«Ουρανός Κατακόκκινος: Χρόνος Πριν, Χρόνος Μετά» είναι ο τίτλος της παράστασης που θα παρουσιάζεται από τις 11 Μαρτίου, και κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο BIOS exploring urban culture σε σύλληψη, σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Ελένης Παργινού.
Η παράσταση αντλεί έμπνευση από το συγγραφικό σύμπαν της Λούλας Αναγνωστάκη και με τη χρήση νέων μέσων αφηγείται την ιστορία της Σοφίας Αποστόλου, της ηρωίδας του ομώνυμου έργου, που ισορροπεί αριστοτεχνικά στα μεταιχμιακά δίπολα της συγγραφέως. Η Σοφία Αποστόλου μοιάζει να αρθρώνεται ανάμεσα στο συλλογικό και το προσωπικό, το ιδιωτικό και το δημόσιο, την προσδοκία και την απελπισία, ανάμεσα σ’ ένα παρελθόν και ένα παρόν, ένα διαρκές μέσα-έξω όπου το ένα επιδρά στην ουσία του άλλου.
Ένα πρόσωπο-σύμβολο μιας προσωπικής/συλλογικής πληγής που προσπαθεί να βρει την ακολουθία της σ’ ένα ασαφές σήμερα.
Σκηνοθετικό Σημείωμα:
Στο έργο Ουρανός Κατακόκκινος γνωρίζουμε μία από τις (αντι) ηρωίδες της Λούλας Αναγνωστάκη, την Σοφία Αποστόλου. Στην ιστορία της ηρωίδας αναγνωρίζουμε την προσωπική ματαίωση αλλά και την συλλογική διάψευση. Απορρίπτοντας έναν κόσμο, που την έχει πρώτος απορρίψει, η Σοφία Αποστόλου μέσα από την ιστορία κοινωνικής παρέκκλισης του γιου της, σηκώνει τη σημαία ενός παραστρατημένου που θέτει τον εαυτό του εκτός της «υγιούς» και «καλοκαρδισμένης» κοινωνίας. Σ’ αυτό το «εκτός», η ηρωίδα θα αναγνωρίσει την δική της φύση, την δική της «ροπή προς το κακό» και αυτό το «εκτός» θα γίνει τελικά η φωνή της δικής της επανάστασης. Η μνημονική διαδικασία της ηρωίδας, στην παράστασή μας, αποκτά την λειτουργία σπασμένου καθρέφτη που αντανακλά ανεστραμμένα και θραυσματικά την δική της ιστορία.
Ε: Τι σημαίνει για εσένα «κατάρα»; Το χρησιμοποιείς στην καθημερινότητα σου; Με ποιά έννοια;
Α: Μόνο με χιούμορ, όπως ακριβώς την χρησιμοποίησε ο Στέφανος Παπατρέχας για το έργο μας, μπορώ να δεχτώ την λέξη και την έννοια της κατάρας. Δεν πιστεύω καθόλου σε αυτά και γι΄ αυτό όταν μου είπε το θέμα του καινούργιου του έργου, γέλασα με το άκουσμα και μόνο μιας ινδιάνικης κατάρας. Πιστεύω στην θετική και την αρνητική ενέργεια που εκπέμπει ο άνθρωπος, αλλά μέχρι εκεί.
Ε: Πώς περνάει τη μέρα της στο Spa η «Κατερίνα»;
Α: Η Κατερίνα μου, αντιμετωπίζει τα πάντα ως ακόμα μία εμπειρία. Την ενθουσιάζει το παραμικρό, δοκιμάζει χωρίς αντίσταση όλα όσα την υποχρεώνει το πρόγραμμα να κάνει και περιμένει με ανυπομονησία να βγει έξω και να πει στον αγαπημένο της πώς πέρασε. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που θα έρθει αντιμέτωπη με όσα την τρομάζουν και με ανθρώπους που θα προσπαθήσουν να της μειώσουν όλα όσα έχουν μεγάλη αξία για εκείνη. Εκεί βλέπουμε μια εντελώς διαφορετική Κατερίνα, έτοιμη να βγάλει νύχια και να υπερασπιστεί τα πιστεύω της.
Είμαι πιο προσεκτική και πιο ενοχική όταν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν έχω οικειότητα.
Κωνσταντίνα Κλαψινού
Ε: Σε τι βαθμό / σε ποιά στοιχεία της προσωπικότητάς σου ταυτίζεσαι με την «Κατερίνα»;
Α: Παρά το γεγονός πως κατάφερε να με κάνει να την αγαπήσω και να την θαυμάσω, το σίγουρο είναι ότι είμαστε πολύ μακριά με την Κατερίνα. Είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει πολύ στους άλλους και στα ειλικρινή τους αισθήματα, κάτι που εγώ καταφέρνω με δυσκολία και όχι συχνά. Εκφράζεται με απίστευτη ειλικρίνεια και είναι τρομερά αυθόρμητη. Εγώ είμαι πιο προσεκτική και πιο ενοχική όταν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν έχω οικειότητα. Έχει συνδυάσει την ευτυχία της με την συντροφικότητα, σε αντίθεση με μένα που δεν ένιωσα ποτέ να το έχω ανάγκη. Χαίρομαι όταν μου συμβαίνει, αλλά ξέρω ότι μπορώ να ζήσω και να είμαι καλά και χωρίς αυτό.
Ο Στέφανος πιστεύω θέλησε να παίξει από τη μια μεριά με το παράλογο που έχει το έργο ως συνθήκη – μια ινδιάνικη κατάρα που απειλεί να μεταμορφώσει όλον τον δυτικό κόσμο σε πράσινα άλογα – και με τα ευτράπελα που αυτή φέρνει, αλλά από την άλλη και με τη ζωώδη πλευρά, τις ορμές, τα ένστικτα ή ακόμη και τη φύση μας ως ζώα, που οι άνθρωποι έχουμε λίγο ξεχάσει στην ανάγκη μας να ευχαριστήσουμε τους γύρω μας και να είμαστε σωστά και υποδειγματικά μέλη μιας κοινωνίας.
