Εχουμε μάθει απο την εκπαίδευση μας,αρχικά απο την οικογένεια,ύστερα στο σχολείο και γενικότερα απο την κοινωνία να ασκούμε κριτική σε άτομα και καταστάσεις,χωρίς να λαμβάνουμε υπ’όψην την βαθύτερη αιτία μιας συμπεριφοράς ενός ατόμου η μίας κατάστασης. 

π.χ Ο Κώστας είναι δολοφόνος γιατι σκότωσε τον πατέρα του. Τώρα εκτείνει την ποινή του.Η αιτία όμως που ο Κώστας τον σκώτωσε ήταν οτι ο πατέρας του τον βίαζε και τον χτυπούσε κατ’εξακολούθηση απο μικρή ηλικία. Το δικαστήριο καλώς δίκασε τον Κώστα για φόνο,ο κόσμος όμως φοβάται τον Κώστα επειδή έκανε φόνο. Δεν βλέπει την αιτία μιας συμπεριφοράς αλλα το αποτέλεσμα.

π.χ 2 ο Τάκης είναι τοξικομανής και έκλεψε γιατι πονούσε και χρειαζόταν την δοση του,έκανε επαιτία και δεν του έδωσε χρήματα κανείς. Ο κόσμος αποδοκιμάζει τον Τάκη επειδή έκλεψε γιατι δεν βλέπει την βαθύτερη αιτία της συμπεριφοράς του Τάκη αλλα το αποτέλεσμα.

Ίσως τα παραδείγματα τα συγκεκριμένα να είναι κάπως ακραία,αυτό ομως ακριβώς για να κατανοήσουμε οτι ο κόσμος πλέον πρέπει σιγά σιγά να ξεχωρίσει το “είναι” απο ο “φαίνεσθαι”.

Ας αρχίσουμε να προσπαθούμε να αποδεχόμαστε τον συνάνθρωπο ή μια κατάσταση για αυτό που είναι στο βάθος της,του και συγχρόνως να προσπαθουμε να δείχνουμε το “είναι” μας και όχι το “φαίνεσθαι”

Ακόμα και στην αυτοκριτική του κανείς μπορεί να είναι πολύ αυστηρός γιατι δεν βλέπει την αιτία συμπεριφορών του αλλα κρίνει την συμπεριφορά. Εάν δεν εχουμε μια βαθύτερη νόηση για τον εαυτό μας και τους άλλους, ερχόμαστε σε μια λανθασμένη οπτική των πραγμάτων. Καιρός αυτό να αλλάξει….

Λέμε ότι αγαπάμε και νοιαζόμαστε. Ή έτσι πιστεύουμε μέχρι να δυσκολέψουν τα πράγματα. Κάποιοι άνθρωποι νιώθουν πιο βολικά ακούγοντας ψέματα παρά αλήθειες. Όπως μου είπε μια μέρα ένας φίλος: σου είναι τόσο δύσκολο να μου κάνεις ένα κομπλιμέντο ή να μου πιες ένα μπράβο. Δεν τις θεωρώ λέξεις που τις ξεστομίζουμε, αν όντως δεν είναι η στιγμή τους, απλά και μόνο να νιώσει ο άλλος καλύτερα. Οι ειλικρινείς άνθρωποι πλέον είναι κίνδυνος για τα πρότυπα της κοινωνίας. Κανένα είδος εξέλιξης δεν βοηθάει έναν πολιτισμό να ανεγερθεί όταν ο άνθρωπος πηγαίνει προς τα πίσω νοητικά.

Όπως άλλωστε γνωρίζουμε, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν αν ο ίδιος δεν θέλει. Για να είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας, χρειάζεται πρώτα ο καθένας ξεχωριστά, ατομικά να τα έχει βρει με τον εαυτό του πρώτα. Αλλιώς δεν θα είμαστε σε θέση να διακρίνουμε κάτω από τις λέξεις ούτε το μήνυμα, αλλά ούτε σε ποιόν απευθύνεται το περιεχόμενο της συζήτησης.

