώτα τις δικές του ευθύνες και το δικό τους χρέος προς την πατρίδα, παρά να κάνουν χειρονομίες στο γυαλί του δέκτη τους…

Τα κόμματα παρουσιάζουν τις ιδεολογίες τους εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε και όχι να παραμείνουμε αδρανείς, γιατί είναι το μόνο δημοκρατικό δικαίωμα που μας έμεινε…

Και ποίοι ευθύνονται για αυτόν τον πόλεμο ;

Δεν νομίζω οτι είναι ώρα να σκεφτούμε ποιος φταίει και δεν θεωρώ οτι πρέπει να έρθει αυτή η ώρα. Το βήμα για μια αλλαγή θα γίνει αν για πρώτη φορά στη ζωή μας σκεφτούμε και τον άλλο… Τον άλλο που μπορεί να είναι συγγενής , ξένος ακόμα και αυτούς που μας διοικούν…

Σκοπός μου δεν είναι η κατευθυνόμενη πολιτική άποψη, αλλά η επαγρύπνηση μας και η ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά μας συμβαίνει…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ελλιπής ενημέρωση κυρίως απο την τηλεόραση και τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα καθώς δεν προτιμούν να αναφέρονται σε ζητήματα που μας προσβάλουν ως λαό…

Μπορούμε να αλλάξουμε αυτές τις καταστάσεις ;

Δεν είναι κάτι εύκολο, καθώς η ισοπέδωση των πάντων και πρώτα και κύρια της ΠΑΙΔΕΙΑΣ , δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την αποδοτική αλλαγή που χρειαζόμαστε ως κοινωνία..

Παρόλα αυτά δεν είναι απίθανο καθώς με τη συμβολή ΟΛΩΝ μπορούν να γίνουν σπουδαία πράγματα και σίγουρα θα έχουν ένα συλλογικό αποτέλεσμα.

Φτάσε όπου δεν μπορείς, παιδί μου (αλλά θα φτάσουμε; )

Το ΑΜΑΡΤΗΜΑ της ΧΩΡΑΣ μου …

Γιατί Ελλάδα ;

Αθανάσιος Αντζαράς




Η κοινωνία της γυναίκας

Κατεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού μου και με προσοχή ανοίγω την πόρτα της εισόδου . Ελέγχω δεξιά αριστερά , μήπως κάποιος έχει σταθεί στο σκοτάδι . Θυμάμαι την υπόθεση της φοιτήτριας που την είχε βιάσει και κάψει ζωντανή , κάτω από το σπίτι της , ένα τέρας . Περπατάω με την τσάντα σφιχτά στην αγκαλιά μου , τον δρόμο που οδηγεί στην στάση του λεωφορείου. Με διακριτικά βλέμματα , ελέγχω , μήπως κάποιος με ακολουθεί . Φτάνω στην στάση του λεωφορείου και περιμένω υπομονετικά να έρθει η γραμμή που χρειάζομαι. Αυτοκίνητα περνάνε και μερικοί οδηγοί σφυρίζουν. Τους αγνοώ . Το catcalling δεν θα σταματήσει ποτέ να υπάρχει. Ανεβαίνω στο 29 και βολεύομαι σε μια γωνία. Ένας τύπος κοιτάζει αδιάκριτα το μπούστο μου , με ελάχιστο δέρμα να εμφανίζεται. Ανεβάζω το φερμουάρ του μπουφάν μου και ρίχνω μια θυμωμένη ματιά προς το μέρος του. Αδειάζει σιγά σιγά ο χώρος και βρίσκω ελεύθερη θέση. Στην επόμενη στάση ανεβαίνει ένας κύριος , στην ηλικία του πατέρα μου. Κάθεται δίπλα μου και με κοιτάει με πονηρό ύφος. Μαζεύομαι στην γωνία και δυναμώνω τον ήχο στα ακουστικά. Το χέρι του , ελαφρά ανασηκώνεται και βρίσκει την θέση του στο μπούτι μου. Βγάζω τα ακουστικά , χτυπάω με δύναμη το χέρι του και φωνάζω – Θα έπρεπε να ντρέπεστε . Ησυχία , σιωπή στο ακροατήριο. Όλοι ψιθυρίζουν , κανένας δεν κινείται.

