Σας παραθέτουμε 6 πράγματα που ίσως δεν γνωρίζατε για την ιταλική δραματική κωμωδία , παραγωγής 1997 , του Roberto Benigni “La Vita E Bella” , ένεκεν της 27ης Ιανουαρίου όπου ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ανακήρυξε ως Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος

Σύμφωνα με τον πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη της ταινίας La Vita E Bella, Roberto Benigni, o τίτλος προέρχεται από μια φράση του Σοβιετικού πολιτικού Leon Trotsky. Ο ίδιος βρισκόταν εξόριστος στο Μεξικό και, μετά την πρώτη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του με εντολή του Ιωσήφ Στάλιν, περίμενε πως το τέλος του ήταν κοντά. Ωστόσο, μια μέρα που αναλογιζόταν όλα αυτά καθώς βρισκόταν στον κήπο, είδε τη σύζυγό του και έτσι σκέφτηκε πως, παρόλα αυτά που πρόκειται να συμβούν, “Η ζωή είναι όμορφη”. 

Η υπόθεση της αντιπολεμικής ταινίας που βραβεύτηκε με Όσκαρ είναι εμπνευσμένη από την ιστορία του Rubino Romeo Salmoni και το βιβλίο του με τίτλο “Στο τέλος, νίκησα τον Χίτλερ”. Ο Salmini ήταν Ιταλοεβραίος που φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και μετά την απελευθέρωσή του κατάφερε να σμίξει με τους γονείς του.

Ακόμα, ο Benigni βασίστηκε και στην ιστορία του πατέρα του, Luigi, ο οποίος υπηρέτησε στον πόλεμο, όταν η Ιταλία ενώθηκε με τις δυνάμεις των Συμμάχων. Ο Luigi Benigni πέρασε δυο χρόνια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί και κάθε φορά που αφηγούνταν διάφορες ιστορίες της αιχμαλωσίας στα παιδιά του, προκειμένου να αντιμετωπίσει καλύτερα το τραύμα του και παράλληλα να μην τα τρομάξει, χρησιμοποιούσε διάφορα χιουμοριστικά στοιχεία.

Οι φίλοι του Benigni προσπαθούσαν για καιρό να τον αποτρέψουν από αυτό το πρότζεκτ, καθώς ο ίδιος δεν είναι Εβραίος, ωστόσο ο δημιουργός της ταινίας δεν παρέλειψε να ζητήσει τη βοήθεια του Κέντρου Καταγραφής Σύγχρονου Ιουδαϊσμού του Μιλάνο, ώστε η μυθοπλασία να σέβεται τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος. Ο σκηνοθέτης επίτηδες ενσωμάτωσε και κάποιες ιστορικές ανακρίβειες στην ταινία, ώστε την αληθινή ιστορία για το Ολοκαύτωμα να μπορούν να μεταφέρουν στις επόμενες γενιές μόνο οι επιζήσαντες.

Ο μικρός Giorgio Cantarini που υποδύθηκε το γιο του πρωταγωνιστικού ζευγαριού επιλέχθηκε ανάμεσα σε 2000 παιδιά που πέρασαν από ακρόαση. Λίγα χρόνια μετά ο Cantarini υποδύθηκε τον γιο του Μάξιμου στην ταινία “Ο Μονομάχος”.

Η ταινία La Vita E Bella ήταν μόλις η 2η ξενόγλωσση ταινία που υπήρξε υποψήφια στις κατηγορίες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η πρώτη ήταν το Z του Κώστα Γαβρά το 1969. 

Πηγή : Ημερήσια Κουκουβάγια

Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού Εβραίου, τον Γκουίντο, που πρέπει να επιστρατεύσει όλη του τη φαντασία για να βοηθήσει την οικογένειά του που κρατείται στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν. Από τις πιο αριστουργηματικές αποτυπώσεις στον παγκόσμιο κινηματογραφικό φακό του ιστορικού γεγονότος του ολοκαυτώματος για μένα . Μια άρτια επιλογή , ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην μνήμη της ημέρας και της κηλιδωμένη αυτή σελίδα της ιστορίας.

Νένα Ευθυμιάδου

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Babak Anvari ( Μπαμπά Ανβάρι) πιο επίκαιρος από ποτέ στην μικρού μήκους ταινία του «Two & Two» ή 2+2=5 , σκιαγραφεί μέσα σε μόλις επτά λεπτά , με τρόπο αυταρχικό την απόπειρα χειραγώγησης της σκέψης και την επιβολή της εξουσίας με κάθε κόστος.

Πλοκή : Η ταινία «Two & Two» διαδραματίζεται σε ένα σχολείο όπου κάποια μέρα οι κανόνες αλλάζουν , ένα μοτίβο διδασκαλίας με επίκεντρο τον δάσκαλό τίθεται σε εφαρμογή. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει ότι 2+2 κάνει πια 5. Τι θα γίνει όμως όταν ένα από τα παιδιά αντιδράσει;

«Το κίνητρο μου ήταν η ταινία να αναζητήσει την επιθυμία που οδηγεί τους ανθρώπους να αμφισβητήσει μία δεσποτική κατάσταση» , δήλωσε ο Ιρανός σκηνοθέτης. Συνεπώς σε ποιο βαθμό δέχονται οι μαθητές να σκύψουν το κεφάλι και να υπακούσουν στις εντολές της εξουσίας – αυθεντίας του δασκάλου και πότε αρχίζουν να την αμφισβητούν και να αντιστέκονται; Σε ένα πλαίσιο γενικό και πανανθρώπινο μπορεί η ωμή βία να καθυποτάξει και να χειραγωγήσει τη σκέψη τους ή να προκαλέσει την αντίστασή τους;

Βασιζόμενη στο βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ «1984» , μέσα από μια απλή μαθηματική πράξη , πιο συγκεκριμένα μια πρόσθεση παρουσιάζει το πως πραγματοποιείται με τη βία η χειραγώγηση της σκέψης , θα τολμούσα ως ένα βαθμό να την παραλληλίσω με το κοινωνικό-πολιτικό θρίλερ του 2008 , την γερμανικής παραγωγής ταινία “Die Welle” (Το κύμα) καθώς το κοινωνικό εκείνο πείραμα είχε ανατρέψει τις συνειδήσεις μια ολόκληρης τάξης. Το σενάριο έχουν υπογράψει ο Babak Anvari ( Μπαμπά Ανβάρι) και ο Gavin Cullen (Γκάβιν Κάλλεν) , προτάθηκε ως καλύτερη ταινία μικρού μήκους 2012 στα βραβεία Bafta.

Παρακάτω παρατίθεται το ομώνυμο απόσπασμα :

“Θυμάσαι, συνέχισε, που έγραψες στο ημερολόγιό σου

“Ελευθερία είναι η ελευθερία να λες ότι δύο και δύο ίσον τέσσερα”;

Ο Ο’Μπράιαν σήκωσε το αριστερό του χέρι, με την πλάτη του γυρισμένη στον Γουίνστον, με τα τέσσερα δάκτυλα εκτεταμένα και τον αντίχειρα κρυμμένο.

-Πόσα δάκτυλα είναι αυτά, Γουίνστον; -Τέσσερα.

-Κι αν το Κόμμα πει ότι δεν είναι τέσσερα, αλλά πέντε, τότε πόσα είναι; -Τέσσερα. Η λέξη τέλειωσε με μια κραυγή πόνου.”