Κωνσταντίνα Κλαψινού
Ε: Πώς ερμηνεύεις τα «πράσινα άλογα»; Πόσο κοντά είναι στην φράση που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας;
Α: Μου αρέσουν πολύ τα λογοπαίγνια και με τράβηξε εξαρχής ο τίτλος στο έργο του Στέφανου που παίζει με τις λέξεις. Έτσι, λοιπόν, και όσο αφορά στα πράσινα άλογα, κάποιοι θεωρούν πως η κανονική γραφή είναι «πράσσειν άλογα», το να πράττει δηλαδή κανείς παράλογα, χωρίς λογική. Ωστόσο, ψάχνοντάς το λίγο παραπάνω, δεν είναι τελικά σίγουρο πιο από τα δυο είναι σωστό («πράσσειν άλογα» ή «πράσινα άλογα»), γιατί την έκφραση πράσινα άλογα την συναντάμε και σε άλλες γλώσσες και ουσιαστικά αναφέρεται σε κάτι που δεν υπάρχει, κάτι τρελό και ανήκουστο. Ο Στέφανος πιστεύω θέλησε να παίξει από τη μια μεριά με το παράλογο που έχει το έργο ως συνθήκη – μια ινδιάνικη κατάρα που απειλεί να μεταμορφώσει όλον τον δυτικό κόσμο σε πράσινα άλογα – και με τα ευτράπελα που αυτή φέρνει, αλλά από την άλλη και με τη ζωώδη πλευρά, τις ορμές, τα ένστικτα ή ακόμη και τη φύση μας ως ζώα, που οι άνθρωποι έχουμε λίγο ξεχάσει στην ανάγκη μας να ευχαριστήσουμε τους γύρω μας και να είμαστε σωστά και υποδειγματικά μέλη μιας κοινωνίας.
Ε: Και κάτι που αφορά την Κωνσταντίνα, που θαυμάζω από μικρός, πολύ: Τι σε εμπνέει πολύ έντονα στη δουλειά σου; Ποια συνθήκη στη ζωή σου, επιβεβαιώνει το «ηθοποιός, σημαίνει φως»;
Α: Έμπνευση για κάθε ηθοποιό, σκηνοθέτη, συγγραφέα πιστεύω είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεσαι. Όταν βρίσκεσαι με ανθρώπους που μιλάτε την ίδια γλώσσα, που ονειρεύεστε ίδιες αξίας πράγματα, που τους βλέπεις να δημιουργούν και το κεφάλι σου γεμίζει με εικόνες και ιδέες, όλο αυτό σε κάνει να εμπνέεσαι και να θες να δουλεύεις ασταμάτητα χωρίς να νιώσεις στιγμή κουρασμένος και άδειος. Νιώθω πολύ τυχερή που τα τελευταία χρόνια βρίσκομαι διπλά σε τέτοιους ανθρώπους. Με τον Στέφανο Παπατρέχα και τον Λάζαρο Βαρτάνη, ένιωσα από την πρώτη στιγμή ότι μπορώ να πω τα πάντα και να συνεννοηθούμε, χωρίς καν να ανοίξω το στόμα μου. Όλο αυτό είναι το φως. Σε μια κοινωνία με πολλά σκοτάδια, μπαίνεις στο θέατρο με τέτοιους ανθρώπους και όλα γίνονται πιο φωτεινά.
Τρίτη 27/02, στις 20.00 | Συζήτηση με θέμα τη μετανάστευση μετά την παράσταση “Μάλο Μόμε ή Μικρό Κορίτσι” στο θέατρο “Μεταξουργείο” & Ειδική Προσφορά Εισιτηρίου
Την Τρίτη 27 Φεβρουαρίου μετά το τέλος της παράστασης «Μάλο Μόμε ή Μικρό Κορίτσι» – της οποίας η ώρα έναρξης ειδικά για τη συγκεκριμένη ημερομηνία θα είναι 20.00 – θα ακολουθήσει συζήτηση μεταξύ σημαντικών ερευνητών – καλεσμένων και συντελεστών της παράστασης με θέμα το καίριο και διαχρονικό ζήτημα της μετανάστευσης.
Αξίζει να σημειωθεί πως ειδικά γι’ αυτή την ξεχωριστή βραδιά θα ισχύσει προσφορά εισιτηρίου 10 ευρώ – γενική είσοδος.
Συγκεκριμένα, στη συζήτηση θα συμμετάσχουν οι: Γιώργος Τσιμουρής, Καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Παντείου Πανεπιστημίου Κωνσταντίνος Κολοβός, Κοινωνικός Λειτουργός – Δρ. Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Νάντια Δαλκυριάδου, Σκηνοθέτρια της παράστασης Μπακάρ Αλμπακάρ, Διερμηνέας, μετανάστης από τη Συρία
Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Δημοσιογράφος και Κριτικός Θεάτρου Κώστας Ζήσης
«Ο Συνεργός», του Γιώργου Χριστοδούλου | Από 9 Μαρτίου, για νέο κύκλο παραστάσεων, στο θέατρο «επί κολώνω»
Info:
📌 Τοποθεσία: Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 και Λένορμαν, Αθήνα 📅 Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Σάββατο 9 Μαρτίου 2024, ώρα: 21.15. Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, στις 21.15. Διάρκεια παράστασης: 90’ Πληροφορίες: Τηλ.: 210513 8067, www.epikolono.gr Social media: epi_kolono @epikolono.gr Τιμές εισιτηρίων: 17 ευρώ (κανονικό), 14 ευρώ (μειωμένο) Ηλεκτρονική προπώληση: εδώ
Μετά την θερμή ανταπόκριση κοινού και κριτικών, η παράσταση «Ο Συνεργός» σε κείμενο και σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδούλου επιστρέφει από τις 9 Μαρτίου στο Επί Κολωνώ για ένα νέο κύκλο παραστάσεων.
δείτε το trailer της παράστασης
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Στις αρχές του 2000 μια νεαρή κοπέλα από την Βέροια εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Ο σύντροφός της, δηλώνοντας συντετριμμένος πως δε γνωρίζει τίποτα, την αναζητεί.
Η υπόθεση απασχολεί έντονα την ελληνική κοινή γνώμη και δεν αργεί να αποκαλυφθεί πως ο θύτης δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον άνθρωπο που την ψάχνει, ο οποίος αφού τη σκότωσε στη συνέχεια, με τη βοήθεια του ξαδέρφου του την εξαφάνισε.
Αυτή η πραγματική ιστορία, ενός από τα πιο γνωστά εγκλήματα που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία, αποτέλεσε την έμπνευση για τη συγγραφή και το ανέβασμα ενός νέου θεατρικού έργου, με μια διαφορά όμως: Το έργο αυτό δεν επικεντρώνεται στο θύτη, ούτε στο θύμα.
