«ΣΕΛΙΔΕΣ» των Γιώργου Βούλγαρη & Γιάννη Μακρυνόρη | Έρχεται στο Κινηματοθέατρο «ΝΕΑ ΕΛΒΕΤΙΑ» (πρώην “ΛΟΥΙΖΑ”)
Επτά μονόπρακτα. Επτά διαφορετικοί κόσμοι. Επτά ”ΣΕΛΙΔΕΣ” με έναν κοινό παρονομαστή: Τον άνθρωπο και την αέναη, σχεδόν αδέξια, αλλά πάντα γνήσια αναζήτησή του για την αγάπη.
Η ολοκαίνουργια θεατρική δουλειά του δημοφιλούς σκηνοθετικού διδύμου Βούλγαρη-Μακρυνόρη μετά την τεράστια επιτυχία του έργου τους ‘’ΚΡΑΥΓΕΣ’’ και της θεατρικής τους ομάδας “THE SHAPES” , μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι μέσα από επτά κωμικοτραγικά στιγμιότυπα, όπου το γέλιο και η συγκίνηση συνυπάρχουν, όπως και στην ίδια τη ζωή. Πρόσωπα καθημερινά, οικεία, άλλοτε αστεία, άλλοτε εύθραυστα, ξεδιπλώνουν μπροστά μας τις πιο μύχιες επιθυμίες και τις πιο αδέξιες προσπάθειες να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Σε ένα πολυπρισματικό θεατρικό έργο με άξονα το χιούμορ, την ευαισθησία και την δραματική ένταση, η παράσταση αναδεικνύει την ανάγκη για σύνδεση και τις συχνά αδέξιες αλλά αυθεντικές εκφάνσεις του έρωτα. Μια σκηνική αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση, με επίκεντρο τον άνθρωπο στην πιο αληθινή του μορφή. Ποτέ ο εγωισμός δεν ήταν τόσο απολαυστικός!
Σκηνικά αντικείμενα : Φωτεινή Σιούτη Ενδυματολογία : The Shapes team Σχεδιασμός φωτισμών και χειρισμός : Γιώργος Βούλγαρης Αφίσα & Digital Video Art : Γιάννης Μακρυνόρης Πρωτότυπη μουσική σύνθεση : Nighthunter
Η ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ, του Κώστα Μεσάρη | Ένα Κωμικοτραγικό κοινωνικό δράμα
O Κώστας Μεσάρης ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, όταν πρωτοβγήκε στο θέατρο ανακηρύχθηκε δύο συνεχόμενες χρονιές καλύτερος νέος ηθοποιός από το περιοδικό «Ταχυδρόμος» και την εφημερίδα «Τα Νέα», πήρε το ειδικό βραβείο Ερμηνείας σε ταινία μικρού μήκους στο πρώτο μετά την μεταπολίτευση φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, έχει πρωταγωνιστήσει στο θέατρο δίπλα σε διακεκριμένους ηθοποιούς και συνεχίζει να γράφει τη δική του ιστορία στο θεατρικό σανίδι.
Φέτος, πρωταγωνιστεί, μαζί με τους Αθηναΐδα Πόθου, Νίκο Σφαιρόπουλο και Γιάννη Παπαθύμνιο, στη «Νυχτερινή Περιπλάνηση», ένα δικό του έργο, που ανεβαίνει στο θέατρο Αλκμήνη από 21 Νοεμβρίου.
Ένας μεγάλος έρωτας τρυφερός, παθιασμένος, μπλεγμένος με πολιτική ιδεολογία και εξουσιασμό, μεταλλάσσεται σε άγριο παιχνίδι πόνου και ηδονής. Τέσσερις ιδιόμορφοι, συμπαθείς, γοητευτικοί, συγχυσμένοι και φοβισμένοι “υπνοβάτες” στη Βαβέλ της νύχτας. Μαζί τους και μια τρομοκρατική σκιά, ο αόρατος κύριος Φριτς.
Παγιδευμένοι σε μια «τρύπα», σε μισή σπιθαμή σκοταδιού, στο γραφείο του μπαρ «Νυχτερινή Περιπλάνηση», παλεύουν κολλημένοι με τον εαυτό τους να συμφωνήσουν. Μη μπορώντας να σηκώσουν το βάρος της ύπαρξής τους, ελαφραίνουν τις καταστάσεις, αλλάζοντας ρόλους με μεγάλη ευκολία, σαν τα πουκάμισα, λογικά, φυσικά όταν όλα είναι παράλογα, αφύσικα. Ζούνε εντελώς ρεαλιστικά το κακό τους όνειρο, τη «μόρα τους», σαν καθημερινότητα σουρεαλιστική.
Αναβίωση στιγμών δραματικών, συναρπαστικών απ’ τον εμφύλιο πόλεμο μέχρι σήμερα σε μια κωμικοτραγική Ελλάδα. Και το ερώτημα βάσανό τους: η κοινωνία να μείνει μπαρ όχλου, τουριστών και ντόπιων, φθόνου, αντιπαλότητας, διαφθοράς ή να γίνει κάτι σαν «Κήπος του Επίκουρου», κοινωνία αλληλεγγύης, συνεργατικός χώρος κοινωνιστικής δημιουργίας, ψυχαγωγίας και παιδείας μακροχρόνιας, αντιεξουσιαστικού ανθρωπισμού, επανάστασης ειρηνικής, αγάπης και φιλίας, μέχρι τον μακρινό «αυτεξούσιο βίο»˙ που όλοι θα είναι δημιουργοί, ηθοποιοί και θεατές του δράματος της ζωής τους, που άλλοι τώρα γράφουνε για εμάς χωρίς εμάς. Να ζουν τη Νιρβάνα ειρήνης ηδονής, πέρα από κάθε βαρβαρότητα οδύνης πολέμου…
Μήπως η σκιά του Φριτς, είναι η σκιά μας μεγαλωμένη στον τοίχο; Στο ταξίδι προς την Ιθάκη, προς τον αυτεξούσιο βίο, το σύστημα βάζει τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες εμπόδιο ή μήπως μόνοι μας τους κουβαλούμε πρώτοι στο μυαλό μας από φόβο;
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος (εφ. Τα Νέα) έγραψε για το έργο: «Ο Κώστας Μεσάρης, ηθοποιός και σκηνοθέτης έξοχος, δημιούργησε το δράμα «Νυχτερινή Περιπλάνηση». Δράμα άρτιο, μοντέρνο, ιδεών, νοοτροπιών, παθογενειών του κοινωνικού και πολιτισμικού ιστού, σε θεατρικό ρυθμό που επιβάλλεται από μια γραφή πυρετική, επιθετική και θεατρικά, υποκριτικά ερεθιστική. Εικόνες μιας σύγχρονης αδιέξοδης κοινωνικής ασθένειας, ναρκωμένης με πάσης φύσεως και δράσεως ουσίες….»
Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα Εισιτήρια: ticket services ή στο ταμείο του θεάτρου (210 3428651) Προπώληση εισιτηρίων: εδώ Πρεμιέρα: Πέμπτη 21 Νοεμβρίου στο Θέατρο Αλκμήνη Κάθε Πέμπτη στις 21:00 Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ, 12 ευρώ Διάρκεια: 90 λεπτά
«Το Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου | Για Ένατη χρονιά στο studio Μαυρομιχάλη, από 1 Νοεμβρίου 2024
Το studio Μαυρομιχάλη συνεχίζει για ένατη χρονιά την παράσταση του αριστουργήματος «ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ» του Άρη Αλεξάνδρου, που το κοινό όλα αυτά τα χρόνια το έχει αγκαλιάσει με συνεχόμενα sold out.
Ο Φώτης Μακρής, που υποδύεται τον κεντρικό ρόλο,εκτός από το Studio Μαυρομιχάλη, όλα αυτά τα χρόνια, ταξίδεψε με το «Το Κιβώτιο» σε 33 πόλεις σε όλη την Ελλάδα καθώς και στη Πάφο της Κύπρου (στο πλαίσιο της πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης 2017).
Το έργο
Στα τέλη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που τελικά σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του, διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Σε μια συγκλονιστική προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά του, ο ήρωας αρχίζει να συντάσσει αναφορές στον ανακριτή, όπου δεν διστάζει να εξηγεί και να ερμηνεύει, το νόημα της παράδοξης αποστολής τους. Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει.
Ο Φώτης Μακρής ερμηνεύει, σε έναν συγκλονιστικό μονόλογο, τον ταραγμένο αυτόν ήρωα που σταδιακά αμφισβητεί κάθε είδους πεποίθηση. Το Κιβώτιο, είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου και έχει χαρακτηριστεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το έργο ερμηνεύθηκε από αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία ενάντια σε κάθε είδους εξουσία, αλλά και ως ένα σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό.
Οι Πρωταγωνιστές της Παράστασης «Τάξη», μοιράζονται τις σκέψεις τους για το έργο λίγο πριν την Πρεμιέρα στην Αθήνα!
Με αφορμή την επερχόμενη παράσταση “Τάξη” (πληροφορίες στο τέλος του άρθρου), οι πρωταγωνιστές παραχώρησαν στο cityvibes.gr και το Γιώργο Μαλέκα μια σύντομη συνέντευξη, βάζοντας μας στο κλίμα των επόμενων ημερών.
Για τον δάσκαλο (κ. McCafferty):
Ως ενδιάμεσος στο έργο, πώς ο χαρακτήρας σας πλοηγείται στις δύσκολες δυναμικές μεταξύ του σχολικού συστήματος και των γονικών προσδοκιών;”
Αιμίλιος Καλογερής:
Ο McCafferty, ο δάσκαλος του έργου, προσπαθεί να συμβάλλει σε μια όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα των μαθητών του στο σχολείο και νοιάζεται για την εξέλιξή τους αργότερα. Σκοπός του ως εκπαιδευτικός είναι η μετάδοση της γνώσης, η καλλιέργεια, η βελτίωση της συμπεριφοράς των παιδιών και επιδιώκει μια εποικοδομητική συνεργασία μεταξύ σχολείου και οικογένειας.
Ίσως όμως, λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο! Επειδή ακριβώς οι στόχοι που θέτει ως εκπαιδευτικός είναι πολύ υψηλοί, δεν λαμβάνει όσο θα έπρεπε υπόψη του την απαξίωση των προτάσεών του από τους γονείς των μαθητών, οι οποίοι κουβαλώντας ακόμα μέσα τους το αίσθημα αποκλεισμού λόγω των ακατάλληλων μεθόδων μάθησης της δικής τους εποχής και τη γεύση της αποτυχίας έχουν κάθε λόγο να υποπτεύονται τις σύγχρονες και εξελιγμένες εκπαιδευτικές μεθόδους επίλυσης των μαθησιακών προβλημάτων ως καταστροφικές για το παιδί τους που θα μπορούσαν να το στιγματίσουν για όλη του τη ζωή.
Από τον χειρισμό του θέματος στο έργο ΤΑΞΗ των Ιζόλτ Γκόλντεν και Ντέιβιντ Χόραν καταλαβαίνουμε πως άσχετα από τις προθέσεις του δασκάλου, την επάρκεια, και το ψυχικό του δόσιμο στην αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών των μαθητών του, τα όρια της επιρροής του στην διαμόρφωση των δυνατοτήτων των παιδιών καθορίζονται από τους γονείς και το οικογενειακό περιβάλλον του μαθητή. Γι’ αυτό ούτε ευδιάκριτα είναι, ούτε ξεκάθαρο είναι το πότε λειτουργούν θετικά, ανασταλτικά ή ακόμα και καταστρεπτικά.
Οι προσβολές που εκτοξεύει (σ.σ. ο Μπράιαν) απέναντι στον καθηγητή, εμποτισμένες από το αίσθημα της προσωπικής του αποτυχίας ως μαθητή, ως μηχανικού, ως πατέρα και ως συζύγου, παρά τις φοβερές προσπάθειες που έχει κατά καιρούς καταβάλει, τον οδηγούν σε ένα παραλήρημα εχθρότητας και αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς.
Παναγιώτης Νικολιδάκης
Για τον Brian Costello (πατέρας):
“Στην “Τάξη”, ο χαρακτήρας σας αντιμετωπίζει σημαντικές διαφωνίες με τις εκπαιδευτικές αποφάσεις που λαμβάνονται για τον γιο του. Πώς η προοπτική του χαρακτήρα σας αμφισβητεί τις παραδοσιακές απόψεις για την εκπαίδευση;
Παναγιώτης Νικολιδάκης:
Ο Μπράιαν διαφωνεί με τις εκπαιδευτικές μεθόδους διδασκαλίας καθώς πιστεύει πως το σχολείο δεν δίνει λόγο στον μαθητή, δεν αφουγκράζεται τις ανησυχίες του και δεν νοιάζεται για τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Το βλέπει σαν ένα κλειστό σύστημα χωρίς ανάσα διαφυγής, κάτι σαν φυλακή δηλαδή. Κατηγορεί μάλιστα το σχολείο πως καθορίζει την στάση του απέναντι στους μαθητές λαμβάνοντας υπόψη όχι την πρόοδό τους στα μαθήματα αλλά την κοινωνική θέση των γονιών τους, την οικονομική τους κατάσταση και την επαγγελματική τους καταξίωση. Κατ’ ουσίαν ο Μπράιαν αναπτύσσει μια επιχειρηματολογία που έχει να κάνει με τα αισθήματα προκατάληψης και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους δασκάλους, που προέρχεται από τα δικά του δύσκολα μαθησιακά χρόνια, την ανάμνηση των οποίων δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ. Διατείνεται πως η ποιότητα της εκπαίδευσης δεν είναι εφάμιλλη των προσδοκιών ενός μαθητή καθώς το σχολείο στερείται κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι προσβολές που εκτοξεύει απέναντι στον καθηγητή, εμποτισμένες από το αίσθημα της προσωπικής του αποτυχίας ως μαθητή, ως μηχανικού, ως πατέρα και ως συζύγου, παρά τις φοβερές προσπάθειες που έχει κατά καιρούς καταβάλει, τον οδηγούν σε ένα παραλήρημα εχθρότητας και αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς.
