Πόσες φορές φτάνουμε στην άκρη του γκρεμού, πόσες φορές λέμε δεν αντέχω άλλο, ως εδώ. Αμέτρητες φορές, μπορεί πλέον και άπειρες. Ακόμη και τις φορές που λέμε δεν υπάρχει κάτι πλέον που θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση, δια μαγείας, κάτι συμβαίνει. Κάθε φορά από ένα μικρό βήμα. Το πρόβλημα με τα μικρά βήματα, είναι ότι ο άνθρωπος αυτό που θέλει, το θέλει χθες, παραλείποντας την μικρή άνοδο που έκανε, δεν βλέπει ότι ανέβηκε ένα σκαλοπάτι ακόμα.

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι ξέρει ακριβώς τι θέλει στην ζωή του, γιατί σε κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνουμε, όλο και κάτι προστίθεται στην αρχική ιδέα, στο αρχικό θέλω. Καμία αλλαγή δεν μπορεί να μας φέρει η ζωή αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει το μάθημα του κάθε σκαλοπατιού. Επειδή όμως τα θέλουμε όλα χθες, πιέζουμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας πάνω σε πράγματα που δεν είναι ακόμα για εμάς, χαραμίζοντας την ενέργεια μας σε καταστάσεις και ανθρώπους που δεν περιέχονται στην επίτευξη του πραγματικού στόχου.

Ζορίζουμε τους αυτούς μας πολλές φορές για να ικανοποιούμε τους άλλους, φτάνουμε στα άκρα για να βγάλουμε εις πέρας καταστάσεις απλά και μόνο επειδή δώσαμε τον λόγο μας, και όταν φτάσουμε στο δικό μας κατώφλι, πλέον δεν έχει μείνει σταγόνα ενέργειας για εμάς. Και έτσι παραδινόμαστε, με την ψευδαίσθηση ότι προσπαθήσαμε, χωρίς να αναγνωρίσουμε ότι η προσπάθεια τελικά δεν ήταν για εμάς, γιατί τότε θα χρειαστεί επίσης να κρίνουμε τα λάθη μας, κάτι που δεν θέλουμε.

Τρέχουμε όλη μέρα πάνω- κάτω, αριστερά- δεξιά, όλοι κάτι χρειάζονται. Η μαμά θέλει κάτι, το παιδί χρειάζεται κάτι, ο σύζυγος κάτι έχασε και ούτω κάθε εξής. Έρχεται η ώρα που ξαπλώνεις στον καναπέ, και στην πρώτη βαθιά ανάσα, νιώθεις λες και το κορμί σου είναι έτοιμο για αποσύνθεση, για διαμελισμό. Περνάνε όλες οι σκέψεις τις ημέρας σαν ταινία μπροστά από τα μάτια σου, και αναρωτιέσαι πόσο ακόμα θα αντέξεις. Κάθε φορά που λες σήμερα θα είναι όλα καλά, όλο και κάτι προκύπτει. Κάθε φορά που πιστεύεις ότι πήρες την σωστή απόφαση, πάλι κάτι αναδύεται από τα άδυτα. Εκεί που νομίζεις ότι βρήκες την μια λύση, προκύπτει άλλο πρόβλημα.

Τρενάκι του τρόμου η ζωή, με ενδιάμεσες στάσεις στον κόσμο των νεράιδων για να μην σαλτάρεις τελείως. Ειδικά στις μέρες που διανύουμε αυτόν τον καιρό, βλέπουμε με βαριά ψυχή τελικά πόσο μειώνεται η αντοχή του ανθρώπου, πόσο αδύναμοι μπορούμε να γίνουμε όταν μας περιορίζουν την ελευθερία των ονείρων και των επιλογών μας.

Πίστευα ότι η αντοχή του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται από το περιβάλλον στο οποίο ζει, αλλά αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο εύκολη διαβίωση έχουν οι άνθρωποι τόσο πιο αδύναμοι γίνονται. Ζούνε μέσα στον φόβο μην τυχόν χάσουν και τα λίγα που έχουν, γινόμενοι υποχείρια του φόβου, που όπως βλέπουμε πλέον κοστίζει και τις ζωές κάποιον. Δεν είναι η αντοχή του ανθρώπου που έχει όρια, αλλά η θέληση του που και αυτήν την έχει περιορίσει, για να δικαιολογεί την απραγία του.

Το ψυχικό σθένος του καθενός, αυτό είναι που μας προσδιορίζει στην πραγματικότητα. Κανείς δεν είπε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να πέφτουμε, να κουραζόμαστε, αλλά δεν έχουμε το δικαίωμα στην παραίτηση. Όπως λένε, ο θεός μας δίνει μόνο ότι μπορούμε να αντέξουμε, τίποτα λιγότερο- τίποτα περισσότερο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Σίγουρα και είναι κατανοητό όσο μεγαλώνουμε, λόγο εμπειριών να δίνουμε περιθώριο στις απόψεις μας με μια μικρή ελαστικότητα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αλλάζουμε απόψεις, απλά βλέπεις πλέον κάποια πράγματα και από άλλη οπτική γωνία. Ούτως ή άλλως, όσο και αν λέμε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αυτό δεν ισχύει, γιατί η ζωή περνάει από μέσα μας και όχι από δίπλα μας. Εκείνα που δεν αλλάζουν ποτέ, και τα οποία οι άνθρωποι τα έχουν μπερδέψει, είναι τα κομμάτια του εαυτού μας που προέρχονται από την ένωση των δύο DNA για να προκύψουμε εμείς.