Κατεβαίνω βιαστικά για να μην αργήσω στο μάθημα και συνεχίζω να περπατάω μέχρι να φτάσω στο τέλος της διαδρομής . Μια παρέα νεαρών , βρίσκεται έξω από ένα μαγαζί και κοιτάει προς το μέρος μου. Τους προσπερνάω , με acdc , να ηχεί στα ακουστικά μου και με την άκρη του ματιού μου διακρίνω τις μορφές τους να με ακολουθούν . Ηρέμησε , πηγαίνουν απλά προς τον δρόμο τους . Που τυχαίνει να είναι και δικός σου. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα . Στρίβουν στο ίδιο στενό με μένα . Δεν υπάρχει κόσμος τριγύρω. Γελάνε . Δεν μου φαίνονται επικίνδυνοι , αλλά από την άλλη , πρέπει να αλλάξω δρόμο , μήπως γίνει κάτι . Παρεκκλίνω από τον δρόμο μου και επιλέγω την αντίθετη κατεύθυνση . Η παρέα απομακρύνεται και ένα βάρος φεύγει από πάνω μου. Είναι άραγε ο φόβος που μας κυριεύει παράλογος ; Είναι μήπως παρανοϊκός ο φόβος που κατακλύζει την καρδιά μας , όταν βρισκόμαστε μόνες μας ; Μήπως και οι άντρες δεν φοβούνται στον δρόμο ; Δεν χωράνε διακρίσεις . Πόσες από εμάς , μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι δεν αγχωνόμαστε όταν στρίβουμε σε ένα στενό που δεν υπάρχει κόσμος ή φώτα και διακρίνουμε ανδρικές μορφές να περπατάνε από πίσω μας ; Από πού πηγάζει ο φόβος , η ανάγκη να ξέρουμε πως θα φτάσουμε στο σπίτι μας , στην δουλειά μας , στο ραντεβού μας ασφαλείς ; Η σκέψη μου γίνεται αέρας , όταν φτάνω στο κτήριο . Έχει αρχίσει να νυχτώνει και οι γωνίες φαίνονται ακόμα πιο σκοτεινές . Και οι άνθρωποι επίσης.

Θαρρείς και όταν πέφτει το σκοτάδι γίνονται ακόμα πιο απόμακροι.

Το μάθημα τελειώνει και πλησιάζω την έδρα για να ρωτήσω τον καθηγητή επί της εργασίας που μας έχει αναθέσει . Μου προτείνει να βρεθούμε στο γραφείο του για να το συζητήσουμε . Διστάζω . Η συζήτηση δεν χρειάζεται να γίνει εκεί . Προσπαθώ να του αλλάξω γνώμη , λέγοντας του πως δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό . Επιμένει . Θα αναλύσουμε καλύτερα τις διορθώσεις που πρέπει να κάνω . Αποφασίζω να πάω . Ενημερώνω την μαμά μου , για το που θα είμαι , επειδή θα αργήσω . Πάντα να λες που είσαι στους οικείους σου , εκείνους που εσύ εμπιστεύεσαι. Δεν είναι θέμα ανάκρισης . Αν κάτι σου συμβεί , να ξέρουν που θα σε εντοπίσουν . Η πρόληψη σώζει . Ενημερώνω μια συμφοιτήτρια μου για την συζήτηση που προηγήθηκε και της ζητάω να με συνοδεύσει μέχρι το γραφείο και να παραμείνει απέξω , έως ότου τελειώσει . Δέχεται και την ευχαριστώ . Συναντώ τον καθηγητή και ξεκινάμε κατευθείαν τις διορθώσεις . Με πλησιάζει . Θέλει να μου δείξει συγκεκριμένα τα σημεία που πρέπει να αλλάξω .  Τον κοιτάζω . Το χέρι του κατευθύνεται προς το δικό μου και το γραπώνει . Σαστίζω . – Μην με αγγίζετε , δεν είναι πρέπον . Καλύτερα να φύγω. Κατευθύνομαι προς την πόρτα με γοργά βήματα και γεμάτα θυμό . Έχει κλειδώσει . Με πλησιάζει απειλητικά . Τα μάτια του γεμίζουν με αηδιαστικές σκέψεις που δεν τον τιμούν , ως άνθρωπο . Τον προειδοποιώ ότι αν κάνει μερικά βήματα ακόμα θα φωνάξω για βοήθεια, πως έχω ενημερώσει και αυτό που κάνει είναι ανήθικο . Γελάει . Φοβάμαι . Φωνάζει το όνομα μου και συνέρχομαι από τις τρομακτικές σκέψεις μου . Θα μπορούσε να έχει συμβεί . Θα μπορούσε να το είχε κάνει . Είναι η πραγματικότητα , είναι η αλήθεια , που οφείλει να λάμψει . Το όνομα της , είναι σεξουαλική παρενόχληση . Συμβαίνει καθημερινά , κάθε ώρα , κάθε λεπτό , κάθε στιγμή . Τελειώνουμε με συνοπτικές διαδικασίες , τον ευχαριστώ και φεύγω μαζί με την συμφοιτήτρια μου . Κατευθυνόμαστε προς την στάση , την αποχαιρετώ και μπαίνω στο λεωφορείο.