Ο Αποστόλης ζει ήρεμα τη ζωή του μαζί με τη γυναίκα του στο χωριό, όταν ένα βράδυ ο αγαπημένος του ξάδερφος θα του ομολογήσει πως σκότωσε την κοπέλα του, ζητώντας του να τον βοηθήσει να κρύψει το πτώμα. Οικογένεια, φιλία, αγάπη, έρωτας, έννοιες που σε μια στιγμή διαστρεβλώνονται, σε ένα γαϊτανάκι καταστροφής, ψεμάτων και ενοχών πίσω από τις κλειστές πόρτες της ελληνικής επαρχίας, με ήρωες ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Σε μια εποχή που τα όρια του καλού και του κακού διερευνώνται εκ νέου, ο Γιώργος Χριστοδούλου, στην τρίτη του προσωπική σκηνοθεσία, μαζί με τους ηθοποιούς της παράστασης, προσπαθούν να κατανοήσουν το πώς ένας άνθρωπος, μια ολόκληρη κοινωνία, γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη συνεργός.
Αξίζει να σημειωθεί πως η παράσταση τιμήθηκε με το 1ο βραβείο σκηνοθεσίας και το 2ο καλύτερου νεοελληνικού έργου στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun 2023.
Έγραψαν για την παράσταση:
«Η παράσταση, έχει ατμόσφαιρα και δυναμισμό, σε βάζει μέσα στο ζοφερό κλίμα και σε σημεία χτυπάει σαν γροθιά στο στομάχι. Ωραίες, ζωηρές ερμηνείες και από τους τέσσερις ηθοποιούς» [Τώνια Καράογλου | Αθηνόραμα]
«Ένα ακόμα παράδειγμα νέου ηθοποιού που μπαίνει στην συγγραφική διαδικασία με ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Ο Γιώργος Χριστοδούλου καταπιάνεται με το ζήτημα των γυναικοκτονιών, μια κοινωνική μάστιγα που ολοένα και γιγαντώνεται χωρίς να τυγχάνει των απαραίτητων αντανακλαστικών από τους θεσμούς για την πρόληψη του. Με απλή, καθημερινή γλώσσα, ο «Συνεργός» του Χριστοδούλου δίνει έμφαση στην ψυχολογία των χαρακτήρων. Εδώ το θύμα απουσιάζει καθώς η αφήγηση εστιάζει στα γεγονότα μετά το φόνο: Στη συμπεριφορά, την τακτική και τον χαρακτήρα του γυναικοκτόνου αλλά κυρίως μεγεθύνει τον εφιάλτη των ενοχών που κυνηγούν τον συνεργό του. Ένα δυναμικό κείμενο, ένα καλό έργο». [Στέλλα Χαραμή | Monopoli.gr]
«Με μία σκηνοθετική ματιά ρεαλιστική, καθόλου ηθικοπλαστική, ο Γιώργος Χριστοδούλου ξεδιπλώνει επί σκηνής ανθρώπινα διλήμματα και κοινωνικούς προβληματισμούς έχοντας συμμάχους τέσσερις πολύ καλούς ηθοποιούς στο σανίδι. […] Μία παράσταση με σαφή σκηνοθετική οπτική που παίρνει ξεκάθαρη θέση σε όλα αυτά που ζούμε σήμερα. Αυτό που δηλαδή φαίνεται πως εκλείπει από το σύγχρονο ελληνικό θέατρο». [Γεωργία Οικονόμου | News24/7]
«Η σκηνοθεσία του Γιώργου Χριστοδούλου προδίδει βαθύ συναίσθημα και εξαντλητική προετοιμασία, και βρήκε σοφά το μέτρο της ιδεολογο-αισθητικής ταύτισης όλων των συντελεστών της παράστασης με το έργο. Εντόπισε και δίδαξε όλες εκείνες, τις ιδιαίτερα λεπτές, ισορροπίες, που καθιστούν αυτό το τόσο λεπτομερειακά ψυχογραφικό δράμα κοινωνικο-πολιτικό θέατρο. […] Είναι μια εξαιρετική παράσταση, που πρέπει να δείτε οπωσδήποτε». [Κάτια Σωτηρίου | Mytheatro.gr]
«Με αυξοµειούµενες εντάσεις, η παράσταση επιχειρεί ένα συνειδησιακό απεικονιστικό γράφηµα, αφήνοντας στην άκρη ηθικολογία και διδακτισµό». [Κώστας Ζήσης | Documento]
«Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια παράσταση που καταπιάνεται μ’ ένα τραγικά επίκαιρο θέμα και καταφέρνει κάτι πολύ σπουδαίο: να προβληματίσει τον θεατή. Φεύγοντας από το θέατρο Επί Κολωνώ, δεν μπορεί παρά να στριφογυρίζει στο μυαλό του πόσο «συνεργός» είναι και ο ίδιος ως μέλος αυτής της συντηρητικής και πατριαρχικής κοινωνίας». [Γιώτα Δημητριάδη | Viewtag.gr]
«Η απόλυτη αλήθεια της παράστασης μας μεταφέρει σε ένα κλίμα ζοφερό και λειτουργεί σαν μια γροθιά στο στομάχι για τον θεατή. Κανείς μας δεν μπόρεσε να μιλήσει μετά το τέλος της παράστασης και της υπόκλισης. Όλοι μας συγκλονισμένοι χρειαστήκαμε ώρα για να βρούμε τα λόγια μας και αυτό είναι η πιο περίτρανη απόδειξη της δύναμης που φέρει μέσα της η παράσταση «Ο Συνεργός». Καμία λεπτομέρεια δεν έμεινε στην τύχη της. Όλα φάνηκε ότι ήταν αποτέλεσμα εξαντλητικής προσοχής και σκληρής δουλειάς και αξίζουν στον Γιώργο Χριστοδούλου πολλά συγχαρητήρια». [Λουκία Μητσάκου | Theaterproject365.gr]
«Η παράσταση αρπάζει τον θεατή από την αρχή με αβίαστη ροή, συμβολισμούς, δυνατές ερμηνείες και τον οδηγεί σε μια διαδρομή συναισθηματικών διακυμάνσεων. Το φινάλε ανοιχτό και μετέωρο, με χαραμάδες ελπίδας. […] Είχα καιρό να νιώσω έτσι με νεοελληνικό κείμενο, ερμηνείες, σκηνοθεσία. Το έργο «Ο ΣΥΝΕΡΓΟΣ», του Γιώργου Χριστοδούλου, έχει αλήθεια και ανεβάζει ψηλά τον πήχη…» [Ντίνα Καρρά | Onlytheater.gr]
«Στο κομμάτι της υποκριτικής, όλοι τους υπήρξαν εξαιρετικά πειστικοί ως προς αυτό που κλήθηκαν να αποπερατώσουν. Σου έδιναν την εντύπωση, πως δεν ερμηνεύουν, αλλά πως είναι ο ρόλος. Αυτόείναι ένα σπουδαίο επίτευγμα!» [Ιωάννης Λάζιος, Τheatromania.gr]