Ο κάθε άνθρωπος μας βγάζει μια συμπεριφορά, μια αντιμετώπιση που αφορά μόνο εκείνον. Μπορεί να μην είναι πάντα κατάλληλη και ούτε να μας ταιριάζει, αλλά αν αυτό χρειάζεται ο απέναντι για να συμμορφωθεί, θυσιάζουμε μέχρι ένα σημείο την ψυχική μας υγεία και την καλή μας θέληση για να πετύχουμε το αποτέλεσμα που ελπίζουμε. Το κακό όμως με μια τέτοια συμπεριφορά και ας μας βαραίνει και εμάς τους ίδιους, είναι η δική μας ελπίδα ότι θα πετύχει τον σκοπό της. Τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο.

Πολλές φορές στην προσπάθεια μας να βοηθήσουμε, δεν καταλήγουμε απλά να μην βοηθάμε, αλλά να γίνουμε και ο κακός λύκος του παραμυθιού. Κυρίως αυτό συμβαίνει γιατί όλα θέλουν τον χρόνο τους, και η διαδικασία αφομοίωσης και κατανόησης των ειπωμένων θέλει τον χρόνο της, που σε γήινο χρόνο δεν συμπίπτει με τον χρόνο επεξεργασίας των καινούργιων δεδομένων.

Έτσι καταλήγουμε να βρεθούμε εκτός πεδίου του ανθρώπου που είχαμε όλη την καλή διάθεση να βοηθήσουμε, και με μια ετικέτα ενός ψυχρού ανθρώπου που δεν δίνει περιθώρια λάθους σε τίποτα και κανέναν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να αποχωρήσει ζητώντας ένα συγνώμη για την ασχήμια που πρόβαλλε, περιμένοντας απλά  την στιγμή που τα λόγια του θα βγουν αληθινά και ας ήταν σκληρά, για να εκτιμηθεί και η εικονική ασχήμια που προβάλλουν τα λόγια όταν είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Γιατί οι άνθρωποι να είναι τόσο εκδικητικοί, ενώ γνωρίζουν και μέσα τους ότι δεν μπορούν. Όλα για την πάρτη τους. Το αστείο είναι που αυτό που θέλουν εκτός ότι προκαλεί πρόβλημα στους άλλους και στους ίδιους, αποδεικνύει ότι την ενόχληση και τον πόνο γυρεύουν. Μια απίστευτη ανακάλυψη ήταν το γεγονός ότι όλα γίνονται γιατί αναζητάνε απλά την προσοχή και τίποτα παραπάνω.

Δεν χρειάζονται όλα εκείνα που αναζητάνε, απλά η φαντασία τους, τους κρατάει σε εγρήγορση. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν ένα μικρό παραθυράκι διαφυγής από τα στάνταρ. Έστω και η σκέψη εκείνου του διαφορετικού τους δίνει μια ελπίδα ότι μπορούν να γίνουν κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Και ας μην πλησιάσουν ποτέ εκείνη την φαντασίωση.

Το κακό με τέτοιες ψευδαισθήσεις είναι η ψυχική οδύνη που προκαλούν στους άλλους μιας και όλα θα είναι πάντα απλά μια άπιαστη φαντασίωση. Όλοι είμαστε υπέρ της έκφρασης συναισθημάτων και σκέψεων, μέχρι εκεί όμως που δεν πληγώνουν τους γύρω. Επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παίρνουν γρήγορες αποφάσεις χωρίς να έχουν αποδεχτεί τις συνέπειες εκ των προτέρων, στην συγκομιδή, χωρίς ντροπή ρίχνουν και ευθύνες.