1984 , George Orwell

Αφότου παρακολουθήσετε την ολιγόλεπτη αυτή ταινία. Ποιες πρώτες σκέψεις σας γεννά; Οι καιροί οι οποίοι διανύουμε , τα μέτρα που οφείλουμε να τηρούμε ευλαβικά και η μερική συναίνεση μας στην επιβολή και στις προτροπές της ανώτατης εξουσίας , κάνουν τόσο το διαχρονικό βιβλίο του Όργουελ όσο και την ταινία , να φαντάζουν προφητείες ή μήπως όχι;

Νένα Ευθυμιάδου

Παρασκευή 18/12, σε Α’ τηλεοπτική μετάδοση προβλήθηκε η ταινία «Ευτυχία» σε σκηνοθεσία Άγγελου Φραντζή που σάρωσε βραβεία και αγαπήθηκε όσο καμία άλλη των τελευταίων ετών. Τη ζωή της σπουδαίας και πολυμήχανης στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου ενσάρκωσαν οι Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και Κάτια Γκουλιώνη.

Στην prime time ζώνη αναδείχθηκε η μεγάλυτερη νικήτρια βάσει τηλεμετρήσεων κλειδώντας στο 30,5% στο σύνολο, με το νεανικό κοινό να δείχνει την προτίμηση του στο ποσοστό του 29,6%. Στην δεύτερη και τρίτη θέση των μετρήσεων της τηλεθέασης στάθηκε ο τελικός του The bachelor με 22,1% στο σύνολο και ο τελικός του Big Brother με 19% στο σύνολο, αντίστοιχα.

Αυτό είναι μια νίκη για την καλή τηλεόραση, αφού το κοινό με την πρώτη ευκαιρία ανταποκρίθηκε. Άλλωστε, τα σχόλια των τηλεθεατών δεν πέρασαν απαρατήρητα από τα social media.

Σχόλιο : Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους τους συντελεστές , για την άψογη σκηνοθεσία , το άρτιο σενάριο , το οποίο βασίστηκε στο βιογραφικό βιβλίο της εγγονής της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου , Ρέας Μανέλη με τίτλο “Η γιαγιά μου η Ευτυχία” και στην εξαιρετική διανομή των ρόλων αλλά και τις καθηλωτικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Μια ταινία του 2019 , με διαχρονική αξία και αποδεδειγμένη επιτυχία.

Πηγή

Πολιτισμός…Μια λέξη πολλές σημασίες .

Η τέχνη είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας, είναι πνευματικό αγαθό. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν προνόμιο των λίγων, των εκλεκτών, στις μέρες μας πάλι είναι δικαίωμα όλων! Άνθρωποι εργάζονται και ζουν μέσα από την τέχνη είτε αυτή ονομάζεται θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, ζωγραφική, γλυπτική. Ανθρωποι επίσης παίρνουν ζωή από αυτήν ψυχαγωγούνται και ξεφεύγουν από την δύσκολη καθημερινότητα.

Την πλάτη της λοιπόν γυρνάει η πολιτεία ακόμη μια φορά στον κλάδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας λόγο της υφιστάμενης κατάστασης που επικρατεί και τα μέτρα που έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Θλίψη μου προκαλούν τα ισχύοντα μέτρα καθώς φαίνεται ότι ο ιός συχνάζει σε θέατρα, σινεμά, μουσεία, ενώ αντίθετα απεχθάνεται τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα παιδιά μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών. Ωστόσο ας πάρουμε αυτή την συνθήκη ως πραγματική, που είναι η στήριξη των αρχών για τους εργάτες της τέχνης; Να σας απαντήσω ευθύς αμέσως, πουθενά!

Η λέξη πολιτεία έχει ετυμολογική συγγένεια με την λέξη πολιτισμός. Στην Ελλάδα του σήμερα πάλι, αυτές οι δύο λέξεις δεν έχουν καμία σχέση, όπως αποδεικνύεται συνεχώς.

Ο κόσμος του θεάματος και όχι μόνο ματωνει, άνθρωποι δουλεύουν κάτω από αντίξοες συνθήκες πολλές ώρες, παίρνοντας ελάχιστα χρήματα και χωρίς καμία αναγνώριση καταπώς φαίνεται.

Φυσικά δεν είναι ο μοναδικός κλάδος που επλήγησε ενώ παράλληλα καλείτε να ορθοποδήσει στις καθόλου βέβαιες μέρες που ακολουθούν!

Τα τελευταία χρόνια οι σκηνοθέτες μας έχουν εκπαιδεύσει καλά στο να παρακολουθούμε προσεκτικά  και την παραμικρή λεπτομέρεια στις ταινίες τους, και εισάγουν στοιχεία με σκοπό να μας “κλείσουν” το μάτι και να μας πουν: “Είδες τι έκανα μόλις τώρα;”. Και ενώ εμείς, σαν κινηματογραφόφιλοι που είμαστε, συλλέγουμε με προσοχή όλα αυτά τα στοιχεία, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε για τις αγαπημένες μας ταινίες.

Για παράδειγμα, γνωρίζατε ότι μια από τις σπουδαιότερες ταινίες της Pixar παραλίγο να διαγραφεί; Ή ότι το σενάριο της πιο σημαντικής ταινίας του 1976 γράφτηκε μέσα σε δύο εβδομάδες; Παρακάτω σας αποκαλύπτουμε όλα αυτά και ακόμα περισσότερα άγνωστα γεγονότα, που σχετίζονται με ταινίες που όλοι μας αγαπήσαμε.

Το γυμνό πορτρέτο της Κέιτ Γουίνσλετ στον “Τιτανικό”

Το πραγματικό γυμνό σκίτσο της Γουίνσλετ, καθώς και όλα όσα παρουσιάζονται στην ταινία, τα ζωγράφισε ο σκηνοθέτης, Τζέιμς Κάμερον, καθώς εάν θέλεις κάτι να γίνει σωστά, μερικές φορές απλά πρέπει να το κάνεις μόνος σου.

Το “Ψυχώ” ήταν η πρώτη αμερικάνικη ταινία στην οποία βλέπουμε το καζανάκι μιας τουαλέτας

Αν και εκείνη την εποχή δεν θεωρούνταν πρέπον να δείχνει μια ταινία να τραβάει κάποιος το καζανάκι μιας τουαλέτας, ο Χίτσκοκ το βρήκε σαν μια ευκαιρία να προσθέσει επιπλέον στοιχεία που να σοκάρουν στην ήδη σοκαριστική του ταινία.

Το Τoy Story 2 παραλίγο να διαγραφεί

Μια λανθασμένη εντολή που εισήχθη στο μηχάνημα όπου φυλασσόταν η ταινία κινουμένων σχεδίων Τoy Story 2, είχε ως αποτέλεσμα να διαγραφεί το 90% της δουλειάς που είχε κάνει η ομάδα της Pixar. Η Pixar δεν είχε αντίγραφο των αρχείων του Toy Story 2 στους server της. Ευτυχώς, ο τεχνικός διευθυντής είχε ένα αντίγραφο στο σπίτι του και μεγάλο μέρος της ταινίας αποκαταστάθηκε.

Η αγορά ποντικιών ως κατοικίδια αυξήθηκαν κατακόρυφα με την ταινία “Ρατατουής”

Μετά την επιτυχία της ταινίας Ρατατουής του 2007, η οποία περιγράφει την ιστορία του Ρεμί, ενός καλοφαγά ποντικού που θέλει να γίνει μάγειρας στο καλύτερο εστιατόριο του Παρισιού, τα παιδιά σε όλο τον κόσμο ζητούσαν από τους γονείς τους να πάρουν για κατοικίδιο έναν ποντικό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, αρκετές αλυσίδες κατοικιδίων ζώων να δουν αύξηση 50% στις πωλήσεις ποντικιών.

Το σενάριο του “Ταξιτζή” γράφτηκε μέσα σε 2 εβδομάδες

Ο σεναριογράφος του “Ταξιτζή” Πολ Σρέιντερ, έχει δηλώσει πως του πήρε περίπου δύο εβδομάδες για να ολοκληρώσει το σενάριο της θρυλικής ταινίας.