Αρχίζει να γεμίζει με κόσμο , σε σημείο που ασφυκτιά το σώμα μου , καθώς δεν έχει χώρο . Σαν σαρδέλες , ο ένας πάνω στον άλλον . Καθημερινό φαινόμενο . Στα αυτιά μου ηχεί James brown με το this is a man’s world , να με βάζει σε σκέψεις . Είναι άραγε η κοινωνία μας φτιαγμένη για όλους ; Αισθανόμαστε όλοι τον ίδιο φόβο ; Τις σκέψεις μου διακόπτει ένα σώμα το οποίο άτσαλα συγκρούεται με το δικό μου . Το νιώθω να τρίβεται πάνω μου και οι δολοφονικές τάσεις μου επιστρέφουν . Ένας γλοιώδης , τυπάκος , μου χαμογελά πονηρά και κολλάει πάνω μου . Τον σπρώχνω με τα χέρια μου και τον κλωτσάω στο επίμαχο σημείο . Ο κόσμος γύρω μου μένει ακλόνητος . Απλά κοιτάνε. Και σχολιάζουν. Για να μάθεις , γελοίε. Κατεβαίνω στην στάση και προχωράω . Καθημερινά φαινόμενα . Που η κοινωνία μας τα δέχεται . Τα κάνει κτήμα της . Τα κάνει ένα με το σώμα της , απερίσκεπτα. Που δεν προστατεύει τα παιδιά της , όπως θα έπρεπε . Δεν στηλιτεύει τα γεγονότα , δεν τιμωρεί τους ανθρώπους που προβαίνουν σε τέτοιους αναίσχυντες πράξεις . Φτάνω σπίτι . Μιλάω με τους δικούς μου , τρώμε όλοι μαζί . Ήσυχες , απλές , όμορφες , οικογενειακές στιγμές . Ετοιμάζομαι να βγω . Θα γυρίσω αργά , το βράδυ . Η μαμά μου ανησυχεί .  Παιδί μου , οι καιροί που ζούμε είναι δύσκολοι , θέλω να προσέχεις . Να φωνάξεις αν χρειαστεί , να ζητήσεις βοήθεια , αν συμβεί κάτι , να μας πάρεις τηλέφωνο . Τα μάτια σου δεκατέσσερα. Να προσέχεις , να έχεις καθαρό μυαλό και να μην εμπιστεύεσαι απόλυτα κανέναν . Η κοινωνία που ζούμε , δεν είναι ασφαλής . Μοιάζει με αχανή έκταση ζούγκλας . 

Φτάνουμε στο κλαμπ. Η ώρα έχει περάσει και το μαγαζί γεμίζει. Τα ποτά πηγαινοέρχονται στους δίσκους και μια ελαφριά ζάλη σκεπάζει την ατμόσφαιρα. Κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Ένας μεθυσμένος τύπος μου χαμογελά παραπλανητικά και με πλησιάζει. Με σπρώχνει προς τον τοίχο και απλώνει τα απαίσια χέρια του πάνω μου. Φωνάζω να σταματήσει και εκείνος δεν δείχνει να θέλει. Ο μεγαλύτερος μας φόβος. Ο βιασμός . Η ανάγκη να συνοδευόμαστε πάντα από κάποιον άλλον , σε μια κοινωνία που θυμίζει ελεύθερη. Σε μια κοινωνία που τα περιστατικά βιασμού , πληθαίνουν. Τον σπρώχνω από πάνω μου. Μου λέει πως τα ρούχα μου άλλο δείχνουν. Πως δεν θα έπρεπε να χορεύω έτσι , αν δεν ήθελα να συνευρεθούμε . Η κοινωνία μας . Εκείνη που ανακοινώνει πως τα ρούχα φταίνε και όχι ο βιαστής . Το λίκνισμα των γοφών μας . Αυτή είναι η αιτία που η κοινωνία σημειώνει , αντί να μας μαθαίνει πως το όχι είναι όχι. Περιστατικά , που ( δεν ) μου έχουν συμβεί , μα συμβαίνουν σε κάθε ανυποψίαστη γυναίκα που εμπιστεύεται την ασφάλεια της κοινωνίας. Που χαλαρώνει και αφήνεται , όπως θα έπρεπε, ζώντας ελεύθερη . Όλα αυτά μας δείχνουν , πως η κοινωνία της γυναίκας , δεν είναι όπως θα έπρεπε. Η κοινωνία της γυναίκας , δεν είναι όπως την φανταζόμασταν , όταν κάναμε εφηβικά όνειρα και σκόρπιες σκέψεις για το μέλλον. Η κοινωνία της γυναίκας είναι όλα αυτά που γράψαμε και αναφέραμε παραπάνω .Περιστατικά παρενόχλησης , βιασμοί , catcalling , φόβος , αγωνία. Μην βρεθούμε μόνες μας . Μην μας ακολουθήσουν στο δρόμο. Μην και δε φτάσουμε στο σπίτι μας , στην εργασία μας , στην παρέα μας ασφαλείς. Συμβαίνουν κάθε ώρα και στιγμή. Και σε άνδρες , για να γινόμαστε ξεκάθαροι.

Για να προλάβω μερικούς. Δεν παρενοχλούν όλοι. Δεν βιάζουν όλοι. Δεν προσπαθούν να μας πιέσουν όλοι. Σε σένα που κρατάς τις αποστάσεις , σε σένα που σέβεσαι το όχι . Σε εκείνον που μόλις ακούει όχι , σταματάει. Σε εκείνους που κάνουν τα πάντα για να φτάσουμε ασφαλείς σπίτι και φροντίζουν ταυτόχρονα για την ασφάλεια τους . Σε εκείνους που ενδιαφέρονται για το πως θα γυρίσουμε , σε εκείνους που μας συνοδεύουν μέχρι εκεί που ορίσουμε . Σε αυτούς που δεν διστάζουν να μπουν μπροστά και να βοηθήσουν όταν μας παρενοχλούν . Σε αυτούς που μας υποστηρίζουν , όταν φωνάζουμε για το τι βιώσαμε. Σε αυτούς που μας πιστεύουν . Σας ευχαριστούμε. Σε εκείνον που γυρνούσα από το κλαμπ και άλλαξε πεζοδρόμιο , επειδή κατάλαβε πως φοβήθηκα που κάποιος βρισκόταν από πίσω μου. Συνέχισε να κάνεις την κοινωνία της γυναίκας , καλύτερη .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Οικογένεια: Ο ρόλος και η επίδραση που έχει στο παιδί