Σίγουρα δεν είμαστε πάντα πεπεισμένοι ούτε εμείς οι ίδιοι για κάποιες απόπειρες, αλλά η επιλογή έγινε συνειδητά. Φτάνουμε σε κάποια ηλικία πλέον στην ζωή που έχουμε γνωρίσει αρκετά τους εαυτούς μας για να γνωρίζουμε τι μας ταιριάζει και τι όχι. Ακόμα και τα υποτιθέμενα προβλήματα, γνωρίζουμε σε ποια μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και ποια είναι περιττά.

Το κυνήγι στις ζωές μας είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό μας σαν όντα, εκεί που έχουμε ξεπεράσει τα όρια είναι να θέλουμε ότι δεν είναι για εμάς. Δεν υπάρχουν όρια στα θέλω μας, να είναι όμως και κατάλληλα για εμάς. Όταν ο καθένας αναγνωρίζει τι χρειάζεται για να είναι ευχάριστη και όμορφη η ζωή του, κανείς δεν έχει δικαίωμα να επέμβει απλά για καπρίτσιο.

Η ψυχική ηρεμία του καθενός είναι ατομικό ζήτημα, και αν ο οποιοσδήποτε δεν μπορεί να το σεβαστεί, τότε ο ενδιαφερόμενος δεν είναι κατάλληλος προς ασχολία.

Σε κάποιο σημείο στην ζωή δεν χρειαζόμαστε πλέον δοκιμή, αρκούν 10 λέξεις και μια ματιά στην ψυχή του ανθρώπου. Ελάχιστα εργαλεία, με την απαραίτητη πείρα ώστε να μην μπερδεύουμε το μπορώ με το δεν το χρειάζομαι.

Περίεργο που προσπαθούμε να <<βολευτούμε>> σε κάποιες σίγουρες καταστάσεις, όταν στην πραγματικότητα τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Εκτός αυτού τίποτα δεν είναι φτιαγμένο να κρατάει για πάντα, όλα και όλοι είναι  αναλώσιμα. Όπως έλεγαν και οι παλιοί << ουδείς αναντικατάστατος>>. Είναι αστείο πως ότι μας δίνει ζωή, το ίδιο μας την παίρνει κιόλας. Όπως το οξυγόνο, δίνει ζωή στα φυτά, αλλά αφού κοπούν για την δική μας κατανάλωση δεν αντέχουν πολύ  λόγο του οξυγόνου και χαλάνε, ενώ αν τα διατηρούμε σακούλες καινού αέρος διατηρούνται περισσότερες μέρες.

Χτίζουμε ζωές πάνω σε ιδέες που κάποια μέρα έτσι απλά γυρνάνε 365^ο  και καταρρέουν όλες οι προσπάθειες μιας ζωής σε ένα δευτερόλεπτο. Στην πραγματικότητα τίποτα χειροπιαστό δεν έχει τόση σημασία όσο όλα εκείνα που το μυαλό αποθηκεύει σαν την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Το μυαλό μας αποφεύγει τις αλλαγές εκτός όταν πλέον έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.

Παρόλο που η ζωή είναι μια συνεχόμενη αλλαγή, εμείς για κάποιο λόγο συνεχίζουμε να μην το βλέπουμε αυτό. Ακόμη και στην προσπάθεια μας να βρούμε κάτι σταθερό στην ζωή μας, και ακόμη και όταν το βρίσκουμε, κάποια άλλα πράγματα γύρο από αυτό αλλάζουν. Όπως ένα ζευγάρι, που ξεκινάει με μια απλή σχέση, μετά παντρεύονται, κάποια στιγμή κάνουν παιδιά, όλα αυτά παρόλο που μοιάζει με μια σταθερή κατάσταση, δεν είναι. Είναι μια εναλλασσόμενη κατάσταση με σταθερό ρυθμό.   

