Στην πραγματικότητα κανένας μας δεν έχει μια αληθινή πίστη, και αυτό  επειδή είμαστε άνθρωποι. Όσο προτέρημα, άλλο τόσο μειονέκτημα. Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι τι θεωρούμε την στιγμή σωστό ή λάθος. Οπότε ανάλογα με τις περιστάσεις, θα γίνει το λάθος ή το  σωστό. Όποια απόφαση και αν παρθεί, για εκείνη την στιγμή είναι αυτό που έπρεπε να γίνει. Έχουμε δημιουργήσει το σωστό και το λάθος, ή το καλό και το κακό για να εξηγούμε τις πράξεις μας. Για να τις ξεχωρίζουμε εμείς οι ίδιοι. Γιατί αν το σκεφτούμε λίγο παραπάνω ποτέ, κανείς δεν έχει απόλυτη πίστη σε κάτι, εκτός αν ξεμείνει στο τίποτα και δεν ξέρει προς τα πού να πάει, θυμάται ότι σε κάτι πιστεύει.

Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την πίστη, όταν έχουν αδειάσει οι μπαταρίες του και ψάχνει θετικό φορτίο για να έχει απόθεμα όταν  την ξανά αδειάσει με την ζωή που κάνει. Ζει σε ένα ψέμα, σε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο. Φυσικά ο καθένας το ζει με τον δικό του τρόπο. Είναι εκείνοι που εκτιμάνε τον θεό χωρίς υπερβολές, με την διαφορά ότι ξέρουν να διακρίνουν ότι είναι πάντα εκεί, ακόμα και όταν μοιάζει να μη είναι και  εκείνοι που μόνο στα χειρότερα τον ψάχνουν. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που τον βλέπουν σαν δικαιολογία για να υπερβάλουν σε όλα εκείνα που υποτίθεται δεν υπερβάλουν λόγο των αγίων  ημερών.

Δεν είναι κατακριτέο, ο καθένας μπορεί να το εκδηλώνει όπως θέλει. Αρκεί να μην έρχονται σε κοινωνική αντιπαράθεση. Όλα τα είδη πίστεως  και  θρησκείας, εν τέλει  έχουν την ίδια βάση, τις ίδιες αρχές. Η πρακτική τους είναι διαφορετική. Σίγουρα πολλοί έχουν την ψυχική δύναμη να είναι αρκετά εγωιστές, νομίζοντας πως  θα τα καταφέρουν μόνοι τους, και στην έσχατη, φτάνουν στο όνομα του, σε όποια γλώσσα και αν τον φωνάξουν είναι ο ίδιος.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι άνθρωποι και κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους, ότι δεν είναι ο θεός εκείνος που τους συγχωρεί, ή τους βοηθάει. Οι ίδιοι το κάνουν. Αυτό όμως σημαίνει ότι, αν ο άνθρωπος μετέφραζε σωστά τα λόγια του, θα καταλάβαινε ότι ο ίδιος πρέπει να συγχωρεί τον εαυτό του, και όχι ο θεός. Εμείς δεν αντέχουμε τους εαυτούς μας, και του ζητάμε να μοιραστεί το βάρος μας. Αυτή είναι η συγχώρεση που γυρεύουμε από Αυτόν.  Πάντα το κάνει, αλλά μέχρι εκεί που χρειάζεται ώστε να καταλαβαίνουμε το μάθημα μας.

Το να γιορτάζεις τον θεό μόνο τρείς φορές το χρόνο, δεν σε κάνει πιστό. Το να τον γιορτάζεις με υπερβολή πάλι δεν σε κάνει πιστό. Το να τον ψάχνουμε μόνο όταν βουλιάζουμε πάλι δεν μας κάνει πιστούς.

Ή πιστεύουμε πάντα, ή τουλάχιστον να μην τον προσβάλουμε. Εκείνα που δεν θέλουμε να μας κάνουν, να μην τα κάνουμε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Είναι φυσιολογικό να έχουμε όλοι τις αμφιβολίες μας όσον αφορά την ύπαρξη μας, την προέλευση μας. Για αυτό και σε όλους τους αιώνες υπήρχαν οι λεγόμενοι επιστήμονες που μέσα από τα έργα τους προσπαθούσαν να δώσουν εξηγήσεις σε όλα τα ανερχόμενα περίεργα συμβάντα που δεν είχαν λογική στην κάθε εκάστοτε εποχή, ή σε όλα τα τυχαία ή κατά λάθος γεγονότα στα οποία ήθελαν μια επεξήγηση.

Ταυτόχρονα με αυτούς όμως υπήρχαν και οι λεγόμενοι άνθρωποι του θεού, οι ιερείς, οι οποίοι πέραν ότι είχαν καταλάβει ότι ο άνθρωπος όσο πιο αγράμματος είναι τόσο πιο ευκολόπιστος και χειραγωγήσιμος είναι, τόση περισσότερη εξουσία μπορούν να ασκήσουν. Ο μέσος άνθρωπος μη έχοντας επίγνωση για πολλούς αιώνες ποιος πραγματικά είναι, οδηγούμενος από φόβους που του επέβαλαν τα υποτιθέμενα κοινωνικά συστήματα, είχε ανάγκη να πιστέψει σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο και ας μην καταλάβαινε τι είναι ο θεός, μόνο και μόνο να νιώσει ότι δεν είναι μόνος.