Για τη Donna Costello (Μητέρα):
“Ο χαρακτήρας σας στην “Τάξη” εκφράζει φόβους για τον στιγματισμό του παιδιού της. Τι πιστεύετε ότι λέει αυτό το έργο για τις κοινωνικές πιέσεις που αντιμετωπίζουν οι γονείς στην αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών αναγκών των παιδιών τους;”
Ρίτα Μαρτσάκη
Η Ντόνα μπαίνοντας μέσα στην σχολική αίθουσα αυτομάτως της έρχονται μνήμες από τα δικά της παιδικά χρόνια και την τραυματική εμπειρία που είχε ως μαθήτρια αυτού του σχολείου. Μνήμες που, όπως αντιλαμβανόμαστε κατά τη διάρκεια του έργου, την έχουν στιγματίσει και καθορίσει. Έχοντας ζήσει και η ίδια τα σχολικά της χρόνια ως ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, δυσκολεύεται να διαχειριστεί το θέμα που θίγει ο δάσκαλος και θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο για το πρόβλημα του παιδιού της. Νιώθει ανεπαρκής και αποτυχημένη παρ’ όλο που είναι η μόνη που καταβάλλει προσπάθειες να τον διαβάσει και να τον βοηθήσει.
Στο άκουσμα από το στόμα του δασκάλου ότι ο γιος της χρειάζεται σχολικό ψυχολόγο αναβιώνουν οι δικές της αγωνίες και φόβοι που είχε ως μαθήτρια του ίδιου σχολείου. Και είναι όλα αυτά τα παιδικά τραύματα που την κάνουν σήμερα να μην μπορεί να εμπιστευτεί το εκπαιδευτικό σύστημα και τον τρόπο που λειτουργεί. Στα χρόνια που η ίδια ήταν μαθήτρια δεν βρέθηκε κάποιος να τη βοηθήσει, να την κατευθύνει, έχασε μια χρονιά εξαιτίας του άρρωστου πατέρα της για να τον φροντίζει και έπειτα μπήκε σε μια τάξη για παιδιά με ειδικές ανάγκες, πράγμα το οποίο την έκανε να αισθανθεί πως ήταν ένα «τούβλο», όπως μαθαίνουμε από το στόμα του Μπράιαν. Τώρα ως ενήλικας και μητέρα προσπαθεί να αποβάλλει αυτές τις σκέψεις και να κοιτάξει να βοηθήσει το παιδί της που τη χρειάζεται. Αντιλαμβάνεται όμως ότι δε μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των μαθημάτων.
Ο τρόπος που ο δάσκαλος μεταφέρει στους γονείς το πρόβλημα του γιου τους ενισχύει τα αρνητικά τους συμπλέγματα καθώς ως γονείς κουβαλούν πολλά κατάλοιπα μέσα τους από τα δικά τους μαθησιακά χρόνια. Δεν μπορούν να κατανοήσουν τις αγαθές προθέσεις του δασκάλου τον οποίο αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη και καχυποψία, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συγκρούσεις και παρεξηγήσεις. Το έργο μας δείχνει ότι η ευθύνη για την πρόοδο ενός παιδιού εξαρτάται από τους δύο αυτούς παράγοντες, το εκπαιδευτικό σύστημα και το οικογενειακό περιβάλλον. Επίσης μας δείχνει πως το μορφωτικό επίπεδο των γονιών μπορεί να έχει καθοριστική σημασία στην εξέλιξη του παιδιού τους μέσω της επιρροής που ασκούν σε οικογενειακό επίπεδο. Το εκπαιδευτικό σύστημα από την άλλη με την άκαμπτη οργάνωσή του δεν καταφέρνει πολλές φορές να αξιοποιήσει τις δυνατότητες ενός παιδιού, με αποτέλεσμα το παιδί να αφήνεται στη μοίρα του.
Σας ευχαριστούμε πολύ και καλή επιτυχία! Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας
ΡΟΥΑ ΜΑΤ | Μια διαφορετική (θεατρική) παρτίδα ξεκινά στο ιστορικό μπιλιαρδάδικο της πλατείας Αμερικής
📌 Πού: Roi Mat, Λευκωσίας 5, Πλατεία Αμερικής 📅 Πότε: Από Σάββατο 6 Απριλίου και κάθε Σάββατο και Κυριακή (έως 28 Απριλίου) στις 18:00 Είσοδος ελεύθερη- Απαραίτητη η κράτηση θέσεων ☎️ Τηλέφωνο κρατήσεων: 6945136190 Διάρκεια: 90’
ΆΓΙΟΣ: Το ρίσκο δεν είναι για όλες τις ώρες, δεν είναι για όλες τις καταστάσεις και σίγουρα δεν είναι για όλους τους ανθρώπους. ΨΗΛΟΣ: Πάλι δεν σε πιάνω.
Για τέσσερα Σαββατοκύριακα του Απριλίου, το ιστορικό μπιλιαρδάδικο Roi Mat στην πλατεία Αμερικής θα μεταμορφωθεί σε θέατρο. Οι ηθοποιοί σε παίχτες και οι θαμώνες σε θεατές, χάρη στη site-specific παράσταση του Γιώργου Κλεάνθους, «ΡΟΥΑ ΜΑΤ».
Μέσα σ’ έναν χώρο ιστορικό, που συμπληρώνει φέτος 50 χρόνια λειτουργίας, από τα τραπέζια του οποίου έχουν περάσει μεταξύ άλλων ο Θεοδωράκης, ο Κόκοτας και ο Παπακωνσταντίνου, οι τρεις χαρακτήρες του έργου-ο Ψηλός, ο Άγιος και Μικρός θα παίξουν τη δική τους αξέχαστη παρτίδα.
Λίγα λόγια για την πλοκή Ένας δια βίου θαμώνας προετοιμάζεται με τον μαθητή του για τη συμμετοχή τους σε κάποιο τοπικό τουρνουά μπιλιάρδου. Όλα κυλούν ομαλά, όταν ένας από τους παλιούς παίχτες του μαγαζιού κάνει την εμφάνισή του ανατρέποντας όλες τις ισορροπίες… Μια παράσταση εμπνευσμένη από το αυθεντικό μπιλιαρδάδικο της πλατείας Αμερικής, Roi Mat, που μιλά με τρυφερότητα και σαρκαστικό χιούμορ για τη φιλία, τη μοναξιά, τη νοσταλγία και τη ματαιότητα, με τις συγκρούσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες να είναι εκρηκτικές. Σαν το πρώτο «σπάσιμο» μιας παρτίδας μπιλιάρδου…
Σημείωμα συγγραφέα/σκηνοθέτη «Η αγαπημένη αίθουσα διασκέδασης, το μυστηριώδες Roi Mat δεν είναι απλώς ένα μπιλιαρδάδικο. Είναι ένας θρύλος, ένας μύθος, ένας κόσμος ονείρων που είναι χαραγμένος στις αναμνήσεις των ανθρώπων που τον έχουν επισκεφθεί, που το έχουν ζήσει, που έχουν μεγαλώσει μέσα σε αυτό. Και φέτος, που γιορτάζει τα 50 χρόνια λειτουργίας του, εμπνευσμένος από την ιστορία του, αποφάσισα με την ομάδα μου ν’ ανεβάσουμε την ομώνυμη παράσταση. Ένα σύγχρονο έργο, που ακολουθεί τρεις χαρακτήρες, δια βίου θαμώνες του. Το ύφος του έργου είναι κωμικοτραγικό και με αφορμή το μπιλιάρδο και τις περιπέτειες των ηρώων μιλάει για θέματα φιλίας, εξουσίας, μοναξιάς και ματαιοδοξίας».