Οι αλλαγές είναι εκείνες που μας κρατάνε ζωντανούς, που δίνουν νόημα στην καθημερινότητα μας. Λέμε ότι δεν μας αρέσουν οι αλλαγές, αλλά πόσες φορές λέμε << χρειάζομαι μια αλλαγή>>, ή θέλω να σηκωθώ να φύγω, να πάω κάπου διαφορετικά, να δω κάτι άλλο. Πολλές φορές, πιο πολλές φορές από όσες νομίζουμε. Στην προσπάθεια μας να πετύχουμε κάποιους στόχους στην ζωή μας, περνάμε μέσα από διάφορες δοκιμασίες, για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Και αυτά αλλαγές ονομάζονται.

Με κάποιο ασύλληπτο τρόπο σαν να καταφέραμε τα αρνητικά να τα κάνουμε θετικά και τα θετικά αρνητικά. Σαν να μάθαμε όλες τις έννοιες των λέξεων αντίστροφα. Ούτως ή άλλως μέχρι τώρα κανένας μεγαλοσοφός δεν μας δίδαξε να μένουμε σταθεροί, << δεν είσαι πέτρα, άρα μπορείς να κουνηθείς και να πάρεις την ζωή στα χέρια σου>>. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή, είναι ο τόπος να γίνεις αυτό που προορίζεσαι να γίνεις.  Ακόμα και η ίδια η φύση δεν μένει σταθερή, βρίσκεται σε συνεχή αλλαγή και όλα αυτά για να παραμείνει υγιείς.

Ο κύκλος της ζωής είναι μια συνεχόμενη αλλαγή, για να μένει σταθερή. Όλα στην ζωή είναι σαν τις δύο όψεις ενός νομίσματος, σταθερότητα και αλλαγή είναι το ένα και το αυτό. Δεν μπορεί να υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Τι νόημα έχει να αποδέχεσαι μια κατάσταση όταν εσύ ο ίδιος δεν έχεις καταλάβει τι γίνεται. Όλοι γνωρίζουμε ότι για να λυθεί ένα πρόβλημα, πρέπει αρχικά να δούμε, ή πιο σωστά να καταλάβουμε πιο είναι το πρόβλημα. Σε αυτήν την διαδικασία όμως προκύπτει και άλλο πρόβλημα, το τι καταλαβαίνει ο καθένας, ή τι θέλει να καταλάβει. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας είναι ότι ποτέ δεν μπαίνουμε στην θέση του άλλου και απλά κρίνουμε επειδή μας βολεύει.

Σίγουρα η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, ούτε γεννιόμαστε με κάποιο εγχειρίδιο χρήσης, που σημαίνει ότι όλα εμείς πρέπει να τα ανακαλύψουμε, που μέχρι τώρα έχει αποδεχτεί αρκετά δύσκολη διαδικασία.  

Άνθρωποι που δεν αντέχουν την αλήθεια, ικανοποιούνται με τις συμπτώσεις. Που πολλές φορές δεν τις βλέπουν καν τις συμπτώσεις, αλλά ακόμη και όταν τις βλέπουν, επικρατεί η κλασική καραμέλα, ο θεός ήθελε έτσι. Αν και όλοι ψάχνουμε για κάτι, εκείνοι επειδή ψάχνουν τόσο επιφανειακά όλα τους φαίνονται πολύ πιο απλά και εύστοχα, που το υπόβαθρο δεν έχει καμία σημασία για αυτούς. Η ζωή είναι σαν ένα θεατρικό έργο, όλοι κρεμάμενοι από την εξέλιξη του έργου χωρίς να σκεφτούν τα παρασκήνια. Στα παρασκήνια βρίσκεται όμως όλη η αλήθεια και ο κόπος της πετυχημένης παράστασης.