Η σκηνή έκρηξης της γέφυρας στο “Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος” έπρεπε να γυριστεί 2 φορές

Στο ιταλικό Σπαγκέτι Γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε, η κλασική σκηνή όπου ο Τούκο και ο Ξανθούλης ανατινάζουν την γέφυρα που οδηγεί στο νεκροταφείο που πιστεύεται ότι είναι θαμμένος ο χρυσός, έπρεπε να γυριστεί 2 φορές. Μια παρεξήγηση οδήγησε στην ανατίναξη της γέφυρας πριν ξεκινήσουν οι κάμερες να τραβάνε, με αποτέλεσμα να πρέπει η γέφυρα να ξαναχτιστεί και η σκηνή να ξαναγυριστεί.

Ο Τζιν Χάκμαν προοριζόταν για τον ρόλο του Χάνιμπαλ Λέκτερ

Ο ρόλος που χάρισε στον Άντονι Χόπκινς το Όσκαρ, παρά το γεγονός ότι διαρκεί μόνο 16 λεπτά, στην αρχή προοριζόταν για τον ηθοποιό Τζιν Χάκμαν, ο οποίος είχε αγοράσει τα δικαιώματα της “Σιωπής των Αμνών” και σχεδίαζε να σκηνοθετήσει την ταινία ο ίδιος. Αποχώρησε από το όλο project καθώς αποφάσισε ότι ο ρόλος ήταν πολύ σκοτεινός για τα γούστα του.

Ένας από τους πιο διάσημους μονόλογους ήταν αυτοσχεδιασμός

Ο διάσημος μονόλογος στα “Σαγόνια του Καρχαρία”, ήταν στην πραγματικότητα αυτοσχεδιασμός. Ο Ρόμπερτ Σο βγάζει έναν αργόσυρτο λόγο για την επίθεση που δέχτηκε το πολεμικό Indianapolis πίσω στα 1945, καθώς και τις εμπειρίες του με τους καρχαρίες εκείνη τη νύχτα. Ο ηθοποιός ήταν τόσο μεθυσμένος, που τον κουβάλησαν για να κάνει την σκηνή και μόλις τελείωσε έπεσε αναίσθητος.

Θρυλική σκηνή στη “Λάμψη”

Η θρυλική σκηνή του Τζακ Νίκολσον στη “Λάμψη” με την περιβόητη ατάκα “Heeeeere’s Johnny!” χρειάστηκε 3 μέρες και 60 πόρτες για να ολοκληρωθεί!

Ο Μπιλ Μάρεϊ ήταν υποψήφιος για τον ρόλο του Μπάτμαν

Εκτός από τους Κέβιν Κόστνερ, Πιρς Μπρόσναν και Μελ Γκίμπσον, ο Μπιλ Μάρεϊ ήταν ένας από τους ηθοποιούς που ήθελε ο σκηνοθέτης Τιμ Μπάρτον για να παίξουν τον ρόλο του Μπάτμαν στην ταινία του 1989. Τελικά ο ρόλος πήγε στον Μάικλ Κίτον.

Μερικές από τις πιο «καυτές» σκηνές σεξ στην ιστορία του κινηματογράφου. Δεν είναι όλα λαμπερά στο Hollywood, ή μάλλον για να το πούμε πιο σωστά: οι αμοιβές είναι λαμπερές, το αποτέλεσμα είναι λαμπερό, απλά πολλές φορές οι πρωταγωνιστές κυλιούνται στη λάσπη της άβολης στιγμής για να κάνουν τη δουλειά τους.

Για όλες εκείνες λοιπόν τις στιγμές σεξ που έχεις απολαύσει κατά καιρούς στην οθόνη σου, υπάρχουν αρκετές πικάντικες λεπτομέρειες -άλλες καυτές, άλλες κωμικές κι άλλες άβολες- που τις συνοδεύουν.

Εμείς διαλέξαμε μερικές που μας φάνηκαν οι πιο ενδιαφέρουσες.

The Legend of Tarzan (2016)

Στα γυρίσματα της σκηνής τα πράγματα ήταν χλιαρά για τους δύο πρωταγωνιστές. Όταν όμως ο σκηνοθέτης ζήτησε από τη Margot Robbie να βάλει λίγο περισσότερο πιπέρι στη σεκάνς, εκείνη αποφάσισε πώς μία σφαλιάρα θα έδινε το κάτι παραπάνω. Το έκανε. Και μπράβο της, γιατί η σκηνή εξελίχθηκε καυτά και δυναμικά -σε μια ταινία που δεν τη λες και ιδιαίτερα σέξι.

The Change-Up (2011)

H Olivia Wilde καβαλάει τον Ryan Reynolds. Φορώντας ούτε τα απολύτως απαραίτητα. Ένα κιλοτάκι τόσο δα με άλλα λόγια. Και ο φτωχός πλην τίμιος Ryan ξεχνάει τα λόγια του. Ή όπως ο ίδιος είχε δηλώσει: «Ξέχασα τις ατάκες μου. Ή μάλλον ξέχασα όλες τις ατάκες από οποιαδήποτε ταινία είχα παίξει στη ζωή μου».

A Dangerous Method (2011)

Ταινία που να ασχολείται με τις απαρχές της ψυχανάλυσης και να μην περιέχει σεξ (μάλλον) δεν μπορεί να υπάρξει. Όσο όμως η Keira Knightley έδενε τον Michael Fassbender (για τις ανάγκες της σκηνής) έξω την περίμενε ένας σωματοφύλακας. Μάλιστα αστειευόμενη είχε πει στον συμπρωταγωνιστή της να μην απλώσει χέρι πάνω της γιατί θα βάλει τον γορίλα να τον πλακώσει στο ξύλο. Κι εκείνος με αντίστοιχο χιούμορ ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά με τα «χέρια του δεμένα».

Spring Breakers (2012)

Επειδή κάποιοι μπορεί να μην ξέρετε τον Gucci Mane, να σας πούμε πώς είναι ένας από τους πιο γνωστούς ράπερ της γης αυτή τη στιγμή. Ο οποίος έτυχε να πρωταγωνιστήσει σε αυτή τη σαχλή (αλλά ιδιαίτερα σέξι) college movie. Το περίεργο είναι ότι κατάφερε να κοιμηθεί κατά τη διάρκεια της σκηνής του σεξ. Πράγμα περίεργο αλλά ίσως -λέμε ίσως- να έπαιξαν τον ρόλο τους ουσίες που είχε καταναλώσει. Παρόλα αυτά αδυνατούμε να καταλάβουμε πώς μπορεί να κοιμάσαι όταν αντικρίζεις αυτήν την εικόνα.

Bridesmaids (2011)

Για να γυριστεί αυτή η περισσότερο κωμική και λιγότερο σέξι σκηνή κανένας ηθοποιός δεν τραυματίστηκε. Παραλίγο. Αφού ο Jon Hamm -πολύ αγαπημένος λόγω Mad Men– σχεδόν άφησε αναίσθητη την Kristen Wiig -πολύ αγαπημένη λόγω Saturday Night Live– καθώς είχε πέσει πάνω της κι εκείνη δεν μπορούσε να πει καν ότι είναι έτοιμη να σκάσει από το βάρος. Οι κίνδυνοι του επαγγέλματος που λένε.

Game of Thrones (1η σεζόν)

Εντάξει μας έχει δώσει και μας έχει δώσει υλικό το GoT. Αυτή είναι απλά άλλη μία τέτοια στιγμή του: δεν τα κατάφερναν Khaleesi και Drogo, υπήρχε παγωμάρα, κι έτσι ο Jason Momoa αποφάσισε να ντύσει τα γεννητικά του όργανα μια ροζ κάλτσα. Με την Emilia Clarke να χαλαρώνει και να λέει: «Είναι πελώριο, είναι ροζ και δεν ξέρω τι να το κάνω»!

