Η κοινωνιογλωσσολογία είναι μια περιοχή της γλωσσολογίας που μελετά τη σχέση μεταξύ της γλώσσας και της κοινωνίας. Αναλύει πώς οι κοινωνικές δομές, οι πολιτισμικές πρακτικές και οι κοινωνικές σχέσεις επηρεάζουν και διαμορφώνουν τη χρήση της γλώσσας, καθώς και πώς η γλώσσα αντανακλά τις κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες.

Στην καθημερινότητά μας, η γλώσσα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής μας ζωής. Χρησιμοποιούμε τη γλώσσα για να επικοινωνούμε με τους άλλους, να εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, να διατηρούμε σχέσεις και να αλληλεπιδρούμε στον κοινωνικό μας περίγυρο.

Η κοινωνιογλωσσολογία μας βοηθάει να κατανοήσουμε πώς οι κοινωνικές πραγματικότητες επηρεάζουν τη χρήση της γλώσσας στην καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα, η κοινωνική τάξη, οι πολιτικές πεποιθήσεις, η φυλετική και εθνοτική ταυτότητα, καθώς και οι κοινωνικές συνθήκες, μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο μια γλώσσα χρησιμοποιείται και αντιλαμβάνεται.

Ένα παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι διάφορες κοινωνικές ομάδες χρησιμοποιούν διαφορετικά λεξιλόγια ή διακριτικές φράσεις που αντανακλούν την ταυτότητά τους ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Επίσης, η κοινωνική διάκριση μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ή αντιδρούν σε διαφορετικές διαλέκτους ή ακόμα και στον τρόπο που διαμορφώνονται οι γλωσσικές πολιτικές.

Συνοψίζοντας, η κοινωνιογλωσσολογία μας προσφέρει ένα πλαίσιο κατανόησης για τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα ενσωματώνεται στην καθημερινή μας ζωή και πώς επηρεάζεται από τις κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες που μας περιβάλλουν.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

Σίγουρα η κοινωνία επηρεάζει τις αποφάσεις μας, αλλά αυτό όπως και όλα στην ζωή μας, συμβαίνουν επειδή το επιτρέπουμε. Όταν κάνουμε το λάθος και συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους υπόλοιπους έχουμε χάσει το παιχνίδι. Όπως είπε άλλωστε και ο Ευγένιος Ντελακρουά : Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό όν που σιχαίνεται τους ομοίους του. Που σημαίνει ότι, όλοι ,λίγο ή πολύ ζηλεύουν, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γίνεται όλο και πιο εγωιστής.

Όταν μπαίνουμε σε αυτό το τρυπάκι, αρχίζουμε να θέλουμε πράγματα απλά επειδή τα έχουν άλλοι. Δυστυχώς όμως όταν βιάζουμε τον χρόνο, εκείνα που παίρνουμε δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, και καθόλου κοντά στα αρχικά μας θέλω.  

Ο εγωισμός σαν συναίσθημα είναι από μόνο του έντονο, κάνοντας μας να υπερβάλλουμε και να πιέζουμε τους εαυτούς μας παραπάνω από όσο ήδη χρειάζεται. Το μυαλό από την άλλη μιας και είναι κομμάτι του σώματος συνεπάγεται ότι χρειάζεται και εκείνο ξεκούραση. Δεν είναι μηχανή με μπαταρίες. Μην έχοντας το περιθώριο  να ηρεμήσει και να γεμίσει ξανά τις μπαταρίες του, κάποια στιγμή οι καταστάσεις στις οποίες θα έχει βουλιάξει, θα χρειαστούν ακραία μέτρα προς λύση.

Δεν είναι πάντα η ξεροκεφαλιά κερδοφόρα μέθοδος. Το μάθημα όπως γνωρίζουμε έρχεται μετά, και δεν έρχεται πάντα ακριβώς μετά την πράξη, αν δεν ήταν η στιγμή του. Με την επιπρόσθετη όμως ψυχολογική πίεση, αντί να βοηθάμε τους εαυτούς μας, δημιουργούμε μια ωρολογιακή βόμβα.