Η οικογένεια αποτελείται από μια ομάδα ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους μέσω στενών, κοινωνικών και προσωπικών δεσμών, οι οποίοι δημιουργούνται είτε με συγγένεια εξ΄ αίματος είτε όχι σε πολλές περιπτώσεις. Θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει την οικογένεια ως ένα υποσύστημα της κοινωνίας. Ένα υποσύστημα που συγκροτείται από ένα σύνολο ατόμων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, θέτουν στόχους, συλλογικούς αλλά και προσωπικούς.

Ο κάθε άνθρωπος κληρονομεί τις αρχές, τις ιδέες και τις αντιλήψεις για τη ζωή επηρεασμένος από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε. Η οικογένεια μεταδίδει τον πολιτισμό, τη γλώσσα, διαμορφώνει τη συμπεριφορά και επηρεάζει τη μόρφωση που λαμβάνει το παιδί της.

Είναι το κύριο περιβάλλον του παιδιού και το πρώτο «ανεπίσημο» σχολείο καθώς συμβάλλει στη γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική του ανάπτυξη. Διαμορφώνει τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του με τις επιδράσεις που του ασκεί.

Ακόμη, μπορεί να επηρεάσει τη πρόοδο του στο σχολείο σε μεγάλο βαθμό. Πιο συγκεκριμένα, η οικογένεια είναι σε θέση να επηρεάσει την αποδοτικότητα του παιδιού καθώς και τη γενικότερη στάση του απέναντι στο σχολικό σύστημα.

Η οικογένεια θα πρέπει να είναι σε θέση να προσφέρει στο παιδί με ορθό τρόπο αξίες, στάσεις, αντιλήψεις για τη ζωή και να το βοηθήσει να αναπτύξει μια προσωπικότητα ισχυρή και ισορροπημένη. Επιπλέον, να του παρέχει ασφάλεια αλλά και χώρο αυτοβελτίωσης και εξέλιξης, να λειτουργεί ως αρωγός στη ζωή του με κύριο στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη του.

Με λίγα λόγια, η επιρροή που ασκεί η οικογένεια στο παιδί είναι μέγιστη. Όταν το παιδί βρίσκεται σε μικρή ηλικία, αφομοιώνει όσα του λέει η οικογένεια του και προσπαθεί να μιμηθεί πράξεις και κινήσεις των ατόμων που συναναστρέφεται καθημερινά χωρίς δεύτερη σκέψη. Μεγαλώνοντας, όμως, αποκτώντας βέβαια και κριτική ικανότητα είναι σε θέση να «φιλτράρει» όσα του έχει διδάξει το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, να «ζυγίσει» τις καταστάσεις και να «καταλήξει», αν μπορούμε να το πούμε έτσι, σε αυτά που θέλει να συνεχίσει στη ζωή του να κάνει και σε αυτά που τα θεωρεί λάθος και θέλει να τα αλλάξει.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη υποχρέωση που έχει η οικογένεια είναι να αγαπήσει και να προστατεύσει το παιδί της στο έπακρο. Μέσα από ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και πληρότητα ως προς το αίσθημα της ασφάλειας, ένα παιδί μπορεί να αναπτυχθεί ομαλά και να εξελιχθεί με σκοπό την προσωπική του επιτυχία αλλά και ευτυχία.

Αναστασία Κακλαμάνου




Δεν φταίνε τα ρούχα , φταίει ο βιαστής !

Τι φορούσε εκείνο το βράδυ ; Το μήκος της φούστας τον προκάλεσε, έπρεπε να το είχε αλλάξει , δεν ήξερε ; Και γιατί αποκάλυψε τα πάντα τώρα ; Πως είμαστε σίγουροι ότι λέει αλήθεια ; Τι γύρευε με έναν άντρα , θα το αποζητούσε φαίνεται. Βρισκόμαστε εν έτει 2021 και ακούς ακόμα τις παραπάνω  χυδαίες , προκλητικές , ξεπερασμένες και συνάμα παράδοξες φράσεις. Κορίτσια που δέχονται σεξουαλική παρενόχληση , κακοποίηση , γυναίκες που βιάζονται καθημερινά , άνθρωποι που τις κρίνουν ανελέητα. Και θεωρούν τους εαυτούς τους, έξυπνους , πνευματώδεις , δικαστές (του καναπέ) , με ένα αμφιλεγόμενο αστυνομικό δαιμόνιο που αξιοποιούν για να καταλάβουν ποιος έφταιγε. Προς απογοήτευση τους , πάντα εκείνος φταίει : Ο ΒΙΑΣΤΗΣ.

