📌 Πού: Θέατρο Πόλη, Φωκαίας 4 & Αριστοτέλους 87, πλ. Βικτωρίας, 211 1828900
📅 Πότε: Σάββατο 3 και 10 Φεβρουαρίου στις 21:00 και Κυριακή 4 και 11 Φεβρουαρίου στις 19:30
Διάρκεια: 100’ χωρίς διάλειμμα
💵 Εισιτήρια: Από 14 €
Προπώληση εισιτηρίων: εδω

Μια κωμωδία για τη φιλία, το λάθος timing και τα μεγάλα σουξέ!

Ο Τόλης Παπαδημητρίου ανανεώνει για τελευταία φορά το ήδη σαρωτικό του κείμενο και μαζί με τον Αντώνη Στάμο χαρίζουν 100 λεπτά γέλιου μέχρι δακρύων. Δες το! Ή ξαναδές το! Είναι η τελευταία σου ευκαιρία.. Αλήθεια τώρα!

Πλοκή
Όλα ξεκινούν από μια… λάθος διάρρηξη. Ο Βλάσης Κουρούπας, ένας ταξιτζής από τις Κουκουβάουνες, μπερδεύει τους ορόφους και μπαίνει στο σπίτι του πάμπλουτου μουσικοσυνθέτη Διονύσιου Αβέρωφ με σκοπό να κλέψει. Τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο όταν κάνει την εμφάνισή του ο συνεργός του, ο Μήτσος (αλλά αυτό δεν θα το αποκαλύψουμε, spoiler δεν κάνουμε).

Είναι η μοίρα, είναι οι θεοί- και τα δύο ή τίποτα από αυτά- που συνωμότησαν για να φέρουν αυτούς τους δύο ανθρώπους κοντά; Το μόνο σίγουρο είναι πως, υπό άλλες συνθήκες, ο Βλάσης και το είδωλό του, ο δημιουργός του λαϊκού σουξέ «Μαύρη Σαμπούκα» δεν θα είχαν συναντηθεί ποτέ και δεν θα ανέπτυσσαν μια σχέση παράδοξα δυνατή.

Τώρα τι σχέση μπορεί να έχουν με την ιστορία το hashtag #Pentheas, η Φουρέιρα και ο Αργυρός, τα απανωτά έκτακτα δελτία ειδήσεων, ο Tweety και τα αμέτρητα σφηνάκια, η απάντηση θα δοθεί επί σκηνής. Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι η «Μαύρη Σαμπούκα» είναι μια κωμωδία-ωδή στη φιλία που καλεί τους δύο βασικούς της χαρακτήρες να ζήσουν-και κυρίως να μοιραστούν- την πιο τρελή νύχτα της ζωής τους!

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Τόλης Παπαδημητρίου
Πρωταγωνιστούν: Τόλης Παπαδημητρίου, Αντώνης Στάμος
Μαζί τους: Ανάργυρος Βαζαίος, Γραμματική Γκόρου
Βοηθός σκηνοθέτη / Φωτισμοί: Κλαίρη Ζουμπεράκη
Σκηνικά: Λία Ασβεστά
Λογότυπο: Inkaholic Tattoo
Φωτογραφίες: Θοδωρής Χανιώτης
Graphic Design: Μαριλένα Σιμάτου
Μουσική Επιμέλεια: Τόλης Παπαδημητρίου
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Παραγωγή: Θεατρικές επιχειρήσεις Τάγαρη

Είπαν για την παράσταση

«Πώς θα χαρακτήριζα την Μαύρη Σαμπούκα; Απολαυστική έκρηξη!!! Τρελός ρυθμός, απίστευτες ατάκες – δεν τις προλαβαίνεις- και μοναδική χημεία των πρωταγωνιστών! Βγαίνοντας από το θέατρο θα σου συμβούν 2 πράγματα: θα ανυπομονείς να την ξαναδείς και θα σιγοτραγουδάς: Με έχεις στη μπούκα, με έχεις στη μπούκα, πίνω για ‘σένανε μαύρη σαμπούκα!»

Μάκης Πουνέντης, ραδιοφωνικός παραγωγός

Βιογραφικό Τόλη Παπαδημητρίου

Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου. Έχει καταγωγή από την Άρτα και την Καρδίτσα και μεγάλωσε στη Χαλκίδα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου και την Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών «Ιάκωβος Καμπανέλλης».