Και για να γελάσουμε λίγο μετά λέμε : ποιός με καταράστηκε?!!!

Μπορεί ο εγκέφαλος μας και η ψυχή μας να αντέχουν πολλά, αλλά δεν ευθύνονται ποτέ για τα όρια που εμείς συνειδητά και από χαζομάρα τα τραβάμε στα άκρα. Τα προειδοποιητικά σημάδια υπάρχουν σε όλα και πάντα. Εμείς απλά θέλουμε να τα αγνοήσουμε, καταφεύγοντας σε δικαιολογίες και δήθεν εξηγήσεις.  Μπερδέψαμε τα μαθήματα της ζωής με τις δικές μας βεβιασμένες αποφάσεις. Όλα έχουν την ροή τους. Όσο και αν πιστεύουμε ότι πάντα είμαστε σωστοί, έρχεται πάντα το αύριο να μας διαψεύσει.

Μεγαλώνουμε με άπειρα μαθήματα (παραδείγματα) προς αποφυγήν, παρόλα αυτά δεν είναι αρκετά. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι να βασανίζουμε τις ζωές μας. Παριστάνοντας τους θεούς. Χωρίς όμως να ξέρουμε τι εστί θεός. 

Ιωάννα Γκαβριλίου 

Δεν είπε κανείς να μην βγάζουμε ένα πρόγραμμα, να μην σχεδιάζουμε όμως. Όλα ούτως ή άλλως στο περίπου γίνονται.  Η μόνη σταθερή μεταβλητή στην ζωή μας είναι η ίδια η αλλαγή. Το να έχεις ένα πρόγραμμα,  απλά σου δίνει το περιθώριο να αποφύγεις ουρανοκατέβατες εκπλήξεις.  Να προλάβεις  να αντιδράσεις όσο πιο ορθά γίνεται στις ξαφνικές εμφανίσεις.  Όταν τα αφήνουμε όλα και γίνονται ένας στενός κορσές, δεν θα έχουμε και πολλά περιθώρια για τυχαία συμβάντα.

Η καθημερινότητα είναι αρκετά γεμάτη, και ένα τυχαίο γεγονός, είναι το κερασάκι στην τούρτα, ώστε ο άνθρωπος να ξεκινήσει από το πουθενά να αγχώνεται. Και αυτό από μόνο του είναι ήδη ένα πρόβλημα στην ζωή μας. Ξυπνάμε, το πρωί,  ήδη με προβλήματα, μόνο και μόνο από το άγχος. Οπότε για να μην ζούμε με ένα διαρκές άγχος, που έχει γίνει ρουτίνα, το να διαθέτουμε λίγα λεπτά την ημέρα, για εμάς και μόνο, μας απελευθερώνει άμεσος από κάτι περιττό.  Και κυρίως γιατί οι εκπλήξεις και τα τυχαία συμβάντα δεν ξέρεις το είδος της φύσης τους. Ότι και να είναι, καλής ή κακής φύσεως, και πάλι χρειάζονται επιπλέον χρόνο,  εκτός του προγράμματος σου δηλαδή, με αποτέλεσμα να στριμώξεις όλο και περισσότερο το πρόγραμμα της ημέρας σου, για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις και στην καινούργια προστιθέμενη έκπληξη.

Η ζωή είναι αυτή που είναι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να εκτιμάμε και τους εαυτούς μας περισσότερο, για να μας φαίνονται όλα φυσιολογικά ακόμα και στις πιο απρόσμενες καταστάσεις. Σίγουρα στην διαχείριση του χρόνου, έχουμε και εμείς λόγο, γιατί μιλάμε για τις ζωές μας, και ας κυλάει εκείνος με δικό του χρονοδιάγραμμα. Όπως συνηθίζουμε να λέμε, <ένα πράγμα την φορά>.

