Φαίνεται ότι χάρη σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στον Ιαπωνικό τύπο, ήρθε στην δημοσιότητα το υψηλό ποσοστό μακροζωίας των Ιαπώνων και έτσι αποκαλύφθηκε και το πως καταφέρνουν να το κερδίζουν και στον υπόλοιπο κόσμο.

Σύμφωνα με ένα θέμα με τίτλο «Οι εκατονταετείς ξεπερνούν τους 80.000 για πρώτη φορά» το οποίο δημοσιεύτηκε στους The Japan Times, οι κάτοικοι της εν λόγω χώρας είχαν ορίο ζωής τα 87 χρόνια για τις γυναίκες και  τα81 χρόνια για τους άνδρες το 2019, αριθμούς που σημείωσαν παγκόσμια ρεκόρ.

Όσο για τους Ιάπωνες που έχουν φτάσει τα  100, το να διαβάζει κανείς τις συμβουλές τους για μακροζωία και τις εμπειρίες τους πάνω στο θέμα, είναι απλώς κάτι διασκεδαστικό και σίγουρα αρκετά ενδιαφέρον.

Αν κοιτάξει κανείς την Ετήσια Έκθεση της Ιαπωνικής Υπηρεσίας του 2018, θα δει ότι περίπου το 70% των ανθρώπων ηλικίας 60-69 και περίπου το 50% των ανθρώπων 70 και άνω εργάζονται ή ασχολούνται με εθελοντισμό, έχουν κάποια κοινοτική δραστηριότητα ή χόμπι.

Αυτό όμως είναι και ένα κοινό χαρακτηριστικό της καθημερινότητας του ηλικιωμένου πληθυσμού της Ιαπωνίας που παραμένει υγιής και νέος ψυχικά, παρά το πέρασμα των χρόνων. Για αυτό και συχνά Ιάπωνες στα 70 και 80 συναντώνται να ταξιδεύουν συχνά ή να βγαίνουν για διασκέδαση.

Μια ακόμα μελέτη δε, η οποία αφορούσε τους Ιάπωνες εκατονταετείς στην Οκινάουα, έφερε μια επιπλέον συναρπαστική ανακάλυψη στον κόσμο, η οποία έδειξε ότι το 82% των υπερηλικών με μέση ηλικία τα 92 έτη ήταν ακόμη ανεξάρτητο. Στην έρευνα συμμετείχαν μόνο 22 άνθρωποι, όμως οι περισσότεροι από αυτούς εξέπληξαν τους επιστήμονες με την καλή τους υγεία και ψυχολογία. Όσο για την Οκινάουα, δεν αποτελεί καν τον νομό με τα υψηλότερα ποσοστά μακροβιώτητας στην Ιαπωνία.

Ποιο είναι το μυστικό για μια υγιεινή διατροφή και μια μακρά κι ευτυχισμένη ζωή;
Εξετάζοντας συνεντεύξεις και διαβάζοντας κάποια άρθρα στα Ιαπωνικά, κανείς παρατηρεί το πιο περίεργο «μοτίβο» μεταξύ των απαντήσεων από εκατονατετείς:

«Να τρώω νόστιμα πράγματα και να κοιμάμαι καλά», είπε ο Νάμπι Τατζίμα, ο οποίος γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1900 και έζησε ως τα 117.

«Το να τρώω νόστιμα πράγματα είναι το κλειδί για τη μακροζωία μου», είπε ο Μισάο Οκάουα το γηραιότερο ζωντανό άτομο στον κόσμο μέχρι που πέθανε το 2015 σε ηλικία 117 ετών. Αποκάλυψε επίσης ότι έτρωγε πολλά σούσι και κοιμόταν για οκτώ ώρες κάθε μέρα.

Ένας από τους γηραιότερους Ιάπωνες πάντως, ο Μοτόι Φουκουνίσι που έζησε μέχρι και τα 110, δήλωσε ότι έτρωγε τα πάντα και ότι ήταν λάτρης των γλυκών.