Για πολλούς αιώνες, για να μην πούμε έως και μέχρι σήμερα σε κάποιο βαθμό, πολλοί άνθρωποι παραμένουν ημιτελείς σαν προσωπικότητες, χωρίς καμία μόρφωση, ή καλύτερα να πούμε γεμάτοι παραπλανητική γνώση, εύκολα καθοδηγούμενοι από τα ψευτοαρπακτικά, δαιμονισμένες ψυχές, που δηλώνουν πιστοί του θεού, υπάκουοι στον λόγο του θεού, οι λεγόμενοι πατεράδες της εκκλησίας οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, κάνοντας τους αφελείς ανθρώπους ακόμα πιο αμαρτωλούς.

Γεμίζουν οι εκκλησίες από άπιστους, από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι σημαίνει αγάπη, που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μοιράζομαι, που δεν ξέρουν τι σημαίνει αποδοχή, που δεν ξέρουν τι θα πει παιδεία, που δεν ξέρουν τι σημαίνει θεός. Από το πρωί ως το βράδυ βράζει η ψυχή μέσα στο κορμί τους, σαν τα καζάνια της κόλασης, από την αηδιαστική υποκρισία της δηθενιάς, της υποτιθέμενης παιδείας που νομίζουν ότι έχουν, που με θράσος την περνάνε και στις επόμενες γενιές, καταστρέφοντας ανυποψίαστες ψυχές, στέλνοντας τα όσο πιο μακριά γίνεται από τον θεό.

Ανήμποροι να κουμαντάρουν αυτήν την κατάμαυρη και διαλυμένη ψυχή τους, ή ακόμα χειρότερα τις αδικαιολόγητες αισχρές πράξεις τους, μάθανε να λένε ο θεός φταίει. Το έχουν κάνει σαν καραμέλα : ο θεός σε τιμώρησε και βίασαν το παιδί σου, ο θεός σε τιμώρησε και σκότωσαν το παιδί σου, ο θεός μας τιμώρησε και ήρθε το τσουνάμι και μας πήρε σηκωτούς, ο θεός μας τιμωρεί που υπάρχει τόση κακία, ο θεός και ο θεός. Ο θεός δεν είναι τιμωρός, αντιθέτως είναι ο μοναδικός σύμμαχος σε τούτην την ζωή.

Ο θεός σημαίνει αγάπη, ο θεός σημαίνει καλό, ο θεός σημαίνει ομορφιά, φώς, ανθρωπιά. ο θεός σημαίνει ζωή. Και πουθενά σε όλα αυτά που κάνουμε εμείς δεν υπάρχουν αυτά. Είμαστε τόσοι μικροί και σχεδόν ανύπαρκτοι μπροστά στην έννοια του θεού, που το λιγότερο που θα έπρεπε να νιώθουμε είναι ντροπή και αηδία με τον ίδιο μας τον εαυτό, που έχουμε το θράσος να ρίχνουμε ευθύνες στον θεό για τις απερίγραπτες και υποτιθέμενες ηθικές μας αξίες και για μην πούμε για τις πράξεις. Που για τις πράξεις μας πλέον νομίζω και ο ίδιος ο θεός έχει μείνει άφωνος, ούτε καν εκείνος δεν μπορεί να βρει καμία λέξη ταιριαστή στην κατάντια μας.

Έχουμε γίνει τόσο γελοίοι και μέγα κρητικοί των πραγμάτων που δεν βλέπουμε ότι η οποιαδήποτε ευκαιρία μας δίνει ο θεός σε καθημερινή βάση εμείς την χαραμίζουμε με την εγωμανία μας, που και να υπήρχε παράδεισος εμείς σίγουρα δεν αξίζουμε ούτε από έξω να περάσουμε. Καμία αυτογνωσία, καμία αυτοκριτική και ιδού τα αποτελέσματα. Ο θεός δεν φταίει πουθενά και για τίποτα, δεν έχει καμία ευθύνη για τις δικές μας πράξεις. Ο θεός μας έδωσε την ελευθερία βούλησης ώστε εμείς να έχουμε την ζωή στα χέρια μας, να την κουμαντάρουμε όπως εμείς θέλουμε, παρόλα αυτά εμείς χωρίς καμία ντροπή ή τύψεις για τα χάλια μας, ρίχνουμε ευθύνες ακόμα και στον θεό. Δεν είμαστε πλέον άξιοι να ζητάμε από τον θεό.

Ο θεός βρίσκεται κάθε μέρα δίπλα μας, γιατί ο θεός βρίσκεται μέσα μας, αρκεί εμείς να επιλέγουμε μόνο το καλό.

Ιωάννα Γκαβριλίου