Με αφορμή τη θεατρική του δραστηριότητα ξεκινά να εργάζεται ως σεναριογράφος- διαλογογράφος σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Κάτι χωρισμένα παλικάρια», «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα». Παράλληλα πρωταγωνιστεί στον β’ κύκλο της σειράς «Μην ψαρώνεις», ενώ αναλαμβάνει ως βασικός κειμενογράφος στην ψυχαγωγική εκπομπή «Καλό μεσημεράκι». Ταυτόχρονα με την τηλεοπτική του επιτυχία κάνει το πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα στον κινηματογράφο με την ταινία «Αιγαίο SOS» το 2018. Φέτος τον βλέπουμε για μια ακόμη χρονιά να υποδύεται τον Ηλία Κανάτη στο «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα».

Info:

📌 Τοποθεσία: Τεχνοχώρος Φάμπρικα – Bar, Μεγάλου Αλεξάνδρου 125, Κεραμεικός
📅 Ημερομηνία:
Πρεμιέρα: Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2024. Ώρα: 21:00
Παραστάσεις: Κάθε Τρίτη στις 21:00.
Διάρκεια: 80 λεπτά
Πληροφορίες και κρατήσεις: Τηλ.: 6947643827
💵 Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ (ελάχιστη κατανάλωση στον χώρο 5 ευρώ)
Προπώληση εδώ

Άραγε τι σημαίνει να ζεις στην Αθήνα του 2024, εκεί γύρω στα 30;

Τρεις νέοι άνθρωποι, λίγο πριν και λίγο μετά τα 30, προσπαθούν να βρουν τα
πατήματά τους στη ζωή, τον έρωτα και τη φιλία. Ένα πάρτι γενεθλίων, ένας
χωρισμός, το νοίκι στο τέλος του μήνα, ένας μουσικός παραγωγός που δεν
έρχεται ποτέ, αποτυχημένες οντισιόν και συνεντεύξεις για δουλειά, η
ενηλικίωση και η ελπίδα ότι, δεν μπορεί, κάτι θα συμβεί… Όλα με φόντο την
Αθήνα του σήμερα.

Μία παράσταση με έντονα στοιχεία μιούζικαλ, στην οποία οι τρεις χαρακτήρες
ξεδιπλώνουν με χιούμορ και σαρκασμό τις δυσκολίες και τα όνειρα μιας
γενιάς, που έχει την προσδοκία να ζήσει όπως η προηγούμενη, ενώ
ταυτόχρονα προσπαθεί να χαράξει τον δικό της δρόμο και να κρατήσει
ζωντανή μέσα της την αίσθηση πως τελικά (μάλλον) όλα θα πάνε καλά.
«Έχουμε πολλά ονόματα: η γενιά που δεν αγοράζει σπίτι, η γενιά που μένει
με τους γονείς της, η γενιά του ενοικίου. Διαβάζουμε αγγελίες, ρωτάμε φίλους,
μετράμε τα λεφτά. Ψάχνουμε εκείνα τα τετραγωνικά από μπετόν και σίδερα
στον αέρα, να χωρέσουν έπιπλα, βιβλία, αναμνηστικά, πράγματα δικά μας,
πράγματα αλλωνών, πράγματα που κάποτε ήταν σε άλλα σπίτια».

Ποια είναι η γενιά των millennials; Θα τα καταφέρει να βρει τον βηματισμό της
δίπλα στις προηγούμενες; Και αν ναι, με τι κόστος; Υπάρχει χρόνος για όνειρα
ή ο ρομαντισμός πεθαίνει, όταν μεγαλώνουμε;

Την παράσταση πλαισιώνει η έκθεση ζωγραφικής του Συμεών Τσακίρη, με τίτλο «Κι εγώ!». Πρόκειται για ένα θεματικό σύνολο ζωγραφικών ασκήσεων, που λειτουργούν ως προσευχές/μάντρα στο μυαλό του ανθρώπου κάθε γενιάς, που επιθυμεί να ενώσει τα κομμάτια του και να πει ευχαριστώ και αντίο στον παλιό του εαυτό.

Συντελεστές:

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Χρύσα Κολοκούρη
Πρωτότυπη μουσική και μουσικός επί σκηνής: Tsolimon (Νίκος Τσώλης)
Αφίσα-artwork: Γιώτα Ζουμπούλη
Φωτογραφίες: Σοφία Μανώλη
Trailer: Συμεών Τσακίρης
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Παίζουν: Λουκία Ανάγνου, Άρης Κασαπίδης, Χρύσα Κολοκούρη

📌 Θέατρο ΕΛΕΡ, Φρυνίχου 10, 105 58 Αθήνα (Σταθμός μετρό: Ακρόπολη)
Έναρξη παραστάσεων: Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 2024
📅 Ημέρες & ώρες: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 90’
💵 Γενική Είσοδος: 17 €
Μειωμένο (φοιτητών-ανέργων-άνω των 65 ετών): 14 €
Ατέλεια: 8€
Προπώληση εισιτηρίων: Εδώ

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 211 735 3928

Χώρος Στάθμευσης: ΠΑΝ ΑΕ, Ναυάρχου Νικοδήμου 35, 105 58 Αθήνα
Τηλ. 210 3230379, 6944 759828

Ένα ζευγάρι προσπαθεί να σταθεί όρθιο, σ’ έναν κόσμο που έχασε την ισορροπία του, στη σκιά μιας μεγάλης απώλειας. Θα καταφέρει να επιβιώσει, ίσως και να ελπίσει ξανά;

Το Rabbit Hole, για το οποίο ο Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ πήρε το 2007 Βραβείο Πούλιτζερ, ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου ΕΛΕΡ, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Λυμπερόπουλου. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό, βαθιά συγκινητικό έργο, το οποίο ακροβατεί μοναδικά ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο.

Σύντομη περιγραφή:

Ο τέλειος κόσμος της Μπέκα και του Χάρι γκρεμίζεται, όταν ο γιός τους Ντάνι σκοτώνεται σε τροχαίο. Οκτώ μήνες μετά το ατύχημα, το ζευγάρι προσπαθεί να διαχειριστεί την θλίψη του, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Η Μπέκα προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει την ύπαρξή της στη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα που φτιάχνουν η μητέρα και η αδελφή της… Την ίδια στιγμή ο Χάρι βρίσκει ανακούφιση σε δραστηριότητες μακριά από την οικογένεια, ενώ η Μπέκα προσεγγίζει κρυφά τον έφηβο που ήταν υπαίτιος για το ατύχημα που άλλαξε τα πάντα. Και ενώ όλα δείχνουν ότι απομακρύνονται, οι δυο τους συνεχίζουν να προσπαθούν, ελίσσονται ο ένας γύρω από τον άλλον, όσο καλύτερα μπορούν προκειμένου να βρουν τον δρόμο τους για ένα μέλλον που κρύβει ευκαιρίες για χαμόγελο και χαρά. Το ταξίδι τους είναι μια οικεία ματιά, σε δυο ανθρώπους που μαθαίνουν να ξαναπλησιάζουν ο ένας τον άλλο, μέσα σε έναν κόσμο που έχει χάσει την ισορροπία του.

Το Rabbit Hole είναι ένα πολύ ευαίσθητο έργο, σκιαγραφεί μια τραγωδία – και τις συνέπειες αυτής – με απόλυτη ειλικρίνεια, αλλά και χιούμορ, χωρίς ίχνος συναισθηματισμού. Οι διάλογοι, ανθρώπινοι και καθημερινοί, συλλαμβάνουν με εντυπωσιακό τρόπο την αμηχανία και τον πόνο του έλλογου ανθρώπου μπροστά σε μια αδιανόητη κατάσταση – και, τέλος, την ικανότητά του για επιβίωση ή ακόμα και για ελπίδα.

Η παράσταση – που ανέβηκε πέρυσι για πρώτη φορά στην Ελλάδα – παίζεται για δεύτερη χρονιά, στο θέατρο ΕΛΕΡ, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λυμπερόπουλου.

Ταυτότητα παράστασης:

Ηθοποιοί (αλφαβητικά): Ευαγγελία Ανδρεαδάκη, Νίκος Γεωργάκης, Εύη Δόβελου, Έλενα Παπαβασιλείου, Πολύκαρπος Φιλιππίδης

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Λυμπερόπουλος
Μετάφραση: Χριστίνα Μαλακού
Σκηνικά: Δημήτρης Κατσίκης
Κοστούμια: Σάντυ Καραγιάννη
Σχεδιασμός Φώτων: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Μουσική Επιμέλεια: Δημήτρης Κυριακόπουλος Βοηθός Σκηνοθέτη: Μάιρα Στυλιανού
Βοηθός Ενδυματολόγου: Καλλιρρόη Φώνη Φωτογράφιση: Σπύρος Περδίου
Οργάνωση Παραγωγής: Μάιρα Στυλιανού
Επικοινωνία – Δημ. Σχέσεις: Βάσω Σωτηρίου
Παραγωγή: Play Productions

Φωτογράφιση: Σπύρος Περδίου

Με αφορμή την παράσταση του Γιώργου Καφετζόπουλου «Τάο», στο θέατρο επί κολωνώ (πληροφορίες εδώ), ο ηθοποιός και δημιουργός αυτής της αλληγορικής ιστορίας, μας βάζει στο μυαλό του, σε μία συνέντευξη που παραχώρησε στον cityvibes.gr και τον Γιώργο Μαλέκα:

Ε: Βλέπουμε πάνω στο ίδιο Σανίδι πατέρα και γιο, τόσο στο «Τάο», όσο και στην πραγματική ζωή. Αυτή η προσωπική σχέση επηρέασε καθόλου την ερμηνεία και την αποτύπωση των ρόλων; Αν ναι, πώς;

Α: Πιστεύω πως δεν την επηρέασε τόσο. Τουλάχιστον συνειδητά. Ίσως να έχουμε έρθει πιο κοντά σε ανθρώπινο-συναδελφικό επίπεδο, μιας και τον πατέρα μου στην καθημερινότητα μου, τον βλέπω πολύ περισσότερο από ότι συνήθως λόγω της παράστασης και πρώτη φορά δουλεύουμε για τόσο μεγάλο διάστημα μαζί. Βέβαια έχω χαρεί πολύ γιατί το έργο του έχει αρέσει πολύ και το στηρίζει!

Το me too ας πούμε, μας έδειξε αυτό ακριβώς, πως ένας σκηνοθέτης αν θέλει να επιβληθεί στον ηθοποιό του, μπορεί να το κάνει με πολύ ακραίο και βάρβαρο τρόπο αν το πλαίσιο του δίνει αυτή την εξουσία.

Ε: Στο «Τάο», βλέπουμε μια μόνιμη μάχη εξουσίας για τη νύχτα. Γιατί, πιστεύεις ο άνθρωπος έχει τόση ανάγκη την εξουσία; Ποιος ο ρόλος του «Τάο», ως mindset σε αυτό; 

Α: Η κοινωνία μας (ή η ανθρώπινη φύση αν θέλετε), είναι έτσι δομημένη που εξαναγκάζει τον άνθρωπο να θέλει να επιβληθεί στους άλλους και κατά κάποιο τρόπο να προσπαθεί να ανέλθει στην κοινωνική πυραμίδα, να ξεχωρίσει και να διακριθεί. Αυτό συμβαίνει πιο βάρβαρα και απροκάλυπτα σε πλαίσια όπως είναι η νύχτα ή ο κόσμος των μαφιόζων. Για αυτό βλέπεις πχ ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών, εκτελούν κάποιον μαφιόζο με 60 σφαίρες και λένε τα κανάλια μετά, σεσημασμένος κακοποιός κλπ, σαν να μην τρέχει τίποτα που δολοφονείται κάποιος στο κέντρο της Αθήνας (συχνό φαινόμενο στις μέρες μας)!

το Tai chi είναι πολύ καλή γυμναστική, για κάθε άνθρωπο και κυρίως για ηθοποιούς, γιατί έτσι εξασκείται η υπομονή, αλλά γυμνάζεται το σώμα και το πνεύμα!

Το ίδιο όμως θεωρώ πως συμβαίνει επίσης, πιο κεκαλυμμένα μεν, αλλά με τον ίδιο τρόπο και στον καλλιτεχνικό χώρο και στις σχέσεις μας και παντού. Το me too ας πούμε, μας έδειξε αυτό ακριβώς, πως ένας σκηνοθέτης αν θέλει να επιβληθεί στον ηθοποιό του, μπορεί να το κάνει με πολύ ακραίο και βάρβαρο τρόπο αν το πλαίσιο του δίνει αυτή την εξουσία. Χωρίς ίσως να δολοφονείται κάποιος, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Βλέπουμε επίσης οι γονείς πως καταπιέζουν με πολιτισμένο τρόπο τα παιδιά τους και στην ουσία τα εξαναγκάζουν να γίνουν σαν αυτούς και πάει λέγοντας, υπάρχουν πολλά παραδείγματα εξουσιαστικών σχέσεων. Ακόμα και σε ζευγάρια, βλέπεις να υπάρχει ζήλεια, βία και ανταγωνισμός ενώ υποτίθεται ότι αγαπιούνται! Το Τάο από την άλλη, σαν φιλοσοφία σε πάει αλλού. Σε κάτι αντίθετο από όλα τα παραπάνω, στο να μην προσπαθείς να επιβάλεις τίποτα, να μην ασχολείσαι με την κακία ή την αλαζονεία των άλλων. Ούτε να προσπαθείς να διορθώσεις τους άλλους. Σε προτρέπει να συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου και στο φως σου. Όχι στο σκοτάδι και τον αρνητισμό των άλλων. Σε οδηγεί σε έναν δρόμο ίσως πιο ειρηνικό αλλά και πιο μοναχικό. Και κάπως έτσι το παρουσιάζει και ο Ανδρέας στο έργο, ο ρόλος του πιο ώριμου μαφιόζου, συνταξιούχου πλέον, που παίζει ο πατέρας μου. Λέει πως «το Τάο αγαπάει και θρέφει τα πάντα, αλλά δεν τα εξουσιάζει».

Ε: Είμαι σίγουρος, και προφανώς με διορθώνεις αν κάνω λάθος, ότι έκανες αρκετή προσωπική έρευνα για την ιδεολογία του “Τάο” στο πλαίσιο της παράστασης. Τι έμαθες, το οποίο σε βοήθησε τόσο υποκριτικά και (ίσως) σαν άνθρωπο;

Α: Αυτά τα πράγματα πιστεύω πως είναι σαν τις πολεμικές τέχνες ή το ποδόσφαιρο. Είναι άλλο πράγμα να διαβάσεις για το Τάο και άλλο να ζεις με μια τέτοια φιλοσοφία στην καθημερινότητα σου. Εγώ διάβασα κάποια πράγματα που μου άρεσαν και μου φάνηκε αστείο ένας φονιάς, πρώην μαφιόζος, αντί να έχει ασπαστεί τον χριστιανισμό μέσα στη φυλακή, όπως θα έκαναν οι περισσότεροι, να ασχολείται με μια τελείως διαφορετική φιλοσοφία που έρχεται από τη αρχαία Κίνα και μιλάει για την κυκλικότητα, την ροή και το να «αφεθείς στα πράγματα». Υπάρχει μια διαφορετική ορολογία από τις άλλες θρησκείες. Διαβάζεις πιο πολύ για τα στοιχεία της φύσης. Τον ουρανό, τη γη, τη φωτιά, το νερό, τον άνεμο, το χάος, την τάξη, την μέρα ή την νύχτα, το θηλυκό ή το αρσενικό και όχι τόσο για θεότητες ή Αγίους. Πιστεύω το έβαλα για πλάκα. Όποτε θα ήταν ψέμα αν πω ότι έμαθα κάτι. Νομίζω πως πρέπει να εξασκήσει κάποιος την πολεμική τέχνη tai chi, δυο με τρεις ώρες κάθε μέρα για να μπει στο κλίμα. Γιατί η ουσία αυτής της ιδεολογίας βρίσκεται στην χαλαρότητα και την ψυχική γαλήνη κατά κάποιο τρόπο. Στο να αφήνεσαι στη ζωή και να μην προσπαθείς να ελέγχεις τα πάντα. Δεν είναι τόσο θεωρητικό όλο αυτό λοιπόν, αλλά κυρίως πρακτικό. Όποτε δεν νομίζω πως ξέρω και πολλά στα αλήθεια για το Τάο. Αλλά σίγουρα όλα αυτά που έχω διαβάσει για αυτό, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και το Tai chi είναι πολύ καλή γυμναστική για κάθε άνθρωπο και κυρίως για ηθοποιούς γιατί έτσι εξασκείται η υπομονή αλλά γυμνάζεται το σώμα και το πνεύμα!

Ε: Πώς κυλάει η συνεργασία με τη σκηνοθέτη και τον συμπρωταγωνιστή σας, Θοδωρή; 

Α: Τέλεια, υπάρχει πολύ καλό κλίμα μεταξύ μας και είμαι πολύ χαρούμενος που είμαστε μαζί σε αυτή τη δουλειά! Θεωρώ πως είναι σημαντικό όταν γράφεις κάτι δικό σου που το αγαπάς πολύ, να δουλεύεις με άτομα-συντελεστές που θα το στηρίξουν με σεβασμό και αγάπη και ευτυχώς με τα παιδιά κάπως έτσι το βιώνω. Όποτε είναι μια πολύ ωραία θεατρική συνάντηση-συνεργασία και είμαι ευγνώμων που είμαστε μαζί σε αυτό!

Σε ευχαριστούμε πολύ, Γιώργο!

Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας
Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