Οι υπερήληκες όσον αφορά την διατροφή τους, δεν ανέφεραν ούτε ότι έτρωγαν τροφές χαμηλών λιπαρών ή πλούσιες σε φυτικές ινές, ούτε ότι απέφευγαν τη ζάχαρη, δεν μίλησαν για λαχανικά και δημητριακά ή για διατροφή με βάση τα ψάρια. Όλα τα τρόφιμα που δήλωσαν ως νόστιμα, ήταν αυτά που τους έφεραν μέχρι τα 100.

Όλα τα παραπάνω, αποτελούν την απόδειξη ότι το φαγητό δεν είναι μόνο μια ανάγκη που έχει ο άνθρωπος, ούτε ότι θα πρέπει να γίνεται βάση αυστηρού διαιτολογίου, αλλά ότι είναι μια χαρούμενη διαδικασία, η οποία προσφέρει χαρά και της αξίζει να τιμάται ανάλογα. 

Αυτή τουλάχιστον είναι η συμβουλή των πρεσβύτερων για το καλό φαγητό και αφού βοήθησε αυτούς στην υγεία τους, γιατί να μην δε βοηθήσει και όλους τους υπόλοιπους;

Πηγή

Ποτέ δεν ξες τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος για τα άτομα που αγαπάει ,ειδικά οι παππούδες για τα εγγόνια τους.Η σχέση των παππούδων με τα εγγόνια τους είναι αναμφισβήτητα μοναδική. Τις περισσότερες φορές έχουν τον ρόλο της babysitter, τις στιγμές που οι γονείς των παιδιών είναι απασχολημένοι και τα εγγόνια προφανώς απολαμβάνουν τις στιγμές που περνούν με τους παππούδες τους. Εκτιμούν την ανεκτικότητα και τη λιγότερο αυστηρή στάση που δείχνουν, τα παιχνίδια, τα χατίρια και τις ιστορίες τους,το χαρτζιλίκι και τις λιχουδιές που φυσικά δε δίνονται με μέτρο.Μια ασυνήθιστη πράξη αγάπης για τα εγγόνια συνέβη στην Ιαπωνία και έχει αγγίξει τις καρδιές εκατομμύρια ανθρώπων.
Συγκεκριμένα ,ένα ζευγάρι από το Takaharu, νομός Miyazaki,στην Ιαπωνία στα 70 του χρόνια, αποφάσισε να αναδημιουργήσει τη μαγεία της ταινίας κινουμένων σχεδίων “My Neighbor Totoro”, σχεδιάζοντας ένα αντίγραφο του χαρακτήρα “Totoro” για τα εγγόνια τους.Ο Totoro είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από το Studio Ghibli , το πιο αγαπημένο στούντιο κινουμένων σχεδίων της Ιαπωνίας.

Η πιο εμβληματική εικόνα του πανούργου, ευρέως χαμογελαστού μαγικού πλάσματος είναι εκείνη που περιμένει ένα ασυνήθιστο λεωφορείο στη βροχή,για αυτό και δημιούργησαν το άγαλμα σε στάση λεωφορείου.
Το έργο ήταν χειροποίητο και έδειξε την εξαιρετική ικανότητα του ζευγαριού στην ξυλουργική και την άψογη προσοχή τους στη λεπτομέρεια. Χρησιμοποιώντας μερικές παραδοσιακές τεχνικές και σοβάτισμα, κατασκευάστηκε πρώτα το πλαίσιο που μοιάζει με βαρέλι για το μελλοντικό άγαλμα.

Ακολούθησαν στρώματα σκυροδέματος και μια μακρά διαδικασία γλυπτικής. Στη συνέχεια προστέθηκαν τούβλα για να βοηθήσουν στη δημιουργία του μαγικού γκρίζου θηρίου. Με προσεκτική γλυπτική, άρχισαν να αναδύονται τα αξιομνημόνευτα, τολμηρά μάτια και μουστάκια του. Το ζευγάρι ολοκλήρωσε το έργο προσθέτοντας ένα μονοπάτι από χαλίκι γύρω από τη δομή και τοποθέτησε την χαρακτηριστική πινακίδα στάσης λεωφορείου.