Μιας και μάθαμε να τρέχουμε όλη μέρα, από την μια ασχολία στην άλλη, το να παίρνουμε μια-μια τις υποχρεώσεις, διευκολύνουμε την διαδικασία λήψης αποφάσεων, που μας δίνει την ευχέρεια να είμαστε πιο συγκεντρωμένοι σε ένα δίλημμα, σε μια διασταύρωση την φορά.

 Προγραμματίζουμε τον χρόνο μας πάντα σε μικρή απόσταση, για να μην χαθούμε στον χωροχρόνο, και μετά περιμένουμε για ένα θαύμα. Η ζωή στο παρόν δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, αλλά αυτό σημαίνει να προγραμματίζεις,  να ζεις στο παρόν με ότι έχει ο καθένας.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Οι άνθρωποι δημιουργούν σε μια κόλλα χαρτί τα όνειρα τους γράφοντας τα με στυλό κάνοντας τα καθημερινά πλάνα τους, τα παιδιά μαθαίνουν να ονειρεύονται ζωγραφίζοντας. Γιατί λοιπόν, τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται ποτέ; Που χάνονται; Τελείωσε το μελάνι η σκίστηκαν τα χαρτιά;

Γίνε ξανά παιδί και φτιάξε το δικό σου καμβά με τα πιο φανταχτερά και ανεξίτηλα χρώματα. Ζωγράφισε ένα τοπίο πράσινο, με άγρια φύση και δέντρα, προστάτεψε τα και δώσε στο ανθρωπάκι το πιο όμορφο χαμόγελο. Νιώσε τη δύναμη της φύσης, αυτό το αίσθημα απόλυτης ελευθερίας και ευτυχίας να σε κατακλύει και το χαμόγελο να αχνοφαίνεται στα χείλη σου.

Βγες έξω, βοήθησε, προσέφερε, δράσε μην κάθεσαι άλλο πια και μην δικαιολόγησε, γίνε εσύ η αλλαγή που ψάχνεις γύρω σου.

Δεν χρειάζεται να σπουδάσεις για να βοηθάς ανθρώπους και με αυτό να μην παρεξηγηθούμε δεν εννοούμε την ιατρική επιστήμη. Σύγχρονε άνθρωπε, βρες αυτό που αγαπάς και βοήθα τους γύρω σου, μόνο τότε θα είσαι ευτυχισμένος! Που πήγε εκείνη η μαγική δύναμη της ενσυναίσθησης που φρόντιζες τα χαλασμένα παιχνίδια όταν ήσουν μικρός; Που χάθηκε το όνειρο; Ξύπνησες μια μέρα και είδες γκρίζο ουρανό; Κι αν έχει και γκρίζο ουρανό τι έγινε; Δεν είναι πάντα έτσι, δεν θα είναι για πάντα έτσι, δεν αξίζει να θυσιάσεις το χαμόγελό σου για έναν γκρίζο ουρανό. Είσαι πολύ δυνατός, πίστεψε στον εαυτό σου σε αυτό που κρύβεις μέσα σου, μόνο τότε όλα θα αλλάξουν όταν είσαι έτοιμος να τα βιώσεις!

Η ενέργεια και η δύναμη που κρύβει ο κάθε άνθρωπος είναι μαγική, σχεδόν ονειρική και η σκέψη,αχ η σκέψη αυτή και αν κρύβει μέσα της μαγεία, αυτή είναι ο οδηγός σου στην ευτυχία, κάνε μικρά πλάνα, θέσε καθημερινούς στόχους και γίνε ότι καλύτερο μπορείς στην καθημερινή σου ζωή, ποτέ μην είσαι αρνητικός, άνοιξε τα πλάνα σου γιατί η τύχη και η ευκαιρία είναι εκεί. Είναι σε εκείνο το χαμόγελο που ξέχασες, κρύβεται σε εκείνο το “ευχαριστώ” που μονολόγησες, σε εκείνο το σ’αγαπώ που αρνήθηκες, σε εκείνη την αγκαλιά που φοβήθηκες.