Maps to the Stars (2014)

Μπορεί σε εμάς τους θεατές οι περισσότερες σκηνές σεξ να φαίνονται ειδυλλιακές, όμως -αν πιστέψουμε τα όσα λένε οι ηθοποιοί- πολύ συχνά δεν είναι. Έτσι ο δυστυχής Robert Pattinson προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά του με την Julianne Moore (αν και κανονικά μόνο δυστυχή δεν το λες για αυτό) αλλά η τρομερή ζέστη δεν τον άφηνε. Ίδρωνε και ξεΐδρωνε σαν το γουρούνι. Σε τέτοιο βαθμό ώστε η πρωταγωνίστριά του να τον κάνει να νιώσει ρεζίλι έπειτα, αφού τον ρώτησε «Μήπως παθαίνεις κρίσεις πανικού»;

The Wolf of Wall Street (2013)

Όπως όλα δείχνουν η Margot Robbie έχει το κακό -ή το καλό ανάλογα με τα γούστα του καθενός- να ρίχνει μερικές ψιλές στους συμπρωταγωνιστές της. Έτσι, η πρωτεμφανιζόμενη (σχεδόν) Robbie δε δίστασε να την πει άγρια στο DiCaprio επειδή της έκρυβε τον φωτισμό στη μεταξύ τους σκηνή σεξ. Όταν εκείνος δεν της έδωσε σημασία, τον έβαλε κανονικά και μάλλον βίαια στη θέση του. Κυριολεκτικά.

Και μπράβο και πάλι Margot, κι εμείς μαζί σου είμαστε. Και ελπίζουμε να μας δώσει κι άλλες πικάντικες ιστορίες από κι άλλες στιγμές σεξ στην μελλοντική καριέρα σου.

Πηγή

Η χρήση των ναρκωτικών και του αλκοόλ στο Χόλιγουντ δεν είναι κάτι που μας εκπλήσσει, ωστόσο πολλοί είναι οι ηθοποιοί που ήταν υπό την επήρεια διαφόρων ουσιών ακόμα και κατά την διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας.

Πόσο “φτιαγμένος” ήταν ο Κέβιν Σπέισι σε μερικές σκηνές του “American Beauty”; Πόσο “λιώμα” ήταν ο Ρόμπερτ Σο στα “Σαγόνια του Καρχαρία”; Ήταν ποτέ νηφάλιος ο Τζακ Νίκολσον στην επική ταινία “Easy Rider”; Δείτε όλες τις απαντήσεις παρακάτω:

Κέβιν Σπέισι (American Beauty)

Πριν μερικά χρόνια ο Σαμ Μέντες, σκηνοθέτης της ταινίας “American Beauty”, αποκάλυψε ότι είχε επιτρέψει στον Κέβιν Σπέισι να κάνει χρήση μαριχουάνας κατά την διάρκεια μιας σκηνής της ταινίας, για να δείχνει πιο ρεαλιστική.

“Σε μια σκηνή της ταινίας, όπως ήταν αναμενόμενο, ο Κέβιν δεν μπορούσε να σταματήσει να χαχανίζει. Με κοίταξε με την άκρη του ματιού του και περίμενε να του πω ‘σταμάτα να γελάς’, κάτι που φυσικά δεν έκανα και του είπα ‘συνέχισε΄, γιατί εκείνη την στιγμή σκέφτηκα ότι συνέβαινε κάτι πραγματικά μαγικό.”

Ρόμπερτ Σο (Τα Σαγόνια του Καρχαρία)

Ο 27 χρονος Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε να αντιμετωπίσει αρκετές προκλήσεις κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Τα Σαγόνια του Καρχαρία”, και μια από αυτές ήταν ο μόνιμα μεθυσμένος Ρόμπερτ Σο. Στην σκηνή που ο Σο βγάζει έναν αργόσυρτο λόγο για την επίθεση που δέχτηκε το πολεμικό Indianapolis πίσω στα 1945, καθώς και τις εμπειρίες του με τους καρχαρίες εκείνη τη νύχτα, ήταν τόσο μεθυσμένος που τον κουβάλησαν για να κάνει την σκηνή και μόλις τελείωσε έπεσε αναίσθητος.

Αν και μεθυσμένος ο Σο, ο μονόλογος του έγινε ένας από τους πιο εμβληματικούς στην ιστορία του κινηματογράφου.

Τζακ Νίκολσον (Ξένοιαστος Καβαλάρης)

Το “Ξένοιαστος Καβαλάρης” θεωρείται η απόλυτη ταινία με ναρκωτικά, αυτή που γέννησε μια ολόκληρη κουλτούρα και έμεινε θρυλική. Σε σύγκριση με τον σκηνοθέτη Ντένις Χόπερ και τον πρωταγωνιστή Πίτερ Φόντα, ο Τζακ Νίκολσον ήταν ο πιο συγκρατημένος όσον αφορά την χρήση των ναρκωτικών. Όλες οι σκηνές χρήσης μαριχουάνας που περιέχει η ταινία του 1969 είναι… αληθινές.

Ο Νίκολσον έχει αναφερθεί σε μια σκηνή της ταινίας, όπου είχαν κατασκηνώσει γύρω από μια φωτιά, λέγοντας: “Είμασταν όλοι ‘φτιαγμένοι’ εκείνο το βράδυ. Η συζήτηση για τα UFO μοιάζει αυτοσχεδιασμένη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν αυτολεξεί από το σενάριο. Φήμες λένε ότι καπνίσαμε 155 τσιγάρα εκείνο το βράδυ, κάτι που δεν ισχύει.”

Ελίζαμπεθ Τέιλορ

H Ελίζαμπεθ Τέιλορ, μια ζωή πάλευε με τον αλκοολισμό και τον εθισμό της στα παυσίπονα, ενώ ήταν συχνά μεθυσμένη κατά την διάρκεια των γυρισμάτων – ειδικά στις τελευταίες ταινίες της. Ο σύζυγος της Ρίτσαρντ Μπάρτον, είχε γράψει στο ημερολόγιο του το 1983, ότι σε ένα θεατρικό έργο που πρωταγωνιστούσε με την Ελίζαμπεθ, ήταν τόσο μεθυσμένη που δεν μπορούσε καν να διαβάσει το σενάριο.

Ρίτσαρντ Μπάρτον

Όπως πολλοί “old school” ηθοποιοί, έτσι και ο προαναφερόμενος Ρίτσαρντ Μπάρτον, ήταν γερός πότης και γνωστός για την ικανότητα του να καταναλώνει τεράστιες – και τελικά θανάσιμες – ποσότητες αλκοόλ.

“Βαριέμαι τόσο πολύ με την δουλειά μου, που το αλκοόλ είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να σκοτώσει αυτόν το πόνο”, έγραψε στο ημερολόγιο του το 1969. “Η σκέψη του να δουλέψω μια ολόκληρη μέρα, για παράδειγμα, με τον Τζον Κόλικος, χωρίς να πιω τουλάχιστον μισό μπουκάλι βότκα για να χαλαρώσω, θα ήταν σαν να υποκινώ εσκεμμένα έναν εφιάλτη.”

Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Under Milk Wood” (1972), ο Μπάρτον υποσχέθηκε να είναι νηφάλιος – ή αυτό που ο ίδιος θεωρούσε το να είναι κάποιος νηφάλιος. “Δεν θα πίνω στην ταινία σας”, λέγεται να είπε στον σκηνοθέτη της ταινίας, “Αυτό σημαίνει μόνο ένα μπουκάλι βότκα την ημέρα. Είμαι νηφάλιος στα δύο, αλλά όταν λέω ότι πίνω, είναι τρία ή περισσότερα.”