Θα μπορούσα να το ζωγραφίσω , να το κάνω αφισοκόλληση στην πλατεία Συντάγματος , να το μελοποιήσω , προκειμένου να ριζώσει βαθιά η πεποίθηση αυτή στις καρδιές των ανθρώπων , κάθε ηλικιακής φάσης. Ο βιαστής , το άκουσες Νεοέλληνα ;

Με αφορμή την πρόσφατη καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου , Ελληνίδα ιστιοπλόου και 2 φορές Ολυμπιονίκης , ο κόσμος ξεσηκώθηκε . Αναγνώρισε χιλιάδες άσεμνες πράξεις που λαμβάνουν χώρα εδώ και δεκαετίες , όχι μόνο στον χώρο του αθλητισμού , αλλά γενικότερα σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Τα άτομα που έχουν βιώσει στην ζωή τους , ό,τι βίωσε η Σοφία , αναθάρρησαν , ένιωσαν πως κάποιος μπορεί να τους ακούσει , βρήκαν το κουράγιο να τα βάλουν με θεούς και δαίμονες , προκειμένου να έρθει η αλήθεια στο φως. Και όμως , ακόμα και μετά από τόσο αγώνα , ξεσπάσματα , καταγγελίες , οι …. εκείνοι τέλος πάντων που δεν πείθονται , συνεχίζουν ακάθεκτοι να στοχοποιούν το θύμα.

«Φορούσε ανοιχτό μπλουζάκι». Αυτό το επιχείρημα ακούστηκε το 2017 σε ελληνικό δικαστήριο που διερευνούσε υπόθεση καταγγελίας βιασμού. Και δεν βρέθηκε ένας δικαστής , ένας εισαγγελέας , ένας συνήγορος , να κοντοσταθεί και να πει : μπορούμε πράγματι να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας με τέτοιου είδους αναίσχυντες δικαιολογίες ; Το ανοιχτό μπλουζάκι έδωσε το έναυσμα να πραγματοποιηθεί αυτή η αποτρόπαια πράξη ; Ντρέπομαι μόνο που αρθρώνω αυτήν την φράση . Ώρα είναι , λοιπόν , να αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό στον βιαστή , ότι δεν συγκρατήθηκε !

Καιρός να σε πάω στον Ποινικό Κώδικα .Το ήξερες εσύ ότι ο Εισαγγελέας είναι υποχρεωμένος , από το νομικό πλαίσιο , να ρωτήσει τι είδους ρούχα φορούσε ένα θύμα βιασμού , κακοποίησης , σεξουαλικής παρενόχλησης ; Αν ήταν προκλητικά , θέτει ως δευτερεύων ερώτημα , η εισαγγελική αρχή. Πως περιμένουμε να αλλάξουν τα μυαλά των ανθρώπων , αν οι ίδιοι οι νόμοι επιτρέπουν τέτοιες ερωτήσεις , που θεωρούν πως μπορούν να αλλάξουν την πορεία της υπόθεσης.

Φυσικά , η πληροφορία αυτή , κρίνεται αναγκαίο να εισακούεται , για να μπορέσει ο κατηγορούμενος να ελαφρύνει την ποινή του. Κανέναν , άλλον , αντίθετα δεν θα έπρεπε να βρίσκει σύμφωνο ! Έρευνα της Κομισιόν , το 2016 , αποκαλύπτει ότι το 32% των Ελλήνων πιστεύει ότι η σεξουαλική συνεύρεση χωρίς συναίνεση μπορεί να είναι δικαιολογημένη αν η γυναίκα βρίσκεται υπό την επήρεια μέθης ή ουσιών, ή φορά προκλητικά ρούχα, ή συνοδεύεται με τη θέληση της στο σπίτι μετά από πάρτι, ή περπατά μόνη της τη νύχτα ή έχει πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους.

Κατάλαβες , Έλληνα τι θεωρούν φυσιολογικό οι συνάνθρωποι σου ; Η Μυρτώ , Η Ελένη , η Σούζαν , γυναίκες της διπλανής πόρτας , φίλες , αδελφές , γυναίκες που δολοφονήθηκαν από στυγερά τέρατα , σε ανθρώπινη μορφή , δεν ήξεραν ότι τα ρούχα τους θα προκαλέσουν αυτό που έπαθαν. Δεν γνώριζαν , ότι στην σημερινή κοινωνία , το ρούχο είναι αυτό που οδηγεί στον βιασμό , όχι το ανθρωπόμορφο τέρας που το προκαλεί .Ο ειρωνικός μου τόνος, απέναντι στην κουλτούρα βιασμού – ρούχου , που έχουμε υιοθετήσει ως κοινωνικό σύνολο , αποδεικνύει πόσο ανησυχητικές διαστάσεις έχει αναλάβει η τάση αυτή στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.

Η Αμερικανίδα φωτογράφος Κάθριν Κάμπαρερι θέλησε μέσα από τη δουλειά της να αποδείξει πως οποιαδήποτε γυναίκα, ανεξαρτήτως του τι φορά, μπορεί να γίνει θύμα βιασμού. Η σειρά της «Well, What Were You Wearing?» (Λοιπόν, τι φορούσες;) δείχνει τα ρούχα που έφεραν διάφορες γυναίκες όταν βιάστηκαν. Σας αφήνω να μαντέψετε τα αποτελέσματα, άλλωστε είναι προφανή.