Το άγαλμα έχει πλέον αγαπηθεί από παιδιά και ενήλικες. Δεν ήταν μόνο μια μεγάλη έκπληξη για τα εγγόνια, αλλά αυτή τη στιγμή προσελκύει τους λάτρεις του Totoro από όλο τον κόσμο. Το ζευγάρι έχει προσθέσει επίσης και την χαρακτηριστική κόκκινη ομπρέλα από την ταινία για κάθε επισκέπτη, φωτογράφο και λάτρη των selfie.

Χάρη στην αγάπη και το όραμα αυτού του ηλικιωμένου ζευγαριού, εδώ και καιρό οι οπαδοί των anime , της ταινίας “My Neighbor Totoro” και οι αναζητητές μαγείας έχουν μια θετική και γεμάτη ενθουσιασμό στάση, όσον αφορά το αξιοθέατο που προκαλεί θαυμασμό και νοσταλγία.Επισκέπτονται το χωριό για να δουν το γλυπτό και να τραβήξουν μια φωτογραφία μαζί του.

Ο Horiyoshi 3 είναι ίσως ο πιο θρυλικός tattoo artist της Ιαπωνίας.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE Australia.

Μεγάλωσα σε μια συντηρητική μουσουλμανική οικογένεια και αν κάποιος ξάδερφός μου είχε τατουάζ, έπρεπε πάντα να το κρύβει. Τα τατουάζ αποτελούσαν τόσο ένα θρησκευτικό όσο και ένα πολιτισμικό ταμπού. Θυμάμαι να μας επισκέπτεται ο θείος μου από την Αμερική και κάθε φορά που τέντωνε το χέρι για να πάρει κάτι από το τραπέζι την ώρα του φαγητού, τα μάτια μας καρφώνονταν στις μαύρες γραμμές που ξεπρόβαλλαν κάτω από το πουλόβερ του. Ήταν ένα μυστήριο για εμάς, αν και βλέπαμε ότι για εκείνον είχε μια είδους πνευματική σημασία.

Το δέρμα μου πλέον είναι σημαδεμένο με μελάνι που σχηματίζει ονόματα δολοφονημένων φίλων, ένα πορτρέτο του Gaddafi, ημερομηνίες που μπήκα φυλακή και ένα διαμάντι. Έκανα τα τατουάζ μου γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι πιο κοντινοί μου συγγενείς θα τα έβλεπαν μόνο κατά τη διάρκεια της ισλαμικής τελετής του πλυσίματος του σώματος, πριν από την ταφή. Ήθελα το μελάνι να σχηματίζει ένα οπτικό πορτρέτο ιδεών και γεγονότων, που θα με μεταμόρφωναν κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Γιατί λοιπόν κάνουμε τατουάζ; Το κάνουμε για τον εαυτό μας ή για να τα μοστράρουμε στους άλλους; Στη Δύση ισχύουν μάλλον και τα δύο και αυτός είναι ο λόγος που πάντα με συνάρπαζε η νοοτροπία της Γιακούζα γύρω από τα τατουάζ. Πιστεύουν ότι τα τατουάζ είναι προσωπική υπόθεση, γι’ αυτό και τα μέλη κάνουν ολόσωμα τατουάζ που δεν διακρίνονται κάτω από τα μανίκια και τον γιακά. Με αυτόν τον τρόπο, λόγω της ταπεινότητας που χαρακτηρίζει την ιαπωνική κοινωνία, η κουλτούρα των τατουάζ δεν παρεμβαίνει στη δημόσια ζωή.

Από όλους τους tattoo artist στην Ιαπωνία, ο Horiyoshi 3 είναι ίσως ο πιο θρυλικός. Είναι ειδικός στα παραδοσιακά τατουάζ ιρεζούμι με έδρα τη Γιοκοχάμα και ταυτόχρονα είναι ο αγαπημένος tattoo artist της Γιακούζα – της ιαπωνικής μαφίας.

