Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Ξημέρωσε κιόλας αναπόφευκτα, και, για άλλη μία φορά, βρίσκομαι από πάνω σου και γράφω αυτές τις λέξεις, που εύχομαι να γεννήσουν όμορφες προτάσεις και να αγγίξουν έστω έναν συνάνθρωπο, όχι στον εγκέφαλο, αλλά εκεί που δε θα έφταναν οι λέξεις και οι εικόνες. Στην πραγματικότητα δεν κρατούσα ποτέ ημερολόγιο, ούτε καν ως ερωτευμένο γυμνασιόπαιδο, μα εδώ και λίγο καιρό νιώθω την ανάγκη να το κάνω. Δεν γνωρίζω το “γιατί”. Θα γράψω χωρίς ιδιαίτερο σκοπό, χωρίς ακραία επίπεδα συνοχής και συνεκτικότητας, αλλά με καθαρό νου και διαυγές πνεύμα. Δε θα μακρηγορήσω.

Σήμερα, λοιπόν, ξύπνησα αρκετά νωρίς, στις πέντε και μισή περίπου, ίσως και νωρίτερα. Δεν είχα ύπνο. Τελευταία δεν έχω ύπνο. Κοιμάμαι λίγο και τρώω λιγότερο. Η αλήθεια είναι πως δεν προσπάθησα να ξαναμπώ στην αγκαλιά του Μορφεά αφού δεν ένιωθα την ανάγκη. Βγήκα, λοιπόν, στο μπαλκόνι και κάθισα για περίπου μία ώρα κάτω από το ξύλινο υπόστεγο, χαζέυοντας τις σταγόνες της βροχής που αυτοκτονούσαν με μένος στο έδαφος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα τόσο χαλαρός, αλλά όχι νωχελικός, και δεν με ενοχλούσε τίποτα και κανείς. Είχα ξεχάσει για πρώτη φορά το κινητό μου σε κάποιο άλλο δωμάτιο, ούτε εγώ θυμάμαι που ακριβώς, και απολάμβανα το βρόχινο ηχόχρωμα που θώπευε τα αυτιά μου. Η βροχή είχε αυτοκτονικές διαθέσεις κι εγώ το απολάμβανα. Δεν είμαι λογοτέχνης, ούτε ποιητής. Προσπαθώ, με μόνο μου όπλο τις λέξεις που μου έμαθε η μάνα μου, να περάσω και να αποτυπώσω δύο ή τρεις εικόνες σε λίγα μυαλά που ακόμη συνεχίζουν να προσπαθούν να καταλάβουν περί τίνος γράφω. Η συνοχή δεν είναι πάντοτε φίλη μου. Γι’ αυτό χάνομαι στις σκέψεις μου και μεταπηδώ από το ένα νόημα στο άλλο. Έχω το δικαίωμα όμως να γράφω κι εσύ την επιλογή της ανάγνωσης.

Τελευταία συναντώ αρκετά άτομα που δεν αγαπούν τόσο πολύ τη βροχή και δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Κατ’ εμέ η βροχή δεν είναι ένα άσχημο καιρικό φαινόμενο, ένα εμπόδιο στη ζωή των ανθρώπων. Είναι μια μοναδική κατάσταση, μια τεράστια αφορμή για εσωτερική αναζήτηση και ισοδυναμεί με το διαλογισμό και τη γαλήνη. Η βροχή είναι, επίσης, συνώνυμο της ησυχίας, του μονολόγου και της νιρβάνα. Η βροχή είναι το καμπανάκι εκείνο που σου υπενθυμίζει πως ήρθε η ώρα να αποδεχθείς τα αισθήματα σου και τη σκοτεινή και καταθλιπτική όψη της πραγματικότητας της ζωής σου. Η βροχή είναι συνώνυμο και της ζωής. Αισθάνεσαι όλα σου τα προβλήματα να εκμηδενίζονται με την πρόσκρουση των σταγονών στο έδαφος. Όπως αυτοκτονόυν οι σταγόνες αυτές, αυτοκτονούν και τα προβλήματά σου.