Όλη η ζωή μας διαδραματίζεται μέσα από άπειρους ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε ανά διαστήματα, ο κάθε ρόλος έχει και την δική του μάσκα. Τα ψέματα προκύπτουν όταν ο άνθρωπος έχει χάσει τον εαυτό του μέσα από τον ρόλο και έγινε ένα και το αυτό. Οι άτυχοι σε όλη αυτήν την παράσταση είναι όλοι εκείνοι που μπορούν να διακρίνουν το αληθινό πρόσωπο από το ψεύτικο, με αποτέλεσμα να τα βλέπουν πλέον όλα ψεύτικα, που έχει γίνει πλέον η αλήθεια τους.

Εκείνο είναι το σημείο στο οποίο ο παρατηρητής πρέπει να πάρει μια απόφαση, μιας και δεν μπορεί να επαναφέρει κανέναν στην αρχική του μορφή, πριν την μάσκα, να θυμηθούν ποιοι ήταν. Θα συμβιβαστεί λέγοντας ψέματα στον εαυτό του ότι αυτή είναι πλέον η παράσταση της ζωής, θα γίνει και αυτός ένα με το ψέμα ή θα προσποιείται ότι δεν βλέπει ???

Η διάκριση της αλήθειας από το ψέμα στην πραγματικότητα είναι μια πολύ λεπτή γραμμή, φυσικά όμως όπως το κακό είναι πιο εύκολο να γίνει, έτσι και η επιλογή του ψέματος μοιάζει πιο εύκολη λύση. Η αυταπάτη του ωραίου δεν είναι δημιούργημα του διαβόλου, αλλά του ίδιου μας του εαυτού, που φοβάται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του.

Το μυαλό είναι ο δημιουργός μας, είναι ο θεός μας. Εμείς επιλέγουμε σε τι θέλουμε να στηρίξουμε την ύπαρξη μας. Θέλουμε να χτίζουμε παλάτια στην άμμο, ή καμάρες γαλήνιες για την ψυχή μας από πέτρα, διαχρονικά στον χρόνο. Ο εξωτερικός μας κόσμος χτίζεται από τα υλικά που εμείς δώσαμε την άδεια να χρησιμοποιηθούν. Όταν έχουμε δώσει όλα τα δικαιώματα να μας πουλάνε ψέματα για καλημέρα, η ευθύνη δεν είναι δική τους, αλλά απόλυτα δική μας. Ξεκαθαρίζοντας την θέση σου ξεκινώντας από μέσα σου μέχρι τους έξω σου, δεν διατρέχεις κανένα κίνδυνο να παραπλανηθείς γιατί γνωρίζουν τα όρια σου.

Οτιδήποτε μας προσεγγίζει στην ζωή μας, αληθινό ή ψεύτικο, πρώτα έχει πάρει την συγκατάθεση μας, τίποτα δεν συμβαίνει από μόνο του. Η ειλικρίνεια με τον εαυτό μας είναι η αρχή του τέλους, όπως και το τέλος της αρχής σε ότι μας βαραίνει.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Έρωτες, αγάπες και λουλούδια… την μισή ζωή τα αποφεύγουμε και την άλλη μισή τα αναζητάμε. Κλασική παρανοϊκή συμπεριφορά των ανθρώπων. Άλλα θέλουμε σήμερα, άλλα αύριο και ούτω κάθε εξής. Ναι από την μια κατανοητές οι τόσες άπειρες, άλλοτε απότομες συναισθηματικές και ψυχολογικές αλλαγές, άλλες φορές δυσνόητες ακόμη και εμάς τους ίδιους.

Η νεανική ηλικία είναι η αρχή του τέλους, για εκείνη την χρονική περίοδο τουλάχιστον. Υπό άλλες συνθήκες και βάση της στενόμυαλης μας αντίληψης βάζουμε ταμπέλα επειδή συνήθως όλοι πληγωνόμαστε, μιας και δεν ξέρουμε τι σημαίνει ακόμη αγάπη και δηλώνουμε όπως και πράττουμε επίσης εγωιστικά επειδή απλά χάσαμε τον μπούσουλα, ΕΓΩ να ξανά αγαπήσω, ΠΟΤΕ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή είναι απίστευτα μικρή, και καθόλου σωστά συγχρονισμένη με την δική μας ωριμότητα. Λίγος χρόνος για τόσα πολλά που κανονικά θα έπρεπε να ανακαλύψουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας. Μια μέση ηλικία, θεωρητικά πάντα μιλώντας, αντιλαμβανόμαστε πώς θα έπρεπε για αρχή να συμπεριφερόμαστε στην αγάπη γύρο στα 30. Σχεδόν δηλαδή στα μέσα της ζωής σου. Απίστευτα απογοητευτικό, αλλά κάτι είναι, από το τίποτα.