«Αν και η μεταφορά στο θέατρο πραγματικών γεγονότων, όπως αυτό του 2005 στην ελληνική επαρχία, με τα τόσο έντονα στοιχεία ναρκισσισμού και αγωνίας που εμφανίστηκαν στην τηλεόραση, είναι δύσκολη και προκλητική, εντούτοις, ο Γιώργος Χριστοδούλου κατάφερε να δομήσει ένα κείμενο γεμάτο δύναμη και εκφραστικότητα, που ίσως στην αρχή ξαφνιάζει τον απροετοίμαστο θεατή με την προσέγγιση του, αλλά σύντομα τον απορροφά απόλυτα». [Παύλος Λεμοντζής, Cityportal.gr]
«… Όλ’ αυτά μεταπλάθει ειρωνικά σατιρίζοντάς τα, αλλά και αναπαράγοντάς τα ευπειθώς ο δοκιμασμένος σε αυτή τη δραματική γλώσσα Γιώργος Χριστοδούλου. Ο κώδικας μάς είναι οικείος, όχι όμως και λιγότερο αποτρόπαιος. Δείτε αυτή την παράσταση με τις ακραίες καταστάσεις καταλλήλως κι αναλόγως μεγεθυμένες». [Κωνσταντίνος Μπούρας | Fractalart.gr]
«Εξαιρετικός ο Χρήστος Κοντογεωργής και η Φανή Παναγιωτίδου στο σπαραχτικό ρόλο της μάνας. Στη συνάντηση με την Τασούλα λίγο πριν τελειώσει η παράσταση ανατριχιάσαμε». [Ζωή Δημητρίου | Provocateur.gr]
«Η δυναμική του κειμένου, η δυνατή ερμηνεία των ηθοποιών, η έντονα ρεαλιστική σκηνοθεσία και τα ιδιαίτερα μουσικά ακούσματα δίνουν μια δυνατή γροθιά στο στομάχι των θεατών. Ένα έργο που τόλμησε να ασχοληθεί με ξεχωριστή ματιά, με ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα» [Σμαρώ Κώτσια | Theatrikaprogrammata.gr]
«Μια παράσταση μάθημα για πολλούς σε έναν όμορφο χώρο και με καστ δεμένο και πολύ καλά προβαρισμένο. Από τα must see της τρέχουσας θεατρικής περιόδου» [Αναστασία Κίτσιου | Θέατρο.gr]
«Εν κατακλείδι, μια συγκλονιστική υπόθεση, μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική της ιστορίας και τέσσερις πολύ δυνατές ερμηνείες συνθέτουν μια πολύ καλή παράσταση που σίγουρα θα πρέπει να βάλετε στη λίστα σας». [Πάνος Καισσαράτος | In.gr]
ΑΝΤOΝ ΤΣΕΧΩΦ | Ο ΓΛΑΡΟΣ. Τελευταίες Παραστάσεις στο Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος.
📌 Τοποθεσία: Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος (Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο) 📅 Ημέρες και ώρες παράστασης: Παρασκευή, Σάββατο, στις 21.00 και Κυριακή στις 20.00. Έως 24/03/24. Και: Έξτρα παραστάσεις: Τρίτη 26, Τετάρτη 27 και Πέμπτη 28 Μαρτίου, στις 21:00. Διάρκεια: 100’ Πληροφορίες: Τηλ.: 210-3225207 💵 Τιμές εισιτηρίων: 15ευρώ (κανονικό), 10ευρώ (μειωμένο: φοιτητές, άνεργοι ΟΑΕΔ, ΑμΕΑ, συνοδός ΑμΕΑ, άνω των 65, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ομαδικές κρατήσεις άνω των 7 ατόμων) Ηλεκτρονική Προπώληση:εδω
Με την προσθήκη τριών νέων ημερομηνιών, στις 26, 27 και 28 Μαρτίου, ολοκληρώνεται στο θέατρο «Άττις-Νέος Χώρος» ο δεύτερος χρόνος των παραστάσεων για τον Γλάρο του Άντον Τσέχωφ από την Ομάδα Σημείο Μηδέν σε σκηνοθεσία και διασκευή Σάββα Στρούμπου.
Για τις ανάγκες της παράστασης δημιουργήθηκε νέα μετάφραση του έργου από τα ρωσικά την οποία υπογράφει ο Δαυίδ Μαλτέζε.
«Ο Γλάρος» της Ομάδας Σημείο Μηδέν τιμήθηκε από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών με το Βραβείο Καλύτερης Παράστασης για την καλλιτεχνική περίοδο 2022-2023 καθώς και με το Βραβείο Νέας Ηθοποιού στην Άννα Μαρκά Μπονισέλ.
Σκηνοθετικό σημείωμα
“Ο Γλάρος” είναι αινιγματικό έργο ανοιχτής δομής. Οι δημιουργοί χρειάζεται να αναλάβουν το ρίσκο της κατάβασης στις πιο σκοτεινές περιοχές του υλικού, τότε μονάχα μένουν έκθαμβοι από τον πλούτο, τις πολλαπλές διαστάσεις και τη συνθετότητα του έργου του Τσέχωφ. Και πάλι, όμως, η κατάβαση στον πυρήνα του υλικού δεν είναι αρκετή. Το έργο χρειάζεται να “διαβαστεί” με τέτοιον τρόπο που να επιτρέπει ταυτόχρονα το ρίζωμα στον πυρήνα και την αποκάλυψη όλων των εγκάρσιων διαδρομών του κειμένου. Στον Γλάρο ο Τσέχωφ προσκαλεί τους δημιουργούς να συμπορευθούν μαζί του στις κειμενικές ατραπούς και σε όλη τη δαιδαλώδη περιπέτεια εξόρυξης των πολύτιμων μετάλλων του υλικού. Δεν μπορείς παρά να ακούσεις και να ανταποκριθείς θετικά σε αυτό το κάλεσμα.
Τα έργα του Τσέχωφ είναι έργα μετάβασης. Γράφονται σε καιρούς που ένας ολόκληρος κόσμος είναι έτοιμος να καταρρεύσει και ένας νέος κόσμος αρχίζει να δείχνει τις πρώτες σπίθες της γέννησης του. Και πάλι, όμως, οριστική λύτρωση δεν επέρχεται. Τα δαιδαλώδη ερωτήματα για την ανθρώπινη κατάσταση παραμένουν πεισματικά ανοιχτά. Στον Τσέχωφ βλέπουμε τη σύγκρουση ύπαρξης και ιστορίας. Η σύγκρουση αυτή απορυθμίζει τις συμπεριφορές, διαστρέφει την επιθυμία, αποσυντονίζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις των προσώπων. Το ερώτημα “Ποιος είμαι; Τι είμαι;”, που απευθύνει ο Τρέμπλιεφ στον εαυτό του ως ψίθυρο, ακούγεται εκκωφαντικά και αφορά όλους μας.