Γιώργος Κλεάνθους
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΡΟΥΑ ΜΑΤ Του Γιώργου Κλεάνθους Πρεμιέρα: 6 Απριλίου
Χρύσα Κολοκούρη, Λουκία Ανάγνου | Μαζί μας σε μία ευχάριστη συνέντευξη, με αφορμή την παράσταση «Δε μιλένιαλς», στον τεχνοχώρο Φάμπρικα – Bar
Με αφορμή την παράσταση «Δε μιλένιαλς», στον τεχνοχώρο φάμπρικα – bar, οι υπέροχες Χρύσα Κολοκούρη και Λουκία Ανάγνου, παραχώρησαν μια σύντομη συνέντευξη στον cityvibes.gr και τον Γιώργο Μαλέκα, εξηγώντας περαιτέρω τις συνθήκες των millenials εν έτει 2024:
Πώς γεννήθηκε στο μυαλό σου Χρύσα να γράψεις για τους μιλένιαλς; Ξεκίνησε από εσένα και μόνο ή γνωρίζεστε ήδη με την ομάδα;
Χρύσα: Η ιδέα γύριζε στο μυαλό μου τα τελευταία τρία χρόνια περίπου. Είχε ξεκινήσει με την ανάγκη να μιλήσω για το σήμερα, για τη γενιά μας, για τη ζωή στην Αθήνα, για στιγμές καθημερινότητας. Εκείνο τον καιρό συνεργαζόμασταν με τη Λουκία για το “Αγάπης Αγώνας Άγονος” και σε μια κουβέντα, της μίλησα για την ιδέα. Βρεθήκαμε με τον Άρη, ξεκίνησαν οι συζητήσεις με τους τρεις μας και το καλοκαίρι που μας πέρασε ξεκίνησα να γράφω το κείμενο. Λίγο πριν το τελειώσω, ένα απόγευμα στην Κυψέλη γνωρίστηκα με τον Νίκο και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η ομάδα.
Μιλήστε μου λίγο για τους χαρακτήρες σας. Πώς συνδέεστε μεταξύ σας;
Λουκία: Υποδύομαι την Λουκία, μία νεαρή δικηγόρο εκεί στα τριάντα που παλεύει να αποδεχτεί τη σεξουαλικότητα της και προσπαθεί να αποκανονικοποιήσει τον κάζουαλ σεξισμό που δέχονται οι γυναίκες στα εταιρικά περιβάλλοντα. Θέλει να κάνει αυτό το παρακάτω βήμα. Να περάσει τη γραμμή και να πει «εγώ αυτή είμαι και σε όποιον αρέσει». Νομίζω πως ο ρόλος αυτός είναι σαν μια μεγάλη εξομολόγηση της γενιάς μας. Μιας γενιάς που έμαθε να είναι κρυμμένη στη ντουλάπα και που τώρα αποφασίζει πως δεν πάει άλλο.
Χρύσα: Η Χρύσα έχει έρθει στην Αθήνα από μία μικρή επαρχιακή πόλη. Η Αθήνα δεν είναι το σπίτι της, όμως ελπίζει να γίνει. Μοιάζει σαν να είναι η πόλη αυτή για εκείνη η απάντηση που ψάχνει να βρει. Σε τι; Ίσως και η ίδια να μην έχει απαντήσει στον εαυτό της. Έτσι μπαίνοντας τυχαία σε ένα μπαρ, συναντάει τη Λουκία και τον αδερφό της, τον Άρη. Με τη Λουκία γνωρίζονταν από παλιά, τον Άρη τον γνωρίζει εκείνο το βράδυ. Και έτσι ξεκινάει η ιστορία…
Το έργο εξελίσσεται σε πλαίσιο bartheater. Είχατε ξαναδουλέψει υπό αυτές τις συνθήκες; Τι σας αρέσει περισσότερο σε σχέση με την τυπική σκηνή;
Λουκία: Είναι η πρώτη φορά που κάνω θέατρο σε μπαρ και ομολογουμένως έχει αρκετή πλάκα. Παίζουμε κυριολεκτικά στο μισό μέτρο από τον κόσμο και αυτό κάνει το παιχνίδι ακόμα πιο διαδραστικό. Προσωπικά ανυπομονώ για τη στιγμή που κάποιος από το κοινό θα ταυτιστεί τόσο πολύ και θα πει «αϊ στο καλό θα ανέβω κι εγώ και θα τα πω». Δεν έχει γίνει ως τώρα αλλά δεν κρύβω πως είναι ένας δικός μου ευσεβής πόθος (Χρύσα μη με σκοτώσεις με μαρτυρικό τρόπο).
Χρύσα: Δεν είχα ξανακάνει bartheater πριν από τη δουλειά αυτή. Επίσης δεν είχα ξανασκηνοθετήσει. Πρώτες φορές και τα δύο, ωστόσο όταν γεννιόταν αυτός ο κόσμος στο μυαλό μου, ένα από τα πρώτα πράγματα για τα οποία ήμουν βέβαιη ήταν ο χώρος. Ήξερα πως ήθελα να είναι μη θεατρικός και ήξερα πως δεν με ενδιέφερε μία συνθήκη “σκηνής” μέσα στο μπαρ, κάποιο stage δηλαδή. Δεν ήθελα καμία απόσταση από τους θεατές, ήθελα όλοι να είμαστε μέρος της ιστορίας. Ίσως και να τη λέμε μαζί. Αυτό νομίζω ότι μου αρέσει και περισσότερο στη συνθήκη αυτή, ότι δεν υπάρχει καμία απόσταση ασφαλείας για κανέναν.
Τι έχετε να συμβουλέψετε τους «i want to be an actor» από τη δική σας ματιά; (έμμεσα ψάχνω και εγώ απαντήσεις χαχα)
Λουκία: Γκοου φορ ιτ.
Χρύσα: Ό, τι θα συμβούλευα καθέναν που θέλει να ασχοληθεί με το οτιδήποτε: να το κάνει. Είναι οι συνθήκες δύσκολες; Ναι. Αλλά σε τι δεν είναι πια; Τουλάχιστον ας είναι κάτι δύσκολο, που θα σε κάνει να θέλεις το πρωί να σηκωθείς από το κρεβάτι.
Εν τέλει… να κυνηγάμε αυτό για το οποίο παθιαζόμαστε;
Λουκία: Όχι βέβαια. Προτείνω να καθόμαστε σπίτι και να κλαίμε για τη ζωή που δεν ζήσαμε.