Τζιν παντελόνια, παιδικά t-shirt, φορέματα, πιτζάμες, μαγιό, φαρδιά και στενά ρούχα που φορούσαν τα θύματα πριν τον βιασμό τους δείχνουν στους ανθρώπους ότι η αλλαγή των ρούχων δεν εμποδίζει τη σεξουαλική βία. Ο βιαστής δεν κοιτάει ρούχα και σωματότυπους. Ο βιαστής είναι αποφασισμένος να πραγματοποιήσει την αισχρή αυτή πράξη , είτε είναι ντυμένη , είτε είναι ολόγυμνη η κοπέλα απέναντι του. Και φυσικά, δεν δίνει προσοχή στο ΟΧΙ που εκφέρει. Κάνει πως δεν το άκουσε , προχωράει ασελγεί εις βάρος της , την καταδικάζει σε αιώνιο ψυχικό μαρτύριο.

Στο δικαστήριο , όμως θα σκύψει το κεφάλι και θα δηλώσει πιθανώς μεταμέλεια! Και ύστερα θα πει, τα ρούχα της μου έδωσαν το λάθος μήνυμα…Από πότε η ενδυμασία χαρακτηρίζει τις επιλογές του ατόμου ; Από πότε τα στενά μπλουζάκια , οι κοντές φούστες και οι γόβες υποδηλώνουν συναίνεση; Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των βιασμών είναι προμελετημένοι. Και σε οποιαδήποτε ανυποψίαστη ώρα , όχι μόνο το βράδυ. Και έχει ως θύματα άνδρες , γυναίκες , παιδιά , κάθε ηλικίας , εμφάνισης , θρησκείας και σεξουαλικότητας. Διαπιστώνουμε, με λύπη , πως η κουλτούρα βιασμού- ρούχου , έχει εδραιωθεί για τα καλά στην κοινωνία μας .

Αν ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της νοοτροπίας αυτής , σε μεταφέρω στην δίκη της Ελένης Τοπαλούδη. Μια δίκη που συγκίνησε το πανελλήνιο και ξύπνησε την ελληνική κοινωνία από τον λήθαργο της , όσον αφορά τις γυναικοκτονίες. Μια δίκη που μας έδειξε πόσο κάθαρμα, άγριο , αδίστακτο, αιμοβόρο ον , μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος.

Κατά την διάρκεια της δίκης , ο συνήγορος υπεράσπισης του ενός κατηγορουμένου ελάλησε και άφησε να βγουν από το στόμα του αυτές οι αισχρές δηλώσεις :«Εγώ βιασμό σε αυτή τη δικογραφία δεν είδα. Βιασμό με στηθόδεσμο δε μπορώ να φανταστώ». Κατάλαβες , άνθρωπε ; Βιασμός και στηθόδεσμος μαζί δεν πάνε ! Ο στηθόδεσμος είναι εκείνος που έδωσε το πράσινο φως να χάσει την ζωή της αυτή η δύσμοιρη κοπέλα. Δεν ήταν βιασμός , το ήθελε , αλλιώς δεν θα φορούσε στηθόδεσμο. Για ακόμα μία φορά , συνειδητοποιώ πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει η ανθρώπινη κοινωνία.

Η εισαγγελέας Αριστοτελεία Δόγκα , συγκλόνισε με την αγόρευση της , υπενθυμίζοντας ότι ο βιασμός (και η δολοφονία σε αυτήν την περίπτωση) , συνιστούν καταδικαστέες πράξεις και δεν αποδίδουμε ευθύνες σε κανέναν παράγοντα (αλκοόλ , ρούχα , ουσίες) , σε κανέναν άλλον πέρα από αυτόν που τον διέπραξε.

Αν είσαι θύμα βιασμού , θυμήσου πως εσύ δεν έφταιξες και ποτέ μην νιώθεις αδύναμη. Διαθέτεις απίστευτη ψυχική δύναμη και τα ρούχα σου δεν έπαιξαν κανέναν ρόλο σε ό,τι έγινε. Μίλα, μην φοβάσαι , κανένας δεν θα σε κρίνει , είμαστε όλοι στο πλευρό σου. Πρέπει , επιτέλους η ελληνική κοινωνία να αποβάλλει το κόμπλεξ του “προκλητικού ρούχου” που προκαλεί τον βιασμό.

Τα ρούχα δεν φταίνε , φταίει ο ΒΙΑΣΤΗΣ !  

Αριάδνη Εμμανουηλίδου   




Το φύλο

To ωραίο φύλο,το αδύναμο φύλο,οι γυναίκες πρέπει να είναι όμορφες να ελκύουν τους άντρες, να είναι γλυκές, να μην βρίζουν δεν τους ταιριάζει, πρέπει να είναι σεμνές αλλά και sexy, να έχουν ωραίο σώμα, να είναι ευτυχισμένες και να φροντίζουν τον άντρα τους,να κάνουν παιδιά γιατί αυτός είναι ο προορισμός τους. Όλα αυτά πρέπει να τα κάνουν και να τα έχουν οι γυναίκες,οι άντρες τι πρέπει να κάνουν;