Τη μέρα που πήρα το τρένο, για να επισκεφτώ τον Horiyoshi 3, έβρεχε. Στην είσοδο του στούντιό του με υποδέχτηκαν δύο άνδρες με κοστούμια και με οδήγησαν μέσα, όπου ο Horiyoshi ήταν αφοσιωμένος στη δουλειά. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γρύλιζαν στο ενδιάμεσο στα γιαπωνέζικα. Ο Horiyoshi ήταν σιωπηλός. Δεν μας έδωσε σημασία για μία ώρα. Η εκκωφαντική σιωπή δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα διαλογισμού.

«Τα μικρά παιδιά διαβάζουν για τη Γιακούζα και πιστεύουν ότι αποτελείται από κακούς ανθρώπους. Όμως, εγώ τους γνωρίζω προσωπικά. Όταν έγινε ο σεισμός, πρόσφεραν βοήθεια πιο γρήγορα κι από την κυβέρνηση»

Οι άνδρες ήταν μέλη της τοπικής οικογένειας της Γιακούζα. Ο Horiyoshi «χτυπούσε» έναν κόκκινο ασιατικό κυπρίνο στο αφεντικό τους, έναν γκριζομάλλη άνδρα με κόκκινη φόρμα. Μου πρόσφεραν ένα τσιγάρο και εγώ τους ρώτησα νευρικά αν έπρεπε να βγω έξω, για να καπνίσω. Ο βόμβος της βελόνας του Horiyoshi σταμάτησε απότομα, καθώς ξεκίνησε να γελάει, λες και συνερχόταν από ένα όνειρο. «Χαλάρωσε. Κάτσε εδώ και κάπνισε».

VICE**: Γιατί πιστεύεις ότι σε προτιμούν τα μέλη της Γιακούζα για τα τατουάζ τους;** Horiyoshi 3: H Γιακούζα θέλει πάντα τους καλύτερους, τα πάντα πρέπει να είναι πρώτης τάξης. Είτε πρόκειται για τα ρούχα που φορούν είτε τα μέρη που συχνάζουν, είτε για τις γυναίκες που τους συνοδεύουν ή τα αυτοκίνητα που οδηγούν. Έχουν μεγάλη υπερηφάνεια και θέλουν να έχουν ωραία εμφάνιση, επομένως έρχονται εδώ.

Στη Δύση, όταν σκεφτόμαστε Ιάπωνες με τατουάζ σε όλο το σώμα, το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι η Γιακούζα.
Η σύνδεση της κουλτούρας των τατουάζ με τη Γιακούζα και τον κόσμο του εγκλήματος είναι προϊόν της δημοσιογραφίας. Τα μικρά παιδιά διαβάζουν για τη Γιακούζα και πιστεύουν ότι αποτελείται από κακούς ανθρώπους. Όμως, εγώ τους γνωρίζω προσωπικά. Κάνουν πολλά καλά πράγματα για την κοινότητά μας. Όταν έγινε ο σεισμός, πρόσφεραν βοήθεια πιο γρήγορα κι από την κυβέρνηση. Όλοι είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους και η Γιακούζα εξασφάλισε ότι δεν θα γίνει καμία διάρρηξη.

Αρνείσαι ποτέ να κάνεις ένα τατουάζ;
Ναι, ποτέ δεν κάνω τατουάζ πάνω από τον λαιμό ή στα χέρια. Πιστεύω ότι η ομορφιά κρύβεται σε αυτό που δεν βλέπεις. Η ομορφιά είναι κάτι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο. Μπορεί να έχει να κάνει με την προσωπική σου ιστορία ή με την κουλτούρα που είναι ριζωμένη μέσα σου. Η ιαπωνική αισθητική είναι πολύ μοναδική σε σχέση με την αισθητική της Δύσης. Αν σκεφτείς το σεπούκου (σ.σ. την τελετουργική ιαπωνική αυτοκτονία, που συνήθως λέμε «χαρακίρι»), θα δεις ότι έχουμε μια αισθητική ποιότητα, όσον αφορά την αυτοκτονία και τον θάνατο. Είναι ακριβής, απλή, εύθραυστη, τολμηρή και βαρυσήμαντη. Οι τελετές του τσαγιού, οι ανθοσυνθέσεις, τα σπαθιά των σαμουράι – όλα αυτά συνοδεύονται πολύ συνειδητά από ένα συγκεκριμένο ύφος.