Χρύσα: Να κυνηγάμε ό, τι μας κάνει να θέλουμε να σηκωνόμαστε το πρωί από το κρεβάτι.
Πέντε πρόσωπα με διαφορετικές ζωές και στόχους, συναντιούνται στο Isaris Spa, ένα πολυτελές κέντρο ευεξίας, με σκοπό την «αποτοξίνωση από όσα μας εμποδίζουν από την ευτυχία». Όμως, μια θρυλική ινδιάνικη κατάρα ξεσπάει, εγκλωβίζοντας τους ήρωες στο Spa για άγνωστο χρονικό διάστημα. Μέσα από ανατροπές και παρεξηγήσεις, ανάμεσα σε μάσκες ομορφιάς, ασκήσεις ψυχικής ενδυνάμωσης, ανάμεσα σε Zumba και σε κλύσματα, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο καθαρό το τι ορίζει ο καθένας ως «ευτυχία».
Το νέο έργο του Στέφανου Παπατρέχα, μέσα από κωμικές καταστάσεις, αλλά και υπαρξιακά ερωτήματα, μέσα από την αναζήτηση της ευτυχίας και τους διαφορετικούς ορισμούς που οι άνθρωποι δίνουν σε αυτήν, επιχειρεί να αντικατοπτρίσει τον σύγχρονο άνθρωπο και το ολοένα πιο επικίνδυνο βύθισμά του στις απαιτήσεις του σημερινού τρόπου ζωής.
Μετά τις επιτυχίες των έργων «Ονόριο, τα ανομήματα ενός εγκληματία», «Φροσύνη» και «Πασού», το σκηνοθετικό δίδυμο των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα παρουσιάζει μια τρελή κωμωδία, μια σουρεαλιστική, σύγχρονη φάρσα με βασικό θέμα το κυνήγι της ευτυχίας.
*Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος*
Στην παράσταση ακούγεται η φωνή του Κωνσταντίνου Ασπιώτη Φιλική συμμετοχή στα video Εμμανουέλα Βεϊνόγλου
Έγραψαν για την παράσταση:
Μια καλοδουλεμένη και ευφάνταστη κωμωδία που κερδίζει τις εντυπώσεις από τις πρώτες στιγμές και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. […] Τα έργα των Παπατρέχα – Βαρτάνη τα τελευταία χρόνια, θα έπρεπε να είναι, και είναι, σημαντικά για την σύγχρονη θεατρική σκηνή. Το «Spa-σε κατάρα» είναι μια κωμωδία που αξίζει να δεί κανείς, όχι μόνο γιατί θα περάσει όμορφα, αλλά γιατί είναι μια παράσταση, που αναδεικνύει το εύστοχο κοινωνιολογικό και ανθρωπολογικό σχόλιο του νέου αυτού έργου. Όλοι κάπου θα αναγνωρίσουν κάτι από τον εαυτό τους.
Κάτια Σωτηρίου [Mytheatro.gr]
Ανάμεσα στις πολύ καλές παραστάσεις της φετινής σεζόν, ξεχωρίζω και το «Spa-σε κατάρα» του Στέφανου Παπατρέχα. […] Άφθονο γέλιο και πολλή, χρήσιμη σκέψη γύρω από την πραγματική ευτυχία και όχι μόνο.
Γεωργία Δρακάκη [Olafaq.gr]
Με χρώματα, μουσική, ένα καλό κείμενο και εξαιρετικούς ηθοποιούς, η παράσταση κερδίζει τον θεατή της από την αρχή. Η σκηνοθεσία διατήρησε τον καλό ρυθμό της μέχρι τέλους, ισορροπώντας με επιτυχία ανάμεσα στην κωμωδία και τα πιο δραματικά στοιχεία, χωρίς ωστόσο να καταφεύγει σε συναισθηματισμούς ή σε εύκολα κωμικά τερτίπια. […] Οι πέντε ηθοποιοί συνεργάστηκαν στη σκηνή αναδεικνύοντας το κείμενο και τον γρήγορο σκηνοθετικό ρυθμό, καθώς ανταποκρίθηκαν υποδειγματικά σε ένα νέο και σύγχρονο κωμικό έργο. […] Το κείμενο του Στέφανου Παπατρέχα δοκιμάστηκε στο δύσκολο είδος της κωμωδίας και τα πήγε πολύ καλά. Το κωμικό προκύπτει τόσο μέσω της κατάστασης, όσο και μέσω του κειμένου αποδεικνύοντας ότι ο συγγραφέας έχει δυνατότητες στο χώρο αυτό.
Τόνια Τσαμούρη [Culturenow.gr]
Αντικρίζοντας μία λίμνη με νούφαρα, αναπαυτικές καρέκλες και ξαπλώστρες, βιτρίνες φωτιζόμενες με λουλούδια και ευωδιαστές μυρωδιές να φτάνουν στα ρουθούνια μας αυτό είναι το εντυπωσιακό – ατμοσφαιρικό σκηνικό, δια χειρός Έλλης Εμπεδοκλή όπου είναι απόλυτα εναρμονισμένο με το έργο! Οι υποβλητικοί φωτισμοί της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη, οι χορογραφίες της Εμμανουέλας Βεϊνόγλου με την εξαιρετική κίνηση και οι μουσικές αποχρώσεις της Σίσσυς Βλαχογιάννη συνθέτουν μια άρτια παράσταση. Για το τέλος αφήνω την ευρηματική σκηνοθεσία του Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα που για άλλη μία φορά μας ενθουσιάζουν ιδιαίτερα – ευχάριστα από τον γρήγορο σκηνικό ξέφρενο ρυθμό στην εξέλιξη της ιστορίας!
Αιχμηρό, αστείο και σουρεάλ, το έργο του Στέφανου Παπατρέχα μεταφέρεται με επιτυχία στην σκηνή από τον ίδιο και τον Λάζαρο Βαρτάνη. […] Μια παράσταση, όπου κάθε στοιχείο της συμβάλει στο κοινό αποτέλεσμα. Θεραπεύεται κάποιος από την πίεση και το άγχος μόνο όταν αποφασίσει να απεκδυθεί την ματαιοδοξία του και αναγνωρίσει την τρωτή του φύση. Είναι πράγματι άξιο παρατήρησης να δει κανείς τη διαδρομή των ηρώων προς αυτή την πορεία.
Μαρία Μαρή [In2life.gr]
Το νέο έργο του Στέφανου Παπατρέχα, είναι μια κωμωδία, ένα έργο με λεπτό χιούμορ και γκανγκ σκηνές που μιλά για τα στερεότυπα, όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και στις σχέσεις, και κυρίως τι είναι αυτό που ορίζουμε ως ευτυχία. […] Η αλήθεια είναι, ότι δεν γράφονται πολλές κωμωδίες, ή τουλάχιστον λίγες είναι εκείνες που βρίσκουν τον στόχο τους, και η παράσταση των Λάζαρου Βαρτάνη – Στέφανου Παπατρέχα, «Spa-σε κατάρα» έχει όλα τα στοιχεία που θα ψυχαγωγήσουν το κοινό.
