Καχυποψία … σκοτώνει την ευτυχία ή σώζει την καθημερινότητα
Οι περισσότερες μας συμπεριφορές όπως ξέρουμε προέρχονται από τα συναισθήματα μας, άλλες θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι προέρχονται από την διαίσθηση μας. Ο καθένας εξάλλου αναπτύσσει αυτό που θεωρεί ότι θα τον εξυπηρετήσει περισσότερο στο ομαλό πέρασμα από αυτήν την ζωή. Ο καθημερινός μαραθώνιος ούτως ή άλλως σε αυτό αποσκοπεί, στο να βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε την ζωή μας πιο εύκολη και πιο ασφαλής.
Πέραν των συναισθημάτων που είναι ότι πιο φυσιολογικό για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, η ανάπτυξη της διαίσθησης ή καλύτερα να πούμε η κατανόηση της είναι λίγο πιο πέρα από αυτό που πολλοί θεωρούν φυσιολογικό, ή εύκολα αντιληπτό. Είναι ένα είδος συναισθήματος που χρειάζεται περισσότερο την ενασχόληση μας, καθώς είναι κάτι τόσο βαθύ μέσα μας, που η καθημερινή τρέλα και το τρέξιμο να τα προλαβαίνουμε όλα δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια να μπούμε βαθύτερα στην κατανόηση της.
Πιθανότατα οι περισσότεροι από εμάς να συμφωνούμε στο γεγονός ότι όλα αυτά ανεξαρτήτου ονομασίας ή ταμπέλας που έχουμε βάλει για να τα ξεχωρίζουμε, είναι όλα ένα είδους ενέργειας που μας διαπερνά και νιώθουμε όπως νιώθουμε. Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, είμαστε άλλοτε ο πομπός και άλλοτε ο δέκτης. Που σημαίνει ανάλογα με την συναισθηματική μας κατάσταση εκπέμπουμε είτε θετική ενέργεια είτε αρνητική, οπότε με την αντίστοιχη αλληλουχία γινόμαστε και εμείς δέκτες καλής ή κακής ενέργειας. Σε όλη αυτήν την διαδικασία χρειάζεται όμως να υπάρχει κάτι που θα μπορέσει να ξεχωρίσει τι είναι το καθετή που δεχόμαστε, και εδώ έρχεται ο ρόλος της καχυποψίας.
Η καχυποψία αν και ακούγεται ως αρνητική λέξη, στην πραγματικότητα είναι η ζυγαριά των καταστάσεων. Είναι εκείνη που βλέπει λίγο παραπέρα από το φαίνεστε, είναι εκείνη που ψάχνει σε βάθος την κάθε σκέψη, την κάθε λέξη, την κάθε πράξη. Αν θα ζούσαμε σε μια ουτοπία σίγουρα η ύπαρξη της δεν θα ήταν απαραίτητη, δυστυχώς όμως ζούμε σε έναν κόσμο όπου πιο εύκολα σκεφτόμαστε το κακό και το εκφράζουμε, παρά το καλό και το ευχάριστο. Δυσκολεύουμε την ζωή μας τελείως οικειοθελές. Έχουμε αντιστρέψει τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να ζούμε και το φυσιολογικό το θεωρούμε αφύσικο. Η συνεύρεση μας με τους ανθρώπους αντί να είναι ευχάριστη και εποικοδομητική, εμείς τους περνάμε όλους από ακτίνες Χ, και ανάλογα με την αντίληψη του καθενός βγάζουμε και τα πορίσματα μας.
Δεν έχουμε καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να συμφωνούμε μεταξύ μας για να σεβόμαστε τις απόψεις των άλλων όσο και τους ίδιους. Αντιθέτως η διαφορετικότητα μας είναι εκείνη που μας δίνει προβάδισμα για το αύριο, η διαφορετικότητα μας είναι που μας βοηθάει να εξελιχθούμε σαν άνθρωποι, σαν ψυχές. Όταν όμως από φόβο και ζήλια εκπέμπουμε περισσότερη αρνητική ενέργεια και μπλοκάρουμε την σωστή ροή των πραγμάτων, το επόμενο φυσιολογικό είναι και η καχυποψία να έχει πιάσει περισσότερη δουλειά ώστε να μας προφυλάσσει από τα αρπακτικά που δεν αντέχουν στην λάμψη του είναι μας.
Μάθαμε να είμαστε καχύποπτοι απέναντι σε όλους και στα πάντα, μάθαμε πρώτα να ψάχνουμε για τυχόν αρνητικά σημάδια, και αν δεν βρίσκουμε τότε πλέον επειδή έχει ήδη μολυνθεί η σκέψη, το απορρίπτουμε για να είμαστε σίγουροι ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πέσουμε στην παγίδα από τυχόν λάθος εκτίμηση της κατάστασης. Σκοτώνουμε την ευτυχία ή οτιδήποτε θα μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους, γιατί πλέον δεν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ μας και προτιμάμε να ζούμε απομονωμένους μέσα στις σκέψεις μας, με την ελπίδα ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση μας.