Ο Μπάρτον έπασχε από κίρρωση του ήπατος και νεφρική ανεπάρκεια, ενώ πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία το 1984, σε ηλικία 58 ετών.

Ντάνιελ Ράντκλιφ (στις τελευταίες ταινίες Χάρι Πότερ)

Τελικά είναι αρκετά δύσκολο να είσαι ο πιο διάσημος μάγος στον κόσμο. Ο ηθοποιός ξεκίνησε να πίνει στα γυρίσματα των τελευταίων ταινιών “Χάρι Πότερ”. Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι ποτέ δεν έπινε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, ωστόσο έχει συμβεί να έχει πάει πολλές φορές μεθυσμένος σε αυτά. “Μπορώ να επισημάνω μερικές σκηνές όπου είμαι πιωμένος και το βλέμμα μου είναι κενό,” είχε πει σε ένα περιοδικό πριν μερικά χρόνια.

Μάρτιν Σιν (Αποκάλυψη Τώρα)

Υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω από την θρυλική ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα, και μια από αυτές αφορά την αρχική σκηνή, όπου ο Μπέντζαμιν Γουίλαρντ του Μάρτιν Σιν, γυμνός και μεθυσμένος χτυπάει το χέρι του στον καθρέφτη, γεμίζει αίματα και κραυγάζει. Ο Σιν στην σκηνή είναι πραγματικά μεθυσμένος και ο Κόπολα δεν του έδωσε καμία οδηγία και τον άφησε να αυτοσχεδιάσει. Ο Σιν χτύπησε τον καθρέφτη και έκοψε το χέρι του, αλλά αρνήθηκε να σταματήσει όταν ο Κόπολα φώναξε να έρθει γιατρός στο σετ.

Τζον Μπελούσι (The Blues Brothers)

Προφανώς, οι περισσότεροι από το καστ της ταινίας ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών σε κάποιο σημείο των γυρισμάτων. Ο Νταν Ακρόιντ είχε παραδεχτεί πως είχε έναν ξεχωριστό προϋπολογισμό για κοκαΐνη κατά την διάρκεια των νυχτερινών γυρισμάτων, ωστόσο ο Τζον Μπελούσι ξεπερνούσε κάθε όριο και ήταν “φτιαγμένος” ακόμα και κατά την διάρκεια της ημέρας. Ο Μπελούσι είχε εξαφανιστεί για αρκετές ώρες στα τελευταία γυρίσματα της ταινίας, και σε μια περίπτωση, ο Ακρόιντ τον βρήκε στο σπίτι ενός ξένου.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Τζον Λάντις, έφτασε στο σημείο να πει στον Μπελούσι να προσλάβει σωματοφύλακα για να μην του επιτρέπει να παίρνει μεγάλες ποσότητες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Πίτερ Ο’ Τουλ (Λώρενς της Αραβίας)

Ο Πίτερ Ο’ Τουλ ήταν γνωστός για την εξάρτηση του από το ποτό, ιδιαίτερα κατά την δεκαετία του ’60, και σε πολλές ταινίες του έπαιζε μεθυσμένος. Το 1992 παραδέχθηκε ότι κατα τη διάρκεια των γυρισμάτων της επικής ταινίας “Λώρενς της Αραβίας”, ο ίδιος και ο συμπρωταγωνιστής του Ομάρ Σαρίφ, είχαν πιει τόσο πολύ που έπεφταν από τις καμήλες και τελικά τους έδεσαν σε αυτές για να μπορέσουν να γυρίσουν την σκηνή. Προφανώς, ήταν τόσο μεθυσμένος που δεν είχε ιδέα που ήταν ή τι έκανε.

https://youtu.be/9iOyPeFsL-I

Ένα άλλο διάσημο περιστατικό συνέβη κατά την διάρκεια των γυρισμάτων “Το Λιοντάρι Το Χειμώνα”, όπου ο Ο’ Τουλ έκοψε την κορυφή του δακτύλου του σε ένα ατύχημα με βάρκα. Έριξε το κομμάτι σε κάποιο μπράντυ πριν το βάλει πίσω στο δάχτυλο του και στην συνέχεια το τύλιξε με έναν επίδεσμο. Αφαιρώντας τον επίδεσμο εβδομάδες αργότερα, ανακάλυψε ότι το είχε τοποθετήσει με λάθος τρόπο.

Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (Η Βασίλισσα της Αφρικής)

Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ήταν ένας άλλος ηθοποιός που φημίζεται για την αγάπη του για το αλκοόλ, τόσο εντός όσο και εκτός της οθόνης. Στην ταινία “Η Βασίλισσα της Αφρική”, η συμπρωταγωνίστρια του Κάθριν Χέπμπορν ήταν αηδιασμένη μαζί του. Ωστόσο, ο Μπόγκαρτ που έπινε με τον φίλο του και σκηνοθέτη της ταινίας,Τζον Χιούστον, ήταν οι μόνοι που δεν έπαθαν δυσεντερία από μολυσμένο νερό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, επειδή έπιναν μόνο ουίσκι.

Πηγή

Το νέο ντοκιμαντέρ του ESPN, “Be Water”, αφορά την πολυτάραχη ζωή του θρύλου των πολεμικών τεχνών, Μπρους Λι, και σύμφωνα με τους κριτικούς είναι ένα “must-watch” για τους φαν του Λι, ο οποίος συνεχίζει ακόμα και σήμερα, 50 χρόνια μετά τον θάνατο του, να είναι ένας από τους πιο θρυλικούς αστέρες των πολεμικών τεχνών που μας χάρισε ποτέ η μεγάλη οθόνη, και είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ως ο κορυφαίος δάσκαλος πολεμικών τεχνών του 20ού αιώνα.

Το “Be Water”, το οποίο προβλήθηκε χθες από το ESPN, σκηνοθετήθηκε από τον Bao Nguyen και πήρε το όνομα του από ένα ρητό του Λι, σύμφωνα με το οποίο: “Πρέπει να γίνεις άμορφος, χωρίς σχήμα, σαν το νερό. Όταν ρίχνεις νερό σε ένα φλιτζάνι,γίνεται φλιτζάνι. Όταν ρίχνεις νερό σε ένα μπουκάλι, γίνεται μπουκάλι. Όταν ρίχνεις νερό σε μια τσαγιέρα, γίνεται τσαγιέρα. Το νερό μπορεί να ρέει, μπορεί και να συνθλίψει. Γίνε σαν το νερό φίλε μου.”

Το ντοκιμαντέρ εξετάζει την ζωή του Μπρους Λι και ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια του, όπου ήταν αστέρας στο Χονγκ Κονγκ, και στη συνέχεια μας μεταφέρει στην μετακόμιση του στις ΗΠΑ το 1959 και την είσοδο του στο Χόλιγουντ, όπου κατάφερε μετά από δυσκολίες να γίνει μια από τις κεντρικότερες φιγούρες των ταινιών πολεμικών τεχνών.

Η ζωή του Λι ήταν μια μορφή διαμαρτυρίας και επαναλαμβάνεται στο “Be Water”, το οποίο διαθέτει απίστευτα αρχειακά βίντεο, με τον Nguyen να δείχνει πόσο σημαντική φιγούρα ήταν ο Λι, ειδικά τώρα που υπάρχει μια κρίσιμη στιγμή στην αμερικανική ιστορία.