Νάγια Παπαπάνου [Boemradio.com]
Ο Στέφανος Παπατρέχας κατάφερε να συγγράψει μια σπαρταριστή κωμωδία που αντανακλά με υψηλή ακρίβεια τα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά που αναδύθηκαν την τελευταία πενταετία, από την πανδημία και ύστερα. […] Δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε μια στιγμή στην παράσταση «Spa-σε κατάρα» που δεν με έπιασα να χαμογελάω. Φεύγοντας από το Μικρό Άνεσις, ένιωθα ανάλαφρος ή την πολυπόθητη ευεξία που «διαφήμιζε» το Isaris Spa. Τελικά, το νέο ελληνικό θέατρο έχει πρόσφορο έδαφος και για δραματουργίες όπως αυτή του Στέφανου Παπατρέχα.
Αναστάσης Πινακουλάκης [Viewtag.gr]
Ένα δυναμικό σκηνοθετικό δίδυμο έχει γεννηθεί, έχει ανθίσει και χαιρετίζουμε με ενθουσιασμό τη δημιουργικότητά του. […] Ένα κείμενο που τα περιέχει όλα. Κωμωδία, μαύρη κωμωδία, φάρσα, ό,τι άλλο είδος μπορεί να περάσει από τη σκέψη σας. […] Η σκηνοθεσία του νταϊνάμικ ντούο είναι γρήγορη, εύστροφη και τονίζει όλα τα καλά του έργου, όλα τα καλά των ερμηνειών.
Κώστας Κούλης [Keysmash.gr]
Μαρία Μαυροματάκη: […] «Η αγάπη μετράει». Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα. Η αγάπη.
Με αφορμή την παράσταση «Η σημαία των Αθηνών», του Ανδρέα Κεντζού (λεπτομέρειες της παράστασης εδώ), η ηθοποιός Μαρία Μαυροματάκη, στη συνέντευξη, που παραχώρησε στο portal μας και στον Γιώργο Μαλέκα, ξεδιπλώνει το χαρακτήρα της «Σοφίας» και τι ρόλο διαδραματίζει στη φιλοσοφία του κειμένου.
Ε: Η σημαία στο έργο συμβολίζει μια σημαντική παρελθοντική πράξη αντίστασης. Πώς πιστεύετε ότι οι πράξεις και οι επιλογές του χαρακτήρα σας αντανακλούν ή αψηφούν την κληρονομιά ενός τέτοιου συμβόλου;
Στη «Σημαία των Αθηνών» του Ανδρέα Κεντζού, που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Μυλωνάς στο Από Μηχανής Θέατρο, ενσαρκώνω τον ρόλο της Σοφίας. Είναι η κόρη ενός ανθρώπου ο οποίος την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, μικρό παιδί ακόμη, προέβη σε μια ηρωική πράξη αντίστασης. Για την ακρίβεια, συμμετείχε στην πρώτη πράξη αντίστασης κατά του φασισμού στην Ευρώπη, δίνοντας τον προσωπικό του αγώνα για την ελευθερία. Το προϊόν της δράσης του, η «γερμανική σημαία», βρίσκεται σήμερα στα χέρια της Σοφίας και της οικογένειάς της, κειμήλιο μυστικό και βάρος δυσβάσταχτο. Η Σοφία, θεματοφύλακας της οικογενειακής ιστορίας, φυλάσσει ευλαβικά τη βαριά κληρονομιά, ζώντας η ίδια στη σκιά της, ανήμπορη να τη διαχειριστεί και να ανοίξει τους δικούς της δρόμους. Η ευκαιρία να κάνει ένα βήμα προς την ατομική της ελευθερία δίνεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις ερωτικές επιλογές της κόρης της και καλείται να ξεπεράσει κοινωνικές συμβάσεις και βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις. Περνώντας από διαφορετικά στάδια και βιώνοντας ποικίλα συναισθήματα κατά τη διάρκεια του έργου, υποχωρεί τελικά μπροστά στην αγάπη, παραδίδοντας το ηρωικό σύμβολο του παρελθόντος εκεί όπου ανήκει: Στο μέλλον. Στους νέους, που έχουν το θάρρος να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία.
Η κωμωδία υπήρξε ανέκαθεν ένας τρόπος να θίξει κανείς ακόμα και τα πιο σοβαρά ζητήματα.
Μαρία Μαυροματάκη
Ε: Το έργο χρησιμοποιεί τη μαύρη κωμωδία για να εξερευνήσει σοβαρά θέματα. Αντίθεση που αδιαμφισβήτητα προκαλεί αίσθηση! Πώς εξισορροπούνται τα κωμικά στοιχεία με τις πιο σοβαρές πτυχές της ιστορίας του χαρακτήρα σας;
Η κωμωδία υπήρξε ανέκαθεν ένας τρόπος να θίξει κανείς ακόμα και τα πιο σοβαρά ζητήματα. Όταν πρόκειται, μάλιστα, για γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας, που είναι ακόμα νωπά στο συλλογικό ασυνείδητο, και άρα ιδιαίτερα φορτισμένα, ή για φλέγοντα κοινωνικά θέματα που δεν έχουν βρει ακόμα λύση, γεννιέται πολλές φορές η ανάγκη να αποφορτιστούν μέσα από την κωμωδία, η οποία επιδρά συνήθως λυτρωτικά. Στη «Σημαία των Αθηνών» υπάρχει από γραφής μία κωμική διάσταση, την οποία έχει αναδείξει ακόμη περισσότερο η σκηνοθεσία. Ο ρόλος της Σοφίας, ωστόσο, είναι κατά βάση δραματικός. Πρόκειται για μια γυναίκα που ζει με το βάρος της ευθύνης απέναντι στον ήρωα πατέρα της, εγκλωβισμένη σ’ έναν γάμο γεμάτο αδιέξοδα, η οποία καλείται να αντιμετωπίσει καταπρόσωπο την αλήθεια του παιδιού της. Αυτή η μάχη με τον ίδιο της τον εαυτό και τις παγιωμένες αντιλήψεις της, η πεισματική αντίσταση που προβάλλει μέχρι την τελική υποχώρηση, εμπεριέχει ένα κωμικό στοιχείο ιδιαίτερα ενδιαφέρον, που αποτέλεσε μια ωραία πρόκληση και για εμένα κατά τη διάρκεια των προβών. Είναι πραγματικά ιλιγγιώδης ο τρόπος με τον οποίο εναλλάσσονται οι δραματικές με τις κωμικές στιγμές, απόρροια των εσωτερικών συγκρούσεων, όχι μόνο στον ρόλο της Σοφίας, αλλά και σε όλο το έργο.
Ε: Τι μηνύματα ελπίζετε να αποκομίσει το κοινό από τον ρόλο σας;
Λέει κάποια στιγμή ο σύζυγος της Σοφίας: «Η αγάπη μετράει». Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα. Η αγάπη. Στη διάρκεια του έργου η Σοφία περνάει απανωτά σοκ. Αποκαλύπτονται μπροστά της μυστικά που αντίκεινται στις αξίες της και διαταράσσουν τις ισορροπίες της, σπάζοντας τα ταμπού και όλα τα στεγανά της. Όσο κι αν αντιστέκεται στην αρχή, σταδιακά υποχωρεί και συμφιλιώνεται. Το κλειδί για την εξέλιξή της είναι η αγάπη, η αγάπη για την κόρη της, που την οδηγεί στην αποδοχή. Αποδέχεται το παιδί της, αποδέχεται τον άντρα της και στο τέλος αποδέχεται τον εαυτό της.