Τέλος, αφού διάβασες το κείμενο μου ως εδώ, αντικατάστησε τώρα νοηματικά τη λέξη “βροχή” με τη λέξη “δάκρυα”.

Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο. Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε, κρυώνω.
Ήτανε, πράγματι, χειμώνας.
Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε με στο δωμάτιο.
Ο άνθρωπος έγινε έξω φρενών. Είσαι τρελό, του φώναξε, πού
ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή μες στο δωμάτιο; Είσαι τρελό.
Μα είναι βροχή δωματίου, είπε ήρεμα το τζάμι, δεν ακούς τι ωραία που
ηχεί πάνω στο πάτωμα, πάνω στο τραπέζι, πάνω στο μέτωπο σου; Είναι
βροχή δωματίου.

Αργύρης Χιόνης, «Παρά ένα δώδεκα μαγικά παραμύθια – ΙΙ»

Θανάσης Μουλιός

Ξημερώνει ακόμη μια βροχερή μέρα. Ο ήλιος προσπαθεί να χαράξει τις ακτίνες του πάνω στον θολό -γεμάτο ομίχλη- ουρανό, χωρίς ωστόσο εξόφθαλμα αποτελέσματα. Έξω βρέχει. Ξανά. Όλο το βράδυ έως και τις πολύ πρωινές ώρες ακούγονταν οι σταγόνες της βροχής, καθώς έπεφταν πάνω στα κεραμίδια και στις τέντες των μπαλκονιών. Ήταν ο μοναδικός ήχος στην εκκωφαντική σιγή του σκουρόχρωμου της νύχτας. Σιωπή ολόγυρα με τον ρυθμό της βροχής να κρατά συντροφιά σε όσους έμειναν ξάγρυπνοι για να απολαύσουν αυτή τη μαγική στιγμή μέσα στο χάος των ημερών. 

Άλλωστε, η ημέρα της καραντίνας και απαγόρευσης της κυκλοφορίας είναι πλέον άγνωστη. Άπαντα σχεδόν μαγαζιά και μέρη, εκτός αυτών των βασικών αναγκών και υποχρεώσεων, έχει ανασταλεί η λειτουργία τους για το κοντινό παρόν με την αιτιολογία της πρόληψης και ασφάλειας των ίδιων των πολιτών και της μη διασποράς του πολυσυζητημένου ιού.

Από τα τωρινά δεδομένα, όπως προκύπτει, μάλλον ο καιρός είναι συνοδοιπόρος σε αυτό το ταξίδι που -μέχρι στιγμής- μοιάζει πως δεν θα είναι τόσο σύντομο όσο νομίζονταν εξαρχής. Συνοδοιπόρος στην αρωγή των κατοίκων για την παραμονή τους εντός των σπιτιών, με περιορισμένες μετακινήσεις, δίχως την απόλαυση κάποιας πιθανής άθλησης στη γειτονιά, όπως για ολιγόλεπτο περπάτημα και λίγη βιταμίνη D.

Συνοδοιπόρος, επίσης, στη φύση που την φροντίζει και την θρέφει με τις σταγόνες του. Την δυναμώνει, τη βοηθά στην ανάκτηση των δυνάμεών της, με τον εντοπισμό της υγρασίας πάνω στα πέταλα των λουλουδιών και στα φύλλα των φυτών, στα παγκάκια και τα πεζούλια και με την παρατήρηση στην ατμόσφαιρα μιας δροσιάς ευφορίας και ελπίδας. Ευφορία και ελπίδα πως για το εξής επιτυγχάνεται η κατάλληλη προετοιμασία για τις καλύτερες μέρες που έπονται. 

Τις μέρες εκείνες, δηλαδή, που δίχως φόβο για πιθανή μόλυνση και μετάδοση του ιού ή αναγκαστικής νομοθετημένης παραμονής στο σπίτι, με επιβολής προστίμου σε περίπτωση μη τήρησης των κανόνων, θα είναι πλέον «ελεύθερη» η μετακίνηση και η έξοδος των πολιτών σε όλες τις χώρες του παγκόσμιου χάρτη που πλήττονται από τον φονικό ιό.

Αικατερίνη Συμφέρη