Το ντοκιμαντέρ διερευνά επίσης τον ρατσισμό που υπέμεινε ο Λι, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 32 ετών το 1973, προσπαθώντας να αναλάβει ηγετικούς ρόλους στην βιομηχανία του Χόλιγουντ. Ένας κριτικός έγραψε ότι “αναμφίβολα το ταλέντο και το χάρισμα του Λι θα έπρεπε να του είχαν κερδίσει πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Χόλιγουντ, ωστόσο η βιομηχανία του θεάματος περιθωριοποιούσε τους ανθρώπους διαφορετικού χρώματος.”

Σίγουρα αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς, και μάλιστα πολλοί είναι αυτοί που αναφέρουν ότι είναι πολύ καλύτερο από το υπερεκτιμημένο “The Last Dance” για τον Μαικλ Τζόρνταν.

Δείτε το trailer παρακάτω:

https://youtu.be/8-R7SZ1wgNY

Πηγή

Διαβόητες σκηνές που η δράση ήταν πραγματική.

Υπήρξαν φορές που ο mainstream κινηματογράφος ζήλεψε την έξαψη της καθαρής πορνογραφίας και είπε να τη μιμηθεί.

Το σεξ είναι συνυφασμένο εξάλλου με την έβδομη τέχνη ήδη από τις πρώτες βωβές στιγμές της, πριν πάρει τον λόγο ο πουριτανισμός και το εξοβελίσει σε επίπεδο πιπεράτων υπαινιγμών και σκανδαλιστικών νύξεων.

Ο κινηματογράφος θα έπρεπε να περιμένει τα επαναστατικά 60s για να αποδεσμευτεί από τα σεμνότυφα δεσμά του. Πλέον γυμνό και σεξουαλικές σκηνές δεν είχαν τίποτα το μεμπτό.

Μετά ήρθαν τα 70s και η πραγματική αλλαγή των ηθών, όταν τα ζευγάρια μπορούσαν πια να απολαύσουν μαζί στη σκοτεινή αίθουσα την «Εμμανουέλα» (1974) χωρίς να κατηγορηθούν για ροπή στην ανηθικότητα.

Η δεκαετία του 1970 ανήκει στην αποθέωση του ερωτικού περιεχομένου, καθώς κάτι «Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» (1972) και «Αυτοκρατορία των αισθήσεων» (1976) έστελναν τον συντηρητισμό στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Δεν θα αργούσε βέβαια η εξερεύνηση των ορίων του ερωτισμού και της πορνογραφίας να αγγίξει κόκκινο, όταν κατέφτασε μια άλλη και εξόχως ανατρεπτική πρόταση: η χρήση πραγματικών σκηνών σεξ στον κινηματογράφο.

Τώρα οι «9½ εβδομάδες» (1986), η «Άγρια ορχιδέα» (1989), το «Βασικό ένστικτο» (1992) και τα «Μαύρα φεγγάρια του έρωτα» (1992) έμοιαζαν παιδικές ταινίες!

Απροκάλυπτο γυμνό, ομαδικός έρωτας, στοματικό σεξ και κάθε πιθανή και απίθανη σεξουαλική παρέκκλιση και ταμπού έπαιζαν πια χωρίς αναισθητικό.

Κι αν πλέον μετράμε δεκάδες ταινίες με πραγματικές σκηνές σεξ, χάνοντας έτσι κι αυτό το προνόμιο της πρόκλησης και του νεωτερισμού, οι παρακάτω παραμένουν σταθμοί στο είδος…

«Romance» (1999)

Πάνω από δύο δεκαετίες μετά το συγκλονιστικά ανίερο «Ένα αληθινό θηλυκό» (1976), η γαλλίδα πορνογράφος Κατρίν Μπρεγιά ξαναχτυπά με ένα φιλμ που οι σκηνές σεξ είναι και πάλι πραγματικές. Η Μαρί αναζητεί εδώ τη σεξουαλικότητα έξω από τη σχέση της και η σκηνοθέτιδα τη βάζει να κάνει σεξ μπροστά στην κάμερα.

Ήταν μάλιστα μια ταινία που διαφημιζόταν γι’ αυτό ακριβώς, για τον ωμό σεξουαλισμό της, το κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος της Μπρεγιά διαχρονικά. Η σεξουαλική αυτή οδύσσεια και η πολυδιάστατη εξερεύνηση της σαρκικής ηδονής έφερε ακόμα και γνωστά ονόματα της πορνογραφίας στο φιλμ.

Άλλη μια οπτική πρόκληση από μια δημιουργό που αρέσκεται στην τόλμη και την απενοχοποίηση της γενετήσιας πράξης στο σελιλόιντ, προκάλεσε στην εποχή της το σκάνδαλο που της αναλογούσε…

«Love» (2015)

«Το “Love” θα κάνει τα αγόρια να κ@υλ@σουν και τα κoρίτσια να δακρύσουν», βροντοφώναζε ο Γκασπάρ Νοέ στην προβολή του τρισδιάστατου οργίου του στις Κάννες. Μια ταινία που δεν ήταν παρά πρόκληση για τα μάτια και τον ψυχισμό. Εδώ έχουμε άφθονο σκληρό σεξ, διεισδύσεις, στοματικό σεξ επιδόσεων ρεκόρ, ανταλλαγές συντρόφων, παιχνίδια ρόλων, όργια και τέτοια πράγματα, πάντα σε χορταστικό 3D.

Ο Νοέ, μετρ στην απεικόνιση του σεξ, σκάρωσε στη σκανδαλιστική αυτή ιστορία υπέροχες σκηνές με τη δύναμη της κινούμενης εικόνας. Άλλο ένα πορνό που δεν είναι πορνό δηλαδή, μιας και το σινεμά έχει τον τρόπο του να αποθεώνει τον αισθησιακό λυρισμό χωρίς να καταφεύγει στο φτηνό.

Εδώ έχουμε μια γνήσια ταινία που γίνεται για το σεξ του πράγματος και δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες. Ο Νοέ αναγκάστηκε να κάνει πολλά «τεστ χημείας» μεταξύ των ηθοποιών, με δεδομένο ότι θα έπρεπε να αποδώσουν και σε περισσότερα πράγματα από μερικές ατάκες…

«Σαρκική εξάρτηση» (2001)

Το 2001 ήταν η σειρά του Πατρίς Σερό να μας παρουσιάσει τη δική του εκδοχή του «Τελευταίου ταγκό» του Μπερτολούτσι, παραμένοντας πιστός στην ωμότητα των ερωτικών σκηνών. Την ώρα που ο κόσμος συζητούσε αν ήταν όντως πραγματικές οι ερωτικές περιπτύξεις, η σκηνή του στοματικού έρωτα έκανε το φιλμ παγκοσμίως γνωστό. Απειλώντας ταυτοχρόνως να θάψει την καριέρα της Κέρι Φοξ.

Παρά την κατακραυγή, η ηθοποιός επιμένει πως το περιβόητο «Intimacy» παραμένει η καλύτερη κινηματογραφική δουλειά της. Ο Σερό έδειξε την ερωτική παραφορά χωρίς αναισθητικό και απέσπασε εξαιρετικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Φτιάχνοντας επιπλέον μια ταινία που έφυγε με τη Χρυσή Άρκτο από το Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Ο Σερό είπε χρόνια μετά πως οι σκηνές σεξ είναι μεν πραγματικές, δεν πρωταγωνιστούν όμως οι δύο ηθοποιοί. Στην επίμαχη σκηνή του στοματικού ωστόσο, ήταν πράγματι οι δυο τους…

https://youtu.be/od78dOxzpSY

«Ken Park» (2002)

«Απροκάλυπτα προκλητική», «ισοπεδωτική», «ταινία-σοκ». Με τέτοια λόγια μίλησαν οι κριτικοί για την πλέον αμφιλεγόμενη δουλειά του Λάρι Κλαρκ. Την οποία έσπευσαν να απαγορεύσουν εν χορώ πολλές χώρες (μεταξύ αυτών Αγγλία, ΗΠΑ και Αυστραλία).