Αύριο λοιπόν είναι μια καινούργια μέρα, μια καινούργια εβδομάδα ξεκινά σιγά σιγά. Η εβδομάδα αυτή σε όσους ζουν στην Ελλάδα, είναι ξεχωριστή, γιορτινή μα και πονεμένη. Δώσε αγάπη στους γύρω σου, δώσε ευκαιρίες, δώσε απλόχερα ότι μπορείς. Μην αφήνεις στιγμές χαμένες, λόγια ανείπωτα, χαρές κρυμμένες προσπάθησε να είσαι ότι καλύτερο μπορείς και ίσως εσύ νιώσεις ευτυχισμένος και ο κόσμος μας γίνει καλύτερος!

by Eleftheria Athanasiadou

Η απόλυτη ασυνεννοησία. Είμαστε τόσο απεγνωσμένοι να δείχνουμε τον καλύτερο μας εαυτό, να κάνουμε την καλύτερη εντύπωση, σε σημείο που αυτό που δείχνουμε μπορεί να μην είμαστε πλέον εμείς. Το χειρότερο φυσικά μέσα σε όλα αυτά είναι η έγκριση που ζητάμε από τους άλλους. Εδώ προκύπτει και το ερώτημα γιατί αναζητάμε άλλους να μας πουν ποιοι είμαστε;

Βγαίνουμε με παρέες, και με μια απλή παρατήρηση, όλοι φαίνονται τόσο παντογνώστες και σίγουροι για τον εαυτό τους, που σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως εγώ κάνω κάτι λάθος; Το μαρτύριο φυσικά δεν σταματάει εκεί, βάζοντας φωτιά και στις υπόλοιπες σκέψεις. Παλαιότερα όπως και σήμερα άλλωστε, όλοι ψάχνουμε για σημάδια, για μηνύματα μέσα σε μηνύματα, για ενδείξεις που θα μας ξεκαθάριζαν πιο εύκολα τα λεγόμενα των άλλων.

Ξεδιπλώνουμε και αναλύουμε κάθε λέξη, μη τυχόν και μας ξεφεύγει κάτι. Το δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις, είναι δύο απλές οι επιλογές – έννοιες. Αν κάποιος ήθελε όντως κάτι από σένα θα ήταν τόσο ξεκάθαρες και ευθύς οι λέξεις που δεν θα χρειαζόταν να σπας το κεφάλι σου, για το τι θα μπορούσε να εννοεί με τα λεγόμενα του. Και η άλλη εκδοχή είναι όταν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, γιατί μας πρόλαβε η φαντασία μας και δημιούργησε φαντασιόπληκτες εικόνες στο μυαλό μας. Όλοι αναζητάμε και προφανώς θέλουμε τα καλύτερα, ή ότι θεωρούμε ότι μας ταιριάζει, αλλά κανείς δεν σκέφτεται στην ώρα του, ότι πρέπει να κυνηγήσει ότι του ΑΞΙΖΕΙ.

Έτσι περνάμε χρόνια ατελείωτα σε αυτήν την απειροελάχιστη ζωή σκεπτόμενοι κουβέντες που τις περισσότερες φορές δεν αφορούν καν εμάς τους ίδιους. Όπως όλοι γνωρίζουμε οι αντιδράσεις των ανθρώπων συχνά δεν αφορούν τον ακροατή, αλλά τον ίδιο τον ομιλητή. Αυτό είναι που ξεχνάμε πάντα σε μια επικοινωνία, και καταλήγουν πολλές φορές οι συζητήσεις σε ρήξη. Μεταφράζουμε λάθος τις προθέσεις των άλλων, γινόμαστε ένα με τις λέξεις τους και χάνουμε την παρτίδα. Είμαστε στην εποχή που, άλλα λέμε και άλλα εννοούμε. Σαν το τραγούδι της Μερκούρη << Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε >>. Άλλα σου λέω και άλλα μου λες, άλλα σε ρωτάω και άλλα μου απαντάς, αινιγματικές συζητήσεις.