Η διαδικασία των προβών είναι συνήθως κοπιώδης και ιδιαίτερα δημιουργική, με στιγμές έμπνευσης, αλλά και έντασης, που φέρνουν τους συντελεστές όλο και πιο κοντά, μέχρι να δέσουν μεταξύ τους και να ανέβουν στη σκηνή σαν ένα αρμονικό σύνολο, μία ομάδα.
Μαρία Μαυροματάκη
Ε: Πώς κυλάει η συνεργασία με τους υπόλοιπους συντελεστές;
Κάθε φορά που ξεκινάει μια θεατρική δουλειά, οι ηθοποιοί εντάσσονται σε μια καινούργια οικογένεια, δημιουργώντας δεσμούς με τα υπόλοιπα μέλη. Στη δική μας θεατρική οικογένεια –που είναι οικογένεια και στο έργο– αναπτύξαμε πολύ ωραίες σχέσεις και συνεργαστήκαμε άψογα. Η διαδικασία των προβών είναι συνήθως κοπιώδης και ιδιαίτερα δημιουργική, με στιγμές έμπνευσης, αλλά και έντασης, που φέρνουν τους συντελεστές όλο και πιο κοντά, μέχρι να δέσουν μεταξύ τους και να ανέβουν στη σκηνή σαν ένα αρμονικό σύνολο, μία ομάδα. Νομίζω ότι εμείς το καταφέραμε αυτό στις πρόβες και συνεχίζουμε και στη διάρκεια των παραστάσεων.
«Φοβάμαι, ταυρομάχε» του Pedro Lemebel | Για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Μεταξουργείο»
📌 Πού: Θέατρο «Μεταξουργείο», Ακαδήμου 14, Μεταξουργείο, τηλ.: 210 5234382 📅 Πότε: Από 13 Οκτωβρίου και κάθεΠαρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00. 💵 Εισιτήρια: 15 € (γενική είσοδος), 12 € (φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι άνω των 65 ετών, πολύτεκνοι). Προπώληση: ΕΔΩ Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 45 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Κατάλληλο άνω των 16 ετών
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» του Pedro Lemebel που ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την περασμένη σεζόν, αποσπώντας θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς, συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του για δεύτερη χρονιά! Ένα συγκλονιστικό κείμενο για την αποδοχή της διαφορετικότητας από τον συγγραφέα που έγινε η φωνή όλων των καταπιεσμένων, των περιθωριοποιημένων, όλων των αδικημένων.
Λίγα λόγια για το έργο:
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» περιγράφει τη σχέση ανάμεσα σ’ έναν μεσήλικα ομοφυλόφιλο, την «Τρελή» και έναν νεαρό φοιτητή, μέλος επαναστατικής οργάνωσης, επί δικτατορίας Πινοσέτ. Τους δύο αυτούς «αταίριαστους» χαρακτήρες φέρνει κοντά η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Πινοσέτ το 1986. Κάτω από τον συνεχή φόβο της σύλληψής τους, θα δεθούν συναισθηματικά και ο ένας θα αλλάξει τη ζωή του άλλου.
Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε και ένα ακόμη ζευγάρι, το οποίο εκφράζει έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, τον Πινοσέτ και τη γυναίκα του.
Ένας ύμνος στον άνθρωπο και τους αγώνες για ελευθερία
Στην παράσταση υπάρχουν ντοκουμέντα και ηχητικό υλικό από την περίοδο της δικτατορίας του Πινοσέτ. Άλλωστε ο Lemebel είχε δική του εκπομπή στο ραδιόφωνο Radio Tierra, μέσω του οποίου απευθυνόταν «στους ανθρώπους που δεν αγόραζαν βιβλία, γιατί δεν είχαν χρήματα να τα αγοράσουν ή γιατί δεν ήξεραν καν ανάγνωση».
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» είναι ένα βαθιά πολιτικό κείμενο, που μέσα από την αποδόμηση του δικτατορικού καθεστώτος, αποδομεί και κάθε μορφή απολυταρχικής εξουσίας. Ένα μανιφέστο για την ανατρεπτική δύναμη της αγάπης και της τρυφερότητας, ενάντια στην καταστολή των αυταρχικών καθεστώτων σε οτιδήποτε «διαφορετικό».
Η Άννα Βαγενά λέει για την παράσταση
«Η ανταπόκριση του κοινού στις περσινές μας παραστάσεις, η μεγάλη προσέλευσή του, αλλά και η συναισθηματική συμμετοχή του σε αυτές, με συγκίνησαν βαθύτατα και μου έδωσαν μεγάλη χαρά. Αγάπησα και αγαπώ πολύ το κείμενο του Λεμεμπέλ, γιατί είναι βαθιά ανθρώπινο και συγχρόνως πολιτικό. Έτσι είμαστε πολύ χαρούμενοι, οι συνεργάτες μου κι εγώ, που θα συναντηθούμε μαζί σας για δεύτερη χρονιά, στο θέατρό μας, το “Μεταξουργείο”, με το “Φοβάμαι, ταυρομάχε”. Στη δύσκολη εποχή που ζούμε, το θέατρο παραμένει το καταφύγιο της ψυχής για όλους μας.»
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Pedro Lemebel γεννήθηκε στο Σαντιάγο στις αρχές του 1950 και πέθανε το 2015. Τον έχουν αποκαλέσει «φαινόμενο της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας» και θεμελιωτή της ακτιβιστικής performance. Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και έχει μεταφερθεί στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Εκφωνήτρια Radio Cooperativa, Manola Robles: Γιασεμί Κηλαηδόνη Εκφωνητής Radio Cooperativa, Sergio Campos: Γιάννης Καραγιάννης
Η παράσταση «Φοβάμαι, ταυρομάχε», πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Κριτικές για την παράσταση
«Η Άννα Βαγενά κατάλαβε πως πίσω από το “queer” κείμενο του Λεμεμπέλ κρύβεται μια ευθεία, καθαρή και αληθινά λαϊκή γραφή ενός μεγάλου συγγραφέα για το ποιο είναι στ’ αλήθεια το δίκιο και ποιο το άδικο για τον άνθρωπο… Η εντελώς “θεατρική”, σχεδόν μπρεχτική προσέγγιση του Νίκου Αρβανίτη φανερώνει ότι αυτό που απαιτείται δεν είναι να διακρίνουμε την “Τρελή” με βάση την ιδιαιτερότητά της, αλλά να υπερβούμε το προφανές για να αντιληφθούμε ότι οι λόγοι της συγκίνησης αγκαλιάζουν πολύ περισσότερους. Ο Νίκος Αρβανίτης διδάσκει μια ερμηνεία ουσίας… Είναι μια παράσταση γεμάτη με τον Άνθρωπο. Τον μικρό και αόρατο από τους δυνατούς, τον παντοδύναμο όταν ανοίγει την καρδιά του.»