Αυτό είναι το κομμάτι, που μας κάνει την ζωή μας δύσκολη, σε επίπεδο που καμιά φορά ούτε εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε τους εαυτούς μας. Αν στην ένωση δύο ανθρώπων θα ήμασταν πιο προσεκτικοί στην επιλογή του άλλου μας μισό, δηλαδή θα διαλέγαμε έναν άνθρωπο που θα τον καταλαβαίναμε εύκολα, όπως και εκείνος εμάς, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε πιο εύκολα να καταλάβουμε το παιδί μας και κυρίως να τον προσανατολίσουμε πιο εύκολα. Γιατί όπως γνωρίζουμε η ανακάλυψη του εαυτού μας είναι μια μακροχρόνια διαδικασία και πολλές φορές όχι ιδιαίτερα ευχάριστη.

Το χτίσιμο της προσωπικότητας μας προφανώς χρειάζεται πρώτα την κατανόηση των γονιών μας και έπειτα παίρνουμε και εμείς σειρά. Όπως επίσης θα έπρεπε να καταλάβουμε ότι η προσωπικότητα μας είναι το μοναδικό  πράγμα που μας δίνει ελεύθερη πρόσβαση και διέλευση στην κοινωνία. Εννοείται φυσικά ότι αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς θα προσαρμόσουμε την προσωπικότητα μας στα θέλω της κοινωνίας, γιατί αν συμβεί αυτό, τότε σίγουρα δεν είμαστε πλέον εμείς. Άλλο να σεβόμαστε τους γύρο μας και τις απόψεις τους, και άλλο να θάβουμε την μοναδικότητα μας σε μία άβυσσο, που ο μόνος που θα επωφεληθεί από αυτό είναι η εχθρική κοινωνία, που σε θέλει σκλάβο ακόμα και του ίδιου σου του εαυτού.

Η προσωπικότητα σου είναι ο κήπος στον οποίο ζεις, μεγαλώνεις και εξελίσσεσαι, και η θέληση ο κηπουρός της. Δεν θέλει μόνο το σώμα μας συντήρηση, αλλά και η προσωπικότητα μας η οποία εξελίσσεται μέρα με την μέρα.  Αν η θέληση σου όμως, ο κηπουρός της βρίσκεται διαρκώς σε χειμερία νάρκη, ή εύκολα εξαπατάται από επιτήδειους που ζηλεύουν και θέλουν να φρενάρουν την ανύψωση σου, ή ακόμα χειρότερα όταν ο ίδιος σου ο κηπουρός δεν σε εμπιστεύεται, γιατί είμαστε σαν τον άνεμο, όποτε μας βολεύει αυτό που ακούμε χωρίς να λογαριάσουμε από ποιόν προέρχονται οι λέξεις, και αν είναι όντως για το καλό μας, και παίρνουμε αποφάσεις που νομίζουμε ότι εμείς τις πήραμε, με προφανή αποτελέσματα όχι ιδιαίτερα ευχάριστα για εμάς, που δυστυχώς πάντα το αντιλαμβανόμαστε αργά. Οπότε δικαιολογημένα και ο κηπουρός να μας κοιτάει στραβά.

Η προσωπικότητα μας είναι το μισό εγώ μας, είναι η σφραγίδα που κουβαλάει ο καθένας στην ομιλία του, στον τρόπο σκέψεις του, στον τρόπο γραφής του. Όλοι θέλουμε το πιο όμορφο κήπο, με τα πιο περιποιημένα λουλούδια, με τα πιο σπάνια λουλούδια , με τις πιο αξέχαστες και ευχάριστες μυρωδιές. Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορούμε να καταφέρουμε να έχουμε, αν ο κηπουρός του είναι απών ή ενδιαφέρεται για αυτόν μόνο όταν πλέον από φωτεινό και γεμάτο ζωή κήπος κατάντησε ένας βάλτος για τα απόβλητα των άλλων.  

Όλοι μας έχουμε προσωπικότητα και θέληση, το θέμα είναι κατά πόσο είμαστε διαθέσιμοι να παλέψουμε για εμάς, ώστε να δίνουμε κάθε μέρα από λίγη ώθηση σε όλα εκείνα που κάνουν την μοναδικότητα μας μοναδική.  Ο μόνος που μπορεί να μπει εμπόδιο στην ανάδυση της πραγματικής μας φύση, είμαστε εμείς οι ίδιοι και κανείς άλλος. και εκείνοι που μπορούν και καταφέρνουν ανά διαστήματα να χειραγωγούν τον κηπουρό μας, είναι γιατί εμείς τους δώσαμε την ευκαιρία να το κάνουν και κυρίως γιατί εμείς τους αφήσαμε να δουν τις τυχόν αδυναμίες μας και πως να τις χρησιμοποιούν .

Ιωάννα Γκαβριλίου