Ποιος είναι ο άνθρωπος σε καιρούς μεταβατικούς, όπου τίποτα δεν μπορεί να συνεχίσει όπως ήταν, τίποτα δεν μπορεί να μείνει στάσιμο και τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς το άλμα προς έναν ουτοπικό ορίζοντα υπεράσπισης του ανθρώπινου μέσα στον άνθρωπο;
H παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Πούσκιν
Περισσότερες πληροφορίες για την Ομάδα Σημείο Μηδέν, τους συντελεστές και τις παραστάσεις που έχει παρουσιάσει, μπορείτε να βρείτε στο www.simeiomiden.gr
Χορηγοί Επικοινωνίας: ΕΡΤ, Δεύτερο Πρόγραμμα, Cosmote tv, Η Αυγή, ΠΡΙΝ, Εποχή, Στο Κόκκινο 105.5, 94FM Επικοινωνία, Culturenow.gr, Clickatlife.gr, Olafaq, Monopoli.gr, Catisart.gr, Cuemagazine.gr, Quinta-theater.gr, BoemRadio, SinwebRadio
Είδαμε τις «Κραυγές», του δίδυμου «Βούλγαρη – Μακρυνόρη» στο Φ.Ο.Υ. It’s a «must watch»!
Ανεβάζοντας το δελτίο τύπου για την επερχόμενη παράσταση «Κραυγές», μου κίνησε πολύ την περιέργεια η λεπτομέρεια «θεατρικό ντοκυμαντέρ». Λατρεύοντας το θέατρο (και σαν ηθοποιός, αλλά και σαν θεατής), ήθελα οπωσδήποτε να γίνω κομμάτι της πρεμιέρας. Δείτε και εσείς το δελτίο τύπου και πείτε μου, τι θα κάνατε στη θέση μου:
«Οκτώ γυναίκες επί σκηνής έρχονται αντιμέτωπες με τους εφιάλτες τους. Οκτώ γυναίκες επί σκηνής τολμούν να ανασύρουν μνήμες. Οκτώ γυναίκες επί σκηνής καταθέτουν τις ιστορίες τους. Τόσες πολλές διαφορές, μα τόσο κοινές οι διαδρομές και η κατάληξή τους. Ένα μοίρασμα της συντριπτικής θλίψης που προκαλεί η έμφυλη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Οι ουλές, οι ζημιές, τα σημάδια, εκεί… να διαρκούν όσο η ζωή. Και στη μέση… αυτός! Πώς θεραπεύεται κανείς από μια τόσο φρικτή συνθήκη; Η παρενόχληση, η κακοποίηση, η βία σε όλες της μορφές (λεκτική, σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική/συναισθηματική, ενδο-οικογενειακή κ.ο.κ.) ένα έγκλημα χωρίς διακρίσεις!»
Αυτά μας λέει για το έργο το δελτίο και λέω: «Γιώργο, εδώ είμαστε».
Επικοινωνώ με τους σκηνοθέτες για τις λεπτομέρειες και βρίσκομαι στην ώρα μου εκεί για την πρεμιέρα. Ένας χώρος φιλόξενος, ζεστός, με μεγάλη σκηνή, ικανός για να υποστηρίξει καλά έργα. Και το δίδυμο σκηνοθετών το εκμεταλλέυτηκε στο έπακρο (και καλά έκανε!)
Εκτειθέμενος, λοιπόν, πρώτη φορά σε ένα τέτοιο θεατρικό είδος δε μπορώ να μη σταθώ στο τεχνικό κομμάτι. Καλώς ή κακώς, το όλο story και περιεχόμενο, αν και πολύ έντονο, χωρίς καμία απόκρυψη της αλήθειας για το φαινόμενο της έμφυλης βίας, δεν παρουσίαζε κάτι ιδιαίτερα καινούριο ή ανατρεπτικό στην όλη γνώση της παρούσας κατάστασης. Ήταν, άλλωστε ξεκάθαρο, πως ο στόχος δεν είναι να ενημερώσει, παρά να προκαλέσει το συναίσθημά μας να συνειδητοποιήσει ξανά και ξανά την ωμή πραγματικότητα!
Πάμε, λοιπόν στο ζουμί της ιστορίας. το «γύρω, γύρω» του σεναρίου, όπως συνηθίζω να το λέω. Με μια λέξη; Καταπληκτικό! Υπέροχη και πλήρως δουλεμένη κινησιολογία, τεχνικά άρτιο, ενώ η επιλογή του αρχαίου ελληνικού δράματος στην ερμηνεία των ηθοποιών, έδεσε με το documentary style και το ρόλο του «δημοσιογράφου», μια ωραία πινελιά για την ωμή παρουσίαση των αριθμών και των στατιστικών, στην Ελλάδα.
Ο άντρας – θύτης όλων αυτών, δημιουργεί πληθώρα συναισθημάτων. Θυμό, οργή, απαξίωση. Το ταλέντο όμως του ηθοποιού καταφέρνει να γυρίσει και τον τροχό, προκαλώντας λύπηση, με τον υπέροχο, δυνατό μονόλογο για τα δύσκολα παιδικά χρόνια και το δικό του ρόλο ως «θύμα» στην εξίσωση.
Συνολικά, είναι μια παράσταση στα «must watch». Πολλά συγχαρητήρια για την δημιουργία αυτή των σκηνοθετών. Περιμένουμε με απόλυτη ανυπομονησία τα επόμενά τους βήματα!
Ο Μιχάλης Σεβαστέρης είναι (ακόμα) vegan και έχει ετοιμάσει ένα stand up γεμάτο ανατροπές! Συνεχίζονται οι παραστάσεις στο «Λοσάντζελε».
Opening Act: Τάσος Αντωνίου 📌 Πού: Λοσάντζελε Comedy Club, Κορυζή 4, Αθήνα 117 43, τηλ.: 210 9215740 📅 Πότε: Κάθε Παρασκευή στις 21:00 💵 Εισιτήριο: 10 € Κρατήσεις εισιτηρίων:more.com & στο τηλέφωνο 210 9215740 Διάρκεια: 90’ Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Το μοναδικό νέο ταλέντο της κωμωδίας επιστρέφει στη σκηνή του Λοσάντζελε κάθε Παρασκευή με 6 ενεργειακά ποτά (απαραίτητα ώστε να μείνει εντελώς ακίνητος για 90’), κωμικά one liners και οικογενειακές ιστορίες (λίγο χειρότερες απ’ τις τηλεοπτικές). Ένα stand up γεμάτο ανατροπές! Είναι στ’ αλήθεια άνθρωπος ο Μιχάλης Σεβαστέρης; Mήπως είναι απλά ένα τζογαδόρικο ρομπότ με μοναδικό σκοπό να μας κάνει όλους να τρώμε χόρτα;
Ποια είναι η τακτική επιβίωσής του στο λεωφορείο; Άραγε, έχει μειώσει τις φορές ανά λεπτό που αναφέρει ότι είναι βίγκαν; (μπα!) Του λένε ψέματα στις καφετέριες πως τον ξέρουν για να του αποσπάσουν την προσοχή και να του κλέψουν την τσάντα;
Υ.Γ: Μείνετε για το χορευτικό κομμάτι στο τέλος!