Η πραγματικότητα εδώ είναι πως η ταινία έχει πράγματι όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα. Το σεξ μεταξύ των έφηβων ηθοποιών είναι πραγματικό, αν και είναι σαφώς περισσότερο σκανδαλιστικές οι σαδομαζοχιστικές σκηνές που υπαινίσσονται αιμομιξία και άπλετη ερωτική βία. «Να φανταστείτε», έγραψε χαρακτηριστικά ένας κριτικός, «ο πιο ισορροπημένος χαρακτήρας στην ταινία είναι ένας τύπος που κοιμάται με τη μαμά της κοπέλας του».

Το «Ken Park» δεν είναι όμως ένα ανάλαφρο πορνογράφημα. Είναι μια απροκάλυπτα γυμνή ανατομία της αλλοτριωμένης δυτικής κοινωνίας, που θέτει σε πρώτο πλάνο την κενότητα των σχέσεων μιας παρέας καλιφορνέζων πιτσιρικάδων. Οι σοκαριστικές κάποιες φορές σκηνές σκληρού πορνό μεταξύ των τσακισμένων νιάτων και των εξίσου ταλαιπωρημένων κηδεμόνων τους κάτι θέλουν να πουν…

«Pola X» (1999)

«Η πιο δύσκολη ταινία μου ήταν το ‘‘Pola X’’», είχε πει λίγο παλιότερα το παιδί-θαύμα του γαλλικού σινεμά, Λεός Καράξ, για την ταινία που δεν άρεσε ούτε στους κριτικούς ούτε στο κοινό της εποχής της. Σήμερα ο κινηματογραφόφιλος κόσμος μοιάζει να την έχει ανακαλύψει εκ νέου, αποκαθιστώντας την κακή της φήμη.

Ο βιρτουόζος γάλλος οραματιστής του σινεμά πέρασε 7 χρόνια χωρίς ταινία για να κάνει την υπερφιλόδοξη «Pola X», μια σέξι, μυστηριώδη και βίαιη ταινία που τον έφερε σε καλλιτεχνικά επικίνδυνα μονοπάτια. Εδώ δοκίμασε το σθένος του ως δημιουργός, αλλά και τη γενναιότητα του κόσμου να δει αυτόν τον νεαρό άντρα και την άγνωστη που του συστήνεται ως αδερφή του να επιδίδονται σε άφθονο πραγματικό σεξ.

Μπλέκοντας τα όρια τέχνης και πορνογραφίας, είναι μια άγρια και προκλητική ιστορία που μπήκε στο κάδρο για όλους τους λάθος λόγους. Αυτές τις τρυφερές μεν, πραγματικότατες δε ερωτικές περιπτύξεις των δύο «αδερφών». Στις επίμαχες σκηνές χρησιμοποιήθηκαν ντουμπλέρ τελικά, αποκάλυψε κάπως πρόσφατα ο δημιουργός…

«Shortbus» (2006)

«Πώς να κάνεις μια ταινία για το σεξ χωρίς σεξ;», δικαιολογήθηκε λιτά ο πάντα ανατρεπτικός Τζον Κάμερον Μίτσελ και τοποθέτησε την ταινία του στα άδυτα ενός εναλλακτικού κλαμπ που τα έχει όλα: ετερόφυλα ζευγάρια, ομοφυλοφιλικό έρωτα, στοματικό σεξ, ανταλλαγή συντρόφων, αυτοϊκανοποίηση, εκσπερμάτιση. Και δεν φείδεται καθόλου στις οπτικές περιγραφές, κάθε άλλο.

Μόνο που κι εδώ, στο τολμηρό αυτό διαμαντάκι του Μίτσελ, ό,τι γίνεται δεν γίνεται για χάρη της καθαρής πρόκλησης. Κάθε τολμηρή σκηνή έχει σημασιολογικό φορτίο, αποκαλύπτοντας σαν σκαρίφημα την ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα. Άφθονες κι εδώ οι σκηνές πραγματικού σεξ και η φόρα-παρτίδα προβολή τους στο πανί, ήταν επόμενο να ξενίσουν πολλούς.

«Θέλω να δείξω το σεξ με νέους κινηματογραφικούς τρόπους, γιατί παραείναι ενδιαφέρον για να το αφήσουμε στην πορνογραφία», υπεραμύνθηκε ο δημιουργός της δουλειάς του.

Όποιος αναζητεί τη γνωστότερη ταινία αληθινού σεξ, αυτή είναι…

«Nymphomaniac: Volume I & ΙΙ» (2013)

Το ερωτικό ξύπνημα της Σαρλότ Γκενσμπούρ στο κολασμένο και πολύωρο έπος του Λαρς Φον Τρίερ φιλοξενεί κάθε σεξουαλική παρέκκλιση που έχει αναγνωρίσει η ψυχιατρική. Εδώ έχουμε μια ταινία που οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι λες οι πορνοστάρ που χρησιμοποιήθηκαν στα γυρίσματα, για να δανείσουν τα επίμαχα τμήματα του σώματός τους όταν οι ηθοποιοί αισθάνονταν άβολα.

Σκάνδαλο του Φεστιβάλ Βερολίνου το πρώτο μέρος, ταινία-σοκ της Βενετίας το δεύτερο, όλοι περίμεναν τις uncut εκδοχές των πεντάωρων περιπετειών της νυμφομανούς για να δουν ως πού μπορεί να φτάσει η διαστροφή του Δανού. Και έφτασε πολύ μακριά είναι η αλήθεια στο καλλιτεχνικό αυτό πορνογράφημα, μια απροσχημάτιστη πραγματεία για το σεξ και τα όριά του.

Ο θρύλος θέλει μάλιστα τον Σάια Λαμπέφ να παίρνει τον ρόλο στέλνοντας στον Τρίερ, εν είδει οντισιόν, ένα ερασιτεχνικό sex tape που είχε γυρίσει στο σπίτι του. Ο Τρίερ κάτι αντίστοιχο είχε κάνει βέβαια και στον «Αντίχριστο» (2009), ντουμπλάροντας απλώς τα σώματα των Νταφό και Γκενσμπούρ για τις σκηνές πραγματικού σεξ…

«9 τραγούδια» (2004)

Το σεξουαλικό περιεχόμενο του φιλμ είναι εδώ τόσο άφθονο που μετατρέπεται αναγκαστικά σε μια ξέφρενη πορνογραφική φιέστα. Η υπόθεση περιπλέκεται γύρω από το σεξ, έχει να κάνει μόνο με το σεξ και καταλήγει φυσικά στο σεξ. Στο πραγματικό σεξ, όπως έσπευσε να ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή ο Μάικλ Γουιντερμπότομ.

Το ζευγάρι της ιστορίας μας γνωρίζεται σε μια ροκ συναυλία στο Λονδίνο και το τέλος της νύχτας θα τους βρει μαζί στο κρεβάτι. Έτσι θα περάσουν οι υπόλοιποι μήνες, σε μια παθιασμένη σεξουαλική εξερεύνηση, κάθε στάδιο της οποίας αντιπροσωπεύει και ένα τραγούδι σε ζωντανή εκτέλεση.

Αυτό κάνουν στην ταινία, πηγαίνουν σε συναυλίες και κάνουν σεξ. Χωρίς να προσποιούνται. Και πάντα με πειραματική διάθεση. Ο Γουιντερμπότομ λοξοκοιτά εδώ στη σεξουαλική απελευθέρωση των 70s, σπάζοντας και τα τελευταία ταμπού του τι μπορείς και τι όχι να δείξεις στο πανί.