Γεννηθήκαμε σε έναν κόσμο που αντικειμενοποιεί το γυναικείο φύλο στον έσχατο βαθμό. Από τη μουσική βιομηχανία μέχρι και το ίδιο του το σπίτι. Γι’αυτό βλέπουμε κορίτσια σχεδόν γυμνά σε όλα τα βίντεο κλιπ να χορεύουν απολαμβάνοντας τα άσχημα λόγια που λέει ο εκάστοτε τραγουδιστής για εκείνες, για όλες μας. Πώς μπορούμε να ακούμε τραγούδια που μας υποτιμούν και μας εξευτελίζουν; Είναι άλλο να ντύνεσαι όπως επιθυμείς και να συμπεριφέρεσαι όπως θέλεις και να είσαι ελεύθερη να το κάνεις και άλλο να ξεπουλάς εσένα την ίδια. Γιατί αν δεν σεβόμαστε πρώτα εμείς τον εαυτό μας, ας μην περιμένουμε να μας σεβαστεί κανένας.

Υπάρχει το πρότυπο της χαζής ξανθιάς, αλλά πανέμορφης γυναίκας που ό,τι έχει καταφέρει το οφείλει στην ομορφιά της. Δηλαδή ομορφιά και εξυπνάδα δεν μπορούν να συνυπάρξουν;Και πώς είναι η ομορφιά στην τελική; Ποιός την καθορίζει;

Είναι πολλά τα θέματα που θίγονται μέσα από αυτά τα ερωτήματα.

Επί χρόνια σιγά,σιγά χτίζονται τα στερεότυπα,τα αφομοιώνουμε,τα κάνουμε κτήμα μας και εν τέλει μας φαίνεται πως αυτό είναι το φυσιολογικό. Όλοι είμαστε μάρτυρες αυτής της κατάστασης θύτες και θύματα σε έναν φαύλο κύκλο αιώνες τώρα. Πότε θα δοθεί ένα τέλος και από ποιόν;

Απαιτούμε ισότητα, δικαιούμαστε ισότητα, όμως δεν μπορούμε να την διατηρήσουμε. Παντού σχολιαζόμαστε για το ντύσιμο, τα μαλλιά, αλλά αφήνουμε στην άκρη τις ικανότητες. Κατα καιρούς έχουν βγει στη δημοσιότητα διάφορα σκάνδαλα, που αφορούν ισχυρούς άνδρες πεπεισμένοι πως έχουν το δικαίωμα να παρενοχλούν και να ζητάνε ανταλλάγματα απο γυναίκες για να ”ανέβουν” στον εκάστοτε τομέα. Πάντα όμως όλα μαθαίνονται κατόπιν εορτής ή κάποιες φορές γίνεται το εξής χειρότερο όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν μιλά <<κοινό μυστικό>>.

Ο φόβος και η ντροπή είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του κάθε θύτη που γνωρίζει πως δεν θα μιλήσεις για ό,τι σου έκανε τρέμοντας μην στιγματιστείς.

Χρόνια τώρα δίνονται μάχες για την ισότητα των δύο φύλων και έχουν ευτυχώς επιτευχθεί πολλά, όμως στις μέρες μας στην γιορτή της γυναίκας πίνουμε ποτάρες με φίλες σε κάποιο μπαρ χωρίς να γνωρίζουμε γιατί υπάρχει αυτή η μέρα και τι συνέβη πριν 111 χρόνια. Δεν είμαστε αυτό που μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε,είμαστε πολλά παραπάνω!




Πως θα σώσεις τον κόσμο!

Όπως όλοι γνωρίζουμε, διανύουμε μία δύσκολη περίοδο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Σε μία διεθνή κοινωνία που τα πάντα μοιάζουν ετοιμόρροπα, η ανάγκη για το εμβόλιο της σωτηρίας του κόσμου γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική. Ίσως να περιμένετε να σας πω να φοράτε μάσκα και να παραμείνετε στο σπίτι, αλλά την δουλειά αυτή την έχουν αναλάβει άλλοι, και ξέροντας πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς απασχόληση αυτές τις μέρες δεν σκοπεύω να εμπλακώ στα πόδια τους.

Σε ένα κόσμο που σπέρνει φόβο και ανασφάλεια επιλέγω να δω όλες τις επιλογές μου. Καθώς τις έχω απλώσει όλες επάνω στο τραπέζι του εγκεφάλου μου παρατηρώ, πως ίσως για πρώτη φορά η σωτηρία του κόσμου δεν βρίσκεται σε εργαστήριο ιατρικής!

Σε μία καθημερινότητα τοξική, όπου καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπου ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος, το παιδί καθηλωμένο σε μία οθόνη, η ψυχική και σωματική ευεξία απίθανη, η λέξη κλειδί είναι η κατανόηση. Κατανόηση πρωτίστως στον ίδιο μας τον εαυτό και μετέπειτα στους συνανθρώπους μας. Κατανόηση στην κυριαρχία των έντονων συναισθημάτων μας, κατανόηση στα ξεσπάσματα μας, κατανόηση στην απειθαρχία μας, κατανόηση στο αίσθημα του φόβου, του πόνου, της απελπισίας, της υπομονής, της βαρεμάρας, της ενοχής ως προς τον ίδιο μας τον εαυτό και των γύρων μας…

Δεν υπάρχει χώρος, δεν υπάρχει άλλος χώρος για αυστηρή κριτική. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε κατακρίνοντας την ύπαρξη μας και των υπολοίπων, διότι το αποτέλεσμα είναι μονάχα αρνητικό. Βρισκόμαστε σε μία συνεχόμενη πίεση και όπως γνωρίζουμε κανένα επιχειρηματικό πλάνο δεν βγάζει θετικά ποσοστά με αυτό τον τρόπο. Απλοποιώντας το νόημα, πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε σκληροί, να έχουμε υψηλές απαιτήσεις, να σφίγγουμε περαιτέρω τα σχοινιά γύρω από τον λαιμό του εαυτό μας, κατηγορώντας τον που δεν λειτουργεί -έχοντας κακή ψυχολογία- όπως εμείς θέλουμε!