Who is who Ο Μιχάλης Σεβαστέρης γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1994, μεγάλωσε με τη γιαγιά του και στα 23 του ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή. Ήταν τότε που κατάλαβε ότι είναι ερωτευμένος με το stand up. Έκτοτε παίζει τακτικά, ενώ παράλληλα διοργανώνει το εβδομαδιαίο Open Mic στο Foka Negra, όπου νέοι κωμικοί κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Εκτός σκηνής, ασχολείται επαγγελματικά με το online poker. Και είναι καλός. Η άλλη μεγάλη αγάπη του είναι το σκυλί του, η Μπομπ. Δηλώνει φιλόζωος, ασχολείται με τον ακτιβισμό υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, ενώ για ένα διάστημα υπήρξε εθελοντής σε καταφύγιο ζώων στη Μούρθια της Ισπανίας. Μπορείτε να πάρετε μια πρώτη, πολύ αντιπροσωπευτική γεύση για τον ίδιο, τη φιλοσοφία του και τη δουλειά του, ακολουθώντας τον στα social media του.
“ΜΟΜΕΝT” της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου | Μια παράσταση εμπνευσμένη από το βιβλίο του Alan Lightman «Τα Όνειρα του Αϊνστάιν». | Έναρξη: 22/2
📌 Πού: Θέατρο ΕΛΕΡ, Φρυνίχου 10, Αθήνα, Τ.Κ: 10558, τηλ.: 211 7353928 📅 Πότε: Από Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου και κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00 (έως 5 Απριλίου). Extra παραστάσεις: Σάββατο 23/3 και 30/3 💵 Εισιτήρια: 17 € (γενική είσοδος) και 12 € μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑμεΑ). Προπώληση: Ticketservices εδώ Διάρκεια: 75΄
Τι θα συνέβαινε αν ήξερες ότι ο χρόνος τελειώνει αύριο; Ή ότι δεν τελειώνει ποτέ; Αν μπορούσες να μείνεις για πάντα νέος; Αν η ζωή επαναλαμβανόταν αέναα ή δεν υπήρχε παρελθόν; Κι αν μπορούσες να πιάσεις τον χρόνο; Να τον σταματήσεις έστω για μια στιγμή; Ποια θα ήταν αυτή;
Η ομάδα ΕΑΝ παρουσιάζει το “MOMENT”, μια παράσταση με θέμα τον Χρόνο, εμπνευσμένη από το βιβλίο του Alan Lightman «Τα Όνειρα του Αϊνστάιν». Πρόκειται για ένα σύγχρονο θεατρικό έργο, με την υπογραφή της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου, μια ιστορία για τον άνθρωπο που στέκει απέναντι στον χρόνο γεμάτος ερωτήματα.
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Ο Άλμπερτ, ο νεαρός υπάλληλος ενός γραφείου ευρεσιτεχνιών, παλεύει με τον χρόνο. Αν τον κατανοήσει θα γίνει αυτό που πάντα ονειρευόταν: ο πιο διάσημος φυσικός στην ιστορία. Εξαντλημένος και φλεγόμενος από ιδέες, βλέπει ασταμάτητα όνειρα. Ονειρεύεται κόσμους, σε κάθε έναν από τους οποίους ο χρόνος λειτουργεί διαφορετικά. Όσο η μάταιη μάχη συνεχίζεται, τα όνειρα σφίγγουν γύρω του σαν κλοιός, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο χρόνος είναι εν τέλει πάνω από τον άνθρωπο; Μια μάχη εξ’ ορισμού χαμένη; Ή μπορεί να ξανακερδηθεί;
Ταυτότητα παράστασης
ΜΟΜΕΝΤ Ειρήνη Αναγνωστοπούλου Εμπνευσμένο από το βιβλίο του Alan Lightman «Τα Όνειρα του Αϊνστάιν».
Εύη Δόβελου: […] Η απώλεια ενός παιδιού αποτελεί φαινόμενο βαθύτερο και εντονότερο από αυτό που παρατηρείται σε άλλες μορφές πένθους…
Με αφορμή την παράσταση «Rabbit Hole», στο θέατρο ΕΛΕΡ (πληροφορίες εδώ), η ηθοποιός Εύη Δόβελου – με τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιώργο Μαλέκα και τον cityvibes.gr – μας τοποθετεί στην «πρώτη σειρά» του θεάτρου και μας μιλάει για το πολυβραβευμένο αυτό έργο.
Σύντομη κριτική για την παράσταση:
Μια από τις πιο αξιοσημείωτες πτυχές του “Rabbit Hole” είναι η αμείλικτη ειλικρίνειά του. Δεν αποφεύγει την ακατάστατη σκέψη και το απρόβλεπτο της θλίψης. Το σενάριο πλέκει το χιούμορ και τις καθημερινές στιγμές, δημιουργώντας μια πολυδιάστατη απεικόνιση της ζωής μετά την απώλεια. Αυτό δεν είναι ένα έργο για το πώς θα κλείσεις μια πληγή, αλλά για τη συνεχιζόμενη διαδικασία της ζωής με την απώλεια και τα μικρά βήματα προς τη θεραπεία.
Γιώργος Μαλέκας, cityvibes.gr
E: Ο χαρακτήρας της Izzy, που υποδύεστε, έχει έναν μοναδικό τρόπο να διαχειρίζεται την οικογενειακή τραγωδία. Πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο της στη διαδικασία “επούλωσης” της οικογένειας και ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε για να αναδείξετε αυτές τις πτυχές του χαρακτήρα της;
Α: Ο αντισυμβατικός και επαναστατικός χαρακτήρας της Izzy διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην επούλωση της οικογενειακής οδύνης δίνοντας έναν πιο ανάλαφρο και χιουμοριστικό τόνο στη βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί μέσα στην οικογένεια. Με την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της, η μικρή αδερφή δημιουργεί εξ αρχής αναστάτωση αλλά εν τέλει βοηθάει την αδερφή της και τον άντρα της να γυρίσουν σελίδα. Μια από τις προκλήσεις που αντιμετώπισα ήταν να αποτυπώσω το έξαλλο παρελθόν της και τον απερίσκεπτο τρόπο ζωής της ενώ η Izzy προσπαθεί να τα αφήσει πίσω της.