Σαν χαλασμένο τηλέφωνο πλέον οι σχέσεις μας, χωρίς όμως καμιά πρόθεση για αποκατάσταση των γεγονότων. Ο εγωισμός μας έχει δώσει την ψευδαίσθηση ότι αν << ρίξουμε>> τα μούτρα μας, θα φανούμε αδύναμοι. Μας έχει δημιουργήσει την ιδέα ότι εμείς πρέπει να έχουμε πάντα δίκαιο, ώστε να μην καταλήγουμε το θύμα. Δεν ξέρω αν όμως, μήπως πλέον, είναι φυσιολογικό το να μην συνεννοούμαστε, ή να μην λαμβάνουμε τα σωστά μηνύματα από μια συζήτηση. Μπορεί πλέον αυτό να είναι ο καινούργιος τρόπος επικοινωνίας, και εμένα να μου φαίνεται περίεργος.

Δεν ξέρω για το αύριο, αλλά σίγουρα ξέρω για το σήμερα, ότι οι ξεκάθαρες κουβέντες θα δημιουργήσουν ένα πιο όμορφο αύριο, και κυρίως πιο πιστευτό. Με ότι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε και μας δυσκολεύει την ζωή, το παραμερίζουμε και προχωράμε παρακάτω, ο χρόνος κυλάει, ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη, ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν.    

Ιωάννα Γκαβριλίου

Πριν βιαστείτε να παραξενευτείτε με τον τίτλο, ίσως να ξανασκεφτείτε καλυτέρα τι είναι το άγχος;

Αναμφίβολα το άγχος είναι ένα συναίσθημα, μια σωματική και ψυχολογική κατάσταση στην οποία  υποβαλλόμαστε  επειδή καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε απειλές, φοβίες ακόμα και κάποιες κρίσιμες καταστάσεις. Ωστόσο πρόκειται για ένα φυσιολογικό συναίσθημα το οποίο υπάρχει ακόμα και στην καθημερινότητα μας και πολλές φορές  μας παρακινεί να ξεπεράσουμε τα εμπόδια , να συνειδητοποιήσουμε τις δυνατότητες μας και να στοχεύσουμε σε μια παραγωγική απόδοση μας.

Επομένως μπορούμε να αντιληφθούμε ότι το άγχος μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο αρνητικά αλλά και θετικά τη ζωή μας. Αυτό το άγχος είναι το λεγόμενο eustress. Ακόμα και σε δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής μπορούμε να το διακρίνουμε ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε.

Πιο συγκεκριμένα, μια ταινία δράσης ή τρόμου είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Επιπλέον το eustress παρατηρείται  σε εξετάσεις αξιολόγησης των δυνατοτήτων μας ή στην διεκπεραίωση μιας δύσκολης εργασίας .Σε όλες αυτές τις δραστηριότητες το αίσθημα της ικανοποίησης, της αισιοδοξίας, της χαράς και της ευχαρίστησης  υπάρχει και μας υπενθυμίζει ότι το eustress είναι σημαντικό στη ζωή μας. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι να καταφέρουμε να ελέγξουμε και να περιορίσουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα, διατηρώντας το άγχος στη κλίμακα της παραγωγικότητας. Πρόκειται για μια πρόκληση.

Είναι άραγε εύκολο;

Ας πάρουμε την ζωή στα χεριά μας και ας αφήσουμε τον εαυτό μας  να θέσει ρεαλιστικούς στόχους , να δοκιμάσει το κλειδί της επιτυχίας. Ας πιστέψουμε στις δυνατότητες μας και ας  παλέψουμε να τους ολοκληρώσουμε χωρίς φόβο γιατί αξίζουμε μια ζωή χωρίς άγχος και όχι ένα άγχος δίχως ζωή!

