Όλοι οι άνθρωποι έχουμε να θυμόμαστε τη συμπεριφορά έστω ενός αγενούς ατόμου που μας στεναχώρησε. Με τη λέξη αγένεια μπορούμε να περιγράψουμε τη συμπεριφορά κάποιου η οποία δεν διέπεται από τη στοιχειώδη λεπτότητα και διακριτικότητα, παραβαίνοντας τους βασικούς κανόνες επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Το ερώτημα που γεννάται, είναι το εξής: Μπορούμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και την ψυχολογία μας από έναν αγενή άνθρωπο;

• Διαχωρίζουμε το δικό μας άτομο και προσωπικότητα από την αγενή στάση του άλλου. Πρέπει να αντιληφθούμε πως η αγένεια και η έλλειψη τρόπων είναι πρόβλημα του ανθρώπου που τα έχει και όχι δικό μας. Ναι, οι άνθρωποι πολλές φορές είτε δεν αντιλαμβάνονται ότι γίνονται αγενείς, είτε το πράττουν εσκεμμένα για δικούς τους εσωτερικούς λόγους. Αυτό όμως, δεν είναι δική μας ευθύνη.

• Προστατεύω τον εαυτό μου από τη συμπεριφορά του αγενούς ανθρώπου. Απομακρύνομαι –όσο αυτό είναι εφικτό- και προσπαθώ να αδιαφορώ για την αγενή στάση του. Δεν πέφτω στο επίπεδο του άλλου και δεν πρέπει να επιτρέψω στον εαυτό μου να χαλάσει τη συμπεριφορά του για έναν άνθρωπο που δεν αξίζει. Ο αγενής άνθρωπος τις περισσότερες φορές προσπαθεί εσκεμμένα να μας θυμώσει και να μας εκνευρίσει, επιθυμώντας να μας βγάλει εκτός ορίων. Και ο άνθρωπος που μας θυμώνει, έχει καταφέρει να μας ελέγχει. Αν υπάρχει κάποια οικογενειακή ή επαγγελματική σχέση που να συνδέει με έναν αγενή άνθρωπο και δεν μπορώ να αποκοπώ εντελώς από αυτόν, προσπαθώ να είμαι όσο πιο διακριτικός και απομακρυσμένος μπορώ.

• Μιλάω ειλικρινά στον άνθρωπο που μου συμπεριφέρεται με αγένεια και του αναφέρω μερικά περιστατικά που να αιτιολογούν την πικρία και το θυμό μου, προς επίρρωση της άποψής μου. Πολλοί άνθρωποι δε θεωρούν σημαντικό να πουν ευχαριστώ ή αντιδρούν σε ένα γεγονός με διαφορετικό τρόπο. Αν ο άλλος άνθρωπος αδιαφορήσει και συνεχίσει να μου φέρεται με τον ίδιο τρόπο, τότε απομακρύνομαι διότι αντιλαμβάνομαι πως το πράττει εσκεμμένα και γνωρίζοντας πως του έχω μιλήσει ανοιχτά.
Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να αποδεσμεύσουμε τον εαυτό μας από την πεποίθηση πως εμείς ευθυνόμαστε για την αγενή στάση του άλλου. Η αγένεια και η έλλειψη καλών τρόπων είναι ξεκάθαρα πρόβλημα του άλλου και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επηρεάσει τη δική μας ψυχική υγεία και συμπεριφορά.

Πηγή

H Alice Miller (1923-2010) ήταν Ελβετίδα ψυχολόγος, ψυχαναλύτρια και φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, η οποία έγινε γνωστή για τα βιβλία της πάνω στην κακοποίηση παιδιών από τους γονείς τους, τα οποία μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.

Στην Ελλάδα τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ροές. Πιο συγκεκριμένα, στο βιβλίο της «Δρόμοι της ζωής. Έξι ιστορίες» δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη βία που ασκείται στα παιδιά και στο πώς αυτή ανακυκλώνεται έπειτα στην κοινωνία. Αντίστοιχα και στο βιβλίο «Το ξύπνημα της Εύας» εξετάζονται τα αίτια και οι συνέπειες των παιδικών τραυμάτων, ενώ η συγγραφέας υποστηρίζει, ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί βία από τους γονείς ή τους δασκάλους τους στη βρεφική ή παιδική τους ηλικία κάποια στιγμή θα στρέψουν τη βία αυτή εναντίον της κοινωνίας.

Και στα δύο βιβλία την επιμέλεια έχει αναλάβει η ψυχολόγος κ. Κρυσταλία Πατούλη.

Αποσπάσματα των βιβλίου αναφορικά με τις επιπτώσεις της κακοποίησης έχει δημοσιεύσει η κ. Πατούλη στο blog της και από αυτά αξίζει να μείνουμε σε ορισμένους «κανόνες», τους  οποίους κάθε γονιός πρέπει να διαβάσει:

-«Όποιος ασχολείται με την παιδική κακοποίηση βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με το ανεξήγητο φαινόμενο γονείς να κακοποιούν ή να παραμελούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο που υπέστησαν την κακοποίηση και την παραμέληση οι ίδιοι ως παιδιά. Όμως, ως ενήλικοι δεν θυμούνται πια τι υπέφεραν.»

-«Όσο ο θυμός απέναντι σε έναν γονιό παραμένει ασυνείδητος και απωθημένος δεν μπορεί να σβήσει. Μπορεί μόνο να μετατεθεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, στα ίδια τα παιδιά αυτού που τον νιώθει ή σε υποτιθέμενους εχθρούς.»

-«Άνθρωποι που ως παιδιά έλαβαν στοργή και συμπαράσταση υιοθετούν από νωρίς τον γεμάτο κατανόηση και αυτόνομο τρόπο συμπεριφοράς των γονιών τους. Η αυτοπεποίθηση, η ικανότητα να αποφασίζουν και να συμπονούν ήταν κοινές σε όλους τους σωτήρες.»

-«Ένα παιδί που έχει ανατραφεί με τη χρήση βίας φοβάται να προσλάβει νέες εμπειρίες, γιατί στα μάτια του ελλοχεύει παντού ο κίνδυνος εντελώς ξαφνικά να τιμωρηθεί για υποτιθέμενα σφάλματα. Στον μετέπειτα ενήλικο θα λείπει η πυξίδα των εμπειριών, που θα τον καθοδηγούσε.

Γι’ αυτό και θα υποκλίνεται με δουλοπρέπεια μπροστά στην εξουσία και θα φέρεται στους πιο αδύναμους σαν να ήταν δούλοι του, έτσι όπως βίωσε ως παιδί την αυθαιρεσία των γονιών του.»

-«Η πράξη της συγχώρεσης δεν μας βοηθάει, όσο συγκαλύπτει αυτά που συνέβησαν. Γιατί η αγάπη και η αυταπάτη αλληλοαποκλείονται.

Από την αναλήθεια, την άρνηση της οδύνης στο προσωπικό μας παρελθόν, γεννιέται το μίσος που μεταβιβάζεται σε αθώους. Αποτελεί μια προσκόλληση στην αυταπάτη και αδιέξοδο. Η πραγματική αγάπη αντέχει την αλήθεια.»

-«Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.»

Πηγή