Ε: Οι σχέσεις της Izzy με τους άλλους χαρακτήρες είναι αρκετά πολυεπίπεδες. Θα μπορούσατε να μοιραστείτε τις απόψεις σας σχετικά με το πώς εξελίσσονται αυτές οι σχέσεις κατά τη διάρκεια του έργου και τι σημαίνουν στο ευρύτερο πλαίσιο του συναισθηματικού “αγώνα” κάθε ανθρώπου;
Α: Η Izzy βρίσκεται αρχικά σε δύσκολη θέση λόγω της εγκυμοσύνης της μιας και είναι τόσο πρόσφατος ο θάνατος του μικρού της ανιψιού. Γνωρίζει ότι είναι δύσκολο να το αποδεχτεί η μεγάλη της αδερφή καθώς την θεωρεί ανεύθυνη και ανέτοιμη για ένα τέτοιο βήμα. Θέλει όμως να βιώσει τη μητρότητα παρόλο που δεν έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό της, ούτε και οι άλλοι σε αυτήν, μιας και είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Σε όλο το έργο την κατατρέχει ένα βαθύ αίσθημα αβεβαιότητας όσον αφορά το νέο ξεκίνημα που επέλεξε να κάνει. Έτσι λοιπόν η ίδια, όπως και όλοι οι χαρακτήρες του έργου αγωνίζονται με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο να κατανοήσουν και να αποδεχτούν το τραγικό γεγονός ώστε να μπορέσουν να προχωρήσουν. Ο συναισθηματικός αγώνας που βιώνει κάθε ήρωας είναι μοναδικός και το μονοπάτι της αυτοφροντίδας έρχεται από διαφορετική προσέγγιση.
Ε: Αν μπορούσατε να προσφέρετε στην Izzy συμβουλές ή ιδέες που βασίζονται στις δικές σας εμπειρίες ζωής, τι θα της λέγατε;
Α: Θα την συμβούλευα ότι δεν χρειάζεται την αποδοχή και την επιβεβαίωση κανενός για οποιοδήποτε βήμα πρόκειται να κάνει στη ζωή της. Η ίδια είναι ικανή να παίρνει τις αποφάσεις που επιθυμεί έτσι ώστε να απολαύσει το ταξίδι αυτοεξάρτησης και ενηλικίωσής της.
Ε: Τοποθετώντας το κείμενο στην κοινωνία του 2024 ποιες πτυχές της ιστορίας της Izzy (ή και του έργου γενικότερα) πιστεύετε ότι βρίσκουν μεγαλύτερη απήχηση στο σύγχρονο κοινό και γιατί;
Το Rabbit Hole είναι μια όμορφη, γλυκόπικρη ιστορία απώλειας και επιβίωσης που αναδεικνύει την ακράδαντη δύναμη των σχέσεων μέσα σε μια οικογένεια. Με αυτό τον τρόπο, το έργο παραμένει διαχρονικό διότι η απώλεια ενός παιδιού αποτελεί φαινόμενο βαθύτερο και εντονότερο από αυτό που παρατηρείται σε άλλες μορφές πένθους. Η ζωή του γονέα συγκλονίζεται δια παντός και πολλές φορές αυτός εγκαταλείπεται σε μια άνευ νοήματος επιβίωση. Ωστόσο, ο συγγραφέας αφήνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας που το χρειαζόμαστε όσο τίποτα στις μέρες μας.
Ευχαριστούμε πολυ! Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ Επιμέλεια συνέντευξης:Γιώργος Μαλέκας
Δέσποινα Σαραφείδου: […] Και σήμερα ακόμα, πάμπολλες είναι οι γυναίκες που ξεριζώνονται για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους στην πατρίδα.
Με αφορμή την παράσταση «Μάλο Μόμε, ή μικρό κορίτσι» (πληροφορίες εδώ), η ηθοποιός Δέσποινα Σαραφείδου μίλησε στον Γιώργο Μαλέκα για το έργο, αλλά και τα νοήματα που έχει να μας μεταφέρει.
Σύντομη κριτική:
Είναι δύσκολο να αποτυπώσεις τα συναισθήματα ενός βιβλίου πάνω στη σκηνή. Η διασκευή και η σκηνοθεσία της Νάντιας Δαλκυριάδου, όμως δεν απογοήτευσε θεωρώ κανέναν θεατή. Το μεγαλύτερο καλό που έχει να προσφέρει αυτή η παράσταση είναι να υπενθυμίσει, σε όσους ξέχασαν, αλλά και να διδάξει σε όσους δε ξέρουν. Ανήκοντας (και λόγω ηλικίας) στο δεύτερο, δε μπορώ να παραλείψω τη σημαντικότητα αυτού του έργου να μου δημιουργήσει έντονα συναισθήματα ακόμα και αν δεν είχα προσωπικό ή οικογενειακό βίωμα σχετικό. Μια παράσταση στα «must watch», για όσους ψάχνουν ποιοτικό θέατρο.
Γιώργος Μαλέκας, cityvibes.gr
Ε: Το έργο απεικονίζει την οδυνηρή πραγματικότητα των οικογενειών που χωρίζονται λόγω οικονομικών αναγκών. Από τη δική σου οπτική γωνία, πώς αυτός ο χωρισμός επηρεάζει τη σχέση μητέρας-κόρης και τι αποκαλύπτει η επανασύνδεσή τους για την ανθρώπινη ανάγκη του «ανήκειν» και της κατανόησης;
Α: «Ο ζωντανός ο χωρισμός παρηγοριά δεν έχει» – ο αποχωρισμός της μάνας από την κόρη στο Μάλο μόμε δημιουργεί βαθύ τραύμα στην κόρη. Η μικρούλα αντιλαμβάνεται την αναχώρηση της μάνας ως εγκατάλειψη. Σε τρυφερή ηλικία, έχοντας ανάγκη τη μητρική φροντίδα, νιώθει μόνη, αβοήθητη. Και, μολονότι ζει με τους παππούδες, βιώνει την ορφάνια. Όταν λοιπόν ξαναβρίσκονται, την κατηγορεί για το φευγιό της και νιώθει ανίκανη να τη συγχωρήσει. Η μάνα από την πλευρά της, που έχει φύγει για να προσφέρει στα παιδιά της ένα καλύτερο μέλλον, γνωρίζει ότι δεν μπορεί να αναπληρώσει το χαμένο χρόνο – «τα χρόνια πέρασαν, δε γυρίζουν πίσω», λέει. Η αντιπαράθεσή τους κορυφώνεται σε άγρια σύγκρουση, που τις πληγώνει και τις διαλύει. Ωστόσο, οι παράλληλες αφηγήσεις τους, οι αμοιβαίες εξομολογήσεις τους δίνουν και στις δύο μια ευκαιρία να κατανοήσουν το πώς βίωσε καθεμιά τους αυτόν τον αποχωρισμό και δημιουργούν τη δυνατότητα μιας προσέγγισης μεταξύ τους.