Γιατί πιστεύεις ότι είναι σημαντικό να είναι κρυμμένα τα τατουάζ;
Η κουλτούρα των τατουάζ στην Ιαπωνία εξακολουθεί να είναι ένα ταμπού, όμως αυτός είναι ο λόγος που είναι τόσο όμορφη. Οι πυγολαμπίδες φαίνονται μόνο τη νύχτα. Η ομορφιά τους είναι ορατή μόνο το βράδυ. Δεν μπορείς να την εκτιμήσεις την ημέρα. Όταν κάτι γίνεται μόδα, παύει να είναι συναρπαστικό. Στη δυτική κουλτούρα, μπορεί τα τατουάζ να είναι μόδα και τρέντι, όμως στην Ιαπωνία εκτιμούμε τα τατουάζ που δεν φαίνονται και ακριβώς γι’ αυτό πιστεύουμε ότι είναι όμορφα – επειδή είναι κρυμμένα. Το να είσαι στη σκιά είναι μέρος της ιαπωνικής κουλτούρας.

Οι δυτικές εκκλησίες είναι φωτεινές και πολυτελείς, όμως οι ναοί μας είναι σκοτεινοί και μουντοί. Στην ιαπωνική κουλτούρα απεικονίζουμε το φως χρησιμοποιώντας τις σκιές. Η σκιά του Βούδα είναι πιο σημαντική από το πρόσωπο του αγάλματος. Οι άνθρωποι κάνουν τατουάζ ξέροντας ότι δεν θα τα επιδεικνύουν συνεχώς και γι’ αυτό δεν τα αντιμετωπίζουν σαν ένα απλό ζήτημα. Η πνευματική μας κουλτούρα είναι διαφορετική από άλλες χώρες, καθώς όταν δείχνουμε τα τατουάζ μας, παίρνουν τη μορφή ενός μυστηριώδους φωτός που είναι κρυμμένο και όμορφο. Γι’ αυτό είναι τόσο συναρπαστικό.

Γιατί αρνείσαι να αποκαλέσεις τον εαυτό σου καλλιτέχνη;
Δεν θα το αρνηθώ, είμαι τεχνίτης. Αν οι άνθρωποι θέλουν να το αποκαλούν αυτό τέχνη, είναι δικό τους θέμα. Εγώ πάντως είμαι τεχνίτης. Υπάρχει ένα διάσημο γλυπτό που λέγεται «Η Κοιμωμένη Γάτα» ή αλλιώς «Νεμούρι-Νέκο» Λένε ότι είναι ένα εξαιρετικό έργο τέχνης, όμως δεν ξέρω αν ο γλύπτης ήθελε πράγματι να δημιουργήσει τέχνη. Ήταν ένας τεχνίτης. Είμαι σίγουρος ότι ποτέ δεν αποκάλεσε τον εαυτό του καλλιτέχνη.

Ο κόσμος με ρωτάει πάντα τι πιστεύω ότι είναι η τέχνη. Δεν ξέρω ποιο είναι το όριο, για να βαφτίσεις κάτι τέχνη. Στους παραδοσιακούς γιαπωνέζικους πάπυρους, η απόλυτη μορφή τέχνης για αυτό το μέσο είναι όταν δεν υπάρχει καμιά ζωγραφιά στον πάπυρο. Υπάρχει μια ομορφιά στον χώρο και ο θεατής πρέπει να φανταστεί τι είναι η τέχνη.