Γρηγόρης Ιωαννίδης, Εφημερίδα Συντακτών, 10/4/23
Το Musical “Ενα βήμα τη φορά” στο Radio City
Το musical που έχει χαρακτηριστεί αυτογνωσίας και έχει ξεπεράσει τις 130 παραστάσεις, επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη! Πρόκειται για την αυθεντική Ελληνική all family musical δημιουργία της Μαρίας Στεφάνου, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της ιδίας, σε πρωτότυπη μουσική και στίχους της. Μια παράσταση εγκεκριμένη από ψυχολόγους και παιδοψυχολόγους για όλη την οικογένεια που έχουν αγαπήσει και παρακολουθήσει από Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια και ΕΠΑΛ (!!!)
Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΑΣ
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2017 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης για 6 sold out παραστάσεις με 80 καλλιτέχνες και ζωντανή ορχήστρα και έκτοτε έχει παρουσιαστεί σε ποικίλες μορφές και θέατρα πριν ξεκινήσει την μεγάλη του περιοδεία.
Φέτος, από την Κυριακή 27 Νοεμβρίου του 2022, το πολυαγαπημένο αυτό θεατρικό κόσμημα, ανοίγει τις πόρτες του και σας υποδέχεται στο πλήρως ανακαινισμένο Ράδιο Σίτυ για μία μοναδική εμπειρία που θα σας μεταμορφωσει και θα σας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στονπραγματικό εαυτό σας. Με συγκίνηση σας προσκαλούμε και φέτος κοντά μας.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΡΓΟΥ
Ένα Μουσικό έργο Αυτογνωσίας αφιερωμένο στα συναισθήματα.
To μουσικό μας παραμύθι είναι το “περπάτημα” ενός κοριτσιού προς την ενηλικίωση και την αγάπη εαυτού, μέσα από το δρόμο των συναισθημάτων, το φόβο, το θυμό, τη ζήλια, τον ανταγωνισμό, τα πρέπει, το θέλω, το μου αρέσει, την ευθύνη της. Ένα τρυφερό, μοντέρνο και άκρως επίκαιρο musical για τη ζωή και τις μεγάλες, άλλα τόσο απλές αλήθειες της διαδρομής μας προς εμάς. Συγκεκριμένα:
Ο “δρόμος” των ανθρώπων έχει μετατραπεί σε αγώνα και το φαβορί της κούρσας, η μικρή μας Ερμιόνη, προσπαθώντας να βγει πρώτη, σκοντάφτει, χάνει την πρωτιά και τη γη κάτω απ’ τα πόδια της. Μένει μόνη. Στο δρόμο της εμφανίζεται ένας “περαστικός”, απ’ αυτούς που όλοι έχουμε ανάγκη όταν σκοντάφτουμε. Την πιάνει απ’ το χέρι και περπατάει πλάι της, μαθαίνοντας της ό,τι χρειάζεται για να σταθεί πρώτη φορά στα πόδια της.
Γέλιο, συγκίνηση, χαρά, λύτρωση, πολύ χορό και μελωδίες ψυχής. To κάθε κομμάτι της διαδρομής έχει να μας δώσει άλλο δώρο, μέσα από swing, jazz, pop, waltz, latin και rock‘n’roll ρυθμούς. Τραγούδια γραμμένα για την κάθε ηλικία, το κάθε μάθημα και συναίσθημα που έχει να περπατήσει η Ερμιόνη μας, μέχρι να αφήσει όλες τις αποσκευές και με ελεύθερα χέρια πια, να αγκαλιάσει τον εαυτό της.
« Κατάλληλο για όλους όσους θέλουν… να περπατήσουν. »
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Επίσημο Trailer Παράστασης:
Απόσπασμα σκηνής «Έλα προχώρα»:
Απόσπασμα σκηνής «Θέλω»:
TV100 – Συνέντευξη με την Χριστίνα Κανατάκη
ΕΡΤ3 – Καθημερινά και Απλά (Μέγαρο Μουσικής)
(Θέατρο Κήπου)
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ
Η Θεσσαλονικιά Musical Performer Μαρία Στεφάνου είναι μία πολυτάλαντη και πολύπλευρη καλλιτέχνης, συγγραφέας, σκηνοθέτης, χορογράφος, συνθέτης και στιχουργός, με σπουδές χορού και τραγουδιού τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό.
Έχει υπογράψει χορογραφικά και συμμετάσχει σε αγαπημένες μουσικές παραγωγές του Regency Casino of Thessaloniki, με τον Τάκη Ζαχαράτο (2015-2016), με τον Μάκη Δελαπόρτα (2016-2017), με την Άντα Τσεσμελή – Edwards (2014-2016). Έχει αναρίθμητες συμμετοχές σε αντίστοιχες musical παραγωγές, όπως του Κωνσταντίνου Αθυρίδη και παιδικές με τον Τάσου Ιωαννίδη (2013).
Πέραν του “Ένα Βήμα Τη Φορά The Musical”, έχει υπογράψει σκηνοθετικά και άλλες δικές της συγγραφικές, μουσικές και χορογραφικές δημιουργίες, όπως οι “Πριγκίπισσες The Musical”, “Serial Singers The Musical”, “Το 10 Το Καλό”, “Ο Χάρτινος Κόσμος του Νου” και “Χαμένη Πυξίδα” με τον Παναγιώτη Δόβρη, υπό την επωνυμία πλέον της δικής της επιχείρησης θεατρικών και καλλιτεχνικών παραγωγών STEFANOU PRODUCTIONS.
H αγάπη της για την τέχνη, ολοκληρώνεται πάντα με τους μαθητές της και τα εργαστήρια μουσικού θεάτρου της στην Θεσσαλονίκη.
Η παράστασή συστήνεται ανεπιφύλακτα από εκπαιδευτικούς, γονείς, ψυχολόγους, παιδοψυχολόγους, life coaches.
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΥ
★ Αν την είχα δει μικρή… Θα μου είχε αλλάξει την ζωή.
★ Ήταν το πιο ωραίο θέατρο που έχω δει θελω να ξανάρθω!!!
★ Το Ένα Βήμα Τη Φορά,αλλάζει τα κακώς κείμενα των παραστάσεων που επισκέπτονται την περιφέρεια.Μαθητές και εκπαιδευτικοί ενθουσιάστηκαν…Την συστήνουμε ανεπιφύλακτα.
Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Ολύνθου
★ Είστε το κομμάτι που λείπει από την εκπαίδευση.
Διευθυντής Γυμνασίου Τρίγλιας
★ Μαρία, σε ευχαριστώ για αυτό που ένιωσα όταν είδα την παράστασή σου.
Είχα να κλάψω ένα χρόνο. Πήγαινα σε ψυχολόγο και της έλεγα, δεν μπορώ να κλάψω. Και όταν είδα την παράσταση, επιτέλους έκλαψα, γιατί είδα τον εαυτό μου πάνω στην σκηνή Χ