Μετά τα «9 τραγούδια», κανείς δεν θα έκανε πια αυτή την ερώτηση…

«Η αυτοκρατορία των αισθήσεων» (1976)

Η πορνογραφία, όπως τη γνωρίζαμε κάποτε, παιζόταν σε κακόφημα καταγώγια και ροζ σινεμά. Και σίγουρα όχι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης! Γιατί ως εκεί έφτασε και αποθεώθηκε το προκλητικό αριστούργημα του Ναγκίσα Οσίμα. Πριν απαγορευτεί από τις σκοτεινές αίθουσες της Δύσης, αλίμονο.

Η λογοκρισία θα έκρινε ωστόσο κάποια στιγμή πως παρά το πρόδηλο πορνογραφικό περιεχόμενο, η «Αυτοκρατορία» ήταν τέχνη. Και μάλιστα το είδος του μεγάλου σινεμά που ο ιάπωνας μετρ ήξερε καλά πώς να φτιάχνει.

Εδώ έχουμε τη δραματοποιημένη εκδοχή μιας πραγματικής ιστορίας, μιας υπηρέτριας σε οίκο ανοχής που ερωτεύεται παράφορα τον άντρα της «μαντάμ». Η ερωτική έξαψη και οι τολμηρές σκηνές είναι τόσες και τέτοιες που κάνουν ακόμα και τον ακρωτηριασμό ενός πέους να μη φαίνεται υπερβολικός.

Αυτή η αρχέγονη λες ματιά πάνω στον σαρκικό πόθο, η διεισδυτική διερεύνηση της ερωτικής έλξης που φτάνει ως τα όρια της ψύχωσης, σκιαγραφεί με παρρησία τα επικίνδυνα ερωτικά μονοπάτια του σεξ. Περιέχει σκηνές αποστροφής, σίγουρα, δύσκολα ωστόσο θα ξεπεραστεί ποτέ σε όρους σαρωτικού ερωτισμού.

Τα ερωτικά πειράματα του Ογκίσα, οι σκηνές πραγματικού σεξ και η βίαιη κατάληξή τους, όλα για χάρη της υπέρτατης ικανοποίησης, δεν είναι για τον καθένα. Αν υπάρχει πάντως μία ταινία που κάλεσε τον κόσμο να αποφασίσει αν ήταν τέχνη ή πορνό, ξεβολεύοντάς τον από την πεπατημένη, ήταν αυτή και μόνο αυτή…

«Καλιγούλας» (1979)

Έπρεπε να φτάσει το 1979 για να δει ο κόσμος όργια, αιμομιξίες, βιασμούς και νεκροφιλίες στο πανί. Ο «Καλιγούλας» διαφημιζόταν ως «η μόνη ταινία που τολμά να δείξει τη διαστροφή και την παρακμή της αυτοκρατορικής Ρώμης».

Το σενάριο του Γκορ Βιντάλ σβήστηκε και ξαναγράφτηκε άπειρες φορές, οι σκηνοθέτες εγκατέλειπαν άρον-άρον τα γυρίσματα και οι διαφορετικές εκδόσεις της ταινίας που επιβίωσαν ως σήμερα είναι τόσες όσες και οι λογοκρισίες που υπέστη στις χώρες που προβλήθηκε!

Μέσα σε όλα, ο παραγωγός -και τελευταίος σκηνοθέτης του φιλμ- Μπομπ Γκουτσιόνε, εκδότης ταυτοχρόνως του αντρικού περιοδικού «Penthouse», δεν παρέλειψε να προσθέσει και μια εξάλεπτη σκηνή πραγματικού ομαδικού σεξ που θα έκανε ενδεχομένως και τον ίδιο τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα Γερμανικό να ντραπεί για λογαριασμό του κινηματογραφικού εαυτού του.

Η πιο διαβόητη εκδοχή του «Καλιγούλα», το ιταλικό «Io, Caligola» των 210 λεπτών, είναι αυτή που τα περιέχει όλα. Ακόμα και την ανατριχιαστική σκηνή με το μωρό (που δεν θα περιγράψουμε εδώ). Αυτή την κόπια την έβρισκες κάποτε αποκλειστικά στο «ροζ» τμήμα των βιντεοκλάμπ της Ευρώπης.

Το πολυδάπανο έπος στέκει ακόμα και σήμερα μνημειώδες για το πάντρεμα ιστορικής καταγραφής και πορνογραφικής εκζήτησης. Ο παρανοϊκός ρωμαίος αυτοκράτορας αφήνεται στα χέρια των σεξουαλικών οργίων και της γυναικείας θαλπωρής, μέσω μιας μακράς σειράς από ερωτικές σκηνές που παραμένουν φάροι του ανόσιου γάμου κινηματογράφου και πορνογραφίας…

Πηγή

Οι πληροφορίες  που έχουν διαρρεύσει σε ΜΜΕ για το μυστηριώδες πρότζεκτ και παραμένουν ανεπιβεβαίωτες κάνουν λόγο για γυρίσματα σε διαστημόπλοιο της Space X.

Αναλαμβάνοντας ένα εγχείρημα εξωφρενικά τολμηρό, ο δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης της Tesla και της SpaceX Έλον Μασκ, σε συνεργασία με τη NASA και με πρωταγωνιστή τον σούπερ-σταρ Τομ Κρουζ, ετοιμάζει την επόμενη επανάσταση στο χώρο του θεάματος: Μια ταινία γυρισμένη απευθείας στο διάστημα. Προσοχή: Όχι για το διάστημα, αλλά στο διάστημα.

Κανένα από τα εμπλεκόμενα μέρη δεν έχει επιβεβαιώσει ή διαψεύσει τις πληροφορίες οι οποίες διέρρευσαν σε αμερικανικά ΜΜΕ τις προηγούμενες ημέρες. Επομένως, επί του παρόντος το project των Μασκ-Κρουζ καλύπτεται από πέπλο μυστηρίου. Οι σχετικές αναφορές, πάντως, κάνουν λόγο για γυρίσματα τα οποία θα γίνουν σε διαστημόπλοιο της Space X.

Η φημολογία περί της εν λόγω ταινίας πυροδοτήθηκε από την επικείμενη εκτόξευση πυραύλου της SpaceX, στο πλαίσιο της πρώτης επανδρωμένης αποστολής της. Σύμφωνα με το σχέδιο πτήσης, επιβάτες θα είναι αστροναύτες με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Κανείς δεν έχει αναφερθεί επισήμως στην παρουσία άλλων, πχ ηθοποιών, σκηνοθετών, καμεραμέν, συνεργείων, μακιγιέζ κ.ο.κ.

Συνεπώς, μπορεί κάλλιστα η όλη φημολογία να είναι ένα νέο παραμύθι, κάτι για να ξεχνιέται λίγο η οικουμένη από την πανδημία. Ως εκ τούτου, η σχετική είδηση μεταφέρεται με κάποια επιφύλαξη. Από την άλλη, άνθρωποι σαν τον Τομ Κρουζ αλλά κυρίως τον Έλον Μασκ, έχουν αποδείξει ότι κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τη δημιουργική τους «τρέλα».

Με δεδομένη την τάση του Τομ Κρουζ να εμπλέκεται σε παράτολμα φιλμ, συχνά αναλαμβάνοντας αυτοπροσώπως το γύρισμα των επικίνδυνων σκηνών δράσης, η συμμετοχή σε μια ταινία γυρισμένη στο απώτερο διάστημα θα μπορούσε να αποτελεί γι’ αυτόν την έσχατη πρόκληση. Εξάλλου δεν είναι λίγο να μείνει στην ιστορία της βιομηχανίας του θεάματος σαν «ο πρώτος Χολιγουντιανός που έπαιξε με φόντο το απέραντο σύμπαν».

Πηγή