Όσον αφορά τη σύγχρονη τέχνη, αν κάποιος διάσημος μαζέψει πέτρες από το πεζοδρόμιο και τις βάλει σε μια μεγάλη γκαλερί, αυτό θεωρείται επίσης τέχνη. Ακόμη και η περιγραφή ενός έργου γίνεται τέχνη. Κάστρα, σπαθιά, κεραμική – όλα τέχνη είναι. Πού είναι τα όρια; Προσωπικά, πιστεύω ότι τα ιαπωνικά τελετουργικά τσαγιού είναι τέχνη. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι τέχνη πλέον. Εξαρτάται τελικά από το ποιος την παράγει; Ποιος έχει αξία στις μέρες μας; Τι έχει αξία;

Πηγή

Η απίστευτη αγορά των wakaresaseya που γίνονται φίλοι ή ακόμα και εραστές επί πληρωμή, με σκοπό να τα σαμποτάρουν όλα.

To 2010, o Τακέσι Κουγαμπάρα καταδικάστηκε για τον φόνο της συντρόφου, Ρι Ιζοχάτα, η οποία ήταν παντρεμένη με κάποιον άλλον άνδρα.

Αυτό όμως που απασχόλησε περισσότερο τα ΜΜΕ δεν ήταν η τραγωδία, αλλά το γεγονός πως ο Κουγαμπάρα ήταν ένας “wakaresaseya”, ένα «ανθρώπινο δόλωμα» και επαγγελματίας σαμποτέρ, τον οποίο είχε προσλάβει ο σύζυγός της Ρι Ιζοχάτα, για να διαλύσει τον γάμο τους.

Ο ένοχος, ήταν και ίδιος παντρεμένος με παιδιά. Μετά την προκαταβολή από τον άλλον άνδρα, παρακολούθησε την Ιζοχάτα και της συστήθηκε δήθεν «τυχαία» σε ένα σούπερ μάρκετ, ως τεχνικός υπολογιστών. Τις επόμενες εβδομάδες την πολιόρκησε με δεινότητα και μετά από λίγο καιρό οι δυο τους ξεκίνησαν να έχουν κρυφή ερωτική σχέση. 

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε το θύμα, καθώς ένας παλιός συμμαθητής του «επαγγελματία σαμποτέρ», φρόντισε να φωτογραφίσει το ζευγάρι κατά τη διάρκεια των πιο προσωπικών του στιγμών, και ο σύζυγος της Ιζοχάτα χρησιμοποίησε στη συνέχεια αυτές τις φωτογραφίες εναντίον της Ιζοχάτα, στη νομική διαμάχη που ακολούθησε για τους όρους του διαζυγίου τους. 

Όταν η Ιζοχάτα πληροφορήθηκε τι είχε συμβεί, ανακοίνωσε θυμωμένη στον Κουγαμπάρα ότι χωρίζουν αλλά εκείνος την δολοφόνησε εν ψυχρώ, στραγγαλίζοντάς την με ένα σπάγκο.΄Έναν χρόνο αργότερα καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξης και ήδη έχει εκτίσει τα δέκα από αυτά. 

Ο σκιώδης «κλάδος» των “wakaresaseya” επλήγη από την πολύκροτη υπόθεση και οι αρχές επιχείρησαν να καθαρίσουν το τοπίο ερευνώντας κάθε ύποπτη διαφήμιση για τέτοιου είδους υπηρεσίες. Άλλωστε στον απόηχο του εγκλήματος, πολλοί παντρεμένοι ήταν πλέον πιο καχύποπτοι απέναντι σε τυχαίες γνωριμίες με ευγενικούς αγνώστους. 

Μία δεκαετία αργότερα όμως, η ζήτηση για wakaresaseya έχει και πάλι αυξηθεί κατακόρυφα και οι επαγγελματίες σαμποτέρ διαφημίζονται ανοικτά στο διαδίκτυο.

Οι δουλειές μάλλον πηγαίνουν καλά, παρά το υψηλό κόστος και την αμφιλεγόμενη πρακτική τους. Μια έρευνα έδειξε πως περίπου 270 wakaresaseya είναι διαθέσιμοι για το κατάλληλο αντίτιμο στην Ιαπωνία. Πολλοί από αυτούς συνεργάζονται και με εταιρείες ιδιωτικών ντετέκτιβ και έχουν εκδώσει σχετικές άδειες ιδιωτικών επιθεωρητών. 