Κορίνα Κανελλοπούλου

Σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη κοινωνία, με ραγδαίους ρυθμούς και αλλαγές στο πεδίο δράσης της ζωής, ξεχνάμε, ή μάλλον δεν προλαβαίνουμε, να απολαύσουμε πλέον τις μικρές καθημερινές στιγμές. Όπως τη μυρωδιά του πρωινού καφέ που μόλις φτιάξαμε στην κουζίνα πάνω στον πάγκο, ή την ανατολή του ηλίου γύρω στις 6 πμ όπου ο ουρανός γεμίζει με ζοφερά χρώματα που χορεύουν στον ανοιχτόχρωμο μπλε καμβά του.

Αυτές οι μικρές, καθημερινές στιγμές θαρρεί κανείς πως είναι «ασήμαντες». Αλλά πόσο πραγματικά είναι, δίχως δηλαδή σημασία, ουσία, όταν εμείς οι ίδιοι δεν τις προσδίδουμε την αρμόζουσα προσοχή; Όταν δεν τις θεωρούμε ξεχωριστές; Όταν γίνονται δεδομένες; Ίσως αυτό να οφείλεται και στον αέναο κύκλο της καθημερινής ρουτίνας.

Πιθανώς, αυτή η χρονική στιγμή που διανύουμε να είναι από τις πλέον ιδανικές για να αναζωπυρώσουμε και να αναδημιουργήσουμε -από τις στάχτες του φοίνικα- απλές, καθημερινές στιγμές. Μπορεί να είναι είτε μια δραστηριότητα είτε μια απόφαση ή επιλογή.

Για τους μη λάτρες του πρωινού καφέ, ναι ναι υπάρχουν και αυτοί ανάμεσά μας, μια όμορφη στιγμή είναι και το ζεστό τσάι με μια κουταλιά μέλι για έντονη και γλυκιά οσμή, που αμέσως μοσχομυρίζει όλο το δωμάτιο, και περιέχει καφεΐνη που επίσης «σοκάρει» το σώμα που με τη σειρά του αφυπνίζεται.

Επιπλέον, τα οικογενειακά γεύματα. Από το πρωί έως και το βράδυ βρισκόμαστε όλοι σε μια αποτελμάτωση εκκρεμών υποχρεώσεων και έτσι είναι «περιορισμένος» ο χρόνος για τις οικογενειακές αυτές στιγμές ή μάλλον έτσι πιστεύεται. Ακόμη και το πρωινό τείνει να γίνεται ένα τοστ ή μια μπάρα δημητριακών που καταναλώνουμε καθ’ οδόν λόγω «έλλειψης» χρόνου. Το δε lunch είναι και κάθε φορά από κάποιο διαφορετικό μαγαζί take away.

Πόσο ωραία στιγμή να γυρνάμε σπίτι περπατώντας, να κάνουμε μια βόλτα, αντί να πάρουμε το όποιο ΜΜΜ. Έτσι, να αφεθούμε στη στιγμή, στα τοπία, να απολαύσουμε το τι υπάρχει γύρω μας, ακόμη και στην πόλη υπάρχουν αρκετά σημεία με πράσινο, όπως πάρκα και αλάνες. Ή πάλι έστω να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στα γεωμετρικά κτήρια με τις εντυπωσιακές προσόψεις και τα καλοσχηματισμένα μπαλκόνια.

Και φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την πιο μοναδική στιγμή της ημέρας, τότε που όλος ο κόσμος βρίσκεται σε «σίγαση» και αυτό διότι είμαστε σπίτι και μόλις έχουμε φορέσει πιτζάμες, πλύναμε δόντια και ετοιμαζόμαστε να κάνουμε έφοδο στο κρεβάτι κάτω από τα σκεπάσματα. Ναι, καταλάβατε ακριβώς σε ποια στιγμή αναφέρομαι. Την οποία, δυστυχώς, δεν της αποδίδουμε την αντίστοιχη σημασία, καθώς εξαντλημένοι από την όποια κούραση της ημέρας καταλήγουμε απλώς να προσκρούουμε στο στρώμα και να αποκοιμόμαστε στο λεπτό.

Αικατερίνη Συμφέρη