Πού βρίσκεται αυτή η σωτηρία; Βρίσκεται όταν καθίσεις στο λάπτοπ, χαμογελάσεις και δώσεις την περισσότερη παραγωγικότητα που μπορείς. Βρίσκεται όταν αφήνεις το πιάτο με το φαγητό επάνω στο γραφείο του παιδιού σου και του πεις κουράγιο. Βρίσκεται όταν παίρνεις πρωτοβουλία να πεις στο άτομο που είχες τσακωθεί –ξέρεις κάτι, είμαστε όλοι πιεσμένοι, όλα καλά-. Βρίσκεται όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, τον αγκαλιάζεις και του λες πόσο ευγνώμων είσαι που κάθε μέρα, καλή ή κακή, είναι εκεί για εσένα άσχετα με το αν έχει χάσει ή πάρει 5 κιλά. Βρίσκεται όταν αφήνεις πίσω σου τις αποτυχίες και συνεχίζεις να προσπαθείς. Κυρίως όμως βρίσκεται σε όλες τις γωνίες και κυρτότητες του εργαστηρίου του εγκεφάλου μας αρκεί να είμαστε σε θέση να τις αναζητήσουμε.

Χρειαζόμαστε μία μικρή υπενθύμιση για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Φανταστείτε έναν κόσμο με κατανόηση. Έναν κόσμο όπου καταργούμε τα ταμπού για το πώς πρέπει να αισθανόμαστε. Έναν κόσμο όπου έχουμε μια ευκαιρία να μας αγαπήσουμε πραγματικά και να μοιραστούμε αυτό το γέννημα αγάπης με όλους τους συνανθρώπους μας.

Μην ξεχνάτε, ο κόσμος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ιδέα, μία αντίληψη δική μας. Αλλάζοντας αυτή την ιδέα, αντίληψη… αλλάζει ο κόσμος ολόκληρος!

Αλίκη Αϊδίνη




Το πράσινο είναι ζωή

Ποια είναι η σημασία των δέντρων για τους ανθρώπους; Πως ένα απλά δέντρο μπορεί να επηρεάσει την ζωή κάποιου;

Αρχικά τα δέντρα είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της αλυσίδας αυτού του πλανήτη. Η φυσική τους διεργασία και ιδιότητα να καταναλώνουν διοξείδιο του άνθρακα και να παράγουν οξυγόνο είναι το χαρακτηριστικό που τα καθιστά αναγκαία για την επιβίωσή μας. Σύμφωνα με το ίδρυμα “Arbor Day” ένα ώριμο δέντρο φυλλώδη παράγει όσο το οξυγόνο σε μια εποχή όπως 10 άνθρωποι εισπνέουν μέσα σε ένα χρόνο.

Trees Talk to Each Other and Recognize Their Offspring

Είναι αλήθεια πως η αποδοτικότητα του δέντρου είναι αναλογική της υγείας του και πολλές φορές το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να του πάρουμε κάποια από τα κλαδιά του. Ωστόσο η καταστροφή ενός τέτοιου οργανισμού θα έπρεπε να υφίσταται μόνο για αναγκαιότητα και όφελος αυτού του οργανισμού και όχι για τις δικές μας “φιλοδοξίες”.

Τα δέντρα μπορούν να είναι ένας φίλος για τον άνθρωπο και ένα στήριγμα για τον οποιοδήποτε. Μπορούν να σηματοδοτούν στιγμές και αναμνήσεις. Πάλι όμως πολλοί είναι αυτοί που κάνουνε μαζικές καταστροφές σε πράσινες εκτάσεις για την δημιουργία μιας “καινοτομίας”; Στην ουσία για τα λεφτά και τα υλικά αγαθά; Πόσο σωστό μπορεί να είναι αυτό; Κατά την γνώμη μου καθόλου.

Can trees heal people? |

Θα έπρεπε να αποτρέψουμε άσκοπες καταστροφές δασικών εκτάσεων και να είμαστε προσεκτικοί με την καθημερινότητα μας, κάτι μικρό θα μπορούσε να είναι θανατηφόρο για αυτά. Επακόλουθα θα μπορούσε να μειώσει το ίδιο το οξυγόνου που αναπνέουμε; Γιατί δεν σκεφτόμαστε λίγο πιο συνετά;

Μπορούμε ο καθένας με κάτι μικρό να κινητοποιηθούμε και να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά στην πραγματική ομορφιά αυτών των οργανισμών.

Πηγή

Μπούτης Ηλίας