«Οι wakaresaseya κοστίζουν πολλά χρήματα, για αυτό οι πελάτες τείνουν να είναι εύποροι» λέει ο Yusuke Mochizuki του First Group, που παλιότερα εργαζόταν ως μουσικός και τώρα έχει περάσει σε αυτό το πιο προσοδοφόρο και από πολλούς καταδικαστέο επάγγελμα.

Για μία απλή υπόθεση όπου είναι ήδη γνωστά αρκετά για τον «στόχο» του, χρεώνει τουλάχιστον 3.300 ευρώ ενώ οι τιμές μπορούν να σκαρφαλώσουν ακόμα και στα 160.000 αν ο πελάτης είναι γνωστός πολιτικός ή σελέμπριτι και απαιτείται επιπλέον προσοχή και μέτρα προφύλαξης για να μην υπάρξει η παραμικρή διαρροή. 

Η ανανεωμένη ζήτηση για τέτοια «ζωντανά δολώματα» αποδεικνύει ότι τα χρήματα και η εξαπάτηση είναι πιο σφιχτά μπλεγμένα στις ανθρώπινες σχέσεις από ότι πολλοί αντέχουν να αναγνωρίσουν, σχολιάζει η συγγραφέας Στέφανι Σκοτ, που έγραψε μία νουβέλα για την υπόθεση Ιζοχάτα. 

Η έρευνα που έκανε για το βιβλίο της ήταν τόσο ενδελεχής, που στο τέλος έγινε μέλος της Βρετανο-ιαπωνικής ένωσης νομικών. 

«Με το να προσλάβει κανείς έναν wakaresaseya θέλει πρακτικά να αποφύγει την ειλικρινή αντιπαράθεση, είναι ένας τρόπος για επιλυθεί μια δύσκολη κατάσταση χωρίς σύγκρουση. Ο ή η συζυγός σας θα είναι πιο εύκολο να συμφωνήσει σε ένα διαζύγιο αν διατηρεί επαφή με κάποιον άλλον και θέλει να προχωρήσει», λέει η Σκοτ. Ακόμα και αν αυτός ο άλλος είναι ένας πληρωμένος wakaresaseya από εσάς. 

Οι περισσότεροι πελάτες του Mochizuki πάντως δεν είναι παντρεμένοι που θέλουν να τερματίσουν τον γάμο τους αλλά άνδρες και γυναίκες που θέλουν να διαλύσουν τις κρυφές, παράλληλες σχέσεις των συζύγων τους για τις οποίες έχουν λάβει γνώση. 

Μια τυπική υπόθεση

Τα ονόματα της ιστορίας έχουν αλλάξει. 

Η Aya υποπτευόταν πως ο σύζυγός της Bungo διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση. Προσέγγισε τον wakaresaseya Chikahide που ξεκίνησε την έρευνα με βάση τα στοιχεία που του είχε δώσει η Aya, παρακολουθώντας τις κινήσεις του Bungo και τα προφίλ του στο Διαδίκτυο.

Πήρε φωτογραφίες και σύντομα επιβεβαίωσε την κρυφή σχέση. Ο Bungo πήγαινε συχνά σε γυμναστήρια οπότε ο Chikahide έστειλε τον συνεργάτη του Daisuke στο γυμναστήριο που συστήθηκε στον ανυποψίαστο Bungo και σταδιακά κέρδισε την εμπιστοσύνη του. Από άγνωστοι, έγιναν γνωστοί και αργότερα φίλοι. 

Ο Daisuke ήξερε τι ενδιαφέρει τον Bungo που πίστεψε ότι μοιράζονται πολλά κοινά. Τελικά κατάφερε να μάθει περισσότερα για την κρυφή σύντροφό του, την Emi. Ο Daisuke επιστράτευσε μια γυναίκα πράκτορα, την Fumika που προσέγγισε με παρόμοιο τρόπο και προετοιμασία την Emi.

Οι δύο γυναίκες ήρθαν πιο κοντά και η Fumika ετοιμασε προσκάλεσε σε δείπνο την Emi όπου ήταν παρόντες και άλλοι πράκτορες. Ένας από αυτούς, ο Goro, είχε μελετήσει σε βάθος τις συνήθειες και τον χαρακτήρα της Emi. Η δήθεν τυχαία γνωριμία οδήγησε τελικά σε ένα καλά προσχεδιασμένο (από την μία πλευρά τουλάχιστον) ειδύλλιο και η Emi χώρισε τον Bungo. Ο στόχος είχε επιτευχθεί. Σύντομα ο Goro οπισθοχώρησε χωρίς κανείς να καταλάβει πως ήταν πράκτορας. 

Η Σκοτ εξηγεί πως όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, παρόμοιες υπηρεσίες και δαιδαλώδεις επιχειρήσεις χωρισμών λαμβάνουν χώρα σε όλο τον κόσμο από επαγγελματίες του είδους, που χρεώνουν υπέρογκα ποσά για να καταστρέψουν ανθρώπινες σχέσεις. 

Πηγή

Πολλές είναι οι τάσεις που επικρατούν στην τεχνική βαψίματος, αλλά το Shibori φαίνεται πως ξεκινάει να γίνεται παγκόσμια μόδα, καθώς το βλέπουμε όλο και περισσότερο στα περιοδικά, στο Pinterest και σε άλλα διακοσμητικά, ηλεκτρονικά και μη, έντυπα.

Τι είναι το Shibori Είναι μια πολύ παλιά ιαπωνική τεχνική βαψίματος που έχει ως αποτέλεσμα πανέμορφα μοτίβα πάνω σε υφάσματα. Υπάρχουν άπειροι τρόποι που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει την τεχνική αυτή. Μπορείτε να δέσετε, να ράψετε, να διπλώσετε ή να «περιστρέψετε» τα υφάσματα και κάθε προσέγγιση καταλήγει σε ένα διαφορετικό μοτίβο. Κάθε μέθοδος χρησιμοποιείται για να παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα που θα βρίσκονται σε αρμονία με τον τύπο υφάσματος που έχετε στα χέρια σας.

Έτσι, λοιπόν, η τεχνική Shibori δεν εξαρτάται μόνο από το μοτίβο που θέλετε να έχετε ως αποτέλεσμα, αλλά και από τα χαρακτηριστικά που έχει κάθε τύπος υφάσματος.

Οδηγίες Βράστε νερό και χρησιμοποιήστε βαφή για υφάσματα σύμφωνα με τις οδηγίες που θα βρείτε στη συσκευασία του προϊόντος.

Προσθέστε αλάτι αν βάφετε βαμβακερά, λινά ή ρεγιόν.

Διπλώστε το ύφασμα σύμφωνα με το μοτίβο που θέλετε να έχετε ως αποτέλεσμα και πιάστε το με μικρά λαστιχάκια. Όσο πιο πολλά, τόσο πιο πυκνό θα είναι το μοτίβο σας.

Βυθίστε το ύφασμα στη βαφή για 30 λεπτά.

Βγάλτε το, κόψτε τα λαστιχάκια και ξεπλύνετε μέχρι το νερό να βγαίνει καθαρό.

Βάλτε το σε πλύση στο πλυντήριο και αφήστε το να στεγνώσει.

Μπορείτε να διπλώσετε το ύφασμα στο πάχος που επιθυμείτε και να δημιουργήσετε τρίγωνα τα οποία θα παράγουν ένα διαφορετικό μοτίβο. Στην περίπτωση των τριγώνων θα χρειαστείτε δύο μόνο λαστιχάκια. Για να πετύχετε ένα εφέ με ομόκεντρους κύκλους, μπορείτε να πιάσετε το ύφασμα από τη μέση, να το περιστρέψετε και να βάλετε τα λαστιχάκια στα σημεία που θέλετε να δημιουργηθούν οι κύκλοι.

Για να δείτε αναλυτικά τις παραπάνω τεχνικές, κάντε κλικ στο παρακάτω βίντεο!

Πηγή