Άπειρα μαθήματα, για να φτάσεις να καταλάβεις, ότι μια ταιριαστή σχέση προκύπτει όταν δύο άνθρωποι πάνω από όλα είναι οι καλύτεροι φίλοι και έπειτα όλα τα υπόλοιπα. Ο καλύτερος φίλος είναι εκείνος που όχι απλά σε δέχεται απλά για αυτό που είσαι, πάντα θα βρίσκει όμως και τρόπους να βγάλει ότι καλύτερο έχεις μέσα σου. Θα είναι εκεί να σιγουρευτεί ότι όλα τα βήματα που κάνεις, είναι εκείνα προς την επιτυχία, είτε σε επαγγελματικό επίπεδο, είτε σαν προσωπικότητα, που όπως γνωρίζουμε και αυτή αναπτύσσεται ταυτόχρονα μέσα από όλες μας τις εμπειρίες.

 Ο ταιριαστός σύντροφος δεν είναι εκείνος που σου χαϊδεύει τα αυτιά, ούτε που θα θελήσει να σε αλλάξει αλλά κυρίως δεν θα αλλάξει ούτε τον εαυτό του για να ταιριάξει στα θέλω κανενός. Όταν δύο σύντροφοι είναι πάνω από όλα φίλοι, όλα είναι δυνατά και πιθανά. Γιατί οι φίλοι δεν έχουν μυστικά, δεν έχουν φόβους  ανταγωνισμού, ούτε ντροπές γιατί θα κριθούν, ούτε ζήλιες λόγο ασέβειας και μη ύπαρξης εμπιστοσύνης, είναι απλά αυτό που είναι ο καθένας. Ο ένας για τον άλλον είναι σαν την πατερίτσα για εκείνον με το σπασμένο πόδι, η όραση εκείνου που δυσκολεύεται να δει πέρα από το φαίνεστε.

Αν δύο άνθρωποι δεν μπορούν να μοιραστούν ακόμη και την πιο χαζή κουβέντα ή συμβάν χωρίς να υπάρξει κριτική, τότε σίγουρα δεν υπάρχει λόγος εμπλοκής, για άλλες περιπτώσεις θα έλεγα ούτε καν σαν γνωστοί, και αυτό γιατί είναι απόλυτα αποδεκτό να μην ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αλλιώς θα είχε πετύχει η Βαβέλ.

Δεν μιλάμε για περιπτώσεις να συμπληρώνουν ο ένας τις προτάσεις του αλλουνού, αλλά να υπάρχει περιθώριο κατανόησης και κυρίως θέληση για κατανόηση, γιατί αυτό κάνει ένας φίλος, δεν χρειάζεται να σκέπτεστε με τον ίδιο τρόπο, αλλά να θέλει να μπει στην θέση σου, να θέλει να καταλάβει και την δική σου οπτική. Αυτό είναι το περιβόητο μυστικό που οι άνθρωποι για κάποιο μυστήριο λόγο δεν θέλουν να καταλάβουν, ή να δουν.

Όπως είπε ένας φίλος, ο άνθρωπος στην ζωή μας θα έπρεπε να είναι ευλογία και όχι κατάρα. Δεν είναι το εξώφυλλο που ζεσταίνει μια καρδιά, αλλά το περιεχόμενο.

Ιωάννα Γκαβριλίου