Ε: Πώς πιστεύεις ότι η απόφαση αυτή (του αποχωρισμού) επηρέασε την έννοια της μητρότητας και της θυσίας;
Α: Η μάνα ξενιτεύεται από ανάγκη, η ακραία φτώχεια την οδηγεί στα εργοστάσια της Γερμανίας, ώστε να συνεισφέρει στην επιβίωση της οικογένειας που έχει μείνει πίσω. «Εδώ είναι το μέλλον, είπα, η ευκαιρία μας να δημιουργηθούμε». Αντιμετωπίζει τη σκληρότητα του συστήματος, το ρατσισμό και τη βία προς τους ξένους εργάτες, έχοντας αποφασίσει να τα καταφέρει, παλεύοντας με νύχια και με δόντια. Ανοίγει με λαχτάρα τα γράμματα για να δει τις φωτογραφίες των κοριτσιών της, παίρνει κουράγιο από τις φωνές τους που ακούει στις κασέτες. Γι’ αυτήν, που στερείται την επαφή με τα παιδιά της, που ακούει να τη φωνάζουν «έι», σαν ξένη και όχι σαν μαμά, πιο σημαντικό είναι να μην περάσουν εκείνα τα δικά της βάσανα, να έχουν τα εφόδια για μια καλύτερη ζωή. «Εσάς, μόνο εσάς σκεφτόμουν, για σας τα έκανα όλα, για να σπουδάστε, να βάλετε ένα βραχιόλι στο χέρι σας».
Ε: Το Μάλο μόμε έχει φόντο τη μετανάστευση των Ελλήνων «Γκασταρμπάιτερ» στη Γερμανία. Κατά τη γνώμη σου, ποιες γνώσεις προσφέρει αυτό το έργο για τη συγκεκριμένη περίοδο της ιστορίας και γιατί πιστεύεις ότι είναι σημαντικό να αναφερθεί σήμερα; Πώς συμβάλλει στη συζήτηση γύρω από τη μετανάστευση και τις επιπτώσεις της στη δυναμική της οικογένειας;
Α: Το Μάλο μόμε εστιάζει σε μια ατομική περίπτωση και παράλληλα ανοίγει σε μια ευρύτερη εικόνα, όπου παρουσιάζονται οι διακρατικές συμφωνίες, οι οικονομικές και πολιτικές σκοπιμότητες της εποχής, αλλά και οι όροι διαβίωσης των εργατών στη Γερμανία. Έτσι, αφενός αποκτά κανείς μια εποπτεία των συνθηκών που συνέβαλαν στο φαινόμενο της μετανάστευσης τη συγκεκριμένη περίοδο, αφετέρου μια επίγνωση των λόγων που οδηγούν στην έξοδο από μια χώρα στη σύγχρονη εποχή. Νομίζω πως μια τέτοια γνώση είναι σημαντική, καθώς η Ελλάδα και σήμερα αποτελεί χώρα προέλευσης, χώρα προορισμού και αλλά και σταθμό για τις μεταναστευτικές ροές. Ταυτόχρονα, με την εστίαση στην ατομική περίπτωση, με κέντρο τη σύγκρουση της μάνας-μετανάστριας και της κόρης που έμεινε πίσω, διαγράφονται η αποξένωση, το τραύμα, το απωθημένο, η πίκρα, η οργή, η λαχτάρα για αγάπη, η δυσκολία συνύπαρξης των δύο γενεών που σημαδεύτηκαν από τον αναγκαστικό αποχωρισμό τους.
Ε: Οι εμπειρίες και τα βιώματα των γυναικών στις ιστορίες της μετανάστευσης δεν προβάλλονται συχνά. Πώς συμβάλλει η ιστορία του χαρακτήρα σου στην κατανόηση των ρόλων και των προκλήσεων των γυναικών στο πλαίσιο της μετανάστευσης;
Α: Η μάνα-μετανάστρια που ενσαρκώνω μιλάει για τη ζωή της σ’ ένα χωριό της Μακεδονίας, τα χρόνια μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, αλλά κυρίως αφηγείται τη δική της Οδύσσεια του μετανάστη. Τη διαδικασία να βγάλει χαρτιά για να φύγει, τις ιατρικές εξετάσεις, το μακρύ ταξίδι μέσω Αθήνας-Πάτρας-Μπρίντιζι για να φτάσει στον πρώτο προορισμό, στο σταθμό του Μονάχου, τις συνθήκες εργασίας, τη στάση των αφεντικών, τις αντιδράσεις του πληθυσμού απέναντι στους ξένους φιλοξενούμενους εργάτες, τις παρενοχλήσεις που υφίσταται. Ως γυναίκα, μεγαλωμένη σε κοινωνία πατριαρχική, έρχεται αντιμέτωπη με λογής δυσχέρειες και προκλήσεις, από το φόβο της για την απομάκρυνση απ’ τον γενέθλιο τόπο και την έκθεση σε πρωτόγνωρες καταστάσεις, μέχρι το ρατσισμό, την ξενοφοβία, τη σεξουαλική βία. Πέρα από όλα αυτά, όντας μητέρα, βιώνει έντονα το χωρισμό από τις κόρες της, καθώς η επαφή μαζί τους περιορίζεται σε γράμματα, φωτογραφίες, κασέτες και λίγα ταξίδια στην πατρίδα. Πώς να κρατηθεί ζωντανή η σχέση μαζί τους; Και πώς να γεφυρωθεί η ψυχική απόσταση που μοιραία εγκαθίσταται; Και σήμερα ακόμα, πάμπολλες είναι οι γυναίκες που ξεριζώνονται για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους στην πατρίδα. Παρόμοια είναι τα βιώματά τους, οι αντιξοότητες που έχουν να αντιμετωπίσουν, παρόμοια είναι η βαναυσότητα προς το φύλο τους, η σκληρή δουλειά, η μοναξιά.
credit photo Δημήτρης Γερακίτης
Σε ευχαριστούμε πολύ, Δέσποινα!
Επιμέλεια Συνέντευξης:Γιώργος Μαλέκας Πληροφορίες για την παράσταση, μπορείτε να